ถึงจะเป็นการซื้อขายกันกลางที่สาธารณะ แต่แค่เต้าหู้ยี้หนึ่งขวด ต่อให้มีการใช้เงิน ก็ไม่มีใครมองว่าเป็นการค้ากำไรเกินควร อีกอย่าง จางหมินก็บอกแล้วว่าจะให้เงินหนิงซูในราคาเท่าที่เธอซื้อมา ไม่ได้บวกกำไร จึงยิ่งไม่ถือว่าเป็นการค้ากำไรใดๆ อีกทั้งสาเหตุที่จางหมินอยากได้เต้าหู้ยี้ก็เพราะแม่ของเธอเบื่ออาหาร
“คือว่า... ขวดนี้เพื่อนจากเซี่ยงไฮ้ให้มาน่ะ ฉันก็ไม่รู้ราคาด้วยสิ... คุณว่าไงดี?” หนิงซูพูดอย่างลำบากใจ ที่จริงเธอไม่รู้ราคาจริงๆ
จางหมินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “งั้นเอาอย่างนี้ก่อนสหายหนิง เธอจัดการธุระของเธอให้เรียบร้อย เดี๋ยวเราค่อยไปถามราคาที่สหกรณ์กัน” เธอพูดเรื่องไปถามราคาที่สหกรณ์แค่ให้คนอื่นฟังเท่านั้น เพราะจริงๆ แล้วเธอรู้อยู่แล้วว่าราคาเต้าหู้ยี้เท่าไหร่
“ก็ดีเหมือนกัน” หนิงซูรีบเขียนจดหมายให้เสร็จ แล้วจัดการห่อเต้าหู้ยี้สองขวดอย่างดี จากนั้นก็เขียนที่อยู่ของหลินกั๋วต้งไว้ด้วย เจ้าของร่างเดิมจำที่อยู่ของหลินกั๋วต้งได้แม่นมาก เพราะทุกเดือนจะต้องเปิดดูอยู่เสมอ
พอเห็นหนิงซูจัดของเสร็จ จางหมินก็รีบช่วยเก็บแพ็กของทันที มือไวมาก
หลังจากจัดพัสดุเรียบร้อย จางหมินก็ฝากเพื่อนร่วมงานดูงานแทน แล้วออกไปพร้อมกับหนิงซู
แต่ทั้งคู่ไม่ได้ไปที่สหกรณ์ กลับเดินอ้อมมาทางประตูหลังของที่ทำการไปรษณีย์แทน “สหายหนิง ขอฉันดูเต้าหู้ยี้ของเธอหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ” หนิงซูเปิดฝาขวดออกทันที กลิ่นหอมของเต้าหู้ยี้ลอยอบอวลออกมา กลิ่นนั้นสำหรับหนิงซูแล้วคือกลิ่นแห่งความคิดถึงที่ห่างหายไปนาน หอมจริงๆ
จางหมินอดไม่ได้ที่จะชม “กลิ่นเต้าหู้ยี้นี้หอมมากเลยนะ เข้มกว่าที่ฉันเคยซื้อจากสหกรณ์อีก ของจากเซี่ยงไฮ้นี่มันต่างจริงๆ” โดยเฉพาะสีขาวนวลของเนื้อเต้าหู้และกลิ่นเหล้าหอมอ่อนๆ “เม็ดเล็กๆ พวกนี้คือข้าวหมักใช่ไหม?”
