จ้าวซิ่วหลานยังนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น แม่เฒ่าหมิงยืนค้ำอยู่ข้างๆไม่กล้าเข้าไป พอได้ยินดังนั้นก็ทั้งโกรธทั้งแค้น อยากจะอาละวาดอีกครั้ง
“แม่เหมือนจะเลี้ยงไก่ไว้สามตัวนี่นา ยังเหลืออีกตัวหนึ่ง”
หมิงเอ้อร์เต๋อเสริมขึ้นมาอีกประโยค แน่นอนว่าตัวที่เหลือเป็นไก่ตัวผู้ ราคาไม่ดี อย่างน้อยก็เทียบแม่ไก่ออกไข่ไม่ได้
คำด่าทอที่แม่เฒ่าหมิงเตรียมไว้พลันติดคอทันที กลัวว่าอีกอึดใจหมิงเอ้อร์เต๋อจะพูดออกมาว่า งั้นก็เอาไปให้หมดทั้งสามตัวเลยก็แล้วกัน
เธอมองหลานชายคนโตที่ถูกสวี่ชุ่ยฮวาจับอยู่ในมือจนไม่กล้าร้องไห้ มองจ้าวซิ่วหลานที่นอนอยู่กับพื้นอย่างใช้การไม่ได้ แล้วหันไปมองบ้านข้างหลังที่ยังเงียบกริบ สุดท้ายแม่เฒ่าหมิงก็จำต้องยอมแพ้เพราะหลานชาย
เธอมองออกแล้วว่า สวี่ชุ่ยฮวาผู้หญิงเสียสติคนนั้นกล้าลากพี่น้องจินตั้นกับอินตั้นไปทิ้งในป่าลึกจริง ๆ
ส่วนหมิงเอ้อร์เต๋อลูกชายคนนี้ ก็ไม่สนเลยว่าทั้งสองเป็นหลานแท้ ๆ ของตัวเอง
ตอนเดินไปจับไก่ หัวใจแม่เฒ่าหมิงแทบหยดเลือด แม่ไก่สำหรับพวกเธอคือทรัพย์สินสำคัญมาก นอกจากไข่จะเอาไว้บำรุงร่างกายได้แล้ว ยังเอาไปขายให้สหกรณ์ได้เพื่อแลกเงิน เป็นหนึ่งในรายได้สำคัญของบ้าน
แต่ตอนนี้กลับต้องยกแม่ไก่สองตัวให้หมิงเอ้อร์เต๋อ
ทว่าตอนนี้เธอก็ไม่กล้ายั่วโมโหสวี่ชุ่ยฮวาอีก กลัวว่าจะถูกซ้อมซ้ำทั้งบ้าน แม่ไก่สองตัวอยู่ในเล้าไก่ มัดขาแล้วลากออกมาได้อย่างรวดเร็ว แม่เฒ่าหมิงโยนมันลงกับพื้นเสียงดัง
“เอาไปแล้วก็ไสหัวไป!”
“หมิงเอ้อร์เต๋อ! ตอนคลอดแกออกมา วันนั้นฉันน่าจะโยนแกลงถังส้วมให้ตายเสีย ยังดีกว่าเลี้ยงสัตว์เดรัจฉานอย่างแกจนโต!”
“เพราะผู้หญิงคนเดียว แกถึงกับไม่สนพ่อแม่ แกมันลูกอกตัญญู! ต่อไปนี้อย่าเรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่มีลูกชายอย่างแก!”
“สมควรแล้วที่ทั้งชีวิตแกไม่มีลูกชายให้สืบสกุล แก่ตัวไปก็ไม่มีใครส่งศพ ฉันจะคอยดูว่า แกหลงผู้หญิงคนนี้จนไม่เอาพ่อแม่ไม่เอาหลาน แล้วสุดท้ายจะมีจุดจบดีอะไร!”
ถ้าเป็นหมิงเอ้อร์เต๋อคนเดิม ได้ยินแม่เฒ่าหมิงสาปแช่งแบบนี้ อาจจะยังเสียใจอยู่บ้าง แต่สำหรับหมิงเอ้อร์เต๋อคนนี้ คำพูดเหล่านี้กระทบใจเขาไม่ได้เลย
“พ่อ งั้นต่อไปพ่อก็ต้องเรียกเขาว่าอาสะใภ้แล้วใช่ไหมคะ?”
