บทที่ 28: ลุงอ้าวเทียน เขาคือพิษ
เวลานี้ ชาวเครือข่ายจากสารพัดพื้นที่บนเครือข่ายดวงดาวต่างกำลังจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเซี่ยลั่ว มีคนจำนวนไม่น้อยที่เฝ้าดูเธออย่างต่อเนื่อง ราวกับกลัวว่าหากละสายตาไปเพียงครู่เดียว พวกเขาอาจพลาดเรื่องน่าสนใจบางอย่างเข้า
บางคนเชื่อมต่อผ่านเครื่องสื่อสารอัจฉริยะ ขณะที่อีกหลายคนเข้าไปอยู่ในโลกเสมือนของเครือข่ายดวงดาวผ่านแคปซูลเสมือนจริง จากนั้นจึงมารวมตัวกันตามพื้นที่ต่างๆ เพื่อดูภาพการแข่งขันซึ่งฉายอยู่บนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์เสมือนจริง พวกเขาติดตามผลงานทุกอย่างของเซี่ยลั่วนับตั้งแต่การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเริ่มต้นขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยหรือการตัดสินใจที่ชวนให้สงสัย ทุกอย่างล้วนดึงดูดความสนใจได้เสมอ
พิธีกรประจำการแข่งขันช่วงกลางวันเองก็รู้ใจผู้ชม เขาจัดภาพของเซี่ยลั่วมาให้ดูอยู่บ่อยครั้ง การเอาใจใส่เช่นนี้ตอบสนองความต้องการของผู้ชมได้เป็นอย่างดี เพราะตอนนี้เซี่ยลั่วถือเป็นผู้เข้าแข่งขันที่กำลังได้รับความนิยมอย่างมาก
เมื่อเทียบกันแล้ว ทีมอื่นๆ ที่มีความสามารถค่อนข้างโดดเด่นกลับไม่ได้รับความสนใจมากเท่าเธอ บางทีมทั้งแข็งแกร่งและมีประสบการณ์ สมาชิกทุกคนยังประสานงานกันได้ดี ทว่าผู้ชมกลับไม่ได้ตั้งตารอดูการต่อสู้ของพวกเขามากนัก
มนุษย์มักสนใจเรื่องแปลกใหม่ การต่อสู้ตามแบบทั่วไปนั้นเห็นกันมามากแล้ว ต่อให้ผู้เข้าแข่งขันแสดงฝีมือได้ดีเพียงใด หากทุกอย่างยังดำเนินไปตามรูปแบบเดิม ความตื่นเต้นก็ย่อมลดน้อยลง สิ่งเหล่านี้จะไปเทียบกับผู้เข้าแข่งขันที่มีความคิดประหลาดจนไม่มีใครเดาได้อย่างไรว่าก้าวต่อไปจะทำอะไร คนประเภทนั้นต่างหากที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกลุ้นจนละสายตาไม่ได้
ส่วนทีมที่อาศัยโชคจนผ่านเข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศ ทั้งที่ความสามารถจริงไม่ได้แข็งแกร่งนัก พวกเขาแทบมีบทบาทเป็นเพียงผู้มาแจกคะแนนให้ทีมอื่น นอกจากจะสร้างผลงานไม่ได้แล้ว ยังไม่อาจทำให้สถานการณ์การแข่งขันน่าสนใจขึ้นได้ด้วย พิธีกรจึงยิ่งไม่มีเหตุผลให้ต้องสนใจพวกเขามากเป็นพิเศษ
สำหรับเหล่าพิธีกร เป้าหมายสำคัญที่สุดคือผลักดันกระแสของการแข่งขันให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น ยิ่งการแข่งขันได้รับความนิยมมากเท่าไร ผู้ว่าจ้างรายใหญ่ก็ยิ่งยินดีเพิ่มค่าตอบแทนให้พวกเขามากขึ้นเท่านั้น เรื่องเงินทองเช่นนี้ต่างหากที่จับต้องได้จริง
