อี้เป่ากับเอ้อร์เป่าจูงน้องเข้ามา เห็นแม่จัดอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะมีเค้กม้วนที่เคยกินมาก่อน ไข่นึ่ง ฟักทอง และของบางอย่างที่ดูเหมือนข้าวแต่สีไม่เหมือน
“แม่ นี่คืออะไรครับ?” เอ้อร์เป่าถาม
“นี่คือบ๊ะจ่างจ้ะ นี่มีอยู่สองห่อ แม่แบ่งให้พวกเธอคนละครึ่ง” หนิงซูพูดพลางบดฟักทอง เติมน้ำร้อนกับน้ำตาลเล็กน้อย ทำเป็นฟักทองบดข้นๆ
“แม่ทำอะไรอยู่เหรอครับ?” เอ้อร์เป่าถามอีก เขาสนใจสิ่งที่แม่ทำมากกว่าของบนโต๊ะ
หนิงซูถือชามฟักทองบดมา “ของกินของซานเป่าไง ฟักทองบดจ้ะ” เธออุ้มลูกคนเล็กขึ้นมาป้อน แล้วหันไปอธิบายให้อี้เป่ากับเอ้อร์เป่าฟัง “เด็กเล็กกินแบบนี้จะย่อยง่าย ส่วนพวกลูกกินบ๊ะจ่างนะ ข้างในมีหมู อร่อยมากเลย”
อี้เป่าตักบ๊ะจ่างขึ้นมาชิมหนึ่งคำ “อร่อยครับ ผมได้กินหมูด้วย มันแข็งๆ แต่ดีมากเลย”
“งั้นแม่ทำให้อีกพรุ่งนี้นะ”
เอ้อร์เป่าพูดต่อ “พรุ่งนี้ผมก็อยากกินด้วย”
หนิงซูยิ้ม “ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่ทำให้ทุกคน แต่แม่ต้องเข้าเมืองนะ พวกลูกต้องอยู่บ้านดูแลซานเป่า ห้ามเล่นน้ำหรือเล่นไฟเข้าใจไหม? ถ้าหิวก็กินเค้กม้วนได้ หรือแอปเปิลกับลูกแพร์ก็ได้ แม่จะรีบกลับมาให้ไวที่สุด”
“เข้าใจแล้วครับ” อี้เป่ากับเอ้อร์เป่าตอบพร้อมกัน พวกเขาไม่รู้สึกกังวลเลย เพราะแม่มักไปเมืองบ่อยๆ อยู่แล้ว พวกเขาเคยชินกับการอยู่บ้านกันเอง
หนิงซูไม่พูดอะไรมาก เพราะรู้อยู่แล้วว่าสองคนนี้ชินกับการที่แม่ไม่อยู่บ้านอยู่แล้ว แต่ก่อนตอนเจ้าของร่างเดิมออกจากบ้าน มักจะล็อกประตู เอากุญแจไปด้วย ปล่อยให้ลูกอยู่ในห้อง ไม่เหลืออาหารไว้สักเม็ด
แต่หนิงซู... เธอทิ้งเค้กม้วนหนึ่งชาม แอปเปิลหนึ่งลูก และลูกแพร์หนึ่งลูกไว้ให้
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็สะพายกระเป๋าและตะกร้าออกจากบ้าน ตะกร้าแบบนี้สะพายหลังได้ เดินสะดวกกว่าหิ้วถุงมาก
พอหนิงซูออกจากบ้าน อี้เป่ากับเอ้อร์เป่าก็รีบเอาซานเป่าใส่ตะกร้า แล้วช่วยกันยกออกไปข้างนอกด้วยความคึกคัก
— ในเมือง —
การเดินเท้าสองชั่วโมงไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเป็นเมื่อก่อนร่างของเธอคงเดินได้ไม่เหนื่อยเลย เพราะเคยออกกำลังเป็นประจำ แต่ร่างนี้ไม่เคยออกแรงมาก่อน ทำให้เท้าเริ่มลื่นจนแทบเดินไม่ไหว
เมื่อมาถึงเมือง หนิงซูแวะโรงพยาบาลก่อน แผลที่ท้ายทอยหายดีแล้ว อีกหนึ่งสัปดาห์ก็สามารถตัดไหมได้ หลังจากนั้นไม่ต้องมาทุกสามวันแล้ว แค่รอถึงวันนัดก็พอ
ออกจากโรงพยาบาล เธอก็ไปต่อที่ร้านสหกรณ์
“เสี่ยวหนิง...” ยังไม่ทันเดินเข้าไปก็มีเสียงเรียก “ไม่ได้มานานเลย ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่จ๊ะ?”