หมิงเอ้อร์เต๋อไม่ใส่ใจ แต่หมิงเฟยไม่ยอมให้เขาถูกรังแกแบบนี้ นางเงยหน้าถามอย่างไร้เดียงสา
“งั้นหนูเรียกว่าแม่เฒ่าหมิงก็พอใช่ไหมคะ?”
“ต่อไปหนูจะส่งพ่อจนแก่เอง โตขึ้นหนูจะหาเงินสร้างบ้านหลังใหญ่ให้พ่อกับแม่ ได้กินนมมอลต์ทุกมื้อ ได้กินเนื้อทุกมื้อ! หนูไม่เหมือนจินตั้น ของดีมีแต่เก็บไว้กินคนเดียว”
“กลับไปพวกเราก็ฆ่าไก่เลย น่องไก่ให้พ่อกับแม่คนละน่องเลย!”
หมิงเอ้อร์เต๋อก้มลงเก็บไก่สองตัวขึ้นมา ได้ยินคำพูดใสซื่อของหมิงเฟยแล้วแทบหลุดหัวเราะ
“ถูกต้อง ต่อไปเฟยเฟยเรียกแม่เฒ่าหมิงก็พอ ไปกันเถอะ ไก่สองตัวมีสี่ขา พวกเรามีสี่คนพอดี คนละขา!”
สวี่ชุ่ยฮวาเห็นว่าได้แม่ไก่มาแล้ว จึงโยนจินตั้นในมือใส่ตัวจ้าวซิ่วหลาน ก่อนเดินมารับไก่ไป
“เอ้อร์เต๋อ อย่าให้เหนื่อยเลย ฉันถือเอง”
หมิงเอ้อร์เต๋อ “...” อารมณ์ดีที่ลูกสาวมอบให้หายไปกว่าครึ่งทันทีเพราะประโยคนี้
แต่เขาไม่ได้เถียงอะไร เพียงจับมือหมิงเฟยไว้ แล้วไม่ลืมหันกลับไปทักแม่เฒ่าหมิงที่หน้าดำคล้ำ
“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ ไก่นี่ต้องเคี่ยวนานหน่อย ต้องรีบกลับไปตุ๋น”
ประโยคนี้ทำให้สีหน้าแม่เฒ่าหมิงเปลี่ยนไปมาหลายแบบ ดูน่าชมทีเดียว
“แม่เฒ่าหมิง ขอบคุณสำหรับไก่ของบ้านคุณ แล้วก็ช่วยดูเด็กในบ้านให้ดีด้วย ถ้ามีอีกครั้ง คราวหน้าจะไม่จบแค่ไก่สองตัวแบบนี้”
สวี่ชุ่ยฮวาถือไก่ไว้มือหนึ่ง อีกมือจับมือหมิงเฟยไว้เช่นกัน ก่อนหันกลับไปเตือน สายตาของนางกวาดผ่านจินตั้นเป็นพิเศษ พอเห็นสายตานั้น จินตั้นก็หดตัวลง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาไม่อยากรู้เลยว่า คำพูดที่สวี่ชุ่ยฮวายังพูดไม่จบนั้นหมายถึงอะไร
“แม่เฒ่าหมิง ลาก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับไก่ของบ้านคุณ กลับไปแล้วหนูจะกินให้อร่อยเลย จะไม่ให้มันตายฟรีแน่นอน!”
