พอนึกถึงบทที่หมิงซานเต๋อนิ่งดูดายต่อชะตาของเจ้าของร่างเดิม ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเลวจริงๆ แต่จะให้เขาคายเงินก้อนนี้ออกมา ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย คิดถึงตรงนี้ หมิงเฟยมองหมิงเอ้อร์เต๋อ
“ตอนนี้นายได้เงินเดือนห้าสิบสี่แล้ว คงไม่คิดจะเบี้ยวหนี้หรอกนะ?”
หน้าผากหมิงซานเต๋อมีเหงื่อเย็นไหลออกมา แต่ถ้าจะให้เขาควักเงินกว่าพันหยวน เขาไม่มีทางยอม ถ้าหมิงเอ้อร์เต๋อไม่คำนวณออกมา เขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าหลายปีมานี้ตัวเองได้เงินเดือนรวมมากขนาดนี้
“พี่รอง...”
หมิงเอ้อร์เต๋อเพียงแค่ยิ้ม หมิงฟางที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน พันกว่าหยวนเลยนะ บ้านพวกเขาจะเอาออกมาได้อย่างไร ถ้าต้องควักจริง ฐานะของทั้งบ้านคงถูกควักจนเกลี้ยง!
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมลุงรองไม่ตาย แถมยังมาทวงหนี้พ่อของเธอ และยังเป็นหนี้ก้อนใหญ่ขนาดนี้อีก?
“หลายปีมานี้ใช้จ่ายเยอะจริงๆ ผมแทบไม่มีเงินเลย...”
“อ้อ ถ้างั้นนายคืนงานกลับมาก็ได้นะ”
สีหน้าหมิงซานเต๋อเปลี่ยนอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจลึก แล้วพยายามพูดดีๆ กับหมิงเอ้อร์เต๋อ
“พี่รอง ต่อให้ตอนนี้ผมคืนงานให้พี่ พี่ก็ทำไม่ไหวหรอก ต้องเริ่มจากเด็กฝึกงาน เงินเดือนแค่สิบกว่าหยวนเอง”
“สิบกว่าหยวนเหรอ? เยอะจัง ซื้อเนื้อได้ตั้งเยอะเลย พ่อคะ พ่อจะได้เป็นคนงานแล้วหรือ?” หมิงเอ้อร์เต๋อยังไม่ทันพูด หมิงเฟยก็ลุกขึ้นวิ่งไปข้างๆเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“งั้นต่อไปพี่ฟางกับบ้านเขาก็ต้องกลับมาอยู่หมู่บ้านเสี่ยวหมิงจวง พวกเราก็จะย้ายเข้าเมืองแล้วใช่ไหม?”
คำพูดนี้แทงใจเกินไป ไม่ว่าหมิงซานเต๋อหรือหมิงฟางก็ไม่มีทางยอม หมิงฟางอยากมาที่หมู่บ้านเสี่ยวหมิงจวงในเวลาที่จำเป็น เพื่อสร้างความคุ้นเคยกับผู้มีพระคุณในอนาคตจริง แต่เธอมาได้ พ่อของเธอต้องยังเป็นคนงานอยู่ ชีวิตของเธอในหมู่บ้านถึงจะไม่ลำบาก ไม่ใช่ให้ทั้งบ้านย้ายกลับมาอยู่ที่นี่
“พี่รอง ถ้าไม่มีงาน แม่ของฟางฟางต้องหย่ากับผมแน่ พี่จะทนดูครอบครัวผมแตกสลายได้หรือ?”
พูดเรื่องความสัมพันธ์ แต่ไม่พูดเรื่องคืนเงินเลยแม้แต่น้อย แค่หวังจะรักษางานไว้
“นั่นมันเรื่องของนาย ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ต่อให้พี่ไปแจ้งตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรนะ ถ้างานผมหายไป พี่เองก็ไม่ได้อะไรไม่ใช่หรือ?” หมิงซานเต๋อเห็นว่าหมิงเอ้อร์เต๋อไม่กินไม้อ่อน จึงพยายามโน้มน้าว
“ฉันจำได้ว่า ลูกสาวหัวหน้าหน่วยของนายปีนี้เรียนจบ แล้วอยากเข้าสอบเข้าโรงงานเหล็ก แต่พลาดไปแค่ตำแหน่งเดียว” หมิงเอ้อร์เต๋อเดินเข้าไปใกล้หมิงซานเต๋อ จ้องตาเขาเขม็ง
“นายว่า ถ้าช่วงนี้มีการตรวจเจอว่าในข้างล่างมีคนงานคนหนึ่งใช้ชื่อคนอื่นเข้ามา เขาจะอยากจับคนนั้นออกมาทำเป็นตัวอย่างไหม?นายว่า ถ้าเรื่องใช้อีกชื่อแทนตัวเองถูกเปิดออกมาแล้ว นายจะโดนปรับไหม?”
