หมิงเฟยนอนพาดอยู่บนหลังของจู้เสี่ยวชี ฟังอีกฝ่ายหอบหนักพลางวิ่งไปข้างหน้า ก็รู้สึกว่าการใช้งานเด็กตัวแค่นี้มันช่างบาปกรรมจริง ๆ แต่เธอไม่มีเวลาแล้วจริง ๆ ผ่านไปพักหนึ่ง พอรู้สึกว่าแรงตัวเองกลับมานิดหน่อย หมิงเฟยก็รีบไถลลงจากหลังของจู้เสี่ยวชีทันที
“ตอนนี้ฉันมีแรงแล้ว ฉันเดินเองได้!”
“เธอจะเบี้ยวหรือ?” เด็กชายผอมจนแทบเหลือแต่กระดูกมองเธออย่างดุทันที
“ไม่เบี้ยวหรอก มันเทศหกหัว ฉันพูดคำไหนคำนั้น ถ้าฉันวิ่งไม่ไหวแล้วนายค่อยแบก!” หมิงเฟยตอบเขาเร็วๆพลางออกวิ่งไปข้างหน้า ถ้าตัวเองยังมีแรงแล้วยังให้เด็กคนนี้แบกต่อ แม้แต่เธอเองยังรังเกียจตัวเอง
จู้เสี่ยวชีลูบท้อง สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย เพราะเขาก็ใกล้จะแบกไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เขารีบตามไปทันหมิงเฟยที่วิ่งผิดทาง ก่อนจะคว้ามือเธอแล้วลากวิ่งต่อ พูดตามตรง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหมิงเฟยถึงรีบร้อนขนาดนี้ ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะมืด แต่เขาก็ไม่สน ขอแค่หมิงเฟยให้ของที่ติดค้างเขาก็พอ ไม่ต้องแบกเธอต่อเขายิ่งชอบ
หมิงเฟยเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งตามจู้เสี่ยวชีมานานแค่ไหน รู้เพียงว่าเพราะเธอบอกว่ารีบมาก เขาจึงลากเธอวิ่งสุดชีวิตมาตลอดทาง จนเธอรู้สึกว่าเท้าตัวเองแทบลอยจากพื้น กลายเป็นว่าวไปแล้ว
ในที่สุดพอเลี้ยวผ่านโค้งหนึ่ง ดวงตาของหมิงเฟยก็เป็นประกาย สภาพแวดล้อมรอบด้านพลันคุ้นตาขึ้นมาทันที นี่มันอีกฝั่งของกองการผลิต! ที่นี่อยู่คนละทางกับทิศที่เจ้าของร่างเดิมตามพี่น้องจินตั้นไปโดยสิ้นเชิง มิน่าล่ะเธอถึงหาทางไม่เจอ
“มันเทศหกหัว ฉันไม่เบี้ยวแน่!” หมิงเฟยพูดจบอย่างรวดเร็ว ก็ทิ้งจู้เสี่ยวชีที่หอบแฮกไว้ข้างหลัง แล้วออกวิ่งเต็มฝีเท้า
เด็กชายที่ถูกทิ้งไว้กับที่เอามือเท้าเข่า หอบหายใจแรง มองแผ่นหลังของหมิงเฟยหายลับไปหลังพุ่มไม้ในพริบตา หมิงเฟยรู้สึกว่าตัวเองใช้แรงทุกหยดที่มีออกมาหมดแล้ว ขาทั้งสองหนักราวกับถ่วงตะกั่ว เธอไม่ได้กลับบ้าน แต่พุ่งตรงไปที่บ้านของหมิงต้าเต๋อ ลุงใหญ่ของเจ้าของร่างเดิม พร้อมภาวนาในใจไม่หยุดว่าตัวเองยังมาไม่สาย ขอให้ทุกอย่างยังทัน
“เฟยเฟย? ทำไมมาอยู่ตรงนี้? แม่เธอตามหาเธอแทบบ้าแล้ว!” ปู่สี่หมิงบ้านข้าง ๆ เห็นหมิงเฟยก็รีบร้องบอก “แม่เธอไปบ้านย่าเธอแล้ว รีบไปบอกแม่ว่าเธอกลับมาแล้วเร็ว!”