หมิงเฟยจับมือพ่อข้างหนึ่ง มือแม่อีกข้างหนึ่ง ยังไม่ลืมหันกลับไปเติมไฟอีกหน่อย จากนั้นจึงเดินกลับบ้านกับพ่อแม่อย่างอารมณ์ดี รอจนคนสามคนนี้ลับสายตาไปแล้ว แม่เฒ่าหมิงก็ทรุดนั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้โฮ ส่วนในบ้านที่เงียบอยู่นาน ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหว อินตั้นโผล่หน้าออกมาจากด้านในอย่างหวาด ๆ
“พี่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
พอเห็นน้องชาย จินตั้นก็เดือดขึ้นมาทันที เขาถูกรังแกอยู่ข้างนอก แต่อินตั้นกลับไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมา ได้แต่หลบอยู่ข้างในอย่างปลอดภัย ยังมีเรื่องเมื่อวานอีก ตอนหลอกหมิงเฟยเด็กเวรนั่นขึ้นเขา อินตั้นก็มีส่วนเหมือนกัน แต่ตอนเขาถูกตี อินตั้นกับเป่าตั้นกลับหลบอยู่ข้างๆไม่เป็นอะไรเลย
ส่วนเขาเกือบถูกตีตาย ทำไมกัน? คิดถึงตรงนี้ จินตั้นก็พุ่งเข้าไปสองสามก้าว แล้วยกหมัดชกอินตั้นทันที
จ้าวซิ่วหลานมองลูกชายสองคนต่อยกัน แล้วนึกถึงแม่ไก่ล้ำค่าสองตัวที่เสียไป พลันเศร้าใจขึ้นมา ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเรื่องถึงกลายเป็นเช่นนี้
ผู้ชายของเธอใช้การไม่ได้เลย อย่างน้อยหมิงเอ้อร์เต๋อยังรู้จักปกป้องสวี่ชุ่ยฮวา แต่หมิงต้าเต๋อกลับไม่รู้จักปกป้องนาง ทั้งที่นางออกลูกชายให้ตระกูลหมิงตั้งสามคน! หลังจากอัดอินตั้นที่ไม่กล้าสู้กลับแล้ว จินตั้นก็หันกลับมาพูดหน้าดำคล้ำ
“ถ้าเมื่อวานตอนฉันอยากกินไก่ ถ้าพวกย่าฆ่าให้ฉันกินไปแต่แรก วันนี้ก็คงไม่ถูกแย่งไปแล้ว! แล้วทำไมตอนแรกไม่ยอมให้พวกเขา ถ้าให้ไปแต่แรกก็เสียแค่ตัวเดียว ฉันยังได้กินอีกตัว!”
“เพราะแม่กับย่านั่นแหละ ฉันไม่สน ฉันก็จะกินไก่เหมือนกัน! ทำไมหมิงเฟยเด็กผู้หญิงคนนั้นถึงได้กินไก่ แต่ฉันไม่ได้กิน!”
หมิงเฟยไม่รู้เลยว่า หลังจากพวกนางออกมาแล้ว จินตั้นก็บังคับแม่เฒ่าหมิงให้ฆ่าไก่ตัวผู้ตัวสุดท้ายด้วย
ตอนนี้นางกำลังจินตนาการอย่างมีความสุขถึงมื้อไก่ตอนเที่ยง สวี่ซู่หลานมองแม่ไก่สองตัวในมือลูกสาว ก็ทำหน้าประหลาดใจทันที
“พวกแกไปเอาแม่ไก่สองตัวมาได้ยังไง? แม่ผัวแกยอมด้วยหรือ?”
ถ้าเธอจำไม่ผิด แม่ไก่สองตัวนี้ยังออกไข่อยู่เลย!
“แม่ ต่อไปฉันไม่มีแม่ผัวแล้ว”
สวี่ซู่หลาน “หมายความว่าอะไร?”
“ก็หมายความว่าเขาบอกว่า ต่อไปไม่มีผมเป็นลูกชายแล้ว เพราะฉะนั้นต่อไปเจอกันก็เรียกแม่เฒ่าหมิงพอ ไม่ต้องเรียกแม่แล้ว” เดินมาพักหนึ่ง หมิงเอ้อร์เต๋อก็เหนื่อยแล้ว จึงหาม้านั่งมานั่งลงแล้วอธิบาย
แต่ดูเหมือนเขาไม่อธิบายยังจะดีกว่า สวี่ซู่หลานมองลูกสาวที่พยักหน้าเห็นด้วย ก็แทบหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
“ยายคะ พวกเราฆ่าไก่ได้หรือยังคะ?”