พอเป็นแบบนี้ ก็เท่ากับมีตำแหน่งว่างออกมาหนึ่งตำแหน่ง แล้วก็พอดีจะเลื่อนไปถึงคนที่สอบไม่ผ่านคนนั้น
มันช่างพอดีเหลือเกิน! หมิงซานเต๋อไม่คิดเลยว่าหมิงเอ้อร์เต๋อจะรู้แม้แต่เรื่องนี้ คราวนี้เหงื่อแตกจริงๆ เพราะเขารู้ว่าที่หมิงเอ้อร์เต๋อพูดเป็นความจริง หัวหน้าหน่วยต้องอยากให้มีตำแหน่งว่างออกมาให้ลูกสาวตัวเองแน่ๆ
“ถึงฉันจะไม่ได้อะไร แต่ฉันสะใจไง ของก็เดิมก็เป็นของฉัน ต่อให้พังไป ฉันก็ยังสะใจ” หมิงเอ้อร์เต๋อถอยกลับมาหนึ่งก้าว แล้วพิงกรอบประตูต่อ มองใบหน้าบิดเบี้ยวของหมิงซานเต๋ออย่างสบายอารมณ์
“อ้อใช่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องแบบนี้จะโดนปรับเท่าไร แล้วตอนนี้งานก็หายาก ถ้าต้องเปลี่ยนงาน เงินเดือนคงต่ำมากล่ะมั้ง? นายว่าเรื่องนี้จะถูกประกาศให้คนอื่นรู้ไหมนะ?”
ตกงานแล้วยังต้องเสียค่าปรับ ถ้าจะเปลี่ยนงาน เงินเดือนก็ไม่มีทางสูงเท่าตอนนี้ และถ้าโรงงานเหล็กประกาศเรื่องนี้ออกไป คนที่คิดร้ายก็จะเอาไปใช้ต่อได้ ภายหน้าเขาจะยิ่งซื้อหางานยากเข้าไปอีก
หมิงเอ้อร์เต๋อปิดทางหมิงซานเต๋อจนหมด คิดจะทิ้งงานนี้ แล้วเอาเงินที่เก็บมาหลายปีไปหางานใหม่ ใช้ชีวิตสบายต่อหรือ? ฝันไปเถอะ!
ในหัวหมิงซานเต๋อคิดหาทางออกอยู่ตลอด เดิมทีเขายังคิดว่า อย่างมากก็แค่ยอมทิ้งงานแล้วไปหางานใหม่ แต่พอได้ยินคำพวกนี้ เขาก็ลังเล แต่ให้คืนเงิน เขาก็ไม่อยากคืนจริงๆ! เงินเก็บทั้งบ้านรวมกันก็มีแค่ห้าร้อยกว่าหยวน ยังไม่ถึงครึ่งเลย!
หมิงเฟยมองออกว่าหมิงเอ้อร์เต๋อไม่ได้อยากได้งานนี้จริงๆ เขาแค่อยากให้หมิงซานเต๋อคืนเงิน คำพูดทั้งหมดเมื่อครู่นี้ก็แค่กดดันและชี้นำให้อีกฝ่ายยอมคืนเงิน แทนที่จะหักดิบยอมทิ้งงาน เธอไม่รู้ว่าหมิงเอ้อร์เต๋อคิดจะเล่นแผนอะไร แต่ก็เต็มใจช่วย
“พี่ฟาง ต่อไปถ้าพวกพี่ย้ายกลับมาหมู่บ้านเสี่ยวหมิงจวง พวกเราก็จะได้เล่นด้วยกันทุกวันแล้ว จินตั้นกับอินตั้นก็จะพาเว่ยจวินขึ้นเขาปีนต้นไม้ ลงน้ำจับปลาได้ด้วย ดีจริงๆ!”