“ใช่จ้ะ เต้าหู้ยี้หมักเหล้าแบบนี้ในตลาดไม่มีขาย เพื่อนฉันบอกว่าคนทำเป็นลูกหลานของอดีตพ่อครัวหลวง ขวดนี้ถ้ายังไม่เปิดเก็บไว้ได้ครึ่งปี แต่ถ้าเปิดแล้วก็อยู่ได้เดือนหนึ่งนะ แต่ต้องเก็บในที่เย็นๆ” หนิงซูอธิบาย
จางหมินพูดต่อ “ของในสหกรณ์ไม่เหมือนเลยนะ ของเธอนี่น้ำหมักข้นจนแทบจะเป็นน้ำซุปแล้วสิ แต่ไม่ต้องพูดถึงว่าจะอยู่ได้ถึงเดือนหรือเปล่า เปิดขวดแล้วไม่ถึงอาทิตย์ก็คงหมดแล้ว เต้าหู้ยี้แบบนี้กินกับโจ๊ก ฉันคงซัดได้สามชามใหญ่แน่ๆ”
หนิงซูยิ้ม “ใช่เลย ฉันก็ชอบกิน”
จางหมินพูดอีก “สหายหนิง พวกเราก็รู้จักกันมานานแล้ว ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมละนะ เต้าหู้ยี้ของสหกรณ์ราคาก้อนละห้าเฟิน แต่ของเธอทั้งกลิ่นทั้งรสดีกว่ามาก อีกอย่างฉันก็ไม่มีบัตรด้วย ถ้าอย่างนั้นเอาแบบรวมขวดไปเลย ราคาก้อนละเจ็ดเฟินก็แล้วกัน เต้าหู้ยี้ในขวดนี้ทั้งหมดฉันขอซื้อหมดเลย ดีไหม?” เธอคำนวณคร่าวๆ ในขวดมีประมาณยี่สิบก้อน เท่ากับ 1 หยวน 4 เหมา ซึ่งสำหรับเธอถือว่าไม่แพง
“เอ่อ…” หนิงซูลังเล เต้าหู้ยี้ที่ราคา 1 หยวน กลับขายได้ 1 หยวน 4 เหมา ผลไม้ส้ม 58 ลูกถึงแลกได้แค่ 4 ก้อนเอง แบบนี้คิดดูแล้ว... “สหายจาง แม่ของเธอเบื่ออาหาร ขวดเดียวจะพอเหรอ?”
“ยังมีอีกเหรอ?” จางหมินตาเป็นประกาย เต้าหู้ยี้คุณภาพแบบนี้ถึงเอาไปให้ใครก็มีหน้ามีตา
หนิงซูตอบ “ฉันมีอยู่แค่สองขวด ถ้าเธออยากได้มากกว่านี้ ฉันจะให้เพื่อนส่งมาเพิ่มก็ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้เมื่อไหร่” เธอเองก็ไม่รู้ว่าแอปจะรีเฟรชเมื่อไหร่
“งั้นสองขวดนี้เธอก็ไม่มีเหลือแล้วสิ?” จางหมินพูดอย่างเกรงใจ
“ไม่เป็นไรหรอก แม่ของเธอสำคัญกว่า” หนิงซูพูดอย่างใจกว้าง
จางหมินก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาแบบนั้น เธอก็จ่ายเงิน 2 หยวน 8 เหมาอย่างไม่ลังเล และรับเต้าหู้ยี้สองขวดนั้นไป
หนิงซูก็รู้สึกดีใจ เต้าหู้ยี้ที่ต้นทุนเพียง 22 เฟิน แลกมาได้ถึง 5 จินของเกาลัด ซึ่งเกาลัดห้าจินนั้น เธอใช้แค่ ลูกอม 10 เม็ดเท่านั้นในการแลกมา หรือก็คือ เธอใช้ ลูกอม 10 เม็ด แลกเงินมาได้ 2 หยวน 4 เหมา พระเจ้า… นี่มันรู้สึกเหมือนทำเงินได้ก้อนใหญ่เลย ต่อไปเวลาจะแลกของก็ใช้ ลูกอมรสนม ผลไม้ดีกว่า ต้นทุนต่ำจริงๆ
ที่ทำการไปรษณีย์ถือเป็นงานประจำที่มั่นคง รายได้ไม่ต่ำ คนอย่างจางหมินที่ทำงานกินเงินเดือนประจำ สามีก็ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน บ้านก็คงมีฐานะดี หนิงซูคิดได้แบบนั้นก็ตาเป็นประกาย “สหายจาง สนใจผลไม้ไหม? มีแอปเปิ้ล ลูกแพร์ หรือส้มจากมณฑลเส ฉวนก็มีนะ”
