การไม่รู้สึกตื่นเต้นเป็นไปไม่ได้เลย
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวนอนอยู่ในเตียงเด็กมาหนึ่งเดือนเต็ม รู้สึกว่าแขนขาของตัวเองแทบจะถดถอยเพราะนอนมากเกินไป ในที่สุดเธอก็เรียนรู้ที่จะคลาน
ตั้งแต่ที่เธอเรียนรู้การคลาน มือและเท้าของเธอก็ไม่เคยหยุดพัก ถ้าเธอสามารถคลานได้ เธอจะไม่มีวันนอนอยู่บนเตียงเด็กอย่างเฉื่อยชา
ต่อมา เมื่อเธออายุได้แปดเดือน เธอก็เรียนรู้ที่จะเดิน ทุกวันเธอจะก้าวขาเล็กๆ ของเธอเดินไปมาอย่างสนุกสนานทั่วทั้งคฤหาสน์
ตอนนี้เธอสามารถพูดได้แล้ว ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวตื่นเต้นจนตาเปียกน้ำตา ขาของเธอที่วิ่งไปหาฮั่วสุ่ยเฉิงสั่นเล็กน้อย เพื่อยืนยันว่าเธอสามารถพูดได้จริงๆ ปากของเธอก็เรียก "พ่อๆ" อย่างไม่หยุดยั้ง โดยไม่กังวลเลยว่าเธออาจจะหกล้มกลางฝูงชน
เธอก้าวเล็กๆ เป็นระยะทางห้าถึงหกเมตร แล้วเร่งฝีเท้า ก่อนจะพุ่งเข้ามากอดฮั่วสุ่ยเฉิงแน่นพร้อมทั้งจับของขวัญไว้ในมือทั้งสองข้าง ปากเล็กๆ ของเธอยิ้มกว้างจนเกือบถึงหู ดวงตาสีดำกลมโตของเธอกลายเป็นเส้นเล็กๆ และเธอก็พูดคำว่า "พ่อ" ด้วยเสียงนุ่มนวล
อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณ ฮั่วสุ่ยเฉิงรู้สึกว่าร่างกายของเขาตอบสนองได้เร็วกว่าสมอง เมื่อฮั่วเสี่ยวเสี่ยวหันมามองเขา แขนของเขาก็เตรียมพร้อมและเปิดรับเธอโดยไม่รู้ตัว เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดาย
จนกระทั่งเขารู้ตัวว่าในอ้อมแขนของเขามีลูกสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มที่กำลังเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
กลิ่นนมที่หอมหวานซึ่งลอยมาจากตัวเธอทำให้เขาจำได้ชัดเจน
ในระหว่างที่เดินทางกลับมา ฮั่วสุ่ยเฉิงคิดว่าเด็กที่เขาไม่ได้เจอมาหลายเดือนนั้น เขาคงจำไม่ได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร และเมื่อเจอกันเด็กก็คงไม่จำเขาได้
ตอนที่เขาพาเสี่ยวเสี่ยวออกจากโรงพยาบาล เธอเพิ่งจะสามเดือนกว่า คาดว่าเสี่ยวเสี่ยวคงจำเขาไม่ได้เช่นกัน
แต่เมื่อเขาเข้ามาในห้องและเห็นเสี่ยวเสี่ยวครั้งแรก เขาไม่ได้รู้สึกแปลกแยก ในทางกลับกันเขารู้สึกว่า "เด็กคนนี้โตขึ้นมากแล้ว"
และเด็กที่โตขึ้นก็ยังคงจำเขาได้ เธอรีบวิ่งเข้ามาหาเขาอย่างกระตือรือร้นและกอดเขา
ทั้งๆ ที่เพิ่งคิดอย่างหนักว่าจะทำอย่างไรถึงจะยึดของขวัญบนโต๊ะทั้งหมดเป็นของตัวเอง แต่พอเห็นเขา ทุกสิ่งทุกอย่างกลับไม่สำคัญอีกต่อไป เธอเห็นบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า
ฮั่วสุ่ยเฉิงอุ้มเธอเดินไปหาคุณปู่ฮั่ว แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงไร้ความรู้สึกเช่นเดิม แม้แต่เสียงเรียก "พ่อ" จากเด็กน้อยในอ้อมแขนก็ไม่สามารถทำให้เขาแสดงอารมณ์ออกมาได้
คุณปู่ฮั่วที่ไม่พอใจเล็กน้อยถามว่า “ทำไมเพิ่งกลับมาตอนนี้?”
