"ซินเอ๋อร์ ไม่นะ ไม่... ซินเอ๋อร์..."
"แม่คะ แม่..." ซินเอ๋อร์ที่ตื่นขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วและกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เมื่อเห็นแม่ละเมอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จึงรีบเข้าไปปลุกให้ตื่น
อู๋เจินเจินลืมตาขึ้น โผเข้ากอดลูกสาวไว้แน่น พลางมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่ายังคงอยู่ในห้องพักโรงแรมเธอก็รู้สึกโล่งใจ
โชคดีจริงๆ โชคดีที่เป็นแค่ความฝัน
เธอฝันถึงชีวิตในวันสิ้นโลก ฝันเห็นกลุ่มคนชั่วที่กำลังน้ำลายสอและแย่งชิงตัวซินเอ๋อร์ไป
อู๋เจินเจินชำเลืองมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 10 โมงเช้าแล้ว
เมื่อลองเลื่อนดูหน้า WeChat Moments ก็พบว่ามีแต่เสียงคร่ำครวญจริงๆ ทุกคนต่างบ่นเรื่องฟุตบอลโลก บ้างก็กล่าวหาว่ามีการล้มมวย (ล็อกผลการแข่งขัน) บ้างก็โพสต์ว่าเสียเงินไปเท่าไหร่แล้ว และบางคนก็บอกว่ากำลังไปต่อคิวบนดาดฟ้า...
สรุปสั้นๆ คือ... พวกเขาแพ้พนันกันหมดเกลี้ยง!
อู๋เจินเจินบังเอิญไปเจอโพสต์ใน WeChat Moments ของว่านหยุนเผิง ในรูปนั้นเป็นโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าเปล่าๆ พร้อมแคปชันว่า "ไปตายซะ ไอ้ฟุตบอลโลก"
อู๋เจินเจินวางมือถือลง หยิบขนมปังห่อหนึ่งจากชั้นวางในห้องมาให้ลูกสาวกิน แล้วรีบไปล้างหน้าล้างตา
หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอก็เดินออกมาเห็นลูกสาวที่ยังกินคุกกี้ในมือไม่หมด
"ไม่อร่อยเหรอจ๊ะ?" อู๋เจินเจินถาม
ซินเอ๋อร์ส่ายหัว
"นี่ค่ะ แม่กินบ้างสิ" ซินเอ๋อร์ยื่นขนมปังมาให้
อู๋เจินเจินตื้นตันจนน้ำตาคลอ
"เราออกไปหาอะไรร้อนๆ ทานกันดีกว่าไหม?" อู๋เจินเจินรับขนมปังจากมือซินเอ๋อร์วางไว้บนโต๊ะ แล้วจูงมือซินเอ๋อร์ออกจากโรงแรม
อู๋เจินเจินถือตั๋วลอตเตอรี่จูงมือซินเอ๋อร์ตรงไปที่ร้านขายลอตเตอรี่
เจ้าของร้านมีท่าทางตื่นเต้นมากตอนที่ยื่นตั๋วคืนให้
"คุณเป็นคนแรกเลยนะที่มาขึ้นเงินวันนี้ แทบไม่มีใครถูกรางวัลเลย คุณมีข้อมูลวงในหรือเปล่าเนี่ย? แบ่งปันกันหน่อยได้ไหม?"
"ฉันไม่รู้เรื่องฟุตบอลเลยค่ะ สามีบอกให้ซื้อ พอซื้อมาแล้วฉันยังโดนด่าอยู่เลย!"
อู๋เจินเจินพูดพลางทำหน้าเศร้าเหมือนถูกกระทำ
"ฮ่าๆๆ... งั้นก็แสดงว่าดวงเฮงสุดๆ เลยสิเนี่ย"
เจ้าของร้านดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่อู๋เจินเจินสื่อ
จากการเปิดร้านลอตเตอรี่มานานหลายปี เขาเคยเห็นคนดวงดีที่ถูกรางวัลเพราะความบังเอิญมาไม่น้อย
เจ้าของร้านนำตั๋วลอตเตอรี่ทั้งสี่ใบที่อู๋เจินเจินซื้อไว้ไปสแกนที่เครื่องเพื่อขึ้นเงิน
เนื่องจากอู๋เจินเจินรู้มาว่าการถูกรางวัลเกิน 10,000 หยวนจะต้องไปขึ้นเงินที่ศูนย์สลากฯ เพื่อเป็นการประหยัดเวลาและไม่ต้องไปที่ศูนย์ฯ เธอจึงแยกซื้อเป็น 4 ใบ ใบละ 50 หยวน (รวม 200 หยวน)
อัตราการจ่ายรางวัลคือ 95 เท่า เจ้าของร้านจึงจ่ายเงินให้อู๋เจินเจินเป็นจำนวน 19,000 หยวน
หลังจากได้รับเงิน อู๋เจินเจินพาลูกสาวไปทานก๋วยเตี๋ยวเส้นข้าวเจ้าคนละชาม แล้วก็ซื้อขนมปังกับนมติดมือมาด้วย
เธอพาลูกสาวกลับมาที่โรงแรม จากนั้นเธอก็สวมหน้ากากอนามัยและหมวกเบสบอลออกไปข้างนอกอีกครั้ง
แม้ร่างกายของซินเอ๋อร์จะอายุเพียง 4 ขวบ แต่ตอนนี้จิตใจของเธอคือเด็กอายุ 14 ปี อู๋เจินเจินจึงไม่กังวลเลยที่จะทิ้งเธอไว้ในโรงแรมเพียงลำพัง
อู๋เจินเจินใช้มือถือค้นหาที่ตั้งของร้านลอตเตอรี่แห่งใหม่ เธอไม่กล้ากลับไปที่ร้านเดิมอีก เพราะการถูกรางวัลโดยบังเอิญครั้งเดียวเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ แต่ถ้าถูกรางวัลโดยบังเอิญทุกครั้งย่อมหนีไม่พ้นที่จะถูกสงสัย
เมื่อไปถึงร้านลอตเตอรี่ อู๋เจินเจินจดตัวเลขที่ต้องการซื้อแล้วยื่นให้เจ้าของร้าน
"เลขชุดนี้ 5,000 ใบค่ะ!"
