หมิงซานเต๋อไม่อยากเสียเวลา ลุกขึ้นเตรียมไปหาหมิงเอ้อร์เต๋อ เขารู้ว่าอีกฝ่ายอยู่บ้าน หมิงฟางที่กำลังคิดอะไรอยู่ พอเห็นพ่อของเธอลุกขึ้น ก็รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ตามไป
เธอไม่สนใจครอบครัวหมิงต้าเต๋อ ครั้งนี้ที่กลับมา เธอแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหมิงเอ้อร์เต๋อ ตอนแรกคิดว่าการเกิดใหม่เป็นโอกาสเปลี่ยนชีวิต แต่ตอนนี้กลับรู้สึกไม่ดี หมิงเฟยที่มีพ่อแม่ กับหมิงเฟยที่ไม่มีพ่อแม่ย่อมต่างกันโดยสิ้นเชิง เธอจำได้ชัด ว่าสองคนพ่อแม่ของหมิงเฟยรักลูกคนนี้มาก ต่างจากคนอื่นในยุคเดียวกัน ไม่เคยรังเกียจว่าเป็นลูกสาว
“พ่อคะ หนูไปด้วย! ” หมิงซานเต๋อไม่ห้าม พาลูกสาวไปทางปากหมู่บ้าน
หมิงเฟยนั่งอยู่หน้าบ้าน เล่นกับลูกหมาป่าไปพลาง รอหมิงซานเต๋อไปพลาง พอเห็นสองคนพ่อกับลูกเดินมา ก็รีบหันไปเรียก “พ่อคะ!อาสามมาแล้ว!”
น้ำเสียงตื่นเต้นนั้นทำให้หมิงฟางใจสะดุด นึกถึงเนื้อครึ่งชั่งกับขนมที่พ่อเธอนำมาแล้ววางไว้ที่บ้านปู่ย่า แล้วมองหมิงเฟยที่ตอนนี้ยังผอมอยู่ ใบหน้าซับซ้อนขึ้นทันที พอเห็นหมิงเอ้อร์เต๋อที่ยังพันผ้าที่ศีรษะเดินออกมา แววตาของเธอก็ยิ่งเต็มไปด้วยการสำรวจ
หมิงฟางคิดว่าไม่มีใครรู้ว่าเธอกลับมาเกิดใหม่ จึงปกปิดไม่ดี แม้แต่หมิงเฟยยังดูออกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หมิงเอ้อร์เต๋อเองก็สังเกตเห็น เขากวาดสายตามองเธอ ก่อนจะไปหยุดที่หมิงซานเต๋อ
“น้องสามมาพูดแทนอากับอาสะใภ้หรือ?”
หมิงซานเต๋อชะงักไปเล็กน้อย กว่าจะเข้าใจว่าอากับอาสะใภ้หมายถึงพ่อแม่ของเขา สีหน้าก็แทบเปลี่ยน คำที่เตรียมไว้พูดติดอยู่ในคอ สวี่ซู่หลานออกไปดูหมูของกองการผลิต ไม่อยู่บ้าน หมิงเฟยเข้าไปค้นในบ้าน หยิบถั่วลิสงออกมาห่อหนึ่ง แล้วยกเก้าอี้เตี้ยออกมานั่งที่ประตู นั่งกินถั่วไปพลางรอดูเหตุการณ์ไปพลาง
หมิงฟางมีหลายเรื่องอยากถาม คิดว่าคุยกับเด็กหกขวบแบบหมิงเฟยน่าจะเหมาะ จึงเดินไปนั่งข้างๆ
“เฟยเฟย”
หมิงเฟยมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร ยังคงรอดูพ่อทวงหนี้ต่อ เกิดใหม่แล้วยังมาหาเด็กแบบฉันอีก แบบนี้ไม่ค่อยดีนะ อีกอย่างความสัมพันธ์ของสองบ้านคือเจ้าหนี้กับลูกหนี้ ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นซะหน่อย
เธอนั่งรอดูเรื่องของบ้านตัวเองยังดีกว่า เธอเองก็อยากรู้ หนี้ที่แม้แต่เจ้าของร่างเดิมยังไม่รู้คืออะไร
“พี่รอง ผมมาครั้งนี้ก็แค่ไม่ได้เจอกันนาน มาหาพี่ไม่ได้หรือ?เข้าไปคุยข้างในดีไหม?”
