[ซือโหย่วหลี่: ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที เมื่อกี้ฉันตกลงไปในทะเล กะว่าจะใช้โอกาสนี้จับปลาด้วยมือเปล่า
แต่ดันไม่ระวังถูกปูตัวเบ้อเริ่มหนีบเข้าที่หน้าแข้ง ตอนนี้เลือดไหลไม่หยุดเลย ฉันจะเสียเลือดจนตายไหมเนี่ย?]
[หูต้าเหว่ย: แม่งเอ๊ย! ใครมาเล่นตลกกับกูแบบนี้วะ รีบพากูกลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกมึงได้เห็นดีกันแน่]
[หมิงเสี่ยวเสี่ยว: ทุกคนคะ ตอนนี้รีบหยิบเบ็ดตกปลาในกระเป๋าออกมาเตรียมตกปลากันเถอะค่ะ หกโมงเช้าแล้วนะ ซือโหย่วหลี่ คุณรีบตกหีบสมบัติเข้าสิ ไม่แน่ว่าในหีบอาจจะมีพวกยาห้ามเลือดก็ได้]
แม้ว่าช่องแชทจะเด้งขึ้นมาไม่หยุด แต่สายตาของเยี่ยอวี่เฟยกลับจดจ้องอยู่ที่ชื่อ "หมิงเสี่ยวเสี่ยว" เท่านั้น
หน้าจอขยับไปไวมาก หมิงเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้พูดอะไรต่อ ชื่อนี้จึงถูกข้อความของคนอื่นดันจนหายลับไปอย่างรวดเร็ว
[หวังเหว่ย: เมื่อกี้ผมอ่านคำแนะนำของเกมส์จนหมดแล้ว พวกเราเป็นแค่กลุ่มแรก ซึ่งอยู่ในช่วงอายุ 18-50 ปี
ส่วนพวกที่อายุต่ำกว่า 18 และมากกว่า 50 คือกลุ่มที่สองและกลุ่มสุดท้าย ใครที่มีญาติพี่น้องอยู่ในช่วงอายุนั้น พวกเราต้องรีบทำตามคำแนะนำของเกมส์เพื่ออัปเกรดแพไม้และทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นตั้งแต่อตอนนี้ เพื่อที่จะได้ต้อนรับครอบครัวที่จะตามมาได้ดีขึ้น]
[หลิวเจียเล่อ: แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ที่ไหน? ผมไม่เล่นเกมส์แล้วนะ แม่รีบพาผมกลับบ้านที]
[หลิวเจียเล่อ: แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ที่ไหน? ผมไม่เล่นเกมส์แล้วนะ แม่รีบพาผมกลับบ้านที]
[หูหมิงอวี่: หลิวเจียเล่อ มึงจะพอได้หรือยังวะ โตจนป่านนี้แล้วยังจะมาทำตัวเป็นลูกอ๊อดตามหาแม่อยู่อีก
มีเวลามานั่งเรียกหาแม่ สู้เอาเวลาไปหยิบเบ็ดตกปลาออกจากกระเป๋าดีกว่าไหม]
[หลิวเจียเล่อ: แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ที่ไหน? ผมไม่เล่นเกมส์แล้วนะ แม่รีบพาผมกลับบ้านที]
[หวังเหว่ย: ใกล้จะถึงเวลาหกโมงเช้าที่หีบสมบัติจะรีเฟรชแล้ว ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมเถอะครับ ตอนนี้
พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว อีกหน่อยอุณหภูมิคงจะสูงขึ้นเรื่อยๆ อาศัยช่วงที่อากาศยังเย็นสบาย ตักหีบขึ้นมาให้ได้หลายๆ ใบ ตกปลาให้ได้หลายๆ ตัวสิถึงจะเป็นเรื่องที่ควรทำ]
[……]
ในโซนมีคนพูดคุยอยู่ตลอดเวลา มีทั้งคนที่เตือนด้วยความหวังดี และแน่นอนว่ามีทั้งคนที่ร้องไห้ฟูมฟายเรียกหาพ่อแม่และพวกที่ก่นด่าคนอื่น
ช่างเป็นพวกภูตผีปีศาจที่หลากหลายเสียจริง
'หมิงเสี่ยวเสี่ยว สินะ?'
ความแค้นในนิยายเอาวางไว้ข้างๆ ก่อนชั่วคราว
เยี่ยอวี่เฟยในตอนนี้ผ่านพ้นความกลัวในช่วงแรกมาได้แล้ว และค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง
พอหกโมงเช้ามาถึง เธอเห็นหีบสมบัติไม้ใบหนึ่งลอยตุ๊บป่องๆ อยู่กลางทะเล มุ่งหน้ามาทางแพไม้เล็กๆ ของเธอ
เธอหยิบเบ็ดขึ้นมาเตรียมจะเหวี่ยงไป แต่กลับพบว่าตะขอเบ็ดของเธอดูเหมือนจะเกี่ยวโดนอะไรบางอย่างเข้าแล้ว
เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที พยายามออกแรงลากเบ็ดตกปลา และในจังหวะที่เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดแรงนั่นเอง เสียง "แปะ" ก็ดังขึ้น ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งถูกเหวี่ยงขึ้นมาบนแพ
'ตกปลาด้วยเบ็ดเปล่า (ไม่มีเหยื่อ) ได้จริงๆ ด้วยแฮะ!'