"อะไรนะ?" เจ้าของร้านคิดว่าตัวเองหูฝาดไป
"ซื้อแบบนี้ไม่ได้เหรอคะ?" อู๋เจินเจินถาม
เธอไม่รู้เรื่องลอตเตอรี่เลยจริงๆ และไม่เคยซื้อมาก่อน ที่เธอจำเลขเหล่านี้ได้ทั้งหมดเป็นเพราะเพื่อนร่วมงานของเธอคนหนึ่งที่เป็นคอหวยตัวยง ในชาติก่อนเพื่อนคนนี้ซื้อลอตเตอรี่มาหลายปีแต่ไม่เคยถูกเลย จนเขาเริ่มเชื่อทฤษฎีการซื้อเลขตามเบอร์โทรศัพท์ของคนรอบตัว
เขาซื้อเลขตามเบอร์คนในครอบครัว เพื่อน และเพื่อนร่วมชั้น แต่ก็ไม่เคยได้เงินสักหยวน
จากนั้นเขาก็เริ่มซื้อเลขตามเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนร่วมงาน และเมื่อเขาซื้อเลขตามเบอร์ของอู๋เจินเจิน เขาก็ถูกรางวัลจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เพราะเขาจำเบอร์โทรศัพท์ของอู๋เจินเจินผิดไปนิดเดียว เขาเลยพลาดรางวัลใหญ่ไปอย่างน่าเสียดาย แต่เขาก็ยังถูกรางวัลที่สองและได้เงินกลับบ้านไปมากกว่า 200,000 หยวน
เขาคร่ำครวญและบ่นให้อู๋เจินเจินฟังอยู่เป็นเดือน และถูกเพื่อนร่วมงานล้อเลียนอยู่เป็นเดือนเช่นกัน นั่นทำให้อู๋เจินเจินจำเรื่องนี้ได้ฝังใจมาก
"ไม่ใช่ว่าซื้อไม่ได้หรอกครับ แต่ไม่มีใครเขาซื้อกันแบบนี้ คุณไม่รู้หลักการ 'อย่าใส่ไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียว' (กระจายความเสี่ยง) เหรอ?" เจ้าของร้านพูดพลางยื่นกระดาษจดเลขคืนให้อู๋เจินเจิน
"ถ้าคุณอยากซื้อ 5,000 ใบจริงๆ ผมสุ่มเลขให้ 5,000 ชุดดีไหม อาจจะมีโอกาสถูกรางวัลมากกว่านะ"
"เถ้าแก่คะ ฉันจะซื้อเลขนี้แหละ 5,000 ใบ"
อู๋เจินเจินพูดอย่างเด็ดขาด พลางสแกนคิวอาร์โค้ดโอนเงิน 10,000 หยวนทันที
เมื่อเห็นว่าอู๋เจินเจินยืนยันคำเดิม เจ้าของร้านก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาพิมพ์ตั๋วออกมาและยื่นให้เธอ
อู๋เจินเจินแวะซื้อแล็ปท็อปเครื่องหนึ่งก่อนจะกลับเข้าโรงแรม ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำก็คือรอจนถึงพรุ่งนี้เพื่อไปที่ศูนย์สลากฯ และรับรางวัลใหญ่
เมื่อกลับถึงห้องพัก เธอเห็นซินเอ๋อร์นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง อู๋เจินเจินสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ลูกสาวเธอกลับมา ดูเหมือนว่าแกจะอ่านหนังสือทุกครั้งที่มีเวลาว่าง
"ซินเอ๋อร์ ดูอะไรอยู่จ๊ะ?" อู๋เจินเจินถามพลางเปิดหนังสือที่ซินเอ๋อร์กำลังอ่านดู
มันคือวารสารเศรษฐศาสตร์ ในชาติก่อนตอนที่วันสิ้นโลกมาถึง ซินเอ๋อร์อายุแค่ 4 ขวบ เธอจึงไม่มีเวลาสอนลูกอ่านเขียน ตามหลักแล้วตอนนี้ซินเอ๋อร์ไม่น่าจะอ่านหนังสือออก
"ลูกอ่านเข้าใจเหรอจ๊ะ?" อู๋เจินเจินถามพลางพลิกดูวารสาร
"หนูอ่านเข้าใจค่ะ!"
