ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวมองไปที่ฮั่วสุ่ยเฉิง
ฮั่วสุ่ยเฉิงมองกลับไปที่ฮั่วเสี่ยวเสี่ยว
สายตาจ้องกันอย่างจริงจัง
"ไม่กินเหรอ?"
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวหันหน้าไปทางอื่น แสดงความรังเกียจอย่างชัดเจน
ฮั่วสุ่ยเฉิงยืนอยู่ข้างเตียง มองดูอยู่เงียบๆ สักพัก
ทั้งๆ ที่เธอเป็นแค่เด็กที่เพิ่งเกิดไม่กี่เดือน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกฮั่วเสี่ยวเสี่ยวตำหนิและรังเกียจ
ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ดูแลเด็ก ฮั่วสุ่ยเฉิงรู้ตัวดีว่าเขาไม่ใช่คนที่อดทนในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เขาจึงขมวดคิ้ว ยื่นขวดนมไปที่ปากของฮั่วเสี่ยวเสี่ยว
ทันทีที่ริมฝีปากสีชมพูสัมผัสกับจุกนม เธออ้าปากกัดมันโดยอัตโนมัติ และเริ่มดูดขวดนมอย่างเร่งรีบ
"?"
เกิดอะไรขึ้น?
ในใจฮั่วเสี่ยวเสี่ยวกำลังหงุดหงิดมาก
ทำไมปากของเธอถึงไม่อยู่ในความควบคุม?
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่อยากดื่ม แต่เธอต้านทานการล่อลวงของจุกนมไม่ได้ เพราะร่างกายของทารกนี้ต้องการมัน
ร่างกายทารกที่มีความต้องการดูดที่รุนแรงนี้ได้รับการปลอบประโลม ความรู้สึกตกใจและโกรธทั้งหมดหายไปในทันที
หัวใจเธอเต้นอย่างสบายใจ
เมื่อร่างกายซื่อสัตย์ขนาดนี้ ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวจึงยอมแพ้ที่จะต่อต้าน เธอนอนหงายสบายๆ สองมือกอดขวดนมไว้ แก้มอ้วนๆ ของเธอสั่นไหวเหมือนเจลลี่ ขณะที่ดวงตาก็ปิดลงด้วยสมาธิเต็มที่
เธอเคยเห็นเด็กคนอื่นที่จับขวดนมอย่างตั้งใจมาก่อนแล้ว พอขวดนมถูกแย่งไปก็ร้องไห้ ถ้าไม่ดูดก็จะนอนไม่หลับ ไม่คิดว่ามันจะสบายขนาดนี้!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกทั้งอับอายและมีความสุข
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ฮั่วสุ่ยเฉิงหยิบขวดนมออกจากปากของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังดูดอย่างจดจ่อ และเดินออกจากห้องพร้อมขวดนม ท่ามกลางสายตางุน งงของเธอ
"?"
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเด็กๆ ถึงร้องไห้เมื่อถูกแย่งขวดนมไป
เมื่อครู่ยังสบายจนเธอจิกนิ้วเท้าอยู่เลย แต่เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ความสุขของเธอก็ถูกพรากไป
มันน่าหงุดหงิดมากจริงๆ!
จะออกไปก็ไปสิ แต่ทำไมต้องเอาขวดนมของฉันไปด้วย!
ในห้องนั่งเล่น เจ้าหน้าที่สองสามคนวางของใช้เด็กที่เพิ่งซื้อมาไว้ที่พื้น
นมผง ผ้าอ้อม เสื้อผ้าเด็ก รถเข็นเด็ก ของเล่นเด็ก และของใช้สำหรับเด็กอื่นๆ
"คุณฮั่ว ขอโทษที่มาช้า เพราะมันดึกแล้ว การซื้อของพวกนี้เลยใช้เวลานิดหน่อย คุณลองดูว่ายังขาดอะไรอีกไหม ถ้าขาดเราจะให้คนไปซื้อมาเพิ่ม"
ฮั่วสุ่ยเฉิงไม่รู้เลยว่ายังขาดอะไรอีก แต่ของจำเป็นสำหรับเด็กเล็กๆ อย่างการกินอยู่ก็น่าจะครบแล้ว
"ไม่ขาดแล้ว"
"ดีครับ ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการให้เราแนะนำพี่เลี้ยงเด็กให้ไหมครับ?"