หมิงเฟยไม่สนใจหรอกว่าจะเรียกอะไร เธอแค่อยากรู้แค่ว่าเมื่อไรถึงจะได้กินไก่ ได้ดื่มน้ำแกงไก่
เธอจ้องไก่ที่ยังดิ้นพล่านจนแทบน้ำลายไหล
“แม่คะ ไก่สองตัวนี้ยังออกไข่อยู่ ฆ่าไปก็น่าเสียดาย แต่บ้านเรามีไก่อยู่แล้วสามตัว เลี้ยงเพิ่มไม่ได้ แม่ลองเอาไปแลกกับบ้านอื่นในกองผลิตเป็นไก่ตัวผู้เถอะ รับรองว่าพวกเขายอมแน่”
สรุปคือ วันนี้ไก่พวกนี้ต้องถูกฆ่าแน่นอน ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของบ้านนั้น บางทีเดี๋ยวอาจพาหัวหน้ากองผลิตมาหาว่าบ้านพวกเขามีไก่มากเกินไปก็ได้
หมิงเอ้อร์เต๋อไม่เคยคิดจะปล่อยให้ไก่สองตัวนี้ค้างคืนอยู่แล้ว อย่างไรเสีย บ้านพวกเขาก็ต้องฆ่าสองตัวแน่
หมิงเฟยมองไก่ที่ยังร้องอยู่ แล้วหันไปมองขนไก่ป่าบนพื้น ทันใดนั้นก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลังจากสวี่ชุ่ย
ฮวาตีไก่ป่ากลับมา หมิงเอ้อร์เต๋อถึงพาพวกนางไปเอาไก่จากบ้านหมิงต้าเต๋อทันที
แบบนี้ไก่ที่บ้านพวกเขากินก็เป็นไก่ของบ้านหมิงต้าเต๋อ ต่อให้บ้านข้างๆได้กลิ่นก็ไม่เป็นไร
ไม่ใช่ไก่ที่จับมาจากภูเขา เพราะภูเขาลูกนั้นเป็นทรัพย์สินส่วนรวม พวกเขาเพิ่งมาอยู่ใหม่ ยังต้องระวังตัวหน่อย
สวี่ซู่หลานเองก็รู้สึกว่า ฆ่าแม่ไก่ออกไข่สองตัวนั้นน่าเสียดาย พอได้ยินจึงรีบพยักหน้า หิ้วไก่สองตัวออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมไก่ตัวผู้สองตัว ไก่ตัวผู้สองตัวนั้นตัวใหญ่ไม่น้อย เนื้อเยอะกว่าแม่ไก่สองตัวก่อนหน้านี้อีกมาก แถมยังได้ไข่กลับมาอีกสี่ฟอง
“แม่พักเถอะ ฉันฆ่าเอง”
“ได้ งั้นฉันไปต้มน้ำร้อนเพิ่มหน่อย” หมิงเฟยเสียดายไม่อยากไปไหน จึงย่อตัวนั่งดูอยู่ข้างๆ
พอไก่ลงกระทะแล้วถูกผัดจนกลิ่นหอมลอยออกมา เธอก็ยิ่งไม่อยากเดินไปไหน หอมจริง ๆ!
เธอไม่ได้กินไก่มาหลายปีแล้ว ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็มีโอกาสได้กินเนื้อแค่ช่วงเทศกาลเท่านั้น
เดิมทีสวี่ซู่หลานคิดว่าทำแค่ตัวเดียวก็ฟุ่มเฟือยมากแล้ว อีกตัวเก็บไว้ถึงปีใหม่ก็ยังได้ เพราะอากาศตอนนี้หนาว ของไม่เสียง่าย แต่ไม่ว่าจะเป็นสวี่ชุ่ยฮวาหรือหมิงเอ้อร์เต๋อ ต่างก็ยืนกรานให้ทำทั้งสองตัว ให้ทั้งบ้านได้กินอิ่มกันสักมื้อ รวมกับไก่ป่าแล้วก็ตั้งสี่ตัว
ทั้งบ้านขาดมันขาดเนื้อมานาน ต้องบำรุงกันให้เต็มที่ กินหมดแล้วค่อยไปหาใหม่ก็ได้
พอไก่สุกแล้ว สวี่ซู่หลานเห็นหมิงเฟยนั่งมองตาแป๋วอยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้ม ก่อนคีบเนื้อชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากนาง
จากนั้นหยิบชามเล็กมาใส่เนื้อไก่ลงไปหลายชิ้น เติมเห็ดหูหนูกับเห็ดอีกหน่อย แล้วตักน้ำแกงใส่หนึ่งทัพพี จนเต็มชามแน่น