“ได้ค่ะ ปู่สี่ หนูไปก่อนนะคะ!”
พอมองไกล ๆ เห็นคนมุงอยู่หน้าประตูบ้านหมิงต้าเต๋อเต็มไปหมด ใจหมิงเฟยก็ดิ่งวูบ รีบเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไปพร้อมตะโกนเสียงดัง
“แม่!”
“แม่คะ!” คนที่ยืนล้อมอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงหมิงเฟยก็หันมามองทันที
“เฟยเฟย รีบห้ามแม่เธอเร็ว!”
“ชุ่ยฮวา เฟยเฟยกลับมาแล้ว รีบหยุดเถอะ!”
คนที่ยืนขวางอยู่ต่างหลบทางให้อย่างรู้งาน หมิงเฟยตัวเล็ก จึงมุดเข้าไปได้ทันที แล้วเธอก็ชะงักกับภาพตรงหน้า บ้านหมิงต้าเต๋อวุ่นวายจริง แต่ไม่ใช่ภาพที่เธอคิดไว้ว่าสวี่ชุ่ยฮวาถูกบ้านหมิงต้าเต๋อรุมรังเธอ...
ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เวลานี้ จ้าวซิ่วหลาน สะใภ้ใหญ่ของเจ้าของร่างเดิม นอนหน้าบวมเขียวอยู่กับพื้น กอดแขนตัวเองร้องครวญคราง แม่เฒ่าหมิงหน้าก็บวมเหมือนกัน นอนแผ่อยู่บนพื้นร้องโอดโอย ส่วนผู้เฒ่าหมิงที่ก่อนหน้านี้หลบออกไปก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน แขนห้อยผิดรูป จากสายตาหมิงเฟย ดูยังไงก็ข้อหลุดแน่นอน
มีแต่หมิงต้าเต๋อ ลุงใหญ่ของเจ้าของร่างเดิม ที่ยังสภาพดี มือถือคานหาบ ท่าทางพร้อมสู้ตายกับสวี่ชุ่ยฮวา
ส่วนแม่ของเธอ—สหายสวี่ชุ่ยฮวา!
ในมือหิ้วจินตั้นที่หน้าบวมจนกลมขึ้นไปอีกวง ใต้เท้าเหยียบจ้าวซิ่วหลานที่ไม่กล้าส่งเสียง เลือดแห้งกรังที่ไหลลงมาจากหน้าผากทำให้เธอดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ราวกับผีร้ายปีนขึ้นมาจากนรก
ตอนนั้นเอง หมิงต้าเต๋อฉวยจังหวะที่สวี่ชุ่ยฮวาหันไปเพราะได้ยินเสียงหมิงเฟย ยกคานหาบฟาดใส่เธอทันที
“แม่คะ!” สวี่ชุ่ยฮวาผู้ดุดันอย่างยิ่งดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าหมิงต้าเต๋อจะลงมือ ยกเท้าที่เหยียบจ้าวซิ่วหลานขึ้น แล้วเตะคานหาบกระเด็นด้วยท่าสูง จากนั้นถีบเข้ากลางอกหมิงต้าเต๋อเต็มแรง จนเขากุมอกถอยหลังติด ๆ กัน ตอนเก็บเท้ากลับยังไม่ลืมเหวี่ยงปลายเท้าตบหน้าจ้าวซิ่วหลานที่กำลังจะลุกขึ้นอีกที จนอีกฝ่ายล้มแผ่ลงไปอีกรอบ
แม่เฒ่าหมิงที่เดิมจะพุ่งเข้ามาช่วยหลานชายคนโต ชะงักทันที แล้วค่อย ๆ นอนแผ่กลับลงไป ร้องโอดโอยต่อ
หมิงเฟย “……” ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมจ้าวซิ่วหลานถึงถูกตีจนขนาดนี้แล้วยังไม่กล้าส่งเสียง
