สวี่ชุ่ยฮวาไม่มีทางใช้พลั่วฟาดหน้าหมิงเอ้อร์เต๋อหรอก สำหรับหล่อน ผู้ชายก็เป็นอย่างนี้แหละ บางครั้งอยากทำตัวเก่งบ้างก็ไม่เป็นไร ผู้หญิงอย่างพวกหล่อนจะเอ็นดูผู้ชายตัวเล็กของตัวเองหน่อยแล้วจะเป็นอะไรไป ใครจะไปคิดเล็กคิดน้อยกับผู้ชายของตัวเองกันล่ะ พอเผชิญกับสายตาเอ็นดูของสวี่ชุ่ยฮวา
หมิงเอ้อร์เต๋อก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ หมิงเฟยเองก็เห็นเช่นกัน จนอดยิ้มกว้างไม่ได้ ฮ่า ๆ ๆ พ่อใหม่แม่ใหม่คู่นี้ชวนหัวเราะจริงๆ สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วทำไมตลกขนาดนี้นะ โดยเฉพาะสายตาเมื่อครู่ของแม่ใหม่ ชวนขำเกินไปแล้ว!
พูดขึ้นมาแล้ว ท่าทีของแม่ใหม่ที่มีต่อผู้ชายแบบนี้... หรือว่าเดิมทีเธอจะมาจากโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่?
เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง กลับมีเรื่องสนุกให้ดูมากขนาดนี้แล้ว
“ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงนั้นทำไม มาช่วยห่อเกี๊ยวสิ!”
สวี่ซู่หลานโผล่หน้าออกมา เรียกอย่างทั้งโมโหทั้งจนปัญญา ลูกสาวกับลูกเขยคู่นี้ช่างซื่อจนทำให้เธอแทบหงุดหงิดตาย แน่นอนว่าหมิงเฟยไม่ต้องห่อเกี๊ยว แต่สวี่ชุ่ยฮวากับหมิงเอ้อร์เต๋อถูกเรียกไปทั้งคู่
หมิงเอ้อร์เต๋อในชาติก่อนเกิดในราชวงศ์ ฐานะสูงส่ง จะไปเคยห่อเกี๊ยวได้อย่างไร แต่ไม่เป็นไร
หมิงเอ้อร์เต๋อคนเดิมทำเป็นก็พอแล้ว แม้ตอนแรกจะยังติดขัดอยู่บ้าง แต่เขาเรียนรู้ไว ไม่นานก็คล่องมือขึ้น
สวี่ซู่หลานเป็นคนรีดแผ่นแป้ง ส่วนสวี่ชุ่ยฮวากับหมิงเอ้อร์เต๋อช่วยกันห่อ ไม่นานทั้งสามก็ห่อได้เต็มกระด้งใบหนึ่ง
หมิงเฟยอุ้มลูกหมาป่า นั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยหลังเตา ในเตากำลังเผาฟืนอยู่ เกี๊ยวห่อเสร็จน้ำในหม้อก็เดือดพอดี เกี๊ยวเต็มกระด้งถูกเทลงไปในหม้อน้ำเดือด มันลอยเด้งไปมาอยู่ในน้ำ ไอน้ำร้อนพวยพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ปกคลุมครัวทั้งห้องไว้ในพริบตา เกี๊ยวแป้งผสมไม่ได้ขาวมาก แต่หมิงเฟยไม่ใส่ใจ
เธอจ้องเกี๊ยวอวบ ๆ ที่กำลังเด้งอยู่ในน้ำเดือดตาไม่กะพริบ อวบขนาดนี้ ข้างในยังซ่อนเนื้อไว้ด้วย
กินแล้วต้องอร่อยแน่ ๆ ใช่ไหม? เกี๊ยวกะหล่ำปลีใส่หมูเชียวนะ! เธอไม่ได้กินมาหลายปีแล้ว
เกี๊ยวลูกโตแบบนี้ เธอกินได้แปดลูก...ไม่สิ สิบลูก! หมิงเฟยนับนิ้วคำนวณดูว่าท้องตัวเองจะกินได้กี่ลูก