“เฟยเฟย ยกชามนี้ไปให้จู้เสี่ยวชีหน่อย เมื่อวานเขาพาลูกลงมาจากเขา นับว่าช่วยชีวิตลูกไว้ พวกเราต้องรู้จักบุญคุณแล้วตอบแทน”
ส่วนมันหวานสองสามหัวที่หมิงเฟยให้ไปเป็นค่าตอบแทนตอนเช้า สวี่ซู่หลานรู้สึกว่ายังน้อยไป
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหลานสาวของนางอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะจู้เสี่ยวชีพาคนลงมาจากเขา นางไม่กล้าคิดเลยว่า หลานสาวที่กำลังป่วยและร่างกายอ่อนแอคนนี้ สุดท้ายจะมีชีวิตเดินออกมาจากเขาได้หรือไม่
“อ้อ ได้ค่ะ” หมิงเฟยรีบเคี้ยวไก่ในปากจนหมด แล้วพยักหน้าทันที ยกชามขึ้นเตรียมจะออกไป
“เดี๋ยวก่อน เฟยเฟยเอาข้าวกล้องไปอีกหน่อยด้วย” สวี่ชุ่ยฮวานึกถึงสภาพของเด็กบ้านจู้ จึงหยิบถุงผ้ามาใส่ข้าวกล้องลงไปอีกเล็กน้อย พอมองลูกสาวตัวเล็กๆก็ยังไม่ค่อยวางใจ
“ช่างเถอะ ฉันไปกับลูกด้วยดีกว่า” ลูกสาวยังเล็กขนาดนี้ ให้ถือของมากขนาดนี้ เดี๋ยวจะเหนื่อยเอา
“ไปเร็วกลับเร็ว กลับมาแล้วค่อยกินข้าว!”
“ได้ค่ะ!” ตอนนี้จู้เสี่ยวชีอยู่คนเดียว บ้านอยู่ห่างจากบ้านหมิงพอสมควร
สวี่ชุ่ยฮวากับหมิงเฟยต่างก็พะวงถึงไก่ตุ๋นใส่ผักกาดขาวกับเห็ดแห้งที่บ้าน จึงเดินกันเร็วมาก ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านจู้เสี่ยวชี
“พี่เสี่ยวชี อยู่บ้านไหมคะ?”
หมิงเฟยก้าวขึ้นไปเคาะประตูรั้วพลางร้องเรียก
แต่ชั่วพริบตาต่อมา บานประตูไม้ตรงหน้านางก็พังครืนลงมา
“...” จู้เสี่ยวชีได้ยินเสียงก็เดินออกมา แล้วเห็นหมิงเฟยยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเคาะประตู
ส่วนประตูบ้านของเขาก็หายไปแล้ว ก็ไม่ถึงกับหายไปเสียทีเดียว เพียงแต่ไม้หลายแผ่นกระจายอยู่บนพื้นเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจประตูที่พังแล้ว แต่กลับมองแม่ลูกคู่นั้นตรงหน้าด้วยความระแวงอยู่บ้าง
“มีอะไร? มันหวานพวกนั้นเป็นค่าตอบแทนที่เธอสัญญาจะให้ฉัน ต่อให้เธออยากเอาคืน ฉันก็ไม่คืนหรอก!” นั่นเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้
“ไม่ใช่ พวกเรามาส่งของให้เธอ เมื่อวานขอบใจเธอมากที่พาเฟยเฟยลงเขา มันหวานไม่กี่หัวนั้นน้อยเกินไป” สวี่ชุ่ยฮวาถือชามเดินเข้าไปในบ้าน โดยตั้งใจหลบแผ่นไม้ที่กระจายอยู่บนพื้น
เพราะมองดูแล้วมันไม่ค่อยแข็งแรงนัก ถ้าเผลอเหยียบเข้าไปแล้วแตกละเอียดขึ้นมาจะทำอย่างไร
เดี๋ยวเธอยังต้องช่วยซ่อมประตูให้เขาอีก
“บ้านเธอมีชามไหม?” ระหว่างทางกลัวว่าอาหารจะเย็น สวี่ชุ่ยฮวาจึงเอาชามอีกใบครอบไว้ด้านบน
ตอนนี้พอเปิดชามใบนั้นออก ไอร้อนยังลอยอยู่ และกลิ่นไก่ตุ๋นเห็ดเข้มข้นก็โชยออกมาทันที
ทันทีที่พูดจบ สวี่ชุ่ยฮวาก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นมาสองครั้งทันที.