“อึก...” เมื่อเห็นพ่อแม่กับย่าช่วยตัวเองไม่สำเร็จ จินตั้นก็ครางสะอึกอย่างสิ้นหวัง พริบตาถัดมา สวี่ชุ่ยฮวาที่ได้ยินเสียงก็ฟาดหน้าเขาอีกฉาด ทิ้งรอยฝ่ามือใหม่ไว้บนหน้า เสียงตบดังเพียะจนเพื่อนบ้านรอบ ๆ สะดุ้งเอนตัวถอย ตอนพวกเขามา เดิมทีเป็นห่วงว่าสวี่ชุ่ยฮวาจะเสียเปรียบ และอยากช่วยตามหาเด็กให้เร็ว ๆ
ใครจะไปคิดว่าครอบครัวหมิงต้าเต๋อจะบีบให้สวี่ชุ่ยฮวาผู้ปกติซื่อสัตย์อ่อนโยนกลายเป็นแบบนี้ได้
ดูจากท่าทางฆ่าคนได้ของสวี่ชุ่ยฮวาในตอนนี้ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเข้าไปห้าม ยังดีที่หมิงเฟยกลับมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยต่อไป ใครจะรู้ว่าสวี่ชุ่ยฮวาจะฟันบ้านหมิงต้าเต๋อตายยกบ้านหรือเปล่า
มีโอกาสสูงมากว่าจะทำจริง สวี่ชุ่ยฮวาหันมองเด็กผู้หญิงผมแห้งเหลือง เนื้อตัวมอมแมมที่ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าดูไม่แน่ใจนัก
“...เฟยเฟย?”
หมิงเฟย “……” ได้แต่หัวเราะแห้งๆ ...ตอนเจ้าของร่างเดิมลงเขากลับมา พ่อแม่ตายไปแล้ว
ตอนนั้นบ้านหมิงต้าเต๋อเป็นแบบนี้หรือ? แล้วแม่ของเธอดูยังไงก็ไม่เหมือนคนกำลังจะเกิดเรื่องเลยสักนิด?
จินตั้นหรี่ตาที่บวมจนเล็กลงไปอีก มองหมิงเฟยตรงประตูอย่างกับเห็นผู้ช่วยชีวิต แต่เขาไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย เขาไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ออกมา ในฐานะหลานชายคนแรกของรุ่นถัดไป เขาถูกพ่อแม่ปู่ย่าตามใจจนเป็นจอมอันธพาลประจำบ้าน แต่ตอนนี้เขาไม่เหลือความกร่างแม้แต่น้อย เหมือนนกกระทาถูกขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ ที่ดูเหมือนนกกระทาตกใจยิ่งกว่าจินตั้น คืออินตั้นกับน้องชายเป่าตั้นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ
“แม่?” หมิงเฟยยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าภาพตรงหน้ามันผิดปกติอย่างมาก
“เฟยเฟย รีบเกลี้ยกล่อมแม่เธอเร็ว!”
“ชุ่ยฮวา เฟยเฟยกลับมาแล้ว ปล่อยจินตั้นพวกนั้นไปเถอะ ยังไงก็คนในครอบครัวเดียวกัน”
“ใช่ๆ เด็กสองคนนั้นคงรู้ว่าตัวเองผิดแล้ว ต่อไปไม่กล้าทำอีกแน่”
ไม่กล้าทำอีกแน่นอน ทั้งบ้านโดนซัดไปคนละชุดจนขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว ใครจะยังกล้าทำอะไร
หมิงเฟยอีก พูดกันตามตรง พวกจินตั้นก็สมควรโดนแล้ว
หมิงเฟยไม่ได้สนใจเสียงพูดเซ็งแซ่รอบด้าน แต่รีบเดินไปหาสวี่ชุ่ยฮวา ล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสะอาดที่เจ้าของร่างเดิมซักไว้จากกระเป๋าออกมา
“แม่เลือดออกแล้ว เจ็บไหมคะ? พวกเรารีบไปสถานีอนามัยเถอะค่ะ แผลใหญ่ขนาดนี้!”