แต่สุดท้ายเธอกินไปได้เพียงหกลูก ไม่ใช่เพราะกินไม่ไหว แต่เพราะสวี่ซู่หลานไม่ยอมให้เธอกินต่อ
เหตุผลคือ ตอนนี้ม้ามกับกระเพาะของเธอยังอ่อนแอ กินมากเกินไปไม่ได้ ที่เหลือเก็บไว้กินตอนเย็น
เพราะอย่างนั้นเธอจึงได้แต่มองเกี๊ยวของตัวเองถูกยกออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์
สวี่ซู่หลานเห็นแล้วก็ขำ จึงยัดลูกซานจาจากเขาสองลูกใส่มือเธอ ของสิ่งนี้สวี่ซู่หลานทำเอง
ข้างในยังใส่สมุนไพรอย่างอื่นลงไปด้วย เพื่อไม่ให้เปรี้ยวเกิน จึงใส่น้ำตาลลงไปไม่น้อย รสชาติเลยอร่อยใช้ได้
เมื่อวานหมิงเฟยก็กินไปมากพอสมควร เพียงแต่สวี่ซู่หลานเห็นแก่ที่เด็กไม่ได้กินเนื้อมานาน จึงไม่ได้ห้าม
ตอนกลางคืนเลยทำลูกซานจานี้ไว้ ตอนนี้เอามาให้หมิงเฟยช่วยย่อยพอดี
สวี่ซู่หลานเหลือบมองลูกสาวกับลูกเขย สุดท้ายก็หยิบให้คนละลูกเช่นกัน ...แต่ของผู้ใหญ่สองคนนั้นเป็นแบบไม่ใส่น้ำตาล น้ำตาลมีน้อยและแพงนัก เสียดายเกินกว่าจะใช้มาก เก็บไว้ให้เฟยเฟยกินดีกว่า
เดิมทีน้ำตาลที่บ้านก็มีไม่มากอยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้เพื่อยื้อเวลาให้หมิงเอ้อร์เต๋อ ทุกวันยังต้องป้อนน้ำเกลือผสมน้ำตาลอีก ใช้ไปไม่น้อย
ตอนนี้แทบจะหมดแล้ว สวี่ซู่หลานเองก็คิดไว้ว่าอีกวันสองวันจะไปซื้อมาเติมที่ร้านสหกรณ์ในตำบล
ตอนบ่ายหมิงเฟยก็ไม่มีท่าทีว่าจะออกไปเล่น ยังคงนั่งบนเก้าอี้เตี้ย ดูสวี่ซู่หลานทำงานไปเรื่อย ๆ พลางเรียนเรื่องยาไปด้วย
“เฟยเฟย!” จ้าวเอ้อร์หยาที่เมื่อเช้าตามย่าสามจ้าวไปกองการผลิตข้างๆวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น
พอทรุดตัวนั่งข้างหมิงเฟย ปากก็รัวทันที หมิงเฟยอยากห้ามก็ไม่ทันแล้ว
“พอย่าฉันกับพวกนั้นไปถึงบ้านพี่เถาจื่อ ก็เอามูลสัตว์สาดใส่กำแพงบ้านพวกเขาเลย...”
“ผัวของพี่เถาจื่อวิ่งออกมาห้าม ยังคิดจะด่าคนอีก ไม่รู้สิว่าย่าฉันเก่งแค่ไหน เธอคว้าผมสั้นของผัวพี่เถาจื่อไว้ทีเดียว แล้วหยิบช้อนตักมูลสัตว์ยัดเข้าปากเขา บอกว่าปากเขาพ่นแต่ของสกปรก ก็ให้กลืนกลับเข้าไป ฮ่า ๆ ๆ ...”
หมิงเฟย “……” ย่าสามจ้าวเอาอะไรยัดเข้าปากผัวพี่เถาจื่อนะ? แต่จ้าวเอ้อร์หยาไม่ทันสังเกตว่าหมิงเฟยอึ้งไปแล้ว เธอยังคงพูดไม่หยุด พลางออกท่าทางประกอบอย่างคึกคัก
“ย่าฉันยังบอกอีกว่า คราวนี้เขาได้พ่นของสกปรกออกจากปากจริง ๆ แล้ว”
หมิงเฟย “……” จากเดิมที่แค่ปากเสียในความหมายเชิงคำพูด กลายเป็นปากมีของสกปรกจริงๆไปแล้วสินะ?
