วันนี้ที่ว่าการอำเภอมีคนไม่มากนัก พวกเขาจึงถูกเรียกคิวอย่างรวดเร็ว
ว่านหยุนเผิงรีบแจ้งเงื่อนไขการหย่ากับเจ้าหน้าที่ด้วยท่าทางลนลาน ราวกับกลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่นิดเดียว อู๋เจินเจินจะเปลี่ยนใจ
ในขณะที่เจ้าหน้าที่รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ด ก็ยังไม่ลืมที่จะหันมาทวนคำถามกับอู๋เจินเจินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"คุณอู๋เจินเจิน คุณยืนยันนะว่าทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสทั้งหมดจะตกเป็นของฝ่ายชาย?"
"ค่ะ!"
"คุณอู๋เจินเจิน คุณยืนยันนะว่าลูกสาวจะอยู่ในความดูแลของคุณ และคุณไม่ต้องการให้ฝ่ายชายจ่ายค่าเลี้ยงดูใดๆ ทั้งสิ้น?"
"ค่ะ!"
"คุณอู๋เจินเจิน ผมต้องขอเตือนคุณว่า หากคู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคบชู้หรือมีความผิดร้ายแรง อีกฝ่ายมีสิทธิ์ร้องขอไม่ให้แบ่งทรัพย์สินหรือแบ่งให้น้อยลงได้ คุณแน่ใจจริงๆ หรือว่าจะยกให้ฝ่ายชายทั้งหมด?"
เจ้าหน้าที่ชำเลืองมองเมียน้อยของว่านหยุนเผิงพลางเอ่ยเตือนอู๋เจินเจิน
"ทำไมคุณพูดมากจัง? ก็แค่เซ็นชื่อตามความต้องการของเราก็พอแล้วนี่"
ว่านหยุนเผิงโพล่งขึ้นมาอย่างร้อนรนเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าหน้าที่พูด
"คุณจะตะโกนทำไม? ไม่เห็นป้ายที่ประตูหรือไงว่า 'ห้ามส่งเสียงดังรบกวน'? ถ้าคุณตะโกนอีกที ก็เชิญออกไปข้างนอกแล้วเราไม่ต้องทำเรื่องนี้กันแล้ว"
เจ้าหน้าที่รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่แล้วที่เห็นว่านหยุนเผิงแสดงความรักกับเมียน้อยต่อหน้าอู๋เจินเจิน แต่ตัวอู๋เจินเจินเองก็ดูไม่ยอมให้ความร่วมมือ (ในการรักษาสิทธิ์) เอาเสียเลย เขาจึงสะกดกลั้นอารมณ์โกรธมานาน
เมื่อได้ยินคำขู่ของเจ้าหน้าที่ ว่านหยุนเผิงก็หุบปากฉับทันที เขาช่างกลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้หย่าในวันนี้!
"ถ้าไม่มีใครคัดค้านอะไรแล้ว ก็เชิญที่ห้องไกล่เกลี่ยครับ!"
เจ้าหน้าที่เหลือบมองอู๋เจินเจินพลางถอนหายใจอย่างอ่อนใจ
อู๋เจินเจินลุกขึ้นเดินเข้าห้องไกล่เกลี่ย เธอหันกลับไปมองเห็นเมียน้อยที่เดินตามหลังมาพลางเกาะแขนว่านหยุนเผิงถูกขวางไว้ที่หน้าประตู จนหล่อนต้องกระทืบเท้าด้วยความโกรธเกรี้ยว
อู๋เจินเจินถึงกับพูดไม่ออก
ผู้ไกล่เกลี่ยเป็นหญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีและวาทศิลป์เป็นเลิศ เธอคงเคยโน้มน้าวคู่รักที่มาหย่าให้กลับไปคืนดีกันมานักต่อนักแล้ว
อู๋เจินเจินไม่อยากเสียเวลาที่นี่นานเกินไป ทันทีที่นั่งลงเธอก็ชี้ไปที่ว่านหยุนเผิงซึ่งยังคงง้อเมียน้อยอยู่หน้าประตู
“ผู้หญิงคนนั้นคลอดลูกให้สามีฉันแล้วค่ะ ตอนนี้เด็กอายุได้ 3 เดือนแล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลาดูพวกเขาแสดงความรักกันอีก เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องไกล่เกลี่ยอะไรทั้งนั้นค่ะ”
ผู้ไกล่เกลี่ยชำเลืองมองสองคนที่ยังนัวเนียกันอยู่ที่ประตูแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ให้อู๋เจินเจินเซ็นชื่อในเอกสารแล้วปล่อยเธอออกมา
สองคนที่รออยู่หน้าประตูมองอู๋เจินเจินอย่างประหม่า เกิดอะไรขึ้น? เธอเปลี่ยนใจเหรอ? ทำไมถึงออกมาเร็วนัก?
"ไกล่เกลี่ยเสร็จแล้ว เหลือแค่คุณเข้าไปเซ็นชื่อ"
อู๋เจินเจินไม่อยากเสวนากับว่านหยุนเผิง แต่เธอก็ยอมพูดเพื่อให้ขั้นตอนมันจบสิ้นโดยเร็วที่สุด
ว่านหยุนเผิงรีบวิ่งเข้าไปข้างใน เมื่อเห็นว่าแบบฟอร์มที่ต้องเซ็นคือการยืนยันไม่รับการไกล่เกลี่ย เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบจรดปากกาเซ็นชื่อท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายของผู้ไกล่เกลี่ย
ทั้งสามคนกลับมาที่เคาน์เตอร์ด้านนอก เจ้าหน้าที่ไม่ได้ประหลาดใจที่เห็นพวกเขากลับมาเร็วขนาดนี้ เขาให้คนทั้งคู่เซ็นเอกสารอีกสองสามใบและแจ้งว่าพวกเขาสามารถมารับใบสำคัญการหย่าได้หลังจากพ้นช่วง "เวลาทบทวน" เป็นเวลาหนึ่งเดือน
หลังจากเดินออกจากที่ว่าการ อู๋เจินเจินก็โบกแท็กซี่กลับบ้านทันที เธอไม่อยากอยู่ให้คู่รักที่น่าสะอิดสะเอียนคู่นี้ทำให้ขยะแขยงอีก
เมื่อถึงบ้าน ลูกสาวของเธอยังคงหลับอยู่ อู๋เจินเจินเริ่มเก็บข้าวของ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวันของเธอกับลูก
ว่านชุ่ยฮวายืนคุมอยู่ที่ประตูห้อง คอยจ้องมองดูเธอเก็บของเพราะกลัวว่าเธอจะแอบหยิบของมีค่าติดมือไป
ในความเป็นจริง ในห้องนี้ไม่มีอะไรที่มีค่าหลงเหลืออยู่เลย หลังจากอู๋เจินเจินแต่งงาน ว่านชุ่ยฮวาก็ยึดบัตรเงินเดือนและสินเดิมของเธอไปทั้งหมดโดยอ้างว่าจะช่วยดูแลการเงินให้ หลายปีที่ผ่านมา อู๋เจินเจินต้องเอ่ยปากขอเงินทุกบาททุกสตางค์จากว่านชุ่ยฮวา
ยายแก่คนนี้ขี้งกเสมอ อ้างว่าทำเพื่อฐานะการเงินของครอบครัว ดังนั้นหลังจากแต่งงาน นอกจากของใช้จำเป็นแล้ว อู๋เจินเจินจึงไม่เคยได้ซื้อของมีค่าอะไรเลย
แม้แต่ทองสามบาทที่ซื้อไว้ตอนแต่งงาน ก็ถูกว่านชุ่ยฮวาเอาไปตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังงานแต่ง โดยอ้างว่าจะเอาไปทำพิธีไหว้เทพเจ้าเพื่อขอพร แล้วก็ไม่เคยเห็นมันอีกเลย
เมื่ออู๋เจินเจินเก็บของเกือบเสร็จ ลูกสาวก็ตื่นขึ้น ลูกสาวของเธอชื่อ ว่านเหยาฉี ชื่อเล่นคือ ซินเอ๋อร์ ปีนี้อายุ 4 ขวบ
"ซินเอ๋อร์ ตื่นแล้วเหรอ!" อู๋เจินเจินมองดูลูกสาวที่ขยี้ตาตื่นด้วยหัวใจที่อ่อนละมุน
"แม่คะ?" ซินเอ๋อร์ยังคงสะลึมสะลือ จ้องมองอู๋เจินเจินตาค้าง
"แม่... แม่... เป็นแม่จริงๆ ด้วย... แง..."
ผ่านไปครู่หนึ่ง ซินเอ๋อร์ก็โผเข้ากอดอู๋เจินเจินแล้วร้องไห้โฮออกมา หากฟังจากน้ำเสียงและท่าทาง มันไม่ใช่ท่าทางของเด็กสี่ขวบเลยสักนิด
"หนู... หนูคงไม่ใช่หนึ่งในพวกนั้นด้วยใช่ไหม..."
อู๋เจินเจินรีบปิดปากลูกสาวไว้ เพราะกลัวว่าแกจะหลุดคำว่า "เกิดใหม่" ออกมาเสียงดัง
"แม่... แม่ก็เหมือนกันเหรอคะ..." ซินเอ๋อร์เอามือปิดปากตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
อู๋เจินเจินมองดูลูกสาวแล้วพยักหน้าซ้ำๆ
สองแม่ลูกกอดกันอยู่นาน ทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน
เมื่อว่านหยุนเผิงกลับมาถึงบ้าน เขามองดูแม่ลูกคู่นี้ราวกับมองคนบ้า
"ไหนๆ แกก็จะไปตัวเปล่าแล้ว ยอดเงินที่ค้างอยู่ในแอปมือถือก็ควรจะโอนคืนมาให้ฉันด้วยนะ!"
ว่านหยุนเผิงพูดขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย วินาทีนี้เองที่อู๋เจินเจินตระหนักได้ว่า ผู้ชายคนนี้มันแย่ยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก
เมื่อซินเอ๋อร์เห็นพ่อที่เธอต้องพรากจากกันไปนานกว่าสิบปี เธอไม่ได้รู้สึกดีใจเลยแม้แต่นิดเดียว ในแววตาของเด็กน้อยกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ทว่าว่านหยุนเผิงกลับดูเหมือนจะมองไม่เห็นซินเอ๋อร์ในสายตาเลย เขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอมือถือของอู๋เจินเจินขณะที่เธอเปิดแอปต่างๆ ให้ดู
แม้จะรู้สึกขยะแขยงเพียงใด อู๋เจินเจินก็แสดงยอดเงินในโทรศัพท์ให้ดู ซึ่งแต่ละแอปมีเงินเหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบสตางค์เท่านั้น
อู๋เจินเจินนึกสงสัยว่า ถ้าหากเมื่อกี้เธอไม่ได้จ่ายค่าแท็กซี่ไปสามสิบกว่าหยวน ว่านหยุนเผิงจะยังหน้าด้านทวงเงินก้อนนั้นคืนไหมนะ
"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ควรคืนบัตรเงินเดือนของฉันมาด้วย!" อู๋เจินเจินแค่นเสียงใส่ว่านชุ่ยฮวา
ว่านชุ่ยฮวาถอนเงินออกไปจนเกลี้ยงทุกบาททุกสตางค์แล้ว แต่เธอก็ยังทำอิดออดและดูลังเลที่จะคืนบัตรให้
เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูขัดแย้งกันของสองแม่ลูก อู๋เจินเจินก็รู้สึกทั้งขำทั้งโมโห พวกเขาคิดจริงๆ หรือว่าหลังจากหย่าแล้ว เธอจะยังโอนเงินเดือนเข้าบัตรนี้เพื่อให้พวกเขาใช้? ที่เธอต้องการบัตรคืนเพียงเพราะไม่อยากเสียเวลาไปทำบัตรใหม่ให้วุ่นวายเท่านั้นเอง
ใช่แล้ว... อู๋เจินเจินผู้อ่อนต่อโลกคนเก่ามีบัตรธนาคารเพียงใบเดียวในชีวิต คือบัตรเงินเดือน แม้จะแต่งงานมานาน แต่เธอก็ต้องขอเงินจากแม่สามีทุกบาท จนไม่เคยคิดที่จะแอบเก็บเงินออมไว้เป็นของตัวเองเลย
"ถ้าไม่อยากหย่า งั้นฉันจะเอาของกลับไปเก็บที่เดิมนะ"
อู๋เจินเจินไม่อยากเปลืองน้ำลายอีกต่อไป เธอแค่ต้องการบัตรคืน
ว่านหยุนเผิงและว่านชุ่ยฮวาสบตากัน ว่านชุ่ยฮวาที่ยังอาลัยอาวรณ์บัตรทำตัวเชื่องช้ายิ่งกว่าตัวโคอาล่า เธอหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาและค่อยๆ ดึงบัตรของอู๋เจินเจินส่งให้
อู๋เจินเจินคว้าบัตรจากมือว่านชุ่ยฮวา ตรวจสอบดูว่าใช่ของเธอจริงๆ แล้วจึงเก็บใส่กระเป๋า เธอจูงมือลูกสาว ลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าลิฟต์ไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย
ในที่สุดฉันก็หนีพ้นจากครอบครัวพิลึกนี่เสียที เมื่อก่อนฉันถูกปั่นหัวจนมองไม่ออก พอออกมาได้ถึงรู้ว่าสองแม่ลูกนี่มันร้ายกาจแค่ไหน ฉันช่างตาบอดเหลือเกินที่เสียสละเพื่อครอบครัวนี้มาตลอด
"แม่คะ แม่หย่ากับเขาแล้วเหรอ?" ซินเอ๋อร์ถามทันทีที่ก้าวเข้าลิฟต์
"ใช่จ้ะ แม่ไปเดินเรื่องเสร็จตั้งแต่ตื่นมาเช้านี้แล้ว" อู๋เจินเจินชี้ไปที่กล้องวงจรปิดในลิฟต์เพื่อบอกเป็นนัยกับซินเอ๋อร์ว่าตรงนี้ไม่สะดวกที่จะคุยกันมากนัก
เมื่อก้าวพ้นออกจากเขตที่พักอาศัย สองแม่ลูกมองไปยังถนนที่พลุกพล่านแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นควันรถที่เคยเหม็น กลับรู้สึกถึงพลังชีวิตอย่างประหลาด
ใช่แล้ว... นี่ไม่ใช่ความอ้างว้างที่ไร้จุดจบในวันสิ้นโลกอีกต่อไป
อู๋เจินเจินหยิบมือถือขึ้นมา เวลาบนหน้าจอกำลังเดินหน้าไปเรื่อยๆ ทุกวินาที เธอถอนหายใจยาว:
นับจากวินาทีนี้ไป ฉันต้องทำงานให้หนักเพื่อหาเงินและกักตุนสินค้าให้ได้มากที่สุด
จบตอน