คนที่เรียกคือหลี่เฟย เพื่อนของเจ้าของร่างเดิม เธอเป็นพนักงานขายในร้านสหกรณ์ ทั้งสองรู้จักกันเพราะคนหนึ่งขายของ ส่วนอีกคนเป็นลูกค้าขาประจำ แถมมีเงินกับบัตรแลกของมากมาย
“พี่หลี่” หนิงซูยิ้มทัก “ช่วงก่อนฉันกลับไปบ้านแม่ แต่ดันถูกรถจักรยานชนเข้า ดูสิ...” เธอหันหลัง ยกผมขึ้นให้ดูแผลตรงท้ายทอยที่ไม่มีผมขึ้นเลย
“โอ้ยตายแล้ว...” หลี่เฟยเอามือทาบหน้าอก “น่ากลัวจัง ทำไมถึงได้เจ็บขนาดนั้น?”
“ตอนนั้นสลบไปเลย ต้องเย็บแผล นอนพักอยู่บ้านอาทิตย์หนึ่ง” หนิงซูตอบ “ดีนะ อีกอาทิตย์ก็จะตัดไหมแล้ว วันนี้ฉันมาหาหมอตรวจ แล้วก็แวะมาหาพี่ด้วย”
“แค่นี้ก็ดีใจแล้วจ้ะ เจ็บขนาดนี้ต้องอยู่บ้านพักสิ พี่จะไปเยี่ยมเมื่อไหร่ก็ได้” หลี่เฟยพูดพลางหัวเราะอ่อนๆ
เจ้าของร่างเดิมไม่เคยวางท่ากับหลี่เฟยเหมือนที่ทำกับคนในตระกูลหลิน เพราะหลี่เฟยเป็นคนเมืองเหมือนกัน ในสายตาเธอ ทั้งคู่ถือว่าอยู่ระดับเดียวกัน
“ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว เดินแค่นี้ไม่เหนื่อยหรอก แถมตอนนี้ฉันก็หายดีแล้ว” หนิงซูพูดพลางหยิบตั๋วแลกน้ำตาลหนึ่งจิน กับเงินหนึ่งหยวนออกมา “พี่ ขอลูกอมรสนม ผลไม้หนึ่งจินนะ” หนึ่งจินมีประมาณร้อยกว่าชิ้น เพราะบ่ายนี้ไม่รู้ว่าจะมีเด็กมาแลกเกาลัดกี่คน เธอเลยเตรียมไว้เยอะหน่อย
“ได้เลยจ้ะ” หลี่เฟยรีบตักลูกอมรสนม ผลไม้ให้หนึ่งจิน ตอนชั่งเสร็จยังแอบใส่ให้อีกหนึ่งเม็ดเล็กๆ ถ้าเป็นคนแปลกหน้าคงไม่ทำแบบนี้ แต่กับคนรู้จักก็ถือเป็นไมตรี หลี่เฟยส่งของให้หนิงซูแล้วพูดเสียงเบาๆ “เสี่ยวหนิง เธอมีบัตรเหลือบ้างไหม?”
“พี่อยากได้บัตรอะไรเหรอ?” หนิงซูถาม เพราะเธอมีบัตรอยู่หลายแบบ แต่ไม่รู้ว่าพี่หลี่อยากได้แบบไหน
“บัตรอุตสาหกรรมพอมีไหม?” หลี่เฟยถามอย่างตรงไปตรงมา ทั้งคู่รู้จักกันมาหลายปีแล้ว ไม่มีอะไรต้องเกรงใจ หนิงซูชอบตัดเสื้อผ้าใหม่ทุกปี บัตรผ้ามักไม่พอ ต้องแลกเอา ส่วนบัตรอาหารหรือบัตรเนื้อก็เคยแลกให้กันอยู่บ้าง
“ฉันเหลืออยู่สิบใบ ถ้าไม่พอรอเดือนหน้านะ เดือนหน้าสามีฉันจะส่งมาเพิ่ม” ถ้าเธอรู้ก่อนหนึ่งอาทิตย์ว่าหลี่เฟยต้องการบัตรอุตสาหกรรม คงไม่เอาไปแลกกับแม่บ้านหอพักสามสิบใบไปแล้ว ตอนนี้เธอเหลือไว้ให้ตัวเองสิบใบ สามีหลินกั๋วต้งส่งมาให้เดือนละสองใบ ปกติเธอไม่เคยขาดอยู่แล้ว
“พอแล้ว พอเลย เอามาแค่ห้าใบก็พอ ขอบใจมากเลยนะเสี่ยวหนิง” หลี่เฟยพูดด้วยความดีใจ “น้องชายพี่จะแต่งงาน ต้องใช้บัตรพวกนี้ซื้อหม้อเหล็กหนึ่งใบ หม้อหนึ่งใบต้องใช้ถึงสิบห้าใบ พวกเรารวบรวมกันได้สิบแล้ว ขาดอีกห้า” บัตรอุตสาหกรรมไม่ใช่จะได้กันง่ายๆ ต้องเป็นคนทำงานในโรงงานรัฐหรือทหารถึงจะมี หลี่เฟยรู้ว่าสามีของหนิงซูเป็นทหาร จึงลองถามดู โชคดีที่ถามถูก “เสี่ยวหนิง พี่ไม่เอาเปรียบนะ ราคาตลาดตอนนี้ใบละห้าเหมา พี่ให้เธอสองหยวนห้าเหมา ดีไหม?”