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ตำหนิมากนัก เมื่อสายตาหันไปมองฮั่วเสี่ยวเสี่ยว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น "เด็กน้อยไม่รู้บุญคุณ คุณปู่ดูแลเธอมาหลายเดือน แต่ทำไมพอพูดได้ถึงเรียกพ่อก่อนปู่ล่ะ? มา เรียกปู่ซิ"
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวอ้าปาก กำลังจะทำให้คุณปู่ดีใจ แต่เมื่อเธออ้าปากไปได้สองสามครั้ง เธอกลับไม่สามารถพูดคำใดออกมาได้เลย
เธอตกใจมากที่ค้นพบว่า แม้ว่าเธอจะพูดได้ แต่ก็พูดได้แค่คำว่า "พ่อ" เท่านั้น
“พ่อ!”
“……” ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกซับซ้อนในใจ แท้จริงแล้วเป็นแบบนี้จริง ๆ
คุณปู่ฮั่วที่รักหลานสาวมาก ไม่คิดจะถือโทษโกรธเธอว่าจะเรียกพ่อหรือปู่ เขาเพียงแต่ยิ้มขณะมองของเต็มมือเธอและกุญแจรถที่ห้อยอยู่บนเท้าของเธอ “หนูน้อยจอมฉลาด นี่คิดว่าตัวเองมีมือน้อยเกินไปใช่ไหม? ลองดูบนโต๊ะนี้สิ ยังเหลือของอีกมากมาย”
คุณปู่ชอบหยอกหลานเสมอ จึงเอาของในมือฮั่วเสี่ยวเสี่ยวออกไป แล้วพูดกับเธอว่า "ถ้าอยากได้ของพวกนี้ มาหาคุณปู่นี่สิ"
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ
คุณปู่ฮั่วนั้นดีทุกอย่าง แต่มีข้อเดียวที่เธอรู้สึกหมดหนทางคือการที่เขาชอบปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นเด็ก
ต้องเลือกอีกเหรอ?
เงินทองนั้นล้ำค่า แต่ความรักในครอบครัวนั้นล้ำค่ากว่า!
สายสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างเธอกับฮั่วสุ่ยเฉิงจะเทียบกับสิ่งภายนอกอย่างรถสปอร์ต คฤหาสน์ หรือบัตรธนาคารได้อย่างไร?
เธอกับพ่อไม่ได้เจอกันมานาน จะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะทิ้งพ่อเพราะของพวกนี้?
มันก็แค่สิ่งภายนอกทั้งนั้นแหละ แน่นอนว่าพ่อสำคัญกว่า
เธอมือหนึ่งจับปกเสื้อสูทของฮั่วสุ่ยเฉิงไว้แน่น มืออีกข้างจับกระโปรงเล็กๆ ของตัวเอง พร้อมส่งเสียงร้องเรียกคุณปู่ ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวส่งสัญญาณว่า "เอาของทั้งหมดใส่กระเป๋าของหนูเลย!"
การรักพ่อไม่ได้ขัดขวางความรักที่เธอมีต่อรถสปอร์ต คฤหาสน์ และบัตรธนาคารแต่อย่างใด!
รถสปอร์ต คฤหาสน์ สร้อยคอโบราณ และเงิน ทุกอย่างเธอเป็นคนจับเอง! จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว!
เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้น ก็พากันหัวเราะเสียงดัง
“เอาล่ะๆ ทั้งหมดเป็นของหนู”
คุณปู่ฮั่วให้คนหยิบกระเป๋าเล็กๆ ที่ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวใช้ใส่ขวดนมมา แล้วเอาของทั้งหมดใส่ลงไป จากนั้นก็เอากระเป๋าสะพายให้เธอ “พอใจแล้วหรือยัง? หนูน้อยจอมโลภ”
ด้วยความที่เธอหน้าแดงเล็กน้อย ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่อายก็หันไปซบไหล่ฮั่วสุ่ยเฉิงโดยไม่พูดอะไร
เฮ้อ หัวเราะก็หัวเราะไปเถอะ ยังไงเธอก็แค่เด็กหนึ่งขวบ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น นี่เรียกว่าความไร้เดียงสา
“พ่อ!” ความรู้สึกในการพูดมันดีมากจริงๆ!
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่มีเรื่องมากมายที่อยากจะพูด แต่เพราะข้อจำกัดทางร่างกายทำให้เธออัดอั้นจนหน้าแดงอยากจะร้องไห้ ตอนนี้เธออยากจะพูดไม่หยุด!
"พ่อ! พ่อพ่อพ่อพ่อพ่อ!"
เสียงเล็กๆ นุ่มนวลดังต่อเนื่องอยู่ข้างหูของฮั่วสุ่ยเฉิง เสียงที่นุ่มนิ่มนั้นมาพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ พัดมาโดนคอของเขา แววตาของเขาที่เดิมเต็มไปด้วยความเยือกเย็นก็เริ่มอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาลูบคอของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวเบาๆ แล้วตอบกลับด้วยเสียงต่ำๆ ว่า "อืม"
งานเลี้ยงวันเกิดครบขวบของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวสิ้นสุดลงหลังจากที่ทุกคนจับจ้องดูการ "จับสลาก" ของเธอเสร็จสิ้น
ฮั่วสุ่ยเฉิงต้องจ่ายราคาในการมาสาย ด้วยการอุ้มฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่ยอมปล่อยตลอดงานเลี้ยง จนงานเลี้ยงจบลงถึงค่อยปล่อยเธอลง
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน นั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งของโซฟา ง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น แต่ยังบังคับตัวเองให้ตื่นเพื่อดื่มนม ทว่าเธอง่วงมากเกินไป ดื่มไปได้แค่สองอึกก็หมดแรง หนังตาของเธอค่อยๆ ปิดลง ขวดนมหล่นจากปาก แต่ในวินาทีที่ขวดหลุด เธอก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รีบกระพริบตาสองสามครั้งแล้วรีบหยิบขวดนมยัดเข้าปากใหม่
เธอทำแบบนี้ซ้ำไปมาเจ็ดถึงแปดครั้ง ในที่สุดก็ดื่มนมจนหมดขวด
เมื่อท้องอิ่มก็ถึงเวลานอนหลับ
แต่ขณะที่เธอกำลังนอนลงเตรียมพร้อมที่จะหลับสบาย เสียงหวานๆ ก็ดังขึ้นข้างหู “เสี่ยวเสี่ยว ตื่นเร็วๆ อย่าหลับเลย พี่สาวมาเล่นตัวต่อกับหนูดีไหม?”
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว บ่นพึมพำสองสามคำโดยไม่สนใจ แต่เสียงนั้นก็ยังดังอยู่ข้างหูของเธอราวกับเสียงยุง จนเธอรำคาญและไม่สามารถหลับได้
เธอลืมตาขึ้นด้วยความหงุดหงิด แล้วจ้องไปที่พี่สาวนามว่าสวี่อย่างดุๆ สายตาของเธอบอกว่า 'ไปให้พ้น อย่ามารบกวน'
แต่ดูเหมือนว่าพี่สวี่จะไม่สนใจและยังคงกวนเธอต่อไป “เสี่ยวเสี่ยว ตื่นเร็ว ๆ หนูไม่ชอบพ่อมากที่สุดเหรอ? เราไปหาพ่อกันดีไหม?”