เพราะฉะนั้น หากสถานการณ์การแข่งขันดำเนินไปอย่างธรรมดา ไม่มีจุดเปลี่ยนหรือเรื่องน่าสนใจ พวกเขาย่อมไม่เสียเวลานำมารายงานโดยเฉพาะ อย่างมากก็แบ่งภาพให้เพียง 2 ช่วงสั้นๆ เพื่อให้ผู้ชมรู้ว่ายังมีทีมนี้อยู่ในสนาม
แต่หากเป็นผู้เข้าแข่งขันที่กำลังถูกถกเถียงอย่างหนัก หรือมีสถานการณ์ผิดไปจากที่คนทั่วไปคาดคิด พิธีกรย่อมมอบเวลาให้มากกว่าเดิม ทั้งยังอธิบายและวิเคราะห์ทุกความเคลื่อนไหวอย่างละเอียด เพราะสิ่งเหล่านี้เรียกความสนใจจากผู้ชมได้ดีที่สุด
ภายในเครือข่ายดวงดาวยังมีคนช่างสังเกตอยู่ไม่น้อย พวกเขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสนามแข่งขันรอบชิงชนะเลิศอย่างรวดเร็ว เมื่อเรื่องนี้ถูกหยิบขึ้นมาพูดถึง กระแสการค้นหาครั้งใหม่ก็ก่อตัวขึ้นในเวลาไม่นาน
#ต้นไม้ของหลงอ้าวเทียนถูกยึดแล้ว#
ความหล่อของพี่นายไม่เข้าใจ “ฮ่าๆๆ ผู้จัดใจร้ายมาก ถึงกับเก็บต้นไม้ของหลงอ้าวเทียนออกไปหมด!”
ราชาแห่งท้องทะเล “เห็นหรือยัง สุดท้ายก็สู้ผู้จัดไม่ได้ รีบล้างหน้าแล้วไปนอนเถอะ อย่าฝันถึงตำแหน่งแชมป์ คนไม่มีชื่ออย่างนายไม่มีสิทธิ์หวังหรอก”
ฉันเป็นคนน่ารัก “แย่แล้ว! ไม่มีต้นไม้แบบนี้ ลุงอ้าวเทียนจะเอาอะไรมาก่อไฟย่างหุ่นรบ?”
เกิดเป็นหนุ่มทั้งทีต้องเจ้าชู้ “แสดงว่าผู้จัดก็กลัวความสามารถในการก่อเรื่องของหลงอ้าวเทียนเหมือนกัน! แต่คราวนี้ไม่มีของให้เอามาก่อเรื่องแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่รอดถึง 1 วันหรือเปล่า รอบชิงมีทีมเก่งๆ ตั้งเยอะ”
มนุษย์เงินเดือนในเมือง “อยากรู้จริงว่าในรอบชิงหลงอ้าวเทียนจะมีลูกไม้อะไรอีก รีบเอาออกมาจกตาฉันทีเถอะ!”
หัวกะทิโรงเรียนอนุบาล “ฉันว่าคนอย่างหลงอ้าวเทียนใช้หลักทั่วไปมาตัดสินไม่ได้ อย่าเพิ่งซ้ำเติมหรือหัวเราะเขานัก ระวังโดนผลงานของเขาตบหน้ากลับมา มันเจ็บนะ”
แกล้งทำเป็นจริงจัง “ถึงฉันจะไม่ใช่คนชื่นชอบหลงอ้าวเทียน แต่กลับรอดูผลงานของเขาเหมือนกัน ทำยังไงดีเนี่ย? ลุงอ้าวเทียนมีสารเสพติดเหรอ?”
ไส้กรอกช็อกโกแลต “ปูเสื่อรอดูลุงอ้าวเทียนพลิกสถานการณ์ เห็นด้วยกับคนข้างบน อาคนนี้คือพิษจริง หน้าตาก็ไม่ได้ดีแท้ๆ แต่กลับล่อให้ฉันยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งรอดูเขาออกสนามได้!”
จอมเถียงไร้เทียมทาน “ฮ่าๆๆๆ! ลุงอ้าวเทียนเป็นอาตัวร้ายที่ชอบทรมานใจคน!”