หนิงซูกับจางหมินรู้จักกันมาห้าปีแล้ว คนหนึ่งทำงานที่ไปรษณีย์ อีกคนเป็นภรรยาทหาร ทั้งคู่จึงเชื่อใจกันได้ดี โดยเฉพาะจางหมินที่เชื่อใจหนิงซูมากกว่า เพราะเธอเป็นภรรยาทหาร
“สนสิ สนมากเลย ผลไม้พวกนี้หาซื้อยากมาก ที่ตำบลเราไม่มีแบ่งขาย ส่วนในตัวอำเภอ ถึงจะมี ก็โดนคนอื่นแย่งหมดก่อน สหายหนิงมีช่องทางเหรอ?” จางหมินเป็นคนที่ใช้จ่ายได้สบาย เพราะทั้งพ่อแม่และสามีก็มีงานทำ ลูกสองคนยังเล็ก ค่าใช้จ่ายในบ้านไม่มีภาระมาก เธอเลยยินดีจะใช้เงินให้ตัวเองและครอบครัวกินดีอยู่ดี
“ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ ถ้ามีของเข้ามาฉันจะสั่งไว้เลย ราคาก็ประมาณตลาด แต่อาจจะบวกอีกไม่กี่เหมาเป็นค่าดำเนินการ” หนิงซูอธิบายแบบอ้อมๆ
“ได้เลย ไม่มีปัญหา” จางหมินเข้าใจดีว่าค่าดำเนินการต้องมีบ้าง ถ้าไม่ให้ค่าความลำบาก คนอื่นจะช่วยได้ยังไง “สหายหนิง ครอบครัวฉันใหญ่ ทั้งฝั่งพ่อแม่ฉันก็สิบกว่าคน ฝั่งสามีก็อีกสิบกว่าคน ถ้าผลไม้มีมากหน่อย ให้ฉันสักสามสี่สิบจินก็ได้นะ ถ้ามีเยอะกว่านี้ก็ยิ่งดี” ยังไงญาติทั้งสองฝั่งก็ช่วยออกเงิน ไม่ได้ให้ฟรีอยู่แล้ว
ลูกค้ารายใหญ่เลยทีเดียว
“ตกลง งั้นไว้ถ้ามีของดีๆ ฉันจะติดต่อเธอก่อนเลย” หนิงซูตัดสินใจได้ทันที
หลังจากตกลงกับจางหมินเสร็จ หนิงซูก็ไม่ได้เดินเล่นต่อ รีบกลับทันที
เธอเดินกลับไปที่หมู่บ้านอย่างสบายใจ พลางคิดคำนวณในใจ เมื่อวานเธอได้จากหลี่เฟย 2 หยวน 5 เหมา บวก 4 หยวน เท่ากับ 6 หยวนห้าเหมา วันนี้จากจางหมินได้เพิ่มอีก 2 หยวน แปดเหมา รวมเป็น 9 หยวน สามเหมา หักเงินที่ซื้อขนมเมื่อวานกับวันนี้ไป 5 หยวน ยังเหลือ 4 หยวนสามเหมา เป็นเงินส่วนตัวของเธอ คิดไปยิ้มไปโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้บ้านของเธอกำลังวุ่นวายสุดๆ
“อี้เป่า แม่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”
“อี้เป่า แม่เธอจะกลับมาตอนไหน?”
“อี้เป่า…”
เด็กๆ หลายคนอยู่เต็มลานบ้าน ส่งเสียงคุยกันจอแจไม่หยุด
อี้เป่าก็จนปัญญาเหมือนกัน แต่นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่มีเด็กมาเต็มบ้าน ครั้งแรกแน่นอนว่าคือเมื่อวาน “แม่ฉันบอกว่าจะกลับมาก่อนกินข้าวเที่ยงนะ พวกเธอไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับมาก็ได้” อี้เป่าพูด
“ไม่เอา เดี๋ยวขนมหมดก่อนจะทำยังไง ฉันจะรอแม่เธอ”
“ใช่ ฉันก็จะรอป้า วันนี้ฉันต้องได้แลก ลูกอมรสนม ให้ได้”
“ฉันก็จะแลกด้วย”
“ฉันด้วย…”
อี้เป่ามองเด็กๆ กลุ่มใหญ่แล้วถามว่า “พวกเธอตั้งเยอะ ใครจะได้แลก ลูกอมรสนม ก่อนล่ะ?”
“ฉันมาก่อน ฉันต้องแลกก่อนสิ!”
“พูดอะไรของเธอ ฉันมาก่อนต่างหาก!”
“ฉันต่างหาก พวกเธอถามอี้เป่ากับเอ้อร์เป่าก็ได้สิ ฉันมาก่อนใช่ไหม?”
“อี้เป่า เธอบอกสิ ใครมาก่อนกันแน่?”