อะไรนะ? คูปองอุตสาหกรรมแผ่นละห้าเหมา?
หนิงซูคิดถึงตอนที่ไปแลกคูปองอุตสาหกรรมที่โรงแรม ที่นั่นแลกกันในราคาแผ่นละสามเหมาไม่ใช่หรือ? เธอเองไม่รู้ราคาที่แท้จริงของคูปองอุตสาหกรรม เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสนใจเรื่องเศรษฐกิจของยุคนี้เลย ก็ในเมื่ออยู่ในโลกปัจจุบันอย่างสบายดี ใครจะไปเสียเวลามานั่งศึกษาค่าครองชีพของยุค อดีตกันล่ะ?
ถึงจะมีความทรงจำของร่างเดิม แต่ก่อนที่เจ้าของร่างจะถูกส่งมาชนบท ก็แทบไม่เคยได้ใช้เงินเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคูปองอุตสาหกรรม หลังจากมาอยู่ชนบท ถึงจะมีทั้งเงินและคูปองมากพอใช้ แต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้คูปองอุตสาหกรรมเท่าไหร่ เก็บไว้เฉยๆ ซะมากกว่า พอมีเงินก็เพียงพออยู่แล้ว เธอจึงไม่เคยคิดจะเอาไปแลกอะไร
เพราะอย่างนั้น ความทรงจำของร่างเดิมจึงไม่มีเรื่องพวกนี้อยู่เลย และแน่นอนว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่คิดเลยว่าจะถูกหลอกเข้าให้
หรือว่า...ไม่ได้ถูกหลอก แต่หลี่เฟยตั้งใจให้ราคาแพงเป็นพิเศษกันแน่?
“พี่พูดเกินไปไหมคะ คูปองอุตสาหกรรมแผ่นละห้าเหมาเหรอ? ฉันจำได้ว่าราคาแค่สามเหมาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?” หนิงซูลองถามหยั่งเชิง
“อันนี้พูดยากนะ ถ้าเป็นคนที่รีบใช้ ราคาก็จะแพงหน่อย แต่ถ้าไม่รีบใช้ก็ไม่ยอมจ่ายแพงกันหรอก ห้าเหมาต่อแผ่นถือว่าราคากลางๆ แล้ว” หลี่เฟยตอบ เธอเองก็เป็นคนที่ต้องใช้ด่วน ต่อให้แพงกว่านี้ก็ยอมซื้อ แต่เพราะสนิทกับหนิงซู ถ้าตั้งราคาแพงเกินไปก็กลัวจะกระทบความสัมพันธ์ จึงตั้งราคาไว้พอดีๆ จะได้ไม่เสียเพื่อน
หนิงซูถึงบางอ้อ แบบนี้นี่เอง ตอนนั้นที่ไปแลกกับผู้ดูแลโรงแรม เธอได้ราคาถูกไปจริงๆ ถ้าขายห้าเหมาต่อแผ่นก็ยังแลกได้อยู่ดี เท่ากับว่าเธอเสียส่วนต่างไปสองเหมาต่อแผ่น รวมแล้วก็หกหยวนเต็มๆ
แต่จะว่าไป มันก็ไม่ถึงกับขาดทุน เพราะตอนนั้นเธอใช้คูปองที่ยังไม่มีประโยชน์ตอนนี้ ไปแลกมันเทศเนื้อขาวผิวแดงได้ถึงร้อยห้าสิบจิน แล้วขายในแอปได้หกร้อยหยวน เงินหกร้อยหยวนนี้เธอสามารถเอาไปซื้อไข่ ผลไม้ นม เนื้อ และของดีๆ อีกมากมายไว้ปรับปรุงชีวิตได้ ส่วนคูปองอุตสาหกรรมสามสิบแผ่นที่เหลือไว้เฉยๆ มันก็แค่กระดาษเปล่าอยู่ดี ต่อให้ขายได้เงิน ก็ยังต้องใช้คูปองประเภทอื่นซื้อของอีกต่างหาก ในแอปไม่ต้องใช้คูปองเลยซักนิด
ก็แค่คนเรามีมุมมองเรื่อง “ความคุ้มค่า” ไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง
“ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ เอาตามที่พี่บอกก็ได้” หนิงซูตอบ แล้วยังพูดต่อว่า “จริงสิพี่ ผลไม้ที่เพื่อนฉันส่งมาจากต่างจังหวัด ทั้งแอปเปิ้ลกับลูกแพร์ ผลไม่ใหญ่มากแต่หวานมากเลย แล้วก็ยังมีส้มลูกโตด้วย พี่มีคนที่อยากได้ไหม?”