“แล้วพี่เถาจื่อล่ะ?”
“กลับมาแล้ว! อุ้มลูกกลับมาด้วย เด็กคนนั้นหน้าตาน่ารักมากเลย เงียบเชียว ไม่ร้องสักนิด นิสัยดีมาก”
จ้าวเอ้อร์หยาเห็นลูกหมาป่าวนอยู่รอบหมิงเฟย ก็คิดว่าเป็นลูกสุนัข จึงคว้าตรงท้ายทอยแล้วยกขึ้นมาอุ้มไว้ในอก
พอได้ยินว่าเถาจื่อกลับมาแล้ว หมิงเฟยก็ถอนหายใจโล่งอก ไม่อย่างนั้นหากรอให้ย่าสามจ้าวกับพวกนั้นกลับมา เถาจื่อต้องเสียเปรียบหนักแน่
“แล้วย่าสามจ้าวกับพวกนั้นล่ะ?”
“อ้อ ถูกลุงใหญ่ของฉันเรียกตัวไปแล้ว”
จ้าวเอ้อร์หยาทำปากยื่น รู้สึกว่าหัวหน้ากองการผลิตช่างเกินไปจริงๆ เรื่องแค่นี้ยังเรียกย่าของเธอกับคนอื่นไปอบรมอีก บอกว่าครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีก
“ฉันว่ามันไม่ถูกนะ ลุงใหญ่บอกว่าทำแบบนี้ไม่ได้ ต้องมีมารยาท แต่ผัวของพี่เถาจื่อรังแกพี่เถาจื่อก็ไม่มีมารยาทเหมือนกันนี่” เด็กหญิงตัวเล็กๆจะไปเข้าใจหลักการใหญ่โตอะไร จึงพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ฟังดูแล้วกลับมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
“ใช่ๆมารยาทมีไว้ใช้กับคนที่มีเหตุผล คนไม่มีเหตุผลก็ต้องใช้วิธีที่ไม่มีเหตุผลเหมือนกัน”
เรื่องนี้หมิงเฟยเห็นด้วยอย่างยิ่ง ส่วนวิธีไม่มีเหตุผลที่ว่าคืออะไร... ไม่ต้องไปสนใจก็ได้
“เอ้อ...เอ้อ เฟยเฟย ฉันถามอะไรเธอหน่อยสิ”
จ้าวเอ้อร์หยาลอบมองสวี่ซู่หลานที่กำลังยุ่งอยู่แวบหนึ่ง จากนั้นก็โน้มเข้ามา กระซิบเสียงเบา
ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนตัวนิ่มกินแตงที่เพิ่งเจอผลแตงลูกใหญ่
“เรื่องอะไรหรือ?”
“ก็เรื่องนั้นไง อาสะใภ้ชุ่ยฮวาน่ะ! วันก่อนฉันไม่อยู่ พอกลับมาค่ำๆถึงได้รู้เรื่องที่จินตั้น ที่ไอ้หมอนั่นหลอกเธอขึ้นเขา ได้ยินว่าอาสะใภ้ชุ่ยฮวาพอรู้ว่าเธอหายตัวไปเกี่ยวกับจินตั้น ก็แปลงร่างเป็นเทพนักฆ่าสูงแปดฉื่อในพริบตา แล้วซัดบ้านจินตั้นทั้งบ้าน จริงหรือเปล่า?”
“...อย่างอื่นก็ช่างเถอะ ทั้งหมดนั้นจริง แต่ตรงกลางที่ว่าเทพนักฆ่าสูงแปดฉื่อนั่นคืออะไร?”
แม่ของเธอทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ตัวก็ไม่ได้สูง รูปร่างก็ไม่ได้กำยำ จะเป็นเทพนักฆ่าสูงแปดฉื่อมาจากไหน?
แค่สองวัน ข่าวลือจะเว่อร์ขนาดนี้แล้วหรือ?