ข้อความแสดงความคิดเห็นยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ละคนพากันคาดเดาว่าเมื่อไรหลงอ้าวเทียนจะเริ่มก่อเรื่อง และคราวนี้เขาจะใช้วิธีประหลาดแบบไหนเล่นงานผู้เข้าแข่งขันคนอื่น
ภายในสนามรอบชิงชนะเลิศ เซี่ยลั่วไม่รู้แม้แต่น้อยว่าตัวเองกลายเป็นหัวข้อค้นหายอดนิยมอีกครั้ง เธอยังคงควบคุมหุ่นรบเดินไปตามเมืองซากปรักหักพังอย่างไม่เร่งรีบ ท่าทางของเธอดูสบายจนแทบไม่เหมือนคนที่กำลังอยู่ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ
เมืองที่เสียหายแห่งนี้เต็มไปด้วยเศษอาคารและยานพาหนะถูกทิ้งร้าง ถนนบางช่วงมีซากสิ่งของกองเกะกะ แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอรีบร้อนขึ้นแม้แต่น้อย เซี่ยลั่วเดินไปเรื่อยๆ พร้อมมองสำรวจสิ่งต่างๆ รอบตัว เหมือนกำลังตามหาวัตถุบางอย่างซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าจะนำไปใช้ทำอะไร
หลังจากเงียบมาพักหนึ่ง เซี่ยลั่วก็เปิดปากถามขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า
“ฉันมีเรื่องจะถาม กลไกการทำงานของดาบพลังงานบนหุ่นรบเป็นยังไง?”
อัลฟารู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย อยู่ดีๆ เหตุใดเจ้านายถึงสนใจเรื่องนี้ขึ้นมา? ก่อนหน้านี้เซี่ยลั่วไม่เคยแสดงท่าทีอยากศึกษาหลักการทำงานของอาวุธพลังงานมาก่อน การถามขึ้นมากะทันหันจึงทำให้มันอดสงสัยไม่ได้
ถึงอย่างนั้น อัลฟาก็ยังตอบคำถามอย่างเชื่อฟัง มันจัดเรียงข้อมูลที่มีอยู่และพยายามเลือกถ้อยคำซึ่งฟังเข้าใจง่ายที่สุด
“หุ่นรบเริ่มต้นของการแข่งขันเกอวอสมีดาบพลังงานติดมาด้วย ดาบชนิดนี้ใช้อนุภาคพลังงานระดับต่ำบางประเภทเป็นส่วนประกอบหลัก จากนั้นระบบจะใช้แรงดันไฟฟ้าความเข้มสูงซึ่งผ่านการจัดการมาแล้ว บีบรวมอนุภาคเหล่านั้นจนก่อตัวเป็นรูปดาบครับ”
อัลฟาหยุดเล็กน้อยก่อนจะอธิบายต่อ โดยพยายามไม่ใช้หลักการซับซ้อนเกินความจำเป็น
“กระบวนการจริงมีรายละเอียดมากกว่านี้ แต่ถ้าอธิบายแบบง่ายที่สุด หลักสำคัญก็มีเท่านี้ครับ”
มันเลือกอธิบายเท่าที่จำเป็นและลดความซับซ้อนลงให้มากที่สุด เพราะอัลฟารู้จักนิสัยของเจ้านายเป็นอย่างดี หากมันยกหลักการทางวิทยาศาสตร์จำนวนมากมาอธิบายจนฟังยุ่งยาก เซี่ยลั่วอาจถอนหายใจ ส่ายหน้า แล้วมองมันด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกเจ็บใจ ก่อนจะพูดออกมาเพียงสั้นๆ ว่า
“เฮ้อ คุณนี่ไม่ได้เรื่องเลย”
ใช้ไม่ได้อะไรกัน!