“ไม่ต้องเข้าไป วันนี้นายมาทำไมฉันก็พอเดาได้ แล้วไง?” หมิงเอ้อร์เต๋อกอดอกพิงกรอบประตู มองหมิงซานเต๋อโดยไม่มีรอยยิ้ม
“พี่รอง จะเอาเรื่องเล็กน้อยไปมีปัญหากับพ่อแม่จริงหรือ?พ่อแม่เลี้ยงพี่มาจนโตง่ายหรือ?จินตั้นก็แค่ล้อเล่น อีกอย่างพี่สะใภ้ก็ทำเกินไปหน่อย ใครจะไปลงมือกับพ่อแม่แบบนั้น แล้วพี่ก็ดูอยู่เฉยๆ?”
“อากับอาสะใภ้เลี้ยงนายกับพี่ใหญ่มาไม่ง่าย ฉันไม่เกี่ยว นายเข้าใจผิดหรือเปล่า?”
ได้ยินคำว่าอากับอาสะใภ้อีกครั้ง สีหน้าหมิงซานเต๋อบิดเบี้ยว แต่ก็ต้องแกล้งไม่สนใจ
“พี่รอง พ่อแม่เคยให้พี่ขาดเรื่องกินหรือใช้หรือเปล่า พี่…”
“พอแล้ว เรื่องนั้นไว้ค่อยพูด นายมาพอดี ฉันก็มีเรื่องจะพูดเหมือนกัน นายควรคืนหนี้ได้แล้ว” หมิงเอ้อร์
เต๋อไม่อยากฟังคำเดิมซ้ำไปมา จึงเข้าประเด็นทันที เวลาของเขามีค่า เอาไปอยู่กับลูกดีกว่า จะเสียเวลาไปกับคนแบบนี้ทำไม
“หนี้อะไรครับ?” หมิงซานเต๋องงจริงๆ
“ตอนนั้นนายบอกว่านายมีความสัมพันธ์กับคนรัก ไม่มีงานในเมืองฝ่ายนั้นไม่แต่ง แถมจะแจ้งความนาย” หมิงเอ้อร์เต๋อพูดอย่างเรียบเฉยต่อหน้าหมิงฟางกับหมิงเฟย ทำให้หมิงซานเต๋อเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง เด็กยังเล็ก แต่เรื่องที่ควรรู้ก็ต้องรู้บ้าง ยิ่งถ้าหลุดไปก็ไม่เกี่ยวกับเขา คนที่เสียหน้าคือหมิงซานเต๋อ
คำพูดนี้ทำให้หมิงซานเต๋อสีหน้าเปลี่ยนทันที เขานึกออกแล้วว่าเป็นหนี้อะไร เรื่องผ่านมานานจนเขาลืมไปแล้ว หมิงเอ้อร์เต๋อยังพูดต่อ
“ตอนนั้นฉันสอบเข้าทำงานที่โรงงานเหล็กพอดี นายคุกเข่าขอให้ฉันช่วย ขอให้ยกงานให้นาย แล้วรับปากว่าจะให้เงินเดือนฉันครึ่งหนึ่งเป็นเวลาสิบปี เรื่องนี้นายคงไม่ลืมหรอกนะ? พ่อแม่ของนายบังคับให้ฉันยกตำแหน่งให้นาย ผ่านไปไม่กี่ปี คงไม่ได้คิดว่านายสอบเข้าไปเองหรอกนะ?”