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สวี่ชุ่ยฮวาเสียชีวิตเพราะแผลที่หัวนี่เอง ดังนั้นตอนนี้หมิงเฟยจึงเครียดมาก คนบ้านนี้จะเก็บบัญชีทีหลังเมื่อไรก็ได้ ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือแผลบนหัวของสวี่ชุ่ยฮวา
ในฐานะคนเรียนแพทย์คลินิกมา เธอรู้ดีว่าแผลแบบนี้อันตรายแค่ไหน เลือดแดงไปครึ่งไหล่ของสวี่ชุ่ยฮวาแล้ว
ต่อหน้าลูกสาว สวี่ชุ่ยฮวาจึงยอมเก็บกลิ่นอายดุดันทั้งตัวลง ในที่สุดก็ก้มตัวให้หมิงเฟยเช็ดเลือดบนหน้าให้แต่โดยดี แต่สายตายังไม่วายเหลือบไปมองหมิงต้าเต๋อที่ยังทำท่าจะขยับ
“ใช่ๆ ชุ่ยฮวา แผลที่หัวเธอนี่แหละสำคัญที่สุด ไปจัดการแผลก่อนเถอะ!”
ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใครพูดแบบนี้ เพียงแต่สวี่ชุ่ยฮวาไม่ฟังเลย เมื่อครู่สวี่ชุ่ยฮวาอาศัยแรงแค้นกับความโกรธซัดคนบ้านนี้ตั้งแต่เด็กยันแก่ ตอนนี้เองก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวตาลาย สุดท้ายจึงไม่ฝืนต่อ ถือว่าไว้ชีวิตบ้านหมิงต้าเต๋อชั่วคราว
เหมือนแม่เฒ่าหมิงจะดูออกว่าสวี่ชุ่ยฮวาคิดถอย คนที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าส่งเสียงก็เริ่มได้ใจขึ้นมาอีก
“สวี่ชุ่ยฮวา นังตัวซวย! ฉันจะไปบอกเอ้อร์เต๋อ ให้เอ้อร์เต๋อตีเธอให้ตาย ให้เอ้อร์เต๋อหย่าแม่ไก่ออกไข่ไม่ได้อย่างเธอ!”
สวี่ชุ่ยฮวาที่กำลังเดินออกไปกับหมิงเฟย พอได้ยินก็ปล่อยมือหมิงเฟยทันที พุ่งกลับมาในสองสามก้าว ทว่าเธอยังไม่ทันถึงตัว แม่เฒ่าหมิงก็โดนผู้เฒ่าหมิงตบหน้าไปก่อนหนึ่งฉาด
“นังแก่ตายยาก พูดอะไรของเธอ! ชุ่ยฮวาก็แค่เป็นห่วงเฟยเฟย!”
พูดไป ผู้เฒ่าหมิงก็มองสวี่ชุ่ยฮวาอย่างระแวดระวังไป กลัวเหลือเกินว่าเธอจะนึกถึงเรื่องที่เคยถูกรังแก แล้วหันกลับมาซัดพวกเขาอีกรอบ ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ นอกจากเป่าตั้นอายุสามขวบกับหมิงหยาเด็กทารกในผ้าอ้อม คนบ้านนี้โดนครบทุกคนแล้ว
“ชุ่ยฮวา รีบไปดูแผลที่หัวเถอะ แม่เธอนี่เพี้ยนไปแล้ว ไม่ต้องสนใจหล่อน”
หมิงเฟย “……”
คนอื่นๆ ที่เห็นผู้เฒ่าหมิงตบแม่เฒ่าหมิงกับตา “……”
เมื่อกี้ยังไม่ทันพ้นประตูแท้ๆก็ลืมความเจ็บบนตัวแล้วหรือ? ยุคนี้การลงไม้ลงมือกับผู้ใหญ่ปกติย่อมถูกนินทาว่าร้ายแน่นอน แต่เรื่องวันนี้กลับไม่มีใครพูดว่าสวี่ชุ่ยฮวาผิด เพราะทุกคนลืมจะตำหนิไปหมดแล้ว!