"ไม่ต้อง"
เจ้าหน้าที่ทุกคนยิ้มอย่างสุภาพ เมื่อได้รับคำตอบที่พอใจ พวกเขาก็ออกไป
ฮั่วสุ่ยเฉิงเหลือบมองของมากมายที่วางอยู่บนพื้น เปิดกระป๋องนมผงตักนมสองช้อนใส่ขวด คิดถึงตอนที่ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวดูดขวดนมเมื่อกี้อย่างกระตือรือร้น จึงตักเพิ่มอีกช้อน
เขาไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน จึงไม่รู้ว่าควรใส่นมผงเท่าไหร่ถึงจะพอดี หรือใส่น้ำเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม เขาเห็นว่าขวดนมมีเส้นบอกปริมาณ จึงตัดสินใจใส่น้ำไปตามที่คิดว่าน่าจะพอดี คนให้เข้ากันจนละลายหมด จากนั้นลองจับขวดนมดูเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิ ดูเหมือนจะพอดีแล้ว
ฮั่วสุ่ยเฉิงถือขวดนมเดินกลับเข้าห้อง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวนอนสะอื้นเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของเธอดูเศร้าสลด ริมฝีปากเบะเหมือนถูกใครรังแก
ฮั่วสุ่ยเฉิงที่แทบไม่เคยสัมผัสกับเด็กเลย ไม่รู้วิธีปลอบหรือพูดอะไรได้ เขาเพียงแต่ขมวดคิ้ว ใบหน้าเคร่งขรึม พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ห้ามร้องไห้"
ปากของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวเบะออกมาเหมือนปากเป็ด เธออ้าปากเตรียมจะร้องเสียงดังจนหลังคาบ้านสั่น
ขวดนมยื่นมาตรงหน้าเธอพอดี
“?”
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวกัดจุกนมโดยไม่รู้ตัว และเริ่มดูดอย่างมีความสุขอีกครั้ง
!!!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวเบิกตากว้าง
นี่ไม่ใช่น้ำเปล่าจืดชืด แต่เป็นน้ำอุ่นผสมนมผง!
พ่อที่ดูแย่ทำตัวเป็นคนดีขึ้นแล้ว!
เขาชงนมให้ฉันด้วยตัวเอง!
นี่คือรสชาติของความรักจากพ่อเหรอ?
ซาบซึ้งมาก!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวกอดขวดนมไว้และดูดดื่มอย่างมีความสุข โดยไม่ได้สนใจเลยว่าพ่อของเธอกำลังยืนมองเธออยู่ในห้องอย่างเงียบๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์
เมื่อดื่มนมจนหมดขวด ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวเรอเบาๆ ฟองนมยังติดอยู่รอบปาก แต่เธอยังคงไม่ยอมปล่อยจุกนมออกจากปาก กอดขวดไว้และกัดต่อไป
เมื่อเห็นว่านมหมดแล้ว ฮั่วสุ่ยเฉิงก็ไม่ปรานี เขายึดขวดนมไปจากเธออย่างไร้ความเมตตา
เพิ่งดื่มนมจนอิ่ม ความหิวหายไปทันที ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวอารมณ์ดีขึ้นมาก จึงไม่ถือโทษโกรธพ่อที่แย่งขวดนมไป เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเองมากขึ้น คิดว่าตอนนี้เธอแข็งแกร่งมากจนสามารถล้มวัวได้เลย เธอจึงเตะขาเล็กๆ ที่ถูกห่อไว้ในเสื้อสูทเบาๆ
ฮั่วสุ่ยเฉิงเห็นรอยเปื้อนบนเสื้อสูทของตัวเอง จึงถอดสูทที่ห่อตัวเธอออก
ในที่สุด ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นอิสระจากสูทที่เหมือนปลาสดหมักเกลือ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
พ่อช่วยฉันออกมาจากความทุกข์ทรมาน!