หมิงฟางกัดฟันไม่พูดอะไร ได้แต่มองพ่อของตัวเองขอความช่วยเหลือ ย้ายกลับมาแบบนี้ไม่ได้!
ไม่มีทางเด็ดขาด! “พ่อ...”
หมิงซานเต๋อไม่สนใจหมิงฟาง ในใจร้อนรุ่มเต็มที สมองคิดหาทางอย่างไม่หยุด เขาเสียดายงานนี้จริงๆ ตอนนี้เขาได้เงินเดือนห้าสิบสี่หยวน เดือนหน้าอาจสอบเลื่อนเป็นคนงานระดับสี่ได้ ถึงตอนนั้นเดือนหนึ่งจะมีหกสิบกว่าหยวน อยู่ๆจะให้ทิ้งความพยายามหลายปี เขาจะยอมได้อย่างไร
เขาเสียใจจริงๆ ที่วันนี้โผล่มา แต่เดิมคิดว่าก็แค่มาสั่งสอนพี่รองเหมือนทุกครั้ง ใครจะไปรู้ว่าไฟจะย้อนมาเผาตัวเอง หมิงเอ้อร์เต๋อล้มป่วยครั้งเดียวกลับเหมือนกลายเป็นคนละคน เขาฟื้นขึ้นมาทำไมกัน?
ไม่ใช่ว่าหมอบอกว่าฟื้นไม่ได้หรอกหรือ ทำไมสุดท้ายถึงยังฟื้นขึ้นมาอีก?ถ้าเชื่อหมอแล้วตายไปเสียก็ดีไม่ใช่หรือ? แล้วพ่อแม่ก็เหมือนกัน ไปก่อเรื่องกับพี่รองเอง สุดท้ายคนที่ซวยที่สุดกลับเป็นเขา
“ยังคิดไม่ออกอีกหรือ? ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนนี้บ้านนายควรมีเงินเก็บห้าร้อยกว่าหยวน ฉันก็ไม่เอาทั้งหมดหรอก คืนมาก่อนสามร้อย ที่เหลือค่อยทยอยคืนเดือนละสามสิบก็พอ”
พอได้ยินแบบนั้น หมิงซานเต๋อกลับเงยหน้าขึ้นทันที มองหมิงเอ้อร์เต๋อก่อน แล้วหันไปมองหมิงฟางอย่างระแวง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหมิงเอ้อร์เต๋อถึงรู้แม้กระทั่งว่าบ้านเขามีเงินเก็บเท่าไร
รู้เงินเดือนหลายปีที่ผ่านมาไม่แปลก แค่ไปถามที่โรงงานเหล็กก็รู้ได้ แต่เรื่องลูกสาวหัวหน้าหน่วยสอบเข้าโรงงานพลาดไปนิดเดียว แทบไม่มีใครรู้ ตอนนี้ยังรู้แม้กระทั่งจำนวนเงินเก็บในบ้านเขาอีก...
เมื่อเห็นแววตาหวาดกลัวในสายตาหมิงซานเต๋อ หมิงเฟยก็ร้องในใจว่าเก่งจริง เห็นชัดว่าหมิงเอ้อร์เต๋อพูดโดนเป๊ะ บ้านนั้นมีเงินห้าร้อยหยวนจริง แล้วเขารู้ได้อย่างไร? ดูยังไงก็ไม่เหมือนเดาสุ่ม
หมิงเฟยเดาออกแล้วว่าหมิงเอ้อร์เต๋อน่าจะมาจากยุคโบราณ และก็รู้ว่าเขาพูดเก่ง สมองไว แต่ไม่คิดเลยว่าจะฉลาดได้ถึงขนาดนี้ ก่อนหน้านี้บางครั้งเขาออกไปข้างนอกทั้งวันไม่กลับบ้าน นั่นคือเข้าเมืองไปหรือ?
หมิงเอ้อร์เต๋อสมองดี สวี่ชุ่ยฮวากำปั้นหนัก สองคนนี้จับคู่กันแล้วร้ายจริงๆ
“น้องสาม นายว่าความคิดของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?”
พอขู่หมิงซานเต๋อไปเล็กน้อยแล้ว หมิงเอ้อร์เต๋อก็ยังยิ้มพลางถามต่อ
“พี่รอง พี่...”
