บทที่ 172: คำสาปคนโสด

บทที่ 172: คำสาปคนโสด

บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดเจือความเหนื่อยล้า ฟางชวนนั่งกอดอกฟังลูกน้องใต้บังคับบัญชาสลับกันเสนอความคิดเห็นทีละคนโดยไม่เอ่ยขัดจังหวะ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อมูลบนกระดานไวท์บอร์ดเป็นระยะ

รอจนกระทั่งการอภิปรายของทีมงานเริ่มวนเวียนอยู่กับที่และได้ข้อสรุปที่น่าพอใจระดับหนึ่งแล้ว นายตำรวจหนุ่มจึงหันไปทางที่ปรึกษาหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง "นายมีความเห็นว่ายังไง คนพวกนี้เข้ามาทำอะไรในเมืองของเรากันแน่"

เยียนซิวไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่ถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ทางเรามีแผนผังเส้นทางการเดินทางหลังจากที่พวกเขามาถึงชิ่งเฉิงรวบรวมไว้ไหม"

"มีสิ" ฟางชวนตอบรับทันควัน พลางขยับตัวไปจัดการกับคอมพิวเตอร์

"ในเมื่อสืบจนรู้ว่าเกี่ยวพันกับหลู่เหยา ฉันย่อมไม่พลาดที่จะส่งคนตามประกบพวกมันทุกฝีก้าว แต่ปัญหาคือเส้นทางการเคลื่อนไหวของคนกลุ่มนี้มันสะเปะสะปะจนน่าปวดหัว ดูไม่ออกเลยว่าพวกมันมีจุดประสงค์แอบแฝงอะไร"

นิ้วแกร่งกดแป้นพิมพ์เรียกแผนที่เมืองชิ่งเฉิงขึ้นมาฉายบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ เส้นกราฟิกสีสันแตกต่างกันแปดสีลากโยงไปมาทั่วแผนที่ แสดงเส้นทางของเป้าหมายทั้งแปดคน

จุดที่เส้นเหล่านี้ทับซ้อนกันมีอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้ฟางชวนทุ่มเทเวลาศึกษาพิกัดเหล่านี้อย่างละเอียด แต่น่าเสียดายที่คว้าน้ำเหลว ไม่พบเบาะแสใดๆ ที่เชื่อมโยงกันได้เลย

เยียนซิวขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ ขยายแผนที่เพื่อดูจุดทับซ้อนเหล่านั้นทีละจุด สายตาของเขาไล่เรียงข้อมูลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเจาะจงดึงเฉพาะเลเยอร์เส้นทางของหลินเก๋อขึ้นมาดูเพียงคนเดียว

ปลายนิ้วเรียวยาวชี้ไปที่สัญลักษณ์กากบาทสีแดงจุดหนึ่งบนแผนที่ ข้างๆ มีตัวเลข 3 ขนาดเล็กกำกับไว้ พร้อมวันที่สี่วันระบุอยู่ด้านล่าง ซึ่งบ่งชี้ว่าหลินเก๋อไปเยือนสถานที่แห่งนี้ถึงสามครั้ง โดยครั้งล่าสุดเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

"เขามาถึงชิ่งเฉิงยังไม่ทันครบอาทิตย์ แต่ไปโผล่ที่โรงพยาบาลถึงสามครั้ง?"

ฟางชวนขยับหน้าเข้าไปเพ่งมองใกล้ๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที "โรงพยาบาลเอกชนเหรินหยวน? เขาไปทำบ้าอะไรที่นั่น ป่วยใกล้ตายหรือไปเยี่ยมใคร"

หัวหน้าทีมตำรวจลูบตอหนวดแข็งๆ ที่ปลายคางอย่างใช้ความคิด ก่อนจะดีดนิ้วดังเปาะ "เอาแบบนี้ นายจะส่งสายเข้าไปแฝงตัวนอนเล่นในโรงพยาบาลสักสองสามคืน ไม่แน่ว่าอาจจะตกปลาตัวใหญ่ได้"

ในเมื่อรูปคดีช่วงนี้ยังมืดแปดด้าน การหว่านแหตรวจเช็กทุกจุดที่น่าสงสัยย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เยียนซิวพยักหน้าเห็นด้วย "ลองดูก็ไม่เสียหาย"

หลังจากวางแผนงานขั้นต่อไปเสร็จสิ้น ฟางชวนก็ประกาศข่าวดีที่ทุกคนรอคอย นั่นคืออนุญาตให้กลับบ้านไปพักผ่อนในช่วงบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่เหลือได้

เหล่าตำรวจหนุ่มสาวแห่งแผนกสืบสวนคดีพิเศษต่างพากันโห่ร้องเบาๆ ด้วยความดีใจ ก่อนจะทยอยเดินออกจากห้องประชุมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ฟางชวนรวบเอกสารใส่ซอง แล้วเดินกลับห้องทำงานพร้อมกับเยียนซิว