ทันทีที่มือของเยี่ยอวี่เฟยสัมผัสโดนปลาตัวใหญ่ ระบบก็แจ้งเตือนว่า:
【พบปลาแมคเคอเรลหนึ่งตัว สามารถแยกชิ้นส่วนได้ ต้องการแยกชิ้นส่วนหรือไม่?】
แน่นอนว่าเธอต้องเลือกแยกชิ้นส่วนเนื้อปลา ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องใช้มือเปล่าฉีกเนื้อปลาเอาเอง
หลังจากเลือก "ใช่" แสงสีขาวก็วาบขึ้น ระบบแจ้งเตือนว่า:
【ได้รับเนื้อปลาที่สะอาดไร้สารปนเปื้อน ×3】
'เนื้อปลาไร้สารปนเปื้อน?'
แสดงว่าถ้าเธอเสียดายปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นแล้วเลือกจัดการเองด้วยมือเปล่า สุดท้ายที่ได้มาอาจจะเป็นปลา
ที่ปนเปื้อนสารพิษ และถ้าเธอกินปลาที่ปนเปื้อนเข้าไป ตัวเธอก็คงจะค่อยๆ ถูกปนเปื้อนไปด้วยสินะ?
ทำไมในนิยายไม่มีคำอธิบายเรื่องนี้เลยล่ะ?
หรือว่าเป็นเพราะเธอทะลุมิติมา การตั้งค่าบางอย่างเลยเปลี่ยนไป?
หรืออาจจะเคยมีบอกไว้ แต่แค่เธอจำไม่ได้แล้วกันแน่?
ไม่มีเวลาให้คิดมาก เพราะยังมีหีบสมบัติอีกใบที่รอเธออยู่ เยี่ยอวี่เฟยรีบเหวี่ยงสายเบ็ดไปในทิศทางของหีบสมบัติทันที เธอลากมันเข้ามา กอดหีบสมบัติไม้ขึ้นมาบนแพด้วยความตื่นเต้น เยี่ยอวี่เฟยถูมือไปมาพลาง
ร่ายคาถาในปาก: "สวรรค์เมตตา สวรรค์เมตตา ท่านไท่ซั่งเหล่าจวินโปรดแสดงอิทธิฤทธิ์ด้วยเถิด!"
หีบสมบัติเปิดออก ด้านในมีลูกบอลแสงสามลูก
เยี่ยอวี่เฟยหยิบลูกบอลแสงออกมาหนึ่งลูก ระบบแจ้งเตือนว่า:
【ได้รับไม้ ×10】
ลูกบอลแสงอีกสองลูกแจ้งเตือนตามลำดับว่า:
【ได้รับน้ำแร่ ×2, ขนมปังแสนอร่อย ×5】 และ 【ได้รับไม้ ×5, ก้อนเหล็ก ×1】
'ดีเลย มีทั้งกินทั้งดื่ม แถมยังมีวัสดุด้วย เป็นการเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบจริงๆ!'
"ระบบ การอัปเกรดแพไม้ต้องใช้อะไรบ้าง?"
หน้าจอเสมือนแสดงผลทันที: อัปเกรดแพไม้ - ระดับ 1: ต้องการไม้ ×20 (15/20)
เยี่ยอวี่เฟยมีกำลังใจขึ้นมาทันควัน ขอแค่มีไม้อีก 5 ชิ้น เธอก็จะอัปเกรดแพได้แล้ว
ดูเหมือนการอัปเกรดแพในช่วงระยะปลอดภัยจะค่อนข้างง่ายแฮะ
เธอเก็บของทั้งหมดเข้ากระเป๋า ส่วนหีบสมบัติไม้นั้น เธอวางไว้ข้างตัว แบบนี้ถ้าเหนื่อยเธอยังสามารถพิงมันได้ และยังช่วยให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอีกนิดด้วย
เธอหยิบน้ำแร่ออกมาหนึ่งขวด เปิดดื่มไปหนึ่งในสาม เพื่อบรรเทาความรู้สึกกังวลและหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมา
เป็นพักๆ
แน่นอนว่าเธอเหวี่ยงเบ็ดออกไปตกต่อ ไม่ว่าจะตกอะไรขึ้นมาได้ นั่นก็คือทรัพยากรของเธอทั้งนั้น
หลังจากนั้น เยี่ยอวี่เฟยก็มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการตกปลา และกวาดสายตาดูว่ารอบๆ มีหีบสมบัติลอยอยู่บ้างไหม
เธอไม่มีเวลาไปดูช่องแชทโซนเลยสักนิด
เอาไว้รอให้หีบสมบัติไม่รีเฟรชแล้ว ค่อยมีเวลาแชทคุยแลกเปลี่ยนสิ่งของกันเหลือเฟือ
เธอรู้ดีว่าตอนนี้อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
เธอรู้สึกว่าเบ็ดในมือขยับ เยี่ยอวี่เฟยดวงตาเป็นประกายทันที เริ่มออกแรงลากเบ็ด
คราวนี้มันกลับหนักยิ่งกว่าตอนลากปลาตัวใหญ่อีก ให้ตายเถอะ เธอถึงขั้นต้องนอนราบลงไปบนแพไม้ เพราะกลัวว่าถ้าไม่ระวังจะถูกลากตกลงไปในทะเล
"ว้าว นี่หีบอะไรเนี่ย หีบทองแดงหรือหีบเหล็ก?"