พ่อช่างดีจริงๆ!
ฉันจะรักพ่อไปตลอด!
แต่ทันใดนั้น ฮั่วสุ่ยเฉิงก็ขมวดคิ้ว อุ้มเธอขึ้นด้วยสองมือและพาเข้าไปในห้องน้ำ วางเธอลงในอ่างล้างหน้า
อ่างล้างหน้าทรงโค้งที่กว้างพอรองรับตัวเธอได้อย่างสบาย มีพื้นที่เหลือเฟือ
"..." ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้
ห้องน้ำ...อ่างล้างหน้า...
นี่เขากำลังจะอาบน้ำให้เธอเหรอ?
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสับสนอย่างมาก
แม้ว่าเธอจะเป็นทารกอายุเพียงสามเดือนก็เถอะ แต่...
มันไม่ค่อยเหมาะสมไหม?
แอบรู้สึกอายนิดหน่อย
ไม่นานนัก ฮั่วสุ่ยเฉิงก็หิ้วสบู่เหลวสำหรับเด็ก อุปกรณ์ล้างหน้าเด็ก และ...เป็ดยางเล็กๆ
เขาเติมน้ำอุ่นลงในอ่างล้างหน้า โยนเป็ดยางสีเหลืองลงไป และตามด้วยเด็กน้อยตัวขาวนุ่มนิ่มอีกคน
การได้รับการดูแลจากฮั่วสุ่ยเฉิงถือเป็นเรื่องที่หาได้ยาก
ตั้งแต่เล็กจนโต ฮั่วสุ่ยเฉิงมักจะถูกคนอื่นดูแล เขาไม่เคยดูแลใครมาก่อน
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงก่ำ ขณะที่แช่ตัวอยู่ในอ่างล้างหน้า รอให้ฮั่วสุ่ยเฉิงอาบน้ำให้
หนึ่งนาทีต่อมา ฮั่วสุ่ยเฉิงที่ยืนอยู่ข้างอ่างล้างหน้าและมองดูเธอแช่น้ำเพียงแค่นาทีเดียว ก็อุ้มเธอขึ้นมา
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวมองฮั่วสุ่ยเฉิงหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาและเช็ดตัวให้เธอ
นี่อาบเสร็จแล้วเหรอ?
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวสงสัยเต็มหัว
แค่ลงไปแช่น้ำแป๊บเดียวก็ถือว่าอาบแล้วเหรอ?
อย่างน้อยก็ใช้สบู่หน่อยได้ไหม?
ถ้าไม่อย่างนั้นก็น่าจะถูตัวบ้าง?
ลงไปแช่แป๊บเดียวแล้วอุ้มขึ้นมา นี่มันล้างผักยังดีกว่าเลย!
การอาบน้ำที่ลวกที่สุดในประวัติศาสตร์เพิ่งจะจบลง
เมื่อฮั่วเสี่ยวเสี่ยวได้สติอีกครั้ง ตัวเธอก็ถูกเช็ดจนแห้งสะอาดและนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่แล้ว
สบายมาก!
ถึงอย่างไรอย่างน้อยก็ถือว่าทำความสะอาดสิ่งสกปรกบนตัวได้หมดแล้ว ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย
ฮั่วสุ่ยเฉิงหยิบเสื้อผ้าเด็กทีละชิ้นออกมาจากถุงช้อปปิ้ง หยิบชุดทารกสีขาวแบบเปิดช่วงก้นมาสวมให้เธอ
แม้ว่าชุดทารกแบบนี้จะดูเหมือนสวมง่าย แต่ความจริงแล้วมันไม่ง่ายเลย
แค่ดูจากการที่ฮั่วสุ่ยเฉิงพยายามจัดการกับชุดนี้อยู่เกือบสิบนาทีก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย
ตอนนี้ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวก็ทำใจแล้ว
คำพูดนั้นพูดไว้อย่างไรนะ?