“ก็รูปเจ้า...เอ่อ รูปยมบาลในศาลเจ้าหมู่บ้านเมื่อก่อนนั่นไง!”
พอเห็นหมิงเฟยยังทำหน้ามึน จ้าวเอ้อร์หยาก็ร้อนใจขึ้นมา คืนนั้นจริงๆแล้วเธออยากมาหาเพื่อนรักตั้งแต่แรก แต่ย่าของเธอบอกว่าบ้านเฟยเฟยมีทั้งคนเจ็บทั้งคนป่วย ถ้าเธอไปจะยิ่งวุ่นวาย เธอจึงอดทนรอมาจนเช้าวันนี้กว่าจะได้มา
“ฉันได้ยินมาว่า อาสะใภ้ชุ่ยฮวาเตะลุงใหญ่หมิงทีเดียวกระเด็นไปตั้งสองลี้ แล้วฟาดป้าคนโตทีเดียวจนล้ม จากนั้นก็ลากจินตั้นเข้ามา จ้องเขาด้วยตาโตเท่ากระดิ่งทองแดง ถามว่าเขาจะพูดหรือไม่ ก็แบบนี้...แบบนี้...แล้วก็แบบนี้!” จ้าวเอ้อร์หยาออกท่าทางประกอบอย่างมีชีวิตชีวา ราวกับตัวเองอยู่ในเหตุการณ์จริง
“จริงหรือเปล่าน่ะ?”
หมิงเฟย “……” ...แม้จะพูดเกินไปหน่อย แต่ก็เหมือนจะไม่ผิดทั้งหมด เพียงแต่แม่ของเธอไม่ได้เตะคนกระเด็นไปสองลี้จริงๆ ตาก็ไม่ได้โตเท่ากระดิ่งทองแดง
เอ้อร์หยา เธออย่าพูดมั่วสิ!
“เธอพูดถึงแม่ฉันแบบนี้ ไม่กลัวว่าแม่ฉันจะตบเธอกระเด็นไปสองลี้หรือไง?”
คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ หมิงเฟยจึงถามเด็กคนนี้อย่างฉงน จ้าวเอ้อร์หยาสะดุ้งตกใจ รีบหันซ้ายหันขวา
พอไม่เห็นสวี่ชุ่ยฮวาจึงค่อยโล่งใจ
“นี่...อย่าพูดส่งเดชสิ ฉันก็ไม่ได้รังแกเธอนี่ อาสะใภ้ชุ่ยฮวาไม่มีทางทำแบบนั้นกับฉันหรอก!”
จ้าวเอ้อร์หยาลังเลอยู่พักหนึ่ง เหมือนกลัวว่าหมิงเฟยจะเอาไปฟ้อง สุดท้ายก็กัดฟันพูดออกมา
“วันนี้ระหว่างทางไปกองการผลิตข้างๆ ฉันเห็นต้นเกาลัดต้นหนึ่ง ยังมีลูกเกาลัดเหลืออยู่บ้าง แต่น้อยมาก คนอื่นไม่ได้สังเกต ฉันพาเธอไปเก็บเกาลัดนะ เธออย่าไปบอกอาสะใภ้ชุ่ยฮวาเรื่องนี้ล่ะ”
เธอไม่ได้พูดถึงอาสะใภ้ชุ่ยฮวาในทางไม่ดีเสียหน่อย! ก็ที่เธอได้ยินมามันก็เป็นแบบนี้จริงๆนี่นา!
เกาลัด! หมิงเฟยนึกถึงเกาลัดคั่วน้ำตาลหอมหวานนุ่มหนึบก่อนวันสิ้นโลกขึ้นมาทันที
“ไป!”
“คุณยาย หนูออกไปเล่นกับเอ้อร์หยานะคะ!”