ไม่ว่าจะเป็นอะไร ตอนนี้เยี่ยอวี่เฟยตื่นเต้นจนหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว ˙˙
【ได้รับหีบสมบัติเหล็กหนึ่งใบ ต้องการเปิดหรือไม่】
ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลง แน่นอนว่าต้องเปิดมันสิ!
แต่ก่อนจะเปิด เยี่ยอวี่เฟยยังคงท่องคาถา: "พระเจ้าคุ้มครอง พระเจ้าคุ้มครอง... เปิด!"
เปิดหีบสมบัติเหล็กออกมา ของข้างในไม่ได้มีมากกว่าหีบไม้ ยังคงมีลูกบอลแสงเพียงสามลูกเหมือนเดิม
เมื่อหยิบลูกบอลแสงขึ้นมาลูกหนึ่ง ก็ได้รับแจ้งเตือนว่า:
【ได้รับแบบแปลนการขยายกระเป๋า ×10 จำนวน 1 ชุด】
'ของดี!' เสียดายที่เป็นแบบแปลน ยังต้องเตรียมของเองอีก
แบบแปลนระบุว่าการขยายกระเป๋าต้องการ: ผ้า ×2, หินอวกาศ ×1
'เยี่ยมมาก ฉันไม่มีทั้งสองอย่างเลย'
แบบแปลนนี้กลับต้องมาแย่งพื้นที่ในกระเป๋าของเธอไปอีกหนึ่งช่องเสียอย่างนั้น
บางทีเธออาจจะลองใส่ของชิ้นเล็กๆ ลงในหีบ แล้วค่อยเก็บหีบเข้ากระเป๋า แบบนี้อาจจะช่วยประหยัดพื้นที่ได้เยอะ
เธอรีบนำลูกบอลแสงอีกสองลูกออกมา ได้รับตามลำดับคือ:
【ไม้ ×35】 และ 【แบบแปลนการสร้างฉมวกขั้นสูง ×1】
'เอ๊ะ~'
ไม้พอแล้ว ระบบ รีบอัปเกรดแพเร็วเข้า
【ต้องการอัปเกรดเป็นแพระดับหนึ่งหรือไม่? ไม้ 50/20】
"ใช่ ใช่ ใช่!"
แสงสีขาววาบผ่านไป แพไม้กลายเป็นขนาด 2×5 รวมเป็นสิบตารางเมตรแล้ว มันยาวขึ้นพอสมควร แต่ความกว้างยังคงน่ากังวลใจอยู่ดี
หีบสมบัติเหล็กมีน้ำหนักค่อนข้างมาก เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกว่ามันเหมาะจะวางไว้บนแพเพื่อใช้เป็นเก้าอี้หรือที่พิงหลังมากกว่า ส่วนหีบไม้ก็เอาไว้ใส่พวกแบบแปลน น้ำแร่ และขนมปัง แบบนี้ตอนเก็บเข้ากระเป๋าก็จะกินพื้นที่แค่ช่องเดียว
หลังจากนั้น เธอก็กลายร่างเป็นหุ่นยนต์ตกปลาและตกหีบสมบัติผู้ไร้ความรู้สึก ใช้เวลาไปกับการเหวี่ยงเบ็ด
และลากสายไม่หยุด ก็ใช่ว่าจะได้ของทุกครั้ง บางครั้งก็ได้พวกขยะในทะเลขึ้นมาบ้าง
บางครั้งหีบสมบัติก็มาทีเดียวสองใบจนเธอเปิดไม่ทัน "ความกลัดกลุ้มที่แสนสุข" นี้ทำให้เธอมีพลังล้นปรี่
จนถึงขั้นลืมความกลัวที่มีต่อมหาสมุทรไปชั่วคราว
'หีบสมบัติจ๋าหีบสมบัติ ทั้งกุ้ง หอย ปู ปลา ทั้งหมดนั่นต้องเป็นของฉัน!'
จบตอนที่ 2