บทที่ 205: หมากในกำมือ

บทที่ 205: หมากในกำมือ

เพียงแค่เขาปล่อยข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ต่อให้ไม่อาจกอบกู้ภาพลักษณ์ของตระกูลฉีให้กลับมาขาวสะอาดได้ดังเดิมในทันที

แต่อย่างน้อยอิทธิพลของข่าวนั้นก็มากพอที่จะทำให้ศัตรูไม่กล้าผลีผลามลงมือ เพราะเกรงกลัวผลกระทบที่จะย้อนกลับมาทำร้ายตนเอง

ขอเวลาให้เขาได้ตั้งหลักพักหายใจอีกสักนิด ตระกูลฉีจะต้องผงาดกลับขึ้นมาได้อย่างแน่นอน

ฉีหมิงเจาแทบจะเก็บซ่อนความตื่นเต้นในแววตาไว้ไม่มิด ในหัวของเขาเริ่มวางแผนล่วงหน้าไปไกลถึงขั้นที่ว่าจะส่งเทียบเชิญงานวันเกิดไปให้ตระกูลใหญ่ตระกูลไหนบ้าง

และแน่นอนว่าตระกูลเยียนคือเป้าหมายสำคัญที่ขาดไม่ได้ เขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะจัดลำดับความสำคัญให้ตระกูลเยียนอยู่ในรายชื่อแรกสุด

"เอาเถอะ ที่บ้านใหญ่คงมีญาติพี่น้องรอพบแกอยู่อีกโขยงใหญ่ กลับไปพูดคุยปลอบใจพวกเขาให้เรียบร้อย ยังไงเสียก็เลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน ตระกูลฉีไม่ได้ดำรงอยู่ได้ด้วยตัวแกเพียงคนเดียว"

เสียงของฉีปู้เหยียนแหบพร่ายิ่งนัก มันเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานปี

ฉีหมิงเจาพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน

"ผมเข้าใจครับ คุณอาไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะจัดการเจรจากับพวกผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลให้เรียบร้อยเอง"

ฉีปู้เหยียนส่งเสียงรับรู้ในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เทียนฮ่าวเองก็โตเป็นหนุ่มแล้วนะ สมัยตอนที่แกอายุเท่านี้ พ่อของแกก็เริ่มหนีบแกติดสอยห้อยตามไปไหนมาไหนด้วย คอยพร่ำสอนวิชาการบริหารจัดการตระกูลให้แบบจับมือทำแล้ว"

เมื่อได้ยินอาหญิงเอ่ยถึงลูกชายคนโต สีหน้าของฉีหมิงเจาพลันแข็งค้างไปชั่ววูบ รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปเล็กน้อย

ฉีปู้เหยียนปรายตามองปฏิกิริยาของหลานชายคนโตอย่างรู้ทัน

"ทำไม หรือแกมีอะไรไม่พอใจในตัวเทียนฮ่าว?"

ฉีหมิงเจาอึกอัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงอ่อย

"เทียนฮ่าวเป็นลูกชายคนโตของผม ผมจะไปมีอะไรไม่พอใจแกได้ล่ะครับ เพียงแต่... เพียงแต่ว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยจะสนิทใจกับผมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว..."

ยังไม่ทันที่เขาจะร่ายยาวจบประโยค ฉีปู้เหยียนก็สวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

"สิ่งที่เรากำลังเฟ้นหาคือผู้นำตระกูลฉีคนต่อไป ไม่เคยมีกฎข้อไหนบัญญัติไว้ว่าว่าที่ผู้นำรุ่นต่อไปจำเป็นต้องรักใคร่กลมเกลียวกับผู้นำรุ่นปัจจุบัน"

หญิงชราหรี่ตามองฉีหมิงเจาอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังขนลุกชัน

"หรือว่าใจจริงแล้ว แกอยากจะประเคนตำแหน่งนี้ให้คนอื่น อย่างเช่น... ฉีหนิง?"

ฉีหมิงเจาหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตาผู้เป็นอา หากให้เปรียบเทียบกับลูกชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเก่าแล้ว เขารักและเอ็นดูลูกชายคนเล็กมากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น การแต่งงานครั้งแรกเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องจำยอม ไร้ซึ่งความรักความผูกพัน ต่างจากจั๋วเจียเย่วที่เขามีใจให้อย่างลึกซึ้ง ดังนั้นการที่เขาจะเทน้ำหนักความรักไปที่ฉีหนิงย่อมเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

ฉีปู้เหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มผ่อนคลายลง

"ฉีหนิงเด็กคนนี้ก็นับว่าเป็นไม้ดีที่น่าเสียดาย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่โชคชะตากำหนดให้เขาเกิดมาเป็นลูกของจั๋วเจียเย่ว"

นางเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉีหมิงเจา

"แกน่าจะเข้าใจเจตนาของฉันดี ฉันไม่อยากเห็นตระกูลฉีต้องสะดุดขาตัวเองล้มเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก แกจะประคบประหงมแม่ลูกคู่นั้นยังไงฉันไม่ว่า แต่เรื่องอำนาจการบริหารภายในตระกูล ห้ามให้พวกเขายื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเด็ดขาด"

ฉีหมิงเจายังคงมีความรู้สึกต่อต้านอยู่ลึกๆ

"คุณอาครับ แต่เจียเย่วเธอทุ่มเททำเพื่อตระกูลฉีของเรามาตั้งมากมาย..."

"ฉันจดจำความดีความชอบของเธอได้แม่นยำอยู่แล้ว ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ฉันไม่มีวันปล่อยให้ตระกูลฉีรังแกหรือเอาเปรียบเธอหรอก"

สิ้นคำพูด หญิงชราก็เริ่มไอโขลกๆ อาการไอรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนตัวงอ ลมหายใจขาดห้วงเหมือนคนกำลังจะขาดใจ ฉีหมิงเจารีบถลันเข้าไปช่วยลูบหลังหวังจะให้บรรเทา แต่ลูบไปได้เพียงไม่กี่ครั้ง ฉีปู้เหยียนก็กระอักเลือดสีแดงคล้ำออกมาคำโต

ฉีหมิงเจาหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เขารีบประคองร่างผอมบางที่โงนเงนของฉีปู้เหยียนไว้แน่น ตะโกนลั่นห้อง

"คุณอาครับ! คุณอาเป็นยังไงบ้างครับ ผมจะรีบตามหมอเดี๋ยวนี้!"

ผิดกับฉีปู้เหยียนที่ยังคงนิ่งสงบ ไม่มีความตื่นตระหนกเหมือนหลานชายแม้แต่น้อย เธอยกมือห้าม รอจนลมหายใจเริ่มกลับมาสม่ำเสมอจึงเอ่ยเสียงเบา

"ไม่ต้องวุ่นวาย มันก็แค่โรคเก่ากำเริบ คนแก่อายุปูนนี้แล้ว เครื่องเคราข้างในมันก็เริ่มพังไปตามกาลเวลา"

เธอเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาข้างกายขึ้นมาบ้วนปากขับไล่กลิ่นคาวเลือด จากนั้นบรรจงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากจนสะอาดสะอ้าน ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ได้ยินข่าวมาว่า ลูกสาวที่จั๋วเจียเย่วคลอดออกมาคนนั้น ตอนนี้กลับไปอยู่กับพ่อแท้ๆ ของตัวเองแล้วใช่ไหม"

"ใช่ครับ เด็กคนนั้นเมื่อก่อนถูกหมอดูที่มีวิชาอาคมรับไปเลี้ยงดู พอหมอดูคนนั้นตาย เธอก็ซมซานกลับไปหาตระกูลต่งด้วยตัวเอง"

"อืม... ก็ตรงกับคำทำนายในปีนั้นจริงๆ เด็กคนนั้นปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว"

"21 ปีครับ"

ฉีปู้เหยียนพยักหน้าช้าๆ สายตามองเหม่อออกไปไกล

"ยังไงเสียก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแรกของจั๋วเจียเย่ว แกเองก็นับว่าเป็นพ่อเลี้ยง ตระกูลฉีเราไม่ได้ยากจนขัดสนถึงขนาดเลี้ยงคนเพิ่มอีกสักคนไม่ได้ หาจังหวะเหมาะๆ ไปรับตัวกลับมาอยู่ที่ตระกูลฉีเถอะ ให้แม่ลูกเขาได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน"

"คุณอาพูดถูกครับ เลือดเนื้อเชื้อไขของเจียเย่วก็สมควรจะอยู่ในการดูแลของตระกูลฉี เดี๋ยวกลับไปผมจะรีบแจ้งข่าวดีนี้กับเธอ"

ฉีหมิงเจารับคำบัญชาอย่างว่าง่าย ไม่มีท่าทีลังเลหรือสงสัยในเจตนาแม้แต่น้อย

เขาอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนอาหญิงต่ออีกพักใหญ่ จนกระทั่งฉีปู้เหยียนออกปากบ่นว่าเพลีย เขาจึงลุกขึ้นทำความเคารพอย่างนอบน้อมแล้วขอตัวลากลับไป

คล้อยหลังฉีหมิงเจา ป้าแม่บ้านที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายก็ยิ้มพลางเอ่ยชมเปาะ