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจเบาๆ อย่างไม่สนใจ
ฉันเห็นเธอเป็นพี่สาว แต่เธอกลับอยากเป็นแม่เลี้ยงฉันเหรอ?
ฝันไปเถอะ
รอให้ฉันพูดได้ก่อนเถอะ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือไล่พี่สาวที่อยากเป็นแม่เลี้ยงออกไปให้ได้!
เมื่อเห็นว่าฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่ตอบสนอง พี่สาวสวี่จึงอุ้มเธอขึ้นมา
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวไม่ชอบให้พี่สาวสวี่จับต้องตัวเธอเลยสักนิด พอถูกอุ้มขึ้นมา เธอก็รู้สึกตื่นทันทีและเริ่มดิ้นในอ้อมแขนของเธอ
"เสี่ยวเสี่ยว... เสี่ยวเสี่ยวอย่าดื้อสิ!"
"พี่พาหนูไปหาพ่อดีไหม แล้วเดี๋ยวเราค่อยนอนกันนะ?"
"เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวได้ยินแล้วก็ยิ่งดิ้นหนักขึ้น
พี่สาวสวี่จึงวางเธอลงบนโซฟาอย่างกระอักกระอ่วน
"คุณฮั่ว ฉันเห็นว่าเสี่ยวเสี่ยวง่วงแล้ว ถ้าหลับตรงนี้กลัวจะเป็นหวัด ก็เลยอยากพาขึ้นไปนอนบนห้อง"
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่ง่วงจนไม่เหลือแล้ว ถูกพี่สาวสวี่ทำให้อารมณ์เสียจนความง่วงหายไปหมด เธอโกรธมาก รีบคลานลงจากโซฟา แล้ววิ่งไปหาฮั่วสุ่ยเฉิงโดยกอดขาของเขาแน่น
ฮั่วสุ่ยเฉิงก้มลงมองเธอ “ง่วงแล้วเหรอ?”
ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวหาวหนึ่งที แล้วกอดขาของฮั่วสุ่ยเฉิงพร้อมกับหลับตาโงนเงนไปมา
ตราบใดที่ไม่มีใครมารบกวนเธอ เธอง่วงมากจนยืนหลับได้เลย
คุณปู่ฮั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังของฮั่วสุ่ยเฉิงพูดเบาๆ ว่า “อุ้มเธอกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ”
ฮั่วสุ่ยเฉิงก้มลงอุ้มฮั่วเสี่ยวเสี่ยวขึ้นมา ในขณะที่แก้มของเธอสัมผัสกับไหล่ของเขา ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวก็หลับสนิททันที ปากของเธออ้าเล็กน้อย และหลับลึกอยู่บนไหล่ของเขา
ฮั่วสุ่ยเฉิงไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับเด็กๆ สักเท่าไหร่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเด็กที่หลับสนิทขนาดนี้ เขาค่อยๆ อุ้มเธอกลับไปที่ห้องเด็ก และวางเธอลงบนเตียงเด็กทารก เด็กเล็กมักตื่นง่าย ขณะที่เขาวางเธอลงบนเตียง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวลืมตาขึ้นในทันที แต่เมื่อเห็นว่าเป็นฮั่วสุ่ยเฉิงที่ยืนอยู่ข้างหน้า เธอก็หลับตาลงอีกครั้งอย่างวางใจ
ห้องเต็มไปด้วยแสงสลัว มีเพียงโคมไฟเล็กๆ ข้างเตียงสองดวงที่ให้แสงสีเหลืองอบอุ่น ตุ๊กตาหมีสองตัวที่ตั้งอยู่ข้างเตียงก็ยังคงเป็นตัวเดิมที่ฮั่วสุ่ยเฉิงเคยเห็นก่อนออกเดินทางไปต่างประเทศ
เขามองที่แก้มของฮั่วเสี่ยวเสี่ยวซึ่งเต็มไปด้วยไขมันเด็กน่ารัก แม้จะรู้ว่าอาจทำให้เธอตื่น แต่ก็ไม่อาจหักห้ามใจได้ มือของเขายื่นออกไปบีบแก้มนุ่มๆ นั้นเบาๆ