“ได้ อย่าเล่นจนมืด แล้วก็อย่าไปไกลนัก”
“ได้ค่ะ!” หมิงเฟยตอบพลางวิ่งตามจ้าวเอ้อร์หยาออกไป เด็กหญิงสองคนจับมือกันวิ่งออกนอกบ้าน
แถวนี้ติดภูเขา พอถึงฤดูใบไม้ร่วงจะมีของป่ามากไม่น้อย
แต่ตอนนี้ใกล้ปีใหม่แล้ว ของป่าถูกเก็บหมดไปนานแล้ว เกาลัดเองก็ถูกเก็บจนเกลี้ยงตั้งแต่ก่อนหน้านี้
ต้นที่จ้าวเอ้อร์หยาพบจึงเป็นของตกหล่นจริงๆ เหลือลูกเกาลัดซ่อนอยู่หลังใบไม้แห้งเหลืองเพียงประปราย
แต่ทั้งสองไม่คิดว่า พอไปถึงกลับมีคนตัดหน้าไปก่อนแล้ว พอจ้าวเอ้อร์หยาเห็นว่าเกาลัดบนต้นถูกสอยลงไปหมด ที่พื้นยังมีใบไม้ร่วงเกลื่อน ทั้งคนก็หงุดหงิดเสียใจจนแทบร้องไห้
เธอน่าจะให้ย่าช่วยสอยให้ตั้งแต่แรก! เด็กหญิงตัวน้อยที่หมดหวังจึงได้แต่ขอโทษหมิงเฟยอย่างห่อเหี่ยว
แม้หมิงเฟยจะเสียดายที่อดกินเกาลัดคั่วน้ำตาล แต่ก็ไม่ได้โทษจ้าวเอ้อร์หยา เพราะดูแล้วอีกฝ่ายเจ็บใจกว่าเธอเสียอีก
“ไม่เป็นไรๆ กลับกันเถอะ ปีหน้ายังมีเกาลัดอีก ถึงตอนนั้นฉันจะเก็บเยอะๆเลย”
เด็กหญิงสองคนที่กลับมือเปล่าจึงได้แต่เดินย้อนกลับ แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง
จู่ๆจ้าวเอ้อร์หยาที่เมื่อครู่ยังห่อเหี่ยวอยู่ก็สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นอย่างฮึกเหิม ก่อนลากหมิงเฟยวิ่งเข้าทางเล็กข้างทาง “มีคนทะเลาะกัน! ไปดูกันเถอะว่าใคร!”
หมิงเฟย “……” เธอเป็นเด็กป่วยอ่อนแอ แถมยังเด็กกว่าอีกปี สู้ลูกวัวแข็งแรงอย่างเด็กคนนี้ไม่ไหวจริง ๆ
ถูกลากไปโดยไม่ทันตั้งตัว
จุดที่มีเสียงทะเลาะกันอยู่ไม่ไกล พอยิ่งเข้าใกล้ หมิงเฟยก็รู้สึกว่าเสียงคุ้นหูเหลือเกิน นี่มันเสียงจินตั้นที่ร้องโวยวายมาไม่รู้กี่รอบในสองวันนี้ไม่ใช่หรือ ช่างมีวาสนาต่อกันจริงๆ
เดิมทีหมิงเฟยไม่ได้สนใจเรื่องฝั่งนี้นัก แต่พอรู้ว่าเป็นจินตั้น อาการปวดเอวเมื่อยขาก็หายเป็นปลิดทิ้ง
เธอกระฉับกระเฉงยิ่งกว่าจ้าวเอ้อร์หยาเสียอีก รีบก้าวสองสามทีพุ่งไปยืนตรงหน้าจินตั้น เท้าเอวข้างหนึ่งมองเขาที่สะดุ้งตกใจ “อ้าว ที่แท้ก็เป็นนายเองนี่”
จินตั้นไม่คิดจริงๆว่าจะเจอหมิงเฟยที่นี่ เขาไม่กลัวเด็กนี่หรอก แถมยังเกลียดมากด้วย แต่เขาไม่กล้าลงมือกับหมิงเฟย แม้แต่ด่าก็ไม่กล้า สวี่ชุ่ยฮวาทิ้งปมในใจไว้ให้เขาหนักเกินไปในช่วงสองวันนี้
แม้แต่หมิงต้าเต๋อที่ในสายตาเขาแข็งแกร่งดั่งภูเขา ยังไม่มีแรงตอบโต้ สำหรับจินตั้นแล้ว สวี่ชุ่ยฮวาน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ หาเรื่องหมิงเฟย ก็คือหาเรื่องสวี่ชุ่ยฮวา สมองทึบๆของจินตั้นยังเข้าใจสมการนี้ดี
“หมิงเฟย! อย่าคิดว่าฉันกลัวเธอนะ อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่น ไม่อย่างนั้นฉันจะตีเธอด้วย!”