“ยังมีอะไรอีกหรือ?” ทั้งที่หมิงเอ้อร์เต๋อไม่ได้พูดอะไรรุนแรง แต่หมิงซานเต๋อกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองบ้านของเขาอยู่ลับๆ หมิงเอ้อร์เต๋อรู้ได้อย่างไรว่าบ้านเขามีเงินเก็บเท่าไร? ตอนนี้หมิงซานเต๋ออยากรู้เรื่องนี้มาก แต่เห็นชัดว่าเขาไม่มีความกล้าพอจะถามออกมา
“...งั้นผมขอกลับไปปรึกษาแม่ของฟางก่อนได้ไหม? ”
“ได้สิ แต่แม่ของหมิงฟางคงไม่วิ่งกลับมานอนดิ้นร้องจะหย่าหรอกนะ? ถ้าจะหย่าจริงอย่าลืมบอกฉันด้วย พวกนายหาที่ว่าการไม่ถูก แต่ฉันหาเจอ ฉันพาไปได้”
หมิงซานเต๋อ “......” เดิมทีเขาตั้งใจจะให้เมียกลับมาสร้างเรื่องสักหน่อย ถึงตอนนั้นเขาค่อยยอมอ่อนข้อ พูดดีๆ สักสองคำ บางทีเรื่องนี้อาจผ่านไปได้ พี่รองของเขาใจอ่อนมาตลอด ไม่น่าจะทนดูเขาเมียหย่าลูกแยกจริงๆ ได้ ไม่อย่างนั้นตอนนั้นก็คงไม่ยอมยกงานที่ใครๆ อิจฉาให้ ครั้งนี้ก็คงแค่ถูกพ่อแม่ทำให้โกรธมากเกินไป ส่วนเรื่องอื่น ตอนนี้หมิงซานเต๋อไม่กล้าคิดต่อแล้ว
เขาไม่กล้าคิดเลยว่า ถ้าหมิงเอ้อร์เต๋อไม่ได้แค่โกรธชั่ววูบ แต่ตั้งใจจะให้เขาคืนเงินจริงๆ ถ้าไม่คืนก็จะทำลายงานของเขา ทำลายครอบครัวของเขา แล้วเขาจะทำอย่างไร
“อ้อ แล้วน้องสามจะเอาสามร้อยหยวนมาคืนเมื่อไร? ตอนนี้ฉันกับชุ่ยฮวายังบาดเจ็บอยู่ ต้องบำรุงอีกมาก กำลังขาดเงินพอดี” เห็นหมิงซานเต๋อร้อนใจจนหน้าผากมีเหงื่อทั้งที่อากาศหนาว หมิงเอ้อร์เต๋อก็ยิ้มแล้วถามขึ้น
“...พี่รอง ครั้งนี้ผมอยู่ได้แค่วันเดียว ต้องอีกหลายวันกว่าจะกลับมาได้”
ถ่วงเวลาไปก่อนแล้วกัน กลับไปค่อยปรึกษากับหวังกุ้ยอิงให้ดีว่าควรจัดการอย่างไร ตอนนี้เขาไม่มีทางออกจริงๆ อีกทั้งเพราะหมิงเอ้อร์เต๋อรู้มากเกินไป เขาจึงเริ่มหวาดกลัวพี่รองที่ไม่เหมือนเดิมคนนี้อยู่บ้าง
“ไม่มีเวลามางั้นหรือ? ไม่เป็นไร ฉันกับชุ่ยฮวามีเวลา พรุ่งนี้พวกเราจะเข้าเมืองไปเอาที่บ้านนายเอง ไม่ต้องให้นายเอามาส่ง”
“พ่อช่างคิดจริงๆเลยค่ะ! แบบนี้อาสามก็ไม่ต้องวิ่งมาไกลอีกแล้ว!” หมิงเฟยปรบมืออยู่ข้างๆ พลางหันไปมองหมิงฟางที่สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยว “พี่ฟางคะ พรุ่งนี้พวกเราจะไปหาพี่แล้วนะ บางทีต่อไปอาจได้ไปอยู่บ้านของพี่ด้วย!”
หึ! ตอนนี้เธอไม่เหลือความรู้สึกดีๆ ต่อตัวเอกหญิงเลยแม้แต่นิดเดียว พอได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของหมิงเฟย หมิงฟางก็อัดอั้นอยู่ในใจ ไม่รู้จะตอบอย่างไร
หมิงซานเต๋อ “......”