พอหลี่เฟยได้ยินก็หันไปมองเพื่อนร่วมงานแวบหนึ่ง แล้วค่อยลากหนิงซูไปคุยด้านข้าง “เธอมีช่องทางพวกนี้ด้วยเหรอ?”
“เพื่อนฉันคนหนึ่งทำงานอยู่ในสวนผลไม้ สามีของเธอกับสามีฉันเป็นเพื่อนทหารกัน เธอพอมีวิธีส่งผลไม้ออกมาได้บ้าง แต่เพราะค่าขนส่งเลยอาจจะแพงหน่อย อีกอย่างก็ส่งมาได้ทีละไม่มาก แค่ไม่กี่สิบจิน ถ้ามากไปจะขนยาก” หนิงซูตอบ
“นั่นสิ ของแบบนี้ยิ่งมีน้อยยิ่งมีค่าอยู่แล้ว ผลไม้สมัยนี้ไม่ใช่ใครก็ได้กิน” หลี่เฟยพูด “แต่ฉันอยากรู้ว่าแอปเปิ้ลกับลูกแพร์ที่ว่า หน้าตาเป็นยังไง แล้วส้มลูกโตที่พูดถึงมันเป็นแบบไหน?”
“มันคือส้มจากมณฑลเสฉวนกับมณฑลกวางตุ้งค่ะ หวานมากๆ เพื่อนฉันเพิ่งฝากคนส่งมาให้เมื่อไม่กี่วันก่อน ถ้ามันมาถึงแล้ว เดี๋ยวฉันเอามาให้พี่ดูไหม?”
“ได้สิ ฉันจะรออยู่ที่ร้านนะ”
“พี่รอก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันไปดูให้”
หนิงซูออกจากร้าน ไม่ได้ไปไหนไกล แค่ไปนั่งพักในสวนสาธารณะใกล้ๆ รอเวลาสักสิบห้านาที แล้วเธอก็เดินไปยังมุมที่ไม่มีคน ใช้พุ่มไม้กับก้อนหินบังสายตา เปิดแอปขึ้นมา กด “ดึงสินค้า” ตรงรายการส้ม แล้วส้มสองถุงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ส้มถูกบรรจุในกระสอบป่าน ถุงละหกจิน สองถุงรวมสิบสองจิน ถือด้วยมืออาจหนักหน่อย แต่พอสะพายหลังแล้วกลับไม่ลำบากเลย
หนิงซูเดินกลับมาที่ร้านอีกครั้ง ใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมง
“เสี่ยวหนิง…” หลี่เฟยที่รอตั้งแต่เมื่อกี้รีบออกมาต้อนรับ พอเห็นเธอมาก็พูดเสียงตื่นเต้น “ไปหลังร้านกันเถอะ”
“ได้ค่ะพี่”
สองคนเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ด้านในมีของกองระเกะระกะเต็มไปหมด เป็นสินค้าที่ใช้เติมขายหน้าร้านนั่นเอง
หนิงซูวางตะกร้าลง เปิดกระสอบออก แล้วหยิบส้มลูกโตสีเหลืองทองออกมา
ส้มผลใหญ่สีสดจนแสบตา หลี่เฟยถึงกับอุทาน “นี่แหละส้มที่เธอว่าเหรอ? ดูคล้ายส้มทั่วไปนะ แต่ลูกใหญ่กว่า สีเหลืองกว่าด้วย”
หนิงซูปอกเปลือกให้ดูทันที “พี่ลองชิมดูค่ะ”
หลี่เฟยมองส้มลูกโตสวยๆ ถูกปอกออกแล้วก็แอบเสียดายเหมือนฉีกเงินทิ้ง แต่พอชิมเข้าไปคำหนึ่งก็พูดออกมาทันที “หวานมาก! หวานกว่าส้มที่เคยกินอีก เอ๊ะ ต้องเรียกว่าส้มพันธุ์ ‘กานจวี่’ สิ ไม่ใช่ส้มธรรมดา หวานกว่าส้ม แอปเปิ้ลยังเทียบไม่ได้เลย”
หนิงซูถามยิ้มๆ “พี่คิดว่าแบบนี้ขายได้ไหมคะ?”
“ขายได้สิ! ไม่ใช่แค่ได้นะ ยังขายแพงได้ด้วย!” หลี่เฟยตอบทันที “ดูทั้งรสชาติและรูปลักษณ์สิ เยี่ยมเลย ถ้าไม่ต้องใช้คูปองก็ขายได้หกร้อยถึงแปดเหมาต่อจินแน่นอน แต่เพราะมีไม่มาก คงขายได้เฉพาะคนมีฐานะเท่านั้น เสี่ยวหนิง ขายให้ฉันดีกว่า ฉันมีคนรู้จักหลายคนที่ต้องการของแบบนี้”
ในฐานะพนักงานร้านค้าสหกรณ์ หลี่เฟยรู้จักคนมีเงินเยอะ พวกนั้นไม่มีทางอดใจไม่ไหวกับของหายากแบบนี้อยู่แล้ว ส้มราคาไม่ถึงหยวนต่อจิน พวกเขาซื้อได้สบายๆ
“งั้นขายให้พี่ก็ได้ค่ะ ประหยัดเวลาและแรงฉันไปเยอะเลย” หนิงซูตอบยิ้ม “งั้นเอาแบบนี้นะคะ ฉันขายให้พี่ในราคาสี่เหมาต่อจิน พี่จะว่ายังไง?” ถ้าขายได้หกถึงแปดเหมาตามที่พี่เขาว่า เธอก็ยังมีกำไรอย่างน้อยสองหยวน ถือว่าไม่น้อยในยุคนี้
“ตกลง เอาทั้งหมดเลย” หลี่เฟยรีบตอบ เธอไม่คิดจะขายด้วยซ้ำ ตั้งใจจะเก็บไว้แจกผู้ใหญ่และคนรู้จัก
“ฉันมีทั้งหมดสิบสองจิน ขายให้พี่สิบจิน อีกสองจินขอเก็บไว้ให้ครอบครัวชิมบ้างนะคะ” หนิงซูพูดรีบๆ กลัวอีกฝ่ายจะเอาหมด
หลี่เฟยหัวเราะ “ดูทำเข้า กลัวฉันแย่งหมดรึไงล่ะ ได้เลยจ้ะ ถ้ามีอีกเมื่อไหร่ต้องบอกฉันนะ ของแบบนี้ดีมากจริงๆ”
“แน่นอนค่ะ” หนิงซูตอบ เธอคิดในใจว่า ต่อไปคงต้องหาวิธีซื้อจักรยาน เพราะเดินมาใช้เวลาสองชั่วโมงเหนื่อยเหลือเกิน ที่ผ่านมาร่างเดิมไม่เคยซื้อจักรยานเพราะปั่นไม่เป็น แต่เธอปั่นได้ ดังนั้นต้องหาทางซื้อมาสักคัน “พี่คะ ตอนนี้คูปองซื้อจักรยานหายากไหมคะ?”
“หายากสิ” หลี่เฟยตอบตรงๆ “คูปองพวกนี้มีจำกัดมาก คนทั่วไปหายากสุดๆ แต่สามีเธอเป็นทหารใช่ไหม? ทางหน่วยน่าจะจัดหาง่ายกว่านะ”
หนิงซูพยักหน้า แน่นอนว่ารู้ แต่ก็เกรงใจจะขอจากหลินกั๋วตงอยู่ดี ทว่าถ้าทางหลี่เฟยไม่มีทางหา เธอก็คงต้องเขียนจดหมายไปขอแล้วล่ะ ถึงจะรู้สึกเกรงใจ แต่ก็ถือว่าขอมาเพื่อประโยชน์ของลูกๆ ทั้งสามคน