แปลกที่ใบหน้าน้อยๆ ของเธอที่เล็กกว่าอุ้งมือของเขา นุ่มนิ่มเหมือนเต้าหู้ แต่เมื่อบีบลงไป กลับมีความอบอุ่นอธิบายไม่ถูก พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจ ราวกับไฟที่เผาผลาญได้พบกับสายไหมที่นุ่มนวล ทุกอย่างละลายหายไปในทันทีที่สัมผัส
แม้จะถูกบีบแก้มสองสามครั้ง ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวก็ยังไม่ตื่น เธอกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพึมพำสองสามคำ พร้อมเอาแก้มเล็กๆ ถูไถกับหลังมือของเขา
ฮั่วสุ่ยเฉิงหยุดมือชั่วครู่ จากการบีบกลายเป็นการลูบเบาๆ เขาลูบใบหน้าเล็กๆ แดงๆของเธอเบาๆ ยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็จัดผ้าห่มให้เธออย่างเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ
คนรับใช้เข้ามาบอกเขาว่า คุณปู่กำลังรออยู่ที่ห้องทำงาน
ฮั่วสุ่ยเฉิงจึงหันหลังเดินไปยังห้องทำงาน
เมื่อครั้งนั้นพวกเขาตกลงกันว่าจะไปต่างประเทศเพียง 1-3 เดือน แต่เขากลับอยู่นานกว่านั้นมาก จนคุณปู่ต้องเร่งเขากลับหลายครั้ง ครั้งนี้จึงกลับมาในงานวันเกิดครบรอบหนึ่งปีของลูกเท่านั้น
คุณปู่ไม่โกรธ แต่สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
"พ่อเรียกผมหรือครับ?"
คุณปู่นั่งอยู่บนโซฟาและแค่นเสียงอย่างเย็นชา "ทำไมล่ะ? ฉันจะเรียกแกไม่ได้หรือไง?"
ฮั่วสุ่ยเฉิงรู้เวลาที่ควรจะเงียบ เขาจึงนั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่ตอบโต้อะไร
"ที่อเมริกาเรียบร้อยดีไหม?"
"เรียบร้อยดีครับ"
ได้ยินเช่นนั้น คุณปู่ก็หัวเราะเบาๆ "แกนี่ปิดบังเก่งจริงๆ กระทั่งฉันยังไม่รู้เรื่องด้วย แล้วทำไมต้องปิดบังเรื่องการสร้างสาขาใหม่ด้วย? คิดว่าฉันจะขัดขวางแกหรือ?"
ฮั่วสุ่ยเฉิงก้มหน้าต่ำ ตอบเสียงเบา "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไร แค่คิดว่าพ่อเกษียณแล้ว ก็ไม่อยากให้พ่อต้องมาวุ่นวายกับเรื่องบริษัท อยากให้พ่อได้พักผ่อนอยู่บ้าน ดูแลสุขภาพให้ดี"
"ฉันเองก็ไม่อยากยุ่งอะไรหรอก เรื่องบริษัทแกจัดการไปตามที่ควร แต่อย่าลืมดูแลธุรกิจในประเทศด้วยล่ะ อย่าให้ไฟลุกท่วมหลังบ้านจนไม่รู้ตัว"
คุณปู่ที่ผ่านประสบการณ์มากมาย แม้จะเกษียณแล้วและใช้เวลาอยู่บ้านเลี้ยงหลาน แต่ก็ยังรู้ถึงสถานการณ์ในบริษัทบ้าง เขาแค่ต้องการเตือนฮั่วสุ่ยเฉิง และย้ำให้เขาระมัดระวัง
ฮั่วสุ่ยเฉิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พ่อวางใจเถอะครับ ผมรู้ว่าควรทำอย่างไร"
"อีกอย่างนะ กลับมาแล้วก็ช่วยดูแลครอบครัวด้วย เสี่ยวเสี่ยวยังเล็ก เธอต้องการการดูแลจากพ่อแม่ ช่วงที่แกไม่อยู่ ฉันเล่าเรื่องของแกให้เธอฟังไปหลายครั้ง เธอรอแกกลับมาทุกวัน แกในฐานะพ่อก็ควรใส่ใจลูกให้มากกว่านี้!" พูดจบคุณปู่ก็จ้องมาที่ฮั่วสุ่ยเฉิง "แกไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด!"