หมิงเฟยหยุดแกะถั่ว มองหมิงซานเต๋อที่หน้าแดง แล้วหัวเราะในใจ ที่แท้ก็หนี้นี้นี่เอง! งานที่หมิงซานเต๋อภูมิใจมาตลอด เป็นของพ่อของเธอแต่เดิม คนที่ควรเข้าทำงานในโรงงานเหล็กคือหมิงเอ้อร์เต๋อ ไม่ใช่เขา แล้วหลังจากพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมตาย หมิงซานเต๋อยังช่วยครอบครัวหมิงต้าเต๋อแย่งบ้าน บทที่เจ้าของร่างเดิมถูกบังคับแต่งงาน เขาก็ไม่เคยช่วยเลย แบบนี้เรียกว่าไร้ความรับผิดชอบ
หมิงฟางเองก็หน้าซีด มองหมิงซานเต๋อด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ชาติที่แล้วจนตายก็ยังไม่รู้ คิดมาตลอดว่าพ่อของเธอได้งานด้วยความสามารถของตัวเอง และตอนนี้เห็นชัดว่าหมิงเอ้อร์เต๋อไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ
“...พี่รอง เรื่องนี้พี่ก็รู้อยู่แล้ว อยู่ในเมืองแค่ดื่มน้ำยังต้องใช้เงิน ผมยังต้องเลี้ยงลูกอีกสองคน รายจ่ายมันมาก ผมไม่ได้ตั้งใจไม่ให้เงินจริงๆ” ตอนนี้หมิงซานเต๋อเริ่มถอยแล้ว ไม่คิดเรื่องจะมาทวงความยุติธรรมให้พ่อเฒ่าหมิงกับคนอื่นอีกต่อไป ตอนนี้เขาเอาตัวเองยังแทบไม่รอด
เรื่องผ่านมาตั้งหลายปี หมิงเอ้อร์เต๋อไม่เคยพูดถึง ทำไมตอนนี้ถึงยกขึ้นมาพูดกะทันหัน?หรือเป็นเพราะเรื่องจินตั้นกระตุ้นเขา? แต่ถึงจะเป็นเพราะเรื่องจินตั้น เขาก็ไม่เกี่ยวด้วย คนที่ก่อเรื่องคือพี่ใหญ่กับพวกจินตั้น ไม่ใช่เขา เขาแค่มาช่วยไกล่เกลี่ยเท่านั้น
“รายจ่ายมากก็ใช้ให้น้อยลงหน่อย นายขาดเงิน พวกเราก็ขาดเงินเหมือนกัน จะเลี้ยงเฟยเฟยไม่ต้องใช้เงินหรือไง ตอนนั้นนายให้มาแค่สองเดือน ปีแรกเงินเดือนนายเดือนละสิบแปดหยวน รวมแล้วสองเดือน แล้วหลังจากนั้นก็อ้างว่าคู่ของนายต้องใช้ค่าสินสอดมาก นายต้องเก็บเงิน ก็เลยหยุดให้ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงตอนนี้ ฉันไม่เห็นสักเฟินเดียว”
“วันปีใหม่หรือเทศกาลอะไร ของที่นายหิ้วกลับมา ก็ให้พ่อแม่กับพี่ใหญ่ของนาย ฉันไม่เคยได้เห็นอะไรเลย”
“เพราะงั้น ตอนนี้ก็ควรคืนเงินได้แล้วใช่ไหม?”
“พ่อ ที่แท้อาสามติดเงินบ้านเราตั้งเยอะขนาดนี้เลยหรือคะ? ก่อนหน้านี้พี่ฟางยังเคยบอกหนูเลยว่าอาสามได้เงินเดือนเท่าไร บ้านเขามีเสื้อผ้าใหม่ แล้วยังกินเนื้อได้บ่อยด้วย บ้านเขาไม่น่าจะขาดเงินนะ ต้องคืนได้เร็วแน่ๆ” หมิงเฟยพูดจบก็พึมพำเสียงเบา แต่ทุกคนได้ยินชัด
“หนูแทบไม่มีเสื้อผ้าใหม่เลย กินเนื้อก็น้อยมากด้วย”
เรื่องพวกนี้หมิงฟางเคยพูดจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะเกิดวันเดียวกันหรือเปล่า หมิงฟางถึงได้มีท่าทีต่อเจ้าของร่างเดิมอย่างธรรมดามาก บางทีอาจรู้สึกว่าเด็กบ้านนอกอย่างอีกฝ่ายไม่คู่ควรจะเกิดวันเดียวกับตัวเอง
จะด้วยเหตุผลไหนก็ไม่สำคัญ สิ่งที่หมิงเฟยรู้ก็คือ หมิงฟางอาศัยงานที่พ่อของเจ้าของร่างเดิมยกให้ ถึงได้ใช้ชีวิตอย่างสบาย แล้วยังวิ่งมาคุยอวดต่อหน้าเจ้าของร่างเดิมว่าบ้านตัวเองมีฐานะดีแค่ไหน
แม้ต่อมา ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยังห่างเหินกัน มีประโยชน์เพียงเล็กน้อยอย่างเดียวก็คือ หมิงฟางเคยเอาเงินมาให้เจ้าของร่างเดิมนิดหน่อย แต่น่าเสียดาย เงินก้อนนั้นกลับถูกจ้าวซิ่วหลานฮุบไป ไม่เคยถึงมือเจ้าของร่างเดิมเลย
หมิงเอ้อร์เต๋อปรบมือให้ลูกสาวอยู่ในใจ ก่อนหันไปมองหมิงซานเต๋อ “ได้ยินแล้วใช่ไหม?ลูกสาวนายยังไม่เห็นว่าบ้านนายขัดสนเลย รีบคืนเงินมาได้แล้ว!”
“หลายปีมานี้ ปีแรกเดือนละสิบแปด รวมสองร้อยสิบหก ปีที่สองเดือนละยี่สิบ รวมสองร้อยสี่สิบ ปีที่สามเดือนละยี่สิบสอง รวมสองร้อยหกสิบสี่ ปีที่สี่เป็นคนงานระดับหนึ่ง เดือนละสามสิบสี่...”
“รวมหลายปีนี้ทั้งหมดเป็นสองพันห้าร้อยหกสิบแปดหยวน ตอนแรกตกลงกันไว้ว่า สิบปีแรกนายต้องแบ่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งให้ฉัน รวมทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยแปดสิบสี่หยวน”
หมิงเอ้อร์เต๋อมองหมิงซานเต๋อที่สีหน้าดูไม่ได้ พลางคิดบัญชีทีละรายการด้วยรอยยิ้ม หลายวันที่ผ่านมา เขาไปสืบเงินเดือนของหมิงซานเต๋อในแต่ละปีมาชัดเจน จะขาดไปสักหยวนเดียวก็ไม่ได้
แน่นอน! เพื่อกันอีกฝ่ายจนมุมแล้วหักดิบ เขาก็ไม่ได้คิดจะบีบให้คืนหมดในครั้งเดียว หมิงเฟยเองก็สะดุ้งกับตัวเลขนี้เหมือนกัน เกือบพันสาม!
อย่าว่าแต่พันสามเลย ต่อให้แค่สิบสามหยวน เอาไปวางที่หมู่บ้านเสี่ยวหมิงจวงก็ถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว เดิมทีก็รู้อยู่ว่าคนงานอุตสาหกรรมหนักยุคนี้ได้เงินดี แต่เธอไม่มีภาพชัดเรื่องสมัยนี้จริงๆ ไม่คิดเลยว่าเงินเดือนจะสูงขนาดนี้ อย่าลืมว่า แค่พวกเขาเอาเงินห้าหยวนจากแม่เฒ่าหมิงมาได้ อีกฝ่ายก็ปวดใจไปได้อีกหลายปีแล้ว! เนื้อหมูยังแค่ครึ่งหยวนกว่าต่อชั่งเท่านั้น!