"แล้วลูกรู้จักคำพวกนี้ได้ยังไง?"
"หลังจากหนูดูพจนานุกรมเล่มนี้ หนูคิดว่าหนูยังไม่เจอคำไหนที่ไม่รู้จักเลยนะคะ" ซินเอ๋อร์พูดพลางหยิบพจนานุกรมที่อู๋เจินเจินเคยซื้อไว้ใช้ทำงานออกมาจากกระเป๋าเดินทาง
"ลูกจำคำในพจนานุกรมเล่มนี้ได้หมดเลยเหรอ?" อู๋เจินเจินตกใจมาก เธอไม่อยู่โรงแรมแค่แป๊บเดียวเองไม่ใช่เหรอ? ลูกสาวเธอจะจำคำในพจนานุกรมเล่มหนาขนาดนี้ได้หมดได้ยังไง?
"ค่ะ หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนความจำของหนูจะดีมาก หนูไม่เคยลืมสิ่งที่เคยเห็นมาก่อนเลย" ซินเอ๋อร์พูดพลางทำหน้าสงสัยตัวเองเช่นกัน
อู๋เจินเจินรีบหยิบพจนานุกรมขึ้นมาทดสอบซินเอ๋อร์ทีละคำ แม้ลายมือของเด็กน้อยจะดูโย้เย้ไปบ้าง แต่เธอสะกดคำไม่ผิดเลยแม้แต่คำเดียว
ว่ากันว่าเด็กวัย 3-4 ขวบมีความสามารถในการเรียนรู้สูงที่สุด ภาษาที่ผู้ใหญ่ต้องใช้เวลาเรียนหลายปี เด็กวัยนี้สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วเพียงแค่ฟังผู้ใหญ่พูด
อาจเป็นเพราะเหตุนี้ เมื่อรวมกับวุฒิภาวะทางอารมณ์และการรับรู้ที่ถูกหล่อหลอมมานานกว่าสิบปีในวันสิ้นโลก ประกอบกับความสามารถในการเรียนรู้ในวัยสี่ขวบ ทำให้ซินเอ๋อร์สามารถเรียนรู้ทุกอย่างที่อยากเรียนได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อตระหนักได้ดังนี้ อู๋เจินเจินก็ดีใจจนเนื้อเต้น ลูกสาวของเธอคืออัจฉริยะ
เมื่อนึกถึงจำนวนเสบียงมหาศาลที่เธอกำลังจะจัดซื้อ แม้ซินเอ๋อร์จะโตพอที่จะไม่ก่อเรื่องและยังช่วยเธอได้ แต่การพาเด็กเล็กขนาดนี้ไปด้วยมันสะดุดตาเกินไป และจะทำให้คนจำเธอได้ง่าย
หากมีคนจำได้ว่าเธอตุนสินค้าไว้เยอะในช่วงวันสิ้นโลก มันจะดึงดูดความสนใจจากพวกที่ไม่หวังดีอย่างแน่นอน
หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว อู๋เจินเจินพบว่าทางออกเดียวคือต้องพาซินเอ๋อร์กลับไปอยู่ที่ชนบทกับพ่อแม่ของเธอสักพัก
แม้ว่าอู๋เจินเจินที่เคยสูญเสียลูกสาวไปในวันสิ้นโลกจะไม่อยากแยกจากลูกเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งลูกไปก่อน เพื่อที่เธอจะได้เตรียมตัวรับมือกับวันสิ้นโลกในอนาคตได้ดีขึ้น
ช่วงนี้พ่อแม่ของเธอโทรหาเธอบ่อยมาก เร่งเร้าให้เธอกลับบ้านทันที โดยบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากจะบอก
พอถามว่าเป็นเรื่องอะไร พวกท่านก็ไม่ยอมบอก บอกแค่ว่ากลับมาถึงบ้านแล้วจะบอกเอง
เธอกำลังชั่งใจว่าจะบอกเรื่องการเกิดใหม่ให้พ่อแม่รู้ดีไหม แต่เธอก็กลัวว่าพวกท่านจะไม่เชื่อ เพราะเรื่องราวมันดูเหนือธรรมชาติเกินไป
เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรถ้าไม่บอก แต่เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงให้พ่อแม่ยอมย้ายออกจากบ้านเกิดในชนบทที่พวกท่านอาศัยมาเกือบทั้งชีวิต
อู๋เจินเจินส่ายหัว เธอตัดสินใจเลิกคิดเรื่องนี้ไปก่อน เธอจะรอดูว่าพ่อแม่คิดอย่างไรเมื่อเธอกลับถึงบ้าน แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะบอกหรือไม่
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องรีบหาเงินและตุนสินค้าให้เร็วที่สุด
จบตอน