พ่อเลี้ยงลูก ขอแค่ยังมีชีวิตรอดก็พอ
ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ สุขภาพแข็งแรง ก็ถือว่าพอใจมากแล้ว
หลังจากพยายามอยู่พักใหญ่ ฮั่วสุ่ยเฉิงก็ดูเหมือนจะเข้าใจวิธีใส่ชุดนี้แล้ว เขากางชุดออกบนเตียง จับแขนขาทั้งสี่ของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวยัดลงไปในแขนเสื้อทั้งสี่ข้าง เมื่อใส่ชุดและติดกระดุมเสร็จ เขาก็พบว่าใส่กลับด้าน
ขาสอดอยู่ในแขนเสื้อ ส่วนมือสอดอยู่ในขากางเกง
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวมองฮั่วสุ่ยเฉิงด้วยสีหน้าเหมือนจะพูดว่า "ดูเหมือนคนโง่เลยนะ"
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ท้าทายความอดทนของฮั่วสุ่ยเฉิงอย่างมาก ตลอดทั้งคืนเขาใช้เวลาไปกับการจัดการเรื่องจุกจิกที่น่าเบื่อของเด็ก ซึ่งท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาตลอดเวลา แต่เมื่อเห็นฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่จ้องมองเขาอย่างไร้เดียงสา ฮั่วสุ่ยเฉิงก็กดความหงุดหงิดลงไป แล้วค่อยๆ แกะกระดุมทีละเม็ดจนเสร็จ และใส่ชุดให้เธอใหม่ จากนั้นก็หยิบผ้าอ้อมมาเปลี่ยนให้เธอ
โชคดีที่ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวเป็นเด็กดี ไม่งอแง ทำตัวให้ความร่วมมือได้ดีตลอดการเปลี่ยนผ้าอ้อม
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ฮั่วสุ่ยเฉิงก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างแทบจะไม่ได้ยิน
ค่ำคืนเริ่มเย็นลง
หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ฮั่วสุ่ยเฉิงก็เริ่มล้างหน้าและเตรียมเข้านอน
ก่อนนอน เขาลังเลเล็กน้อยว่าจะให้ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไปนอนที่ไหน
ที่บ้านไม่มีเตียงสำหรับเด็กทารก เด็กเล็กขนาดนี้นอนคนเดียวไม่ปลอดภัย หากกลิ้งตกเตียงหรือถูกผ้าห่มปิดจมูกปิดปากจนเกิดอันตราย คงไม่มีใครมาช่วยได้
แต่เขาก็ไม่มีนิสัยนอนร่วมเตียงกับใคร
หลังจากคิดอยู่สามถึงห้าวินาที ฮั่วสุ่ยเฉิงก็ตัดสินใจอุ้มฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไปที่ห้องนอนของตัวเองและวางเธอบนเตียง
เขาได้กลิ่นน้ำนมจางๆ
มันเป็นกลิ่นที่มีเฉพาะจากตัวเด็กเท่านั้น
ส่วนฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้มีความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับการนอนที่ไหน เพราะหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน กินอิ่มและดื่มนมจนพอแล้ว ความง่วงก็เข้าครอบงำ เปลือกตาของเธอเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ และในเวลาเพียงสามถึงห้าวินาที เธอก็หลับสนิทไป
เวลาตีสอง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวตื่นขึ้นมาด้วยความหิว
ท้องเธอว่างเปล่าและส่งเสียงดัง พร้อมกับความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามา ผ้าอ้อมก็ไม่สามารถใช้งานได้แล้ว
เธอไม่รู้เวลาเพราะไม่มีนาฬิกาปลุก ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวมองไปยังฮั่วสุ่ยเฉิงที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เธอคิดว่าควรปลุกเขาดีหรือไม่
หลังจากยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน เธอเห็นได้ว่าฮั่วสุ่ยเฉิงมีความไม่พอใจอยู่ลึกๆ ที่แฝงอยู่ในสีหน้า ทุกคนต่างก็มีอารมณ์แย่ตอนตื่นนอน การโดนปลุกกลางดึกไม่มีทางทำให้ใครอารมณ์ดีแน่
หลังจากไตร่ตรองแล้ว เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวตัดสินใจใช้วิธีปลุกที่นุ่มนวลกว่านี้
เธอยื่นมือออกมาจากผ้าห่อตัว แล้วตบเบาๆ ที่เตียง หวังให้เสียงปลุกฮั่วสุ่ยเฉิงขึ้นอย่างช้าๆ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินขนาดของร่างกายที่ยาวเพียงไม่กี่นิ้วนี้สูงเกินไป มือที่ตบลงบนเตียงเหมือนกับการปัดฝุ่น ไม่มีเสียงดังใดๆ เกิดขึ้น
โครก~~~
ไม่ได้ผล ยิ่งหิวหนักกว่าเดิม
เธอมองอย่างหมดหวังถึงระยะห่างระหว่างตัวเองกับฮั่วสุ่ยเฉิง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวใช้มือขวาจับผ้าห่มด้านซ้ายของเธอแล้วพยายามออกแรงพลิกตัวไปทางซ้าย เธอกัดฟันกรอด ใช้แรงทั้งหมดที่มี พลิกตัวแปะลงบนเตียง
ปลาที่เค็มกลิ้งตัวแล้ว!!! (เปรียบเทียบว่าพลิกตัวได้สำเร็จเหมือนปลาที่พลิกตัว)
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงตกตะลึงสุดๆ
เธอคิดว่าตัวเองคงเป็นเด็กทารกที่เก่งที่สุดในโลกแน่ๆ! เพิ่งเกิดมาแค่ไม่กี่เดือนก็เรียนรู้ที่จะยิ้มและพลิกตัวได้แล้ว การพูดและการเดินคงจะไม่ไกลเกินฝัน!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวใช้มือทั้งสองดันพื้น พร้อมกับถีบขาทั้งสองอย่างตื่นเต้น เธอคลานไปข้างหน้าเล็กน้อย จนไปถึงข้างตัวของฮั่วสุ่ยเฉิง
ฮั่วสุ่ยเฉิงหลับลึกมาก การเคลื่อนไหวเล็กน้อยของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ปลุกเขาเลยแม้แต่น้อย
โครก~~~
เสียงท้องร้องดังขึ้นอีกครั้ง
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวใช้มือตบเบาๆ ที่ไหล่ของฮั่วสุ่ยเฉิงสองครั้ง แต่เขายังไม่ตื่น
เธอพยายามดันคางของเขาก็ยังไม่ตื่นอีก
เธอลองบีบหูของเขา แต่เขาก็ยังไม่ตื่น
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวกลืนน้ำลายสองครั้ง ความหิวเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เธอเพิ่มแรงขึ้นอีก พยายามปลุกเขาอย่างหนัก ใช้เวลาปลุกไปน่าจะเกือบสิบกว่านาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่ตื่น
ทำไมหลับลึกขนาดนี้!
ปลุกไม่ตื่นเลย!
ตื่นสิ! ตื่นขึ้นมาป้อนนมให้ฉัน!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวหิวมาก ไม่มีการควบคุมแรงที่มืออีกต่อไป เธอตบฮั่วสุ่ยเฉิงไปหนึ่งทีเต็มๆ
ป๊าบ——
เสียงดังชัดเจน
ฮั่วสุ่ยเฉิงขยับคิ้วและดวงตาเล็กน้อย
หลังจากที่ตบไปแล้ว ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวก็เริ่มรู้สึกผิด เธอเป่ามือเบาๆ ที่เริ่มรู้สึกเจ็บนิดๆ แล้วเห็นว่าฮั่วสุ่ยเฉิงดูเหมือนจะตื่นขึ้น เธอจึงปิดตาทันที แผ่ร่างออกไปเต็มเตียง ทำท่าเหมือนกับว่าทั้งโลกนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ
ฮั่วสุ่ยเฉิงค่อยๆ ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสน
เมื่อเขาเห็นฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่นอนคว่ำอยู่ข้างๆ เขาด้วยท่าทางเหมือนหลับสนิท ความรู้สึกของเขาก็ซับซ้อนขึ้นมา
"...ฉันเมื่อกี้ไม่ได้หลับนะ"