มันเป็นผลผลิตจากเทคโนโลยีชั้นสูงแท้ๆ แต่กลับถูกบังคับให้อธิบายหลักการทางวิทยาศาสตร์ด้วยถ้อยคำง่ายจนแทบไม่เหลือความลึกซึ้ง สรุปแล้วใครกันแน่ที่ใช้ไม่ได้! อัลฟารู้สึกว่าชีวิตของมันช่างลำบากเหลือเกิน ทั้งต้องให้ข้อมูล ทั้งต้องคอยดูอารมณ์เจ้านาย และยังต้องระวังไม่ให้อธิบายยากเกินไปอีก
หลังจากฟังคำอธิบายของอัลฟาจบ เซี่ยลั่วก็เงียบอยู่นาน สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงสายตาที่เหมือนกำลังครุ่นคิดและคำนวณความเป็นไปได้บางอย่างอยู่เงียบๆ
อัลฟาไม่ได้รบกวนเธอ มันรออย่างอดทนพร้อมลองเดาว่าเซี่ยลั่วถามเรื่องดาบพลังงานไปทำไม แต่ต่อให้ค้นข้อมูลและวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว มันก็ยังเดาเป้าหมายของเธอไม่ออก
ผ่านไปพักหนึ่ง เซี่ยลั่วจึงถามขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าตัดแรงดันไฟฟ้าความเข้มสูงแบบนั้นออก จะเกิดอะไรขึ้น?”
อัลฟาเงียบไปในทันที
มันจะไปรู้ได้อย่างไร ในเมื่อไม่เคยมีใครทำเรื่องแบบนั้นมาก่อน!
ดาบพลังงานถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการต่อสู้ หน้าที่ของมันคือคงรูปอาวุธเอาไว้และสร้างพลังทำลายต่อเป้าหมาย หากเอาแรงดันไฟฟ้าความเข้มสูงที่ผ่านการจัดการออกไป ดาบพลังงานก็ไม่อาจคงรูปร่างของตัวเองได้ เมื่อไม่มีรูปร่างเป็นดาบ มันย่อมไม่อาจเรียกว่าอาวุธได้อีก แล้วคนปกติที่ไหนจะนึกอยากใช้สิ่งของซึ่งแม้แต่รูปร่างยังรักษาไว้ไม่ได้?
อัลฟาคิดกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ มันค้นหาความเป็นไปได้จากข้อมูลที่มีอยู่ ก่อนจะเลือกตอบด้วยข้อสันนิษฐานซึ่งมันเห็นว่ามีเหตุผลมากที่สุด
“แรงดันไฟฟ้าความเข้มสูงที่ห่อหุ้มอนุภาคพลังงาน น่าจะมีหน้าที่บีบรวมพวกมันและรักษารูปร่างของดาบเอาไว้ ถ้าตัดแรงดันไฟฟ้านั้นออก ดาบพลังงานก็คงขึ้นรูปไม่ได้ อนุภาคพลังงานจะกระจายตัวออกจากกันครับ”
เมื่อได้ฟังคำตอบ เซี่ยลั่วก็กลับมาเงียบอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังพิจารณาบางอย่างอยู่ในใจ ทว่าความคิดของเธอยังคงถูกเก็บไว้อย่างมิดชิด ไม่มีท่าทีใดเปิดเผยให้คนอื่นรู้ว่าเธอกำลังวางแผนทำอะไร
อัลฟาไม่เข้าใจความคิดของเจ้านายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่มันมั่นใจ คำถามทุกคำของเซี่ยลั่วไม่เคยเกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ และเธอจะไม่เสียเวลาสนใจเรื่องที่ไร้จุดหมาย
ในเมื่อเธอถามถึงกลไกของดาบพลังงาน ทั้งยังถามต่อว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากตัดแรงดันไฟฟ้าความเข้มสูงออก แสดงว่าเธอต้องมีความคิดบางอย่างเกี่ยวกับอนุภาคพลังงานเหล่านั้น เพียงแต่อัลฟายังเชื่อมโยงคำถามทั้งหมดเข้ากับสถานการณ์ในเวลานี้ไม่ได้