"ผมเข้าใจครับ" พูดจบเขาก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ จึงขมวดคิ้วถามว่า "คนที่ดูแลเสี่ยวเสี่ยวมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"
คุณปู่ตอบกลับทันที "พวกเธอไม่ใช่คนที่แกจ้างมาหรือ? มีปัญหาอะไรหรือ?"
ใบหน้าของฮั่วสุ่ยเฉิงแสดงความลังเล ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว "ไม่มีอะไรครับ"
กลางดึก ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ ลืมตาขึ้น
การตื่นกลางดึกกลายเป็นนิสัยของเธอไปแล้ว ถ้าเธอหิว เธอจะร้องไห้สองสามครั้งเพื่อให้พี่เลี้ยงเข้ามาชงนมให้ดื่ม แต่ถ้าไม่หิว เธอก็จะลุกจากเตียงมาฝึกปีนป่ายและหัดเดิน
ความพยายามนี้มีเหตุผล
เหตุผลหลักคือ 'อุปกรณ์ทางกายภาพ' ของเธอยังไม่พัฒนา แม้สมองจะทำงานได้ดี แต่ร่างกายกลับยังไม่พร้อม
เธอค่อย ๆ ปีนลงจากเตียงอย่างเงียบๆ ยกเก้าอี้เล็กๆ ไปวางที่หน้าประตู แล้วปีนขึ้นไปเขย่งเท้าเพื่อจับที่จับประตู ดึงลงอย่างแรงจนประตูเปิดออก
ประตูเปิดโดยไม่มีเสียงใดๆ เธอยื่นหัวออกมาดูด้านนอก โถงทางเดินเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดๆ
ปลายทางเดินทางด้านขวาคือห้องของคุณปู่ ส่วนปลายทางด้านซ้ายคือห้องของฮั่วสุ่ยเฉิง
เธอหลี่ตายิ้มเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินอย่างเงียบเชียบไปที่หน้าห้องของฮั่วสุ่ยเฉิง
ขั้นตอนแรกในการทำให้คนร้ายกลับใจ คือต้องเริ่มสร้างความสัมพันธ์กับคนร้ายก่อน
เธอคาดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกคงจะห่างเหินไปในช่วงที่เขาไปต่างประเทศ การกระชับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกจึงเป็นวิธีที่ดีในการฟื้นฟูความสัมพันธ์นี้
ในขณะที่ฮั่วสุ่ยเฉิงยังไม่ได้หลับ เขาเพิ่งจัดการงานของบริษัทเสร็จและกำลังเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าข้างนอกประตูมีเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่สูงประมาณครึ่งหนึ่งของแตงโม กำลังยกเก้าอี้มาเปิดประตูห้องของเขา
จนกระทั่งเขาออกมาจากห้องน้ำและเตรียมตัวเข้านอน เขาก็พบว่ามุมไกลๆ ของผ้าห่มโป่งขึ้นมา
เมื่อเขาเปิดผ้าห่มออกดูก็พบว่า ฮั่วเสี่ยวเสี่ยวที่แอบย่องเข้ามาขณะที่เขาอาบน้ำ นอนขดตัวอยู่บนเตียงของเขา เธอหลับสนิทจนมีน้ำลายไหลเต็มที่นอน