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเยียนซิว ภาพที่เห็นคือหลิ่วมู่มู่นั่งจมลึกอยู่ในเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววเคร่งเครียดจริงจัง มือเล็กๆ กำลังเขย่าเหรียญโบราณสำหรับเสี่ยงทายขลุกขลักๆ

สองหนุ่มยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองดูพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ (หรือเปล่า?) อยู่ครู่หนึ่ง รอจนกระทั่งเหรียญถูกโยนลงบนโต๊ะและเธอจดบันทึกเสร็จ ฟางชวนจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นั่นกำลังทำนายชะตาเมืองหรือหาฤกษ์ยามอะไรอยู่หรือครับท่านอาจารย์"

หลิ่วมู่มู่ตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เหรียญ "ทำนายว่าการบ้านเลขที่ฉันทำไปเมื่อกี้มันถูกหรือเปล่าค่ะ"

คำตอบนั้นทำเอาฟางชวนยืนอึ้ง พูดไม่ออกไปหลายวินาที หลิ่วมู่มู่ช่างมีความสามารถพิเศษในการทำลายจินตนาการอันสูงส่งและลึกลับที่เขามีต่อนักพยากรณ์ได้อย่างราบคาบเสมอ

เยียนซิวที่ยืนอยู่ข้างๆ กลั้นขำก่อนจะถามบ้าง "แล้วผลทำนายว่ายังไง"

หลิ่วมู่มู่เงยหน้าขึ้นมา ทำหน้ายุ่งยากใจสุดขีด "ดูจากลักษณ์แล้ว... มันอาจจะถูก แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนจะผิด..."

"สรุปแบบนี้มันต่างอะไรกับไม่ได้ทำนายเลยล่ะนั่น!" ฟางชวนอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา

หลิ่วมู่มู่หน้าแดงเถือกด้วยความอับอายระคนโมโห ตวาดแว้ดกลับไป "เวลาหมอดูกำลังใช้สมาธิ คุณอย่ามาพูดแทรกจะได้ไหมคะ!"

ฟางชวนส่ายหน้า เอื้อมมือไปตบไหล่เยียนซิวแปะๆ ด้วยความเห็นใจ "สหายเยียน นายรู้สึกว่าคะแนนคณิตศาสตร์ของแฟนนายคงเกินเยียวยาแล้วล่ะ เกรงว่าชื่อเสียงอันเกรียงไกรของนายจะมามัวหมองเอาตอนแก่นี่แหละ"

หลิ่วมู่มู่ถลึงตาใส่เขาจนตาแทบถลน ผ่านไปพักใหญ่ถึงเค้นคำด่าออกมาได้ "ไอ้คนโสด!"

"หือ?" ฟางชวนเลิกคิ้ว

"คนโสด!" เธอย้ำเสียงดังฟังชัด

"เฮ้ยๆ เล่นโจมตีปมด้อยกันแบบนี้มันเกินไปหน่อยนะ" ฟางชวนทำท่ากุมอกเหมือนโดนยิง แต่ไม่นานเขาก็ยืดอกเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

"จะบอกให้ เย็นนี้ฉันมีนัดดูตัวที่ผู้ใหญ่หาให้ ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ฉันอาจจะหลุดจากสถานะโสดแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้"

"ฝันกลางวันไปเถอะค่ะ!"

ฟางชวนแบกรับ "คำสาปคนโสด" ของหลิ่วมู่มู่เดินออกจากห้องทำงานเพื่อกลับบ้านไปเตรียมตัวสำหรับนัดเดตอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้หลิ่วมู่มู่นั่งเฝ้าสมุดการบ้าน รอเวลาให้แฟนหนุ่มผู้เป็นติวเตอร์จำเป็นมาตรวจทานความถูกต้อง

บรรยากาศในห้องเงียบลง เยียนซิวใช้เวลาตรวจแบบฝึกหัดนานผิดปกติ หลิ่วมู่มู่นั่งบิดนิ้วไปมา หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

เธอเริ่มเกิดความระแวงขึ้นมาในใจว่า ถ้าวันหนึ่งเยียนซิวเกิดขอเลิกกับเธอ เหตุผลหลักอาจจะไม่ใช่มือที่สาม แต่เป็นเพราะเธอโง่คณิตศาสตร์จนเขาทนไม่ไหว

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันคงเป็นเรื่องที่น่าอนาถที่สุดในโลก!