สวี่ชุ่ยฮวาเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ยืนกรานจะซ้อมคนต่อ เพียงก้มมองแม่เฒ่าหมิงจากที่สูงแล้วหัวเราะเยาะหนึ่งที
แม่เฒ่าหมิงไม่คิดเลยว่าผู้เฒ่าหมิงจะกล้าตบเธอต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องโวยวายออกมา ตอนโดนสวี่ชุ่ยฮวาซัดยกบ้านเมื่อครู่ยังไม่ขายหน้าขนาดนี้เลย! สวี่ชุ่ยฮวาไม่สนเสียงร้องโวยวายด้านหลัง หันไปมองจินตั้นที่หลบอยู่หลังหมิงต้าเต๋อ
“จินตั้น ฉันเตือนแกไว้ ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะสับแกไปโยนให้หมากิน แกลองดูได้ว่าฉันกล้าทำไหม”
พูดจบ สวี่ชุ่ยฮวาก็ไม่สนสีหน้าหวาดผวาบิดเบี้ยวของจินตั้น ลากหมิงเฟยเดินออกไปตามทางที่ฝูงชนแหวกให้ พอแม่ลูกสองคนเดินออกจากลานบ้านหมิงต้าเต๋อไป คนอื่น ๆ ถึงค่อยกรูกันเข้าไปช่วย บ้างพยุงคน บ้างเก็บของที่กระจัดกระจาย บ้างช่วยปลอบพวกจ้าวซิ่วหลานที่เพิ่งกล้าร้องไห้ออกมา
จะว่ารู้สึกสงสารไหม? ไม่มีเลยจริง ๆ หมิงเอ้อร์เต๋อนอนร่อแร่ไม่รู้เป็นตาย เด็กอย่างหมิงเฟยที่ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เล็กก็ถูกเอาไปทิ้งบนเขา สวี่ชุ่ยฮวาทั้งชีวิตมีลูกคนนี้คนเดียว ถ้าไม่คลุ้มคลั่งถึงจะแปลก
ยิ่งไปกว่านั้น บ้านหมิงต้าเต๋อใจดำจริงๆ
โดยเฉพาะจินตั้น เด็กแค่นั้นยังกล้าทิ้งน้องสาวลูกพี่ลูกน้องไว้บนเขา ใจเหี้ยมเกินไปแล้ว สมควรโดนทุกคน!
หมิงเฟยจับมือสวี่ชุ่ยฮวา ทิ้งเสียงซุบซิบนินทาด้านหลังไว้เบื้องหลัง ความสนใจทั้งหมดของเธออยู่ที่อีกฝ่าย “แม่คะ ตอนนี้แม่รู้สึกยังไงบ้าง? เวียนหัวไหม? ยังไหวอยู่หรือเปล่า?”
ตอนเจ้าของร่างเดิมหายตัวไป สวี่ชุ่ยฮวาคลุ้มคลั่งแบบนี้จริงหรือ? ยิ่งนึกถึงสิ่งที่เห็นในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หมิงเฟยก็ยิ่งเกลียดบ้านหมิงต้าเต๋อจนเข้ากระดูก สวี่ชุ่ยฮวามองเด็กน้อยที่เป็นห่วงเธออย่างจริงจัง กลับรู้สึกผิดขึ้นมา จนลืมแม้แต่แผลบนหัว
“แม่ไม่เป็นไร คนพวกนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแม่หรอก ก็แค่พวกไร้ประโยชน์ เฟยเฟยไม่ต้องกลัว”
หมิงเฟย “……” ไขคดีได้แล้ว แม่เธอไม่ใช่แม่คนเดิมแล้ว!
ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้น เดิมทีแม่คนนี้ก็ไม่ใช่แม่ของเธออยู่แล้ว
ที่เธอหมายถึงคือ แม่ของเจ้าของร่างเดิมไม่ใช่คนเดิมแล้วต่างหาก!