"คุณนายคะ คุณชายใหญ่ท่านนี้ช่างกตัญญูรู้คุณกับคุณนายจริงๆ นะคะ"

ฉีปู้เหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่มองไปยังประตูที่หลานชายเพิ่งเดินออกไปนั้นยากจะคาดเดา

"นั่นสินะ หลานชายคนโตของฉันคนนี้ มีแต่ความทะเยอทะยานแต่ไร้ซึ่งเขี้ยวเล็บ นิสัยก็โลเลตัดสินใจอะไรไม่เด็ดขาด”

“แถมยังหลงคิดไปเองว่าเป็นคนรักมั่นคง เหมือนพ่อของเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่เขาก็ยังมีข้อดีที่สุดอยู่อย่างหนึ่ง... คือความกตัญญู ในบรรดาลูกหลานตระกูลฉีทั้งหมด เขาเป็นคนที่หัวอ่อนและเชื่อฟังฉันที่สุดแล้ว"

ป้าแม่บ้านฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ในใจนึกค้าน เพราะเมื่อครู่เธอก็แค่เออออห่อหมกชมไปตามมารยาท แต่หากจะให้พูดจากใจจริง เธอไม่เห็นว่าฉีหมิงเจาจะกตัญญูอะไรขนาดนั้น

ผิดกับคุณชายรองฉีที่หมั่นแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน ดูจะใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มากกว่า แถมยังปากหวานช่างเจรจา ทุกครั้งที่มาหาก็จะมีของฝากติดไม้ติดมือมาพะรุงพะรัง ตอนนั้นคุณนายดูจะมีความสุขและยิ้มแย้มมากกว่านี้ด้วยซ้ำ

บางทีคนแก่อาจจะลำเอียงรักหลานคนโตมากกว่าเป็นพิเศษ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูดีไปเสียหมดกระมัง

เมื่อฉีหมิงเจากลับมาถึงคฤหาสน์หลังเก่า ที่นั่นคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่เป็นพวกลุงป้าน้าอาสายรอง รวมถึงพวกพี่น้องและลูกพี่ลูกน้องที่มารวมตัวกันจนแน่นขนัด

ปกติแล้วคนพวกนี้แทบจะไม่โผล่หน้ามาให้เห็น ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลฉีเกิดวิกฤตหนักขนาดนี้ พวกเขาคงไม่มีทางเหยียบย่างเข้ามาในธรณีประตูบ้านใหญ่เป็นแน่

ทันทีที่เห็นฉีหมิงเจาปรากฏตัว เป้าหมายความสนใจของคนพวกนี้ก็เปลี่ยนจากจั๋วเจียเย่วและฉีหนิง พุ่งเป้ามาที่เขาแทน ต่างคนต่างแย่งกันระบายความทุกข์ร้อนและเรียกร้องผลประโยชน์

ฉีหมิงเจาต้องใช้ความอดทนอย่างสูงยิ่งในการรับฟังปัญหาของทีละคน

ทั้งต้องคอยปลอบประโลมและให้คำมั่นสัญญาว่าตระกูลฉีจะไม่ทอดทิ้งและจะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องเสียเปรียบ กินเวลาไปกว่าชั่วโมงกว่าจะเกลี้ยกล่อมจนยอมแยกย้ายกันกลับไปได้หมด

เมื่อความวุ่นวายสงบลง เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง คอแห้งผากจนแทบไม่มีเสียง

จั๋วเจียเย่วเดินเข้ามาเงียบๆ ประคองแก้วน้ำอุ่นส่งให้ถึงมือสามี

ฉีหมิงเจารับมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ระบายความอัดอั้น

"ในที่สุดก็ไล่กลับไปได้หมดสักที พวกกาฝากพวกนี้ ปกติเวลามีงานมีการไม่เคยเห็นหัว พอที่บ้านมีปัญหาหน่อยก็รีบกระโดดออกมาปั่นป่วนกันทันที"

ฉีหมิงเจาไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันฉันญาติมิตรกับคนพวกนี้เท่าไหร่นัก หากไม่ใช่เพราะก่อนกลับมาอาหญิงได้กำชับแกมบังคับไว้ เขาคงสั่งคนไล่ตะเพิดพวกนี้ออกไปให้พ้นหน้าบ้านนานแล้ว

จั๋วเจียเย่วทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง ซบหน้าลงกับไหล่กว้างของสามีอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความเงียบสงบ จู่ๆ ฉีหมิงเจาก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา

เขาหันขวับไปมอง ก็พบว่าไหล่บางของภรรยากำลังสั่นไหว จั๋วเจียเย่วกำลังแอบเช็ดน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างเงียบงัน

[จบบท]