เยียนซิวเงยหน้าขึ้นจากสมุด ก็สบตาเข้ากับแฟนสาวตัวน้อยที่กำลังทำสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวก็เศร้าสร้อย เดี๋ยวก็ทำหน้ามุ่ยบึ้งตึง ไม่รู้ว่าสมองน้อยๆ นั่นกำลังจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน

"คิดอะไรอยู่" เขาถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"คิดเรื่องเลิกกัน" หลิ่วมู่มู่ปากไว ตอบสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวออกไปทันที

"เลิกกัน?" เยียนซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงรังสีอำมหิตบางเบาจนคนฟังเสียวสันหลังวาบ

หลิ่วมู่มู่รีบดึงสติกลับมา ทำหน้าจริงจังขึงขังใส่เขา "คือถ้าวันไหนเราต้องเลิกกันจริงๆ เหตุผลต้องไม่ใช่เพราะฉันเก่งเลขไม่พอนะ เข้าใจไหม"

เธอรับความอับอายระดับนั้นไม่ไหวจริงๆ ให้ตายเถอะ

เยียนซิวจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสมุดแบบฝึกหัดลงข้างตัวแล้วถอนหายใจยาว "เอาเป็นว่า... เพื่อความมั่นคงในชีวิตคู่ของเรา คะแนนคณิตศาสตร์ของเธอ ให้รูมเมทของเธอช่วยกอบกู้เถอะ ฉันขอยอมแพ้"

หลิ่วมู่มู่เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง "หมายความว่ายังไง! ยอมแพ้กันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ ช่วยยื้อชีวิตมันอีกสักหน่อยไม่ได้หรือไง!"

เยียนซิวลุกขึ้นเดินมาลูบศีรษะเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "พื้นฐานมันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ ไปเถอะ ไปหาอะไรกินกันดีกว่า"

"ไม่อยากกิน! โมโห! ขอประกาศเลิกกับคุณฝ่ายเดียวเป็นเวลาหนึ่งนาที!" เธอสะบัดหน้าหนี

เยียนซิวหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่น เสนอทางเลือกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับไม่ได้ยินคำบอกเลิกเมื่อครู่ "กินหม้อไฟไหม เอาแบบน้ำซุปหม่าล่าเผ็ดจัดๆ เลยเป็นไง"

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงมือนุ่มนิ่มที่สอดเข้ามาเกาะกุมมือใหญ่ของเขาไว้แน่น เขาเลิกคิ้วมองคนข้างกาย "ยังไม่ครบหนึ่งนาทีเลยนะ"

"อย่าขี้งกนักสิ คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ หัดทำตัวให้ใจกว้างหน่อย" หลิ่วมู่มู่เปลี่ยนท่าทีปุบปับ ดวงตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงของกิน

"เราไปร้านหม้อไฟที่ถนนไหวเหอกันเถอะ ต่งเยว่แนะนำมา น้องบอกว่าหม้อไฟร้านนั้นเด็ดมาก"

เยียนซิวไม่มีข้อโต้แย้ง ยอมปล่อยให้หลิ่วมู่มู่ลากแขนเดินออกจากห้องไปแต่โดยดี

ร้านหม้อไฟที่ต่งเยว่การันตีความอร่อยนั้นมีลูกค้าแน่นขนัดสมคำร่ำลือ กลิ่นหอมของเครื่องเทศและน้ำซุปเดือดพล่านลอยอบอวลไปทั่วร้าน หลิ่วมู่มู่เจริญอาหารเป็นพิเศษ กินจนพุงกางด้วยความพึงพอใจ

ช่วงที่ใกล้จะทานเสร็จ เสียงจอแจของกลุ่มเด็กสาววัยรุ่นกลุ่มหนึ่งดังแว่วเข้ามาในร้าน หลิ่วมู่มู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสนใจ ก่อนจะเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นต่งเยว่อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

ต่งเยว่เองก็สังเกตเห็นพี่สาวของเธอนั่งอยู่ ดวงตาของเด็กสาวเป็นประกายดีใจ แต่ทว่าเมื่อสายตาเลื่อนไปปะทะเข้ากับชายหนุ่มมาดขรึมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นลังเลระคนหวาดหวั่นเล็กน้อย

หลิ่วมู่มู่เห็นท่าทางนั้นจึงกวักมือเรียก ต่งเยว่ถึงได้หันไปร่ำลาเพื่อนๆ แล้วรีบสาวเท้าเข้ามาหา

"พี่คะ มาทานข้าวเหมือนกันเหรอ" ขณะที่เอ่ยทัก ต่งเยว่แอบชำเลืองมองเยียนซิวแวบหนึ่งด้วยความเกรงใจ แล้วรีบหลบสายตาวูบเหมือนลูกกระต่ายเจอราชสีห์

ถึงเมื่อครู่จะมองแค่แวบเดียว แต่รัศมีแฟนหนุ่มของพี่สาวคนนี้น่ากลัวชะมัด ให้ความรู้สึกดุดันจนไม่กล้าสบตาด้วยเลย

หลิ่วมู่มู่สังเกตเห็นอาการเกร็งของน้องสาว ก็พยายามกลั้นขำแล้วเอ่ยถาม "อืม... แล้วทำไมเธอถึงออกมาล่ะ เมื่อเช้าเห็นบอกแม่ว่าจะทำกับข้าวอยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอ"

[จบบท]