เจ้านายของมันมีบุคลิกเคร่งขรึมเกินวัย ราวกับคนที่ผ่านเรื่องราวมานานหลายสิบปี อัลฟาแทบไม่เคยเห็นเซี่ยลั่วแสดงท่าทางร่าเริงสดใสเหมือนคนหนุ่มสาวคนอื่น เวลาพูดคุยกับใครก็เช่นเดียวกัน หากไม่มีความจำเป็น เธอจะไม่ยอมพูดเกินมาแม้แต่ประโยคเดียว
ทั้งใจแข็ง ทั้งลงมือเด็ดขาด และไม่ชอบพูดมาก คำอธิบายเช่นนี้เหมาะกับเจ้านายของมันมากที่สุด พวกที่ชอบสร้างคำพูดไร้สาระออกมาไม่หยุดไม่มีทางเทียบเธอได้
ขณะที่อัลฟายังคิดวิเคราะห์เรื่องคำถามก่อนหน้านี้ เซี่ยลั่วกลับเริ่มจัดการกับยานพาหนะถูกทิ้งร้างซึ่งพบเห็นได้ทั่วถนน เธอควบคุมหุ่นรบให้รื้อชิ้นส่วนต่างๆ ออกมา บางชิ้นถูกถอด บางชิ้นถูกประกอบกลับเข้าไปใหม่ จากนั้นยังมีเสียงเคาะและกระแทกดังขึ้นเป็นระยะ
อัลฟามองการกระทำเหล่านั้นด้วยความสงสัย มันพยายามจดจำตำแหน่งของชิ้นส่วนทุกชิ้น แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร สิ่งที่เซี่ยลั่วกำลังสร้างก็ยังไม่มีรูปร่างชัดเจนพอให้มันระบุได้
ระหว่างเดินผ่านร้านค้าบางแห่ง เซี่ยลั่วยังแวะเข้าไปหยิบของติดมือออกมาด้วย เธอไม่ได้เลือกตามมูลค่าของสิ่งของ แต่ดูเหมือนจะหยิบเฉพาะของที่มีประโยชน์ต่อแผนบางอย่าง
ตัวหุ่นรบมีขนาดใหญ่มาก การเข้าไปในร้านค้าจึงไม่สะดวกนัก ประตูและหน้าร้านสร้างขึ้นเพื่อให้มนุษย์ผ่านเข้าออก ไม่ได้ออกแบบมารองรับเครื่องจักรขนาดมหึมาเช่นนี้
แต่ข้อจำกัดเพียงเท่านี้ไม่อาจหยุดเซี่ยลั่วได้
เธอควบคุมแขนกลให้คว้าหน้าร้านเอาไว้ ก่อนจะออกแรงฉีกส่วนที่ขวางทางจนแตกกระจาย เมื่อไม่มีประตูและผนังด้านหน้ามากีดขวาง หุ่นรบก็สามารถหยิบของภายในร้านได้อย่างสะดวก
ยังดีที่สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงฉากเสมือน หากเป็นเมืองจริง เจ้าของร้านคงไม่อาจยืนมองหน้าร้านของตัวเองถูกแขนกลฉีกทิ้งโดยไม่ทำอะไรแน่นอน
หลังจากรื้อ ค้น และเก็บสิ่งของอยู่พักใหญ่ อัลฟาก็ลองพิจารณาวัตถุทั้งหมดที่เจ้านายเลือกมาอีกครั้ง ทว่ามองอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจว่าแต่ละอย่างเกี่ยวข้องกันตรงไหน
ถ้าเป็นเครื่องมือสำหรับถอดและประกอบชิ้นส่วนก็ยังพอเข้าใจได้ เพราะเซี่ยลั่วกำลังจัดการกับซากยานพาหนะอยู่จริง เครื่องมือเหล่านั้นย่อมช่วยให้เธอทำงานได้สะดวกขึ้น
แต่ทำไมถึงมีแป้งรวมอยู่ด้วย?
เจ้านายหิวแล้วเหรอ?
ถึงหิวก็ไม่ควรหยิบแป้งออกมาไม่ใช่หรือ จะเอาไปทำอาหารอย่างไรในสถานที่แบบนี้? ที่สำคัญ ที่นี่ไม่ใช่โลกหลังหายนะจริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องกักตุนเสบียงไว้เอาชีวิตรอดสักหน่อย!