แม้ในใจจะถอยแล้ว แต่ภายนอกยังทำเป็นดุใส่ เขาเกลียดจนแทบตายอยู่แล้ว! ไก่สองตัว เงินห้าหยวน!
ถ้าเอาเงินห้าหยวนนั้นไปซื้อเนื้อ เขาจะกินได้นานแค่ไหน? กินเนื้อทุกวันยังได้จนถึงปีใหม่! แถมตอนนี้ที่บ้านไม่มีแม่ไก่ออกไข่แล้ว ต่อไปเขายังจะไม่ได้กินไข่อีก! อุตส่าห์แอบออกมาเล่นตอนคนไม่ค่อยอยู่
ดันมาเจอจู้เสี่ยวชีที่เพิ่งเก็บเกาลัดได้พอดี จินตั้นจะไม่หมายตาได้อย่างไร
จู้เสี่ยวชีไม่มีพ่อไม่มีแม่ อยู่คนเดียว อายุก็ยังน้อย รังแกง่ายจะตาย แต่เขาไม่คิดจริงๆว่าจะมาเจอหมิงเฟยที่นี่ ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่เด็กนี่!
“โอ้ งั้นนายลองตีฉันดูสิ แล้วเดาว่าแม่ฉันจะหักแขนนายข้างที่ตีฉันไหม?”
หมิงเฟยมองออกว่าจินตั้นกลัว จึงทำท่าอวดเบ่งเต็มที่
“...เฟยเฟย พี่ชายฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น อย่าไปบอกอาสะใภ้รองนะ”
อินตั้นที่กลัวหมิงเฟยอยู่เหมือนกัน อดพูดเบาๆไม่ได้
“แล้วหมายความว่าอะไร? เกาลัดนี่พวกฉันเป็นคนเจอ พวกนายสองคนยังคิดจะแย่งอีกหรือ?”
จ้าวเอ้อร์หยาก็เห็นเกาลัดในมือจู้เสี่ยวชีเช่นกัน จึงพูดอย่างไม่พอใจ จู้เสี่ยวชีได้ยินดังนั้น แม้แต่มอง
จ้าวเอ้อร์หยาก็ยังมีแววระแวงขึ้นมา
“พวกเราเป็นคนเจอ แล้วให้จู้เสี่ยวชีช่วยเก็บให้ พวกนายมีปัญหาอะไร?”
หมิงเฟยเหลือบมองจู้เสี่ยวชี แล้วพูดตามทันที เห็นชัดว่าใจแข็งจะปกป้องเขา เธอยังจำเรื่องที่จู้เสี่ยวชีให้ลูกพลับเธอบนเขาได้ ตอนนั้นยังไม่ได้คิดมาก แต่ภายหลังถึงได้เข้าใจ ที่เขาบอกว่าตัวเองกินแล้ว น่าจะเป็นเรื่องโกหก
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังพาเธอลงจากเขาอีก หมิงเฟยจึงมีความรู้สึกดีกับจู้เสี่ยวชีมาก
“อินตั้น บทที่พี่นายขวางจู้เสี่ยวชีไม่ให้ไป เด็กอายุสิบสองรังแกเด็กเก้าขวบ เมื่อกี้ทำไมนายไม่ห้าม? หรือรอให้พี่นายแย่งเกาลัดของพวกฉันมา แล้วแบ่งให้นายด้วย? เรื่องเลวๆพี่นายทำหมด ส่วนนายก็คอยรับส่วนแบ่งอย่างเดียวหรือไง?”
พอได้ยินเช่นนั้น จินตั้นก็หันขวับกลับไปมองน้องชายที่ยืนหดตัวอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเคลือบแคลงทันที