อู๋เจินเจินลากกระเป๋าเดินทางพลางจูงมือลูกสาวมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากย่านที่พักอาศัยนัก
บริษัทของเธอตั้งอยู่ในตึกนี้ อู๋เจินเจินเพิ่งจะส่งอีเมลลาออกไปให้เจ้านาย แต่เขาตอบกลับมาสั้นๆ เพียงว่า "ไม่ชอบใจ" (ไม่ต้องลาออก)
เมื่อนึกถึงใบหน้าอันร้ายกาจของเจ้านายตามข้อความที่ตอบมาเธอก็พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา ลากกระเป๋าจูงลูกสาวเดินเข้าไปในตึกทันที
อู๋เจินเจินกังวลว่าน้ำเสียงและคำพูดที่ดูโตเกินวัยของซินเอ๋อร์อาจจะทำให้คนอื่นสงสัย เธอจึงกำชับซินเอ๋อร์ว่าพยายามอย่าพูดอะไรออกมา
อู๋เจินเจินเดินตรงไปยังห้องทำงานของเจ้านายอย่างมั่นใจ และยื่นใบลาออกให้แก่เจ้านายร่างอ้วนฉุ
"บอสคะ ฉันหย่าแล้วและต้องเลี้ยงลูกคนเดียว คงทำงานนี้ต่อไปไม่ไหวจริงๆ รบกวนช่วยเซ็นใบลาออกให้ด้วยค่ะ" อู๋เจินเจินพูดกับเขาด้วยท่าทางจริงใจ
"ถ้าอยากลาออกนัก ก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี่แต่แรกสิ! มาทำไมฮะ?!"
เจ้านายอ้วนหยิบใบลาออกขึ้นมาแล้วปาใส่หน้าอู๋เจินเจิน
“บอสคะ คุณเลี่ยงภาษีไปตั้งเท่าไหร่ ไหนจะเรื่องบัญชีภายในบัญชีภายนอกที่บริษัททำขึ้นมาอีก ฉันมีเอกสารยืนยันเรื่องพวกนี้เพียบเลยนะคะ”
อู๋เจินเจินพูดพลางยื่นเอกสารการทำงานชุดเก่าให้ดู
"แกกล้าเหรอ?" เจ้านายอ้วนขู่พลางพลิกดูแฟ้มเอกสารด้วยความลนลาน
"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ?" อู๋เจินเจินจ้องหน้าเขาแล้วแสยะยิ้ม
เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะนั้น เจ้านายอ้วนก็รู้สึกเสียวสันหลังวูบ อู๋เจินเจินที่ปกติซื่อสัตย์และยอมคนหายไปไหน ทำไมตอนนี้ถึงได้ดูโหดเหี้ยมขนาดนี้
"ลบไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดต่อหน้าฉัน แล้วฉันจะเซ็นใบลาออกให้"
เจ้านายอ้วนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมประนีประนอม
อู๋เจินเจินหยิบโทรศัพท์ออกมาลบไฟล์ทั้งหมดต่อหน้าเขา
จากนั้นเธอนำใบลาออกไปที่แผนกการเงินเพื่อเบิกเงินเดือนของเดือนที่แล้ว แต่กลับได้รับคำตอบว่าต้องตรวจสอบข้อมูลก่อน และให้เธอกลับมาเบิกใหม่ในอีกสามเดือนข้างหน้า
ด้วยความโมโห อู๋เจินเจินบุกกลับไปที่ห้องทำงานเจ้านายอีกครั้ง แต่กลับไม่พบเขาแล้ว และแน่นอนว่าเขาไม่รับโทรศัพท์ของเธอ
"เจินเจิน เกิดอะไรขึ้น? ทะเลาะกับบอสเหรอ?"
ไช่เสี่ยวหลิน เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานของเธอ วิ่งออกมาจากห้องพักพนักงานเพื่อถามด้วยความห่วงใย
"ฉันลาออกแล้วล่ะ เธอพอจะ...?"
"อุ๊ย! ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีอีเมลสำคัญต้องรีบตอบ ไปก่อนนะ!"
ยังไม่ทันที่อู๋เจินเจินจะพูดจบ ไช่เสี่ยวหลินก็หาข้ออ้างและชิ่งหนีไปทันที
ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าปกติอู๋เจินเจินต้องแบกงานให้ไช่เสี่ยวหลินมากแค่ไหน หรือต้องคอยช่วยแก้ปัญหาให้กี่ครั้ง
แม้แต่หลังเลิกงาน ถ้าไช่เสี่ยวหลินขอให้ช่วยอะไร อู๋เจินเจินก็ไม่เคยปฏิเสธ ไม่ว่าจะเป็นการฝากดูลูกทั้งวัน หรือการพาแม่ของหล่อนไปโรงพยาบาล อู๋เจินเจินก็ทำให้เสมอ
"นี่คือค่าตัวต่อเลโก้ที่ลูกชายเธอซื้อไปเมื่อวันก่อน เอาคืนมาให้ฉันด้วย"
อู๋เจินเจินเดินตามไช่เสี่ยวหลินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วปาใบเสร็จค่าของเล่นที่ไช่เสี่ยวหลินเคยอ้อนวอนให้อู๋เจินเจินจ่ายให้ก่อนตอนไปช้อปปิ้งด้วยกันเมื่อไม่กี่วันก่อนลงตรงหน้าหล่อน
“ลูกชายฉันไปซื้อของเล่นนี่ตอนไหนกัน?” ไช่เสี่ยวหลินกรีดร้องเมื่อเห็นใบเสร็จ
ปกติหล่อนมักจะให้อู๋เจินเจินจ่ายเงินให้ก่อนแบบนี้ แล้วก็แกล้งทำเป็นความจำเสื่อม ซึ่งอู๋เจินเจินก็ไม่เคยถือสา แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม
"นี่ไง หลักฐาน"
อู๋เจินเจินเปิดดูหน้า 'Moments' ใน WeChat แล้วเจอรูปที่ไช่เสี่ยวหลินอุ้มลูกชายโชว์ของเล่นชิ้นนั้นในวันนั้นพอดี เธอจ่อรูปนั้นไปตรงหน้าหล่อน
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างก็เข้าไปกดไลก์และคอมเมนต์ชื่นชมว่าครอบครัวหล่อนฐานะดีจังที่ยอมซื้อของเล่นแพงๆ แบบนี้ให้ลูก ซึ่งคำตอบของไช่เสี่ยวหลินในตอนนั้นคือ
"ก็แค่ของเล่นธรรมดาน่ะค่ะ ที่บ้านยังมีอีกเพียบเลย"
เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้น ไช่เสี่ยวหลินจึงจำใจโอนเงิน 378 หยวนคืนให้อู๋เจินเจินด้วยสีหน้าปั้นปึ่งสุดๆ!
อู๋เจินเจินกดรับเงินแล้วหันหลังกลับ ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินไช่เสี่ยวหลินนินทากับเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ ทันที
"ได้ยินมาว่าผัวนางมีเมียน้อย แถมมีลูกชายด้วยกันได้สามเดือนแล้วนะ สงสัยตอนนี้นางคงโดนเตะออกจากบ้านมาแล้วล่ะ..."
อู๋เจินเจินหันขวับกลับไป คว้าแก้วน้ำร้อนที่ไช่เสี่ยวหลินเพิ่งจะกดมาหมาดๆ ราดลงบนหัวของหล่อนทันที!
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของไช่เสี่ยวหลิน อู๋เจินเจินเดินจากไปอย่างสงบโดยจูงมือลูกสาวและลากกระเป๋าเดินทางออกมา
เมื่อออกมาพ้นตึก อู๋เจินเจินหยิบไฟล์เอกสารเลี่ยงภาษีของบริษัทที่เธอสำรองไว้ ส่งไปยังอีเมลร้องเรียนของกรมสรรพากรทันที
เดิมทีซินเอ๋อร์ตั้งใจจะใช้ความน่าสงสารของเด็กช่วยแม่หากสถานการณ์บีบคั้น แต่เมื่อได้เห็นแม่จัดการเรื่องต่างๆ อย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเล เธอก็รู้สึกดีใจมาก แม่ของเธอไม่ใช่คนขี้ขลาดที่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว!
สองแม่ลูกหาโรงแรมราคาถูกแถวนั้นพัก หลังจากหักเงินมัดจำ 100 หยวน และค่าที่พักคืนละ 68 หยวน พวกเขาก็เหลือเงินติดตัวเพียง 210 หยวน
เมื่อถึงห้องพัก อู๋เจินเจินวางกระเป๋าลงและตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของห้องอย่างละเอียดเพื่อป้องกันกล้องแอบถ่าย เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว สองแม่ลูกก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป ต่างโผเข้ากอดกันร้องไห้โฮ
"ลูกแม่... ฮือออ... แม่ขอโทษนะลูก... ฮือออ..."
"แม่คะ... ฮือออ... แม่..."
"แม่คะ เราจะนั่งรอความตายอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึงแล้ว เราต้องรีบหาวิธีกักตุนเสบียงให้เร็วที่สุด" หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ ซินเอ๋อร์ก็เงยหน้าบอกอู๋เจินเจิน
"ไม่ต้องห่วงลูก แม่วางแผนไว้หมดแล้ว"
อู๋เจินเจินชำเลืองมองเวลาและรู้ว่าไม่มีเวลาให้เสียเปล่า เธอรีบล้างหน้าล้างตา ตั้งสติ แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านขายล็อตเตอรี่ เธอใช้เงิน 200 หยวนซื้อตั๋วทายผลฟุตบอลโลก โดยแทงผลสกอร์ 2-1 ในคู่ทีมชาติจีน
เธอไม่ได้รู้เรื่องฟุตบอลเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงแต่ในชาติก่อน คืนนั้นว่านหยุนเผิงกลับมาบ้านในสภาพเมาแอ๋และอ้วกไปทั่วบ้าน ทำให้อู๋เจินเจินต้องคอยเช็ดล้างทั้งคืน
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นถึงได้รู้ว่า ว่านหยุนเผิงเอาเงินเก็บเกือบทั้งหมดไปแทงบอลในวันนั้น โดยแทงผลสกอร์ 1-2 ระหว่างทีม "ป๋อไช่" กับ "ไช่เกิน" แต่ผลสุดท้ายออกมาเป็น 2-1
ด้วยความโกรธแค้น ว่านหยุนเผิงจึงซดเบียร์เข้าไปสองลัง เกมนั้นพลิกล็อกถล่มทลาย ไม่ใช่แค่ว่านหยุนเผิงที่แพ้พินาศ แต่ในโซเชียลมีเดียยังเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ บางคนด่าว่ามีการล็อกผล บางคนถึงกับล้อเล่นว่าจะไปต่อคิวโดดตึก
ด้วยเงิน 10 หยวนที่เหลือ อู๋เจินเจินซื้อขนมปังกับนมให้ลูกสาว
ส่วนตัวเธอวางแผนจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีไว้ให้ในโรงแรม แม้ราคาจะถ้วยละ 10 หยวน แต่เธอยังไม่ต้องจ่ายเงินทันที และอู๋เจินเจินก็คงไม่สนใจเงิน 10 หยวนนั้นตอนเช็กเอาต์หรอก
เมื่อกลับถึงโรงแรม ความมืดก็เข้าปกคลุม หลังจากส่งขนมปังให้ลูกสาวแล้ว อู๋เจินเจินก็ชงบะหมี่กินเอง
ก่อนที่เส้นจะสุก อู๋เจินเจินตรวจสอบห้องพักอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีกล้องวงจรปิดจริงๆ จากนั้นเธอจึงทุบอัญมณีที่เธอหลอกเอามาจากว่านชุ่ยฮวาจนแตก
ผลการประเมินของผู้เชี่ยวชาญนั้นถูกต้อง เปลือกนอกของอัญมณีนี้เป็นของปลอมและไร้ค่า
แต่ของจริงถูกซ่อนอยู่ข้างใน ซึ่งอู๋เจินเจินเพิ่งค้นพบมันหลังจากวันสิ้นโลกผ่านไปหลายปี
ในวันนั้น ว่านชุ่ยฮวากำลังหิวโหย แต่อู๋เจินเจินออกไปหาของทั้งวันแล้วกลับมาตัวเปล่า ยายแก่นั่นก็อาละวาดและเอาอัญมณีทุบหัวอู๋เจินเจินจนมันกระเด็นไปแตกบนพื้น
อัญมณีที่แตกออกเผยให้เห็นลูกปัดหยกที่ซ่อนอยู่ข้างใน ด้วยความสงสัยอู๋เจินเจินจึงหยิบมันขึ้นมาดู แต่บังเอิญโดนเศษอัญมณีปลอมบาดนิ้ว เลือดหยดลงบนลูกปัดหยก—และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้มิติลึกลับเปิดออก
ในชาติก่อน เป็นเพราะมิติที่ได้มาโดยไม่คาดคิดนี้เองที่ทำให้อู๋เจินเจินสามารถปกป้องลูกสาวและมีชีวิตรอดต่อไปได้อีกหลายปีท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยอันตราย
น่าเสียดายที่เธอได้มิตินั้นมาสายเกินไป ทรัพยากรในตอนนั้นขาดแคลนอย่างหนัก ต่อให้มีมิติก็หาของมาเก็บได้ยากยิ่ง จนสุดท้ายเธอก็ไม่สามารถปกป้องลูกสาวเอาไว้ได้
อู๋เจินเจินทุบเปลือกนอกทิ้ง ใช้มีดบาดนิ้วตัวเองแล้วหยดเลือดลงบนหยกสีเขียวมรกตที่อยู่ข้างใน ทันใดนั้นหยกก็หายวับไป อู๋เจินเจินลองใช้จิตสำนึกตรวจสอบดู... ใช่แล้ว มิติที่แสนคุ้นเคยกลับมาแล้ว
มิตินี้ยังมีขนาดเล็ก ประกอบด้วยกระท่อมหลังเล็กพื้นที่ 10 ตารางเมตร สูง 3 เมตร และที่ดินสีดำผืนหนึ่งขนาดประมาณ 10 ตารางเมตรเช่นกัน
แต่อู๋เจินเจินไม่รีบร้อน เธอรู้วิธีขยายมิตินี้ มิตินี้สร้างขึ้นจากหยกและมัน "กิน" หยกเป็นอาหาร ยิ่งมันได้กินหยกมากเท่าไหร่ พื้นที่มิติก็จะขยายกว้างขึ้นเท่านั้น
เรื่องนี้อู๋เจินเจินค้นพบโดยบังเอิญตอนที่เธอเก็บเศษหยกที่คนทิ้งไว้ในช่วงวันสิ้นโลกใส่เข้าไปในมิติ
มิตินี้ยังมีฟังก์ชันการเก็บรักษาที่น่าทึ่งมาก นอกจากหยกที่มันกินเข้าไปแล้ว สิ่งของอย่างอื่นที่ใส่เข้าไปจะยังคงอยู่ในสภาพเดิมไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเอาอาหารร้อนๆ เข้าไป เมื่อเอาออกมาในอีกหลายปีข้างหน้า มันก็จะยังคงร้อนกรุ่นเหมือนเดิม
เอาวัวที่เพิ่งถูกฆ่าเข้าไป เมื่อเอาออกมาในภายหลัง เนื้อวัวก็จะยังคงสดและเต้นตุบๆ อยู่
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสิ่งของเข้าสู่มิติแล้ว เจ้าของมิติสามารถควบคุมมันได้ด้วยใจ เช่น ถ้าโยนจอบเข้าไป คุณสามารถใช้จิตสำนึกสั่งให้จอบขุดดินเองได้เลย
ข้อเสียอย่างเดียวคือ สิ่งมีชีวิตไม่สามารถเข้าไปได้ รวมถึงตัวอู๋เจินเจินเองด้วย มิฉะนั้นในชาติก่อนเธอคงพาลูกสาวเข้าไปหลบในมิติจนยอมหิวตาย ดีกว่าปล่อยให้พวกคนชั่วจับกินทั้งเป็น
"แม่คะ นี่คืออะไรเหรอ?" ซินเอ๋อร์ถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นแม่บาดนิ้วตัวเองหยดเลือดลงบนอัญมณี
"นี่คือมิติจากชาติก่อนของแม่จ้ะ"
อู๋เจินเจินไม่คิดจะปิดบังซินเอ๋อร์ แม้ว่าลูกสาวจะดูเหมือนเด็ก 4 ขวบ แต่ด้วยประสบการณ์ 10 ปีในวันสิ้นโลก เธอเชื่อว่าซินเอ๋อร์ฉลาดพอที่จะรักษาความลับนี้
"ดีจังเลยค่ะแม่! ถ้าอย่างนั้นหนูก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะเอาของที่ซื้อมาไปเก็บไว้ที่ไหน" เมื่อรู้ว่าแม่มีความสามารถด้านมิติ ซินเอ๋อร์ก็รู้สึกมั่นใจในวันสิ้นโลกที่กำลังจะมาถึงมากขึ้น
เย็นวันนั้น สองแม่ลูกกินบะหมี่และขนมปังไปพลาง ถือกระดาษกับปากกาไปพลาง เริ่มจัดระเบียบตารางเวลาและลิสต์รายการเสบียงที่ต้องกักตุน
รู้ตัวอีกทีก็ดึกดื่นค่อนคืน อู๋เจินเจินที่กำลังตั้งใจจดรายละเอียดของใช้ หันกลับไปมองก็เห็นลูกสาวหลับคาโต๊ะไปแล้ว
อู๋เจินเจินอุ้มลูกสาวไปที่เตียง ปิดไฟ แล้วแอบเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเขียนรายการต่ออย่างบ้าคลั่งบนฝาชักโครก
เมื่อก่อน ว่านชุ่ยฮวาไม่ยอมควักเงินซื้อแล็ปท็อปให้อู๋เจินเจินเพื่อประหยัดเงิน เธอจึงต้องทำงานทุกอย่างให้เสร็จที่บริษัทก่อนกลับบ้านเสมอ
เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดี แต่ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองเสียเวลาไปมากแค่ไหนที่ต้องเสียสละเพื่อคนสารเลวกับนังผู้หญิงแพศยาพวกนั้น
แต่อู๋เจินเจินไม่มีเวลาหรือพลังงานเหลือพอจะไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นแล้ว
จนกระทั่งเวลาตี 5 อู๋เจินเจินเขียนไปได้มากกว่า 30 หน้ากระดาษ เธอรู้สึกว่าจดทุกอย่างที่นึกออกหมดแล้ว ส่วนอะไรที่ยังนึกไม่ออกค่อยมาจดเพิ่มทีหลังเมื่อจำได้
อู๋เจินเจินเก็บรายการและตารางเวลาไว้อย่างดี เมื่อมองดูปึกกระดาษที่หนาเตอะ เธอก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง ก่อนจะค่อยๆ เอนตัวลงนอนเคียงข้างลูกสาว
จบตอน