ยิ่งมองของที่เซี่ยลั่วรวบรวมมา อัลฟาก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดของเจ้านายยากจะตามทัน หากของทุกชิ้นมีประโยชน์ตามที่มันเชื่อ แป้งเหล่านั้นย่อมต้องเกี่ยวข้องกับแผนการของเธอด้วย เพียงแต่ต่อให้อัลฟาลองวิเคราะห์หลายวิธี มันก็ยังนึกไม่ออกว่าแป้งจะถูกนำมาใช้ร่วมกับซากยานพาหนะและดาบพลังงานได้อย่างไร
ในเครือข่ายดวงดาว ชาวเครือข่ายซึ่งเฝ้าติดตามเซี่ยลั่วอยู่ก็เริ่มแสดงความคิดเห็นรอบใหม่ การกระทำของเธอไม่เพียงทำให้อัลฟาสงสัย แต่ยังทำให้ผู้ชมจำนวนมากพากันงุนงงด้วย
ฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นดอกไม้บาน “หลงอ้าวเทียนกำลังทำอะไร? ทำไมฉันดูไม่เข้าใจสักอย่าง?”
เรียกฉันว่าสุนัขโสด “ให้ตายสิ! ลุงอ้าวเทียนหยิบแป้งมาทำไม? เขาหิวจนคิดอะไรไม่ออกแล้วเหรอ? แต่ถึงหิวก็ไม่ควรเลือกแป้ง จะทำซาลาเปาหรือทำขนมปัง?”
โลกมนุษย์ไม่คู่ควร “ให้ตายสิ! รีบดู ลุงอ้าวเทียนกำลังเอารถมาร้อยเข้าด้วยกันเหรอ? นั่นไม่ใช่ร้อยสร้อยข้อมือนะ เขากำลังร้อยรถเข้าด้วยกันจริงๆ!”
หล่อกว่าอาเรส แลนเดล “โอ๊ย อยากรู้จนทนไม่ไหวแล้ว เขาคิดจะทำอะไรกันแน่? ฉันรู้สึกว่าต้องมีแผนบางอย่างซ่อนอยู่”
ขวัญใจมหาชน “พี่ชายคนนี้มีฝีมือด้านงานไฟฟ้าไม่เบา แขนกลใหญ่ขนาดนั้น แต่เขายังควบคุมให้จับคีมกับแหนบเล็กๆ แล้วใช้ถอดประกอบชิ้นส่วนได้อีก”
เด็กน้อยน่ารัก “ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าลุงอ้าวเทียนเก่งมาก เขาเหมือนพิษร้ายจริงๆ ฉันกำลังจะหลงเขาแล้ว ใครก็ได้บอกทีว่าฉันไม่ได้เป็นอยู่คนเดียว!”
ผู้ชมจำนวนมากเฝ้ามองเซี่ยลั่วควบคุมแขนกลให้ทำงานละเอียดอ่อนอย่างต่อเนื่อง คีมและแหนบซึ่งดูเล็กมากเมื่ออยู่ระหว่างนิ้วเหล็กขนาดใหญ่กลับเคลื่อนไหวได้อย่างแม่นยำ ชิ้นส่วนจากยานพาหนะถูกถอดออกทีละชิ้น ก่อนจะนำมาต่อเข้าหากันตามลำดับที่มีเพียงเซี่ยลั่วเท่านั้นที่เข้าใจ
ไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องการสร้างอะไร แต่ยิ่งมองไม่เข้าใจ ผู้ชมก็ยิ่งไม่ยอมจากไป ทุกคนต่างนั่งรอดูอยู่หน้าจอ หวังว่าจะได้เห็นคำตอบด้วยตาตัวเองว่า ซากรถ เครื่องมือ แป้ง และคำถามเรื่องดาบพลังงานทั้งหมด จะถูกหลงอ้าวเทียนนำมารวมกันจนกลายเป็นสิ่งใด
[จบบท]