อี้เป่าถูกถามซ้ำไปซ้ำมาจนปวดหัว พวกเขาเถียงกันในบ้านอยู่นานจนเขาเองก็ลืมไปแล้วว่าใครมาก่อน “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน งั้นพวกเธอเล่นเป่ายิ้งฉุบเอาไหม ใครชนะได้อันดับก่อน แล้วค่อยเรียงแถวรอแม่ฉันกลับมา”
เด็กๆ ก็มองหน้ากัน ไม่รู้จะทำยังไงดี แต่เป่ายิ้งฉุบถือเป็นวิธีตัดสินที่ยุติธรรมที่สุดในหมู่พวกเขา พออี้เป่าเสนอขึ้นมา พวกเขาก็เห็นด้วย แล้วเริ่มแข่งกันเป่ายิ้งฉุบทีละคู่
เริ่มจากสองคนก่อน ใครชนะก็อยู่ต่อเป็นเจ้าของเวที รอรับคำท้าจากคนอื่น ถ้าคนท้าชนะก็ได้ขึ้นแทนที่ ถ้าแพ้ก็ต้องลงไป
เด็กๆ ต่างก็สนุกกันใหญ่
อี้เป่าทำหน้าที่เป็นกรรมการ คอยดูพวกเขาเล่นเป่ายิ้งฉุบกันอย่างตั้งใจ
จนกระทั่งหนิงซูเดินกลับมาถึงหน้าบ้าน เห็นแถวเด็กๆ ยาวเหยียดอยู่หน้าบ้านไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน เธอถึงกับตกใจ — นี่มันเหมือนยกทั้งหมู่บ้านเด็กๆ มาที่นี่เลยหรือไงกัน!
“ป้ากลับมาแล้ว!”
“แม่ของอี้เป่ากลับมาแล้ว!”
“ป้า วันนี้มี ลูกอมรสนม มาอีกไหม!”
“ป้า วันนี้ซื้อขนมมาเยอะไหม? พอให้พวกเราทุกคนไหม?”
“แม่!” อี้เป่าได้ยินเสียงแม่กลับมาก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
เอ้อร์เป่ากับซานเป่ากำลังเล่นกันอยู่ พอได้ยินเสียงแม่ก็รีบพากันเดินเข้ามา ซานเป่าเกาะแขนพี่ไว้แน่น
“แม่... อุ้มหนูหน่อย...” ซานเป่าเห็นแม่ก็รีบกางแขนออกทันที
หนิงซูเดินกลับมาทั้งทาง เหนื่อยจนไม่มีแรงจะอุ้ม เธอจึงย่อตัวลงกอดเขาเบาๆ หนึ่งทีแล้วปล่อย “ซานเป่า แม่ขอพักแป๊บนึงนะ ไปเล่นก่อน เดี๋ยวแม่อุ้มทีหลังได้ไหม?”
“ได้ครับ” เสียงตอบของซานเป่าใสแจ๋วชัดถ้อยชัดคำ
“ซานเป่าน่ารักจริงๆ” หนิงซูลูบหัวลูกชายเบาๆ แล้วหันไปมองพวกเด็กๆ “พวกเธอมากันเช้าจังเลยนะ” ตอนนี้ยังไม่ถึงเก้าโมงดีด้วยซ้ำ “ตอนเช้าไม่มีอะไรทำเหรอ?”
“พวกเรากลัวมาช้าแล้วขนมหมดน่ะสิ!”
“ใช่เลย เกาลัดก็หมดแล้ว พวกเราหาเกาลัดไม่เจอเลย”
“ป้า แล้วจะเริ่มแลกขนมเมื่อไหร่คะ? หนูอยากกินแล้ว!”
“ป้า ฉันก็อยากแลกขนมด้วย!”
“ป้าๆ...”
เสียงเด็กๆ กว่า 20 คนพูดจ้อกันไม่หยุด ทำเอาหนิงซูปวดหัวไปหมด “งั้นเดี๋ยวเริ่มแลกกันตอนนี้เลยละกัน” เธอไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป กลัวว่าถ้าปล่อยไว้จะถูกเสียงเด็กๆ ทำให้ปวดหัวกว่าเดิม “อี้เป่า ไปเอาตาชั่งมาหน่อยลูก”
“ครับ!”
“เอาล่ะ ตอนนี้เริ่มชั่งเกาลัดกันได้แล้ว พวกเธอเรียงคิวกันตามลำดับใช่ไหม?” หนิงซูถาม
“ใช่ค่ะ พี่อี้เป่าเป็นคนให้พวกเราต่อแถวเอง”
หนิงซูแปลกใจ นี่เป็นความคิดของอี้เป่าซะด้วยสิ
“แม่ ตาชั่งอยู่ตรงนี้ครับ” อี้เป่ารีบถือออกมาให้
“ขอบใจลูก อี้เป่าของแม่เก่งมาก จัดระเบียบให้พวกน้องๆ ได้ดีเลย เดี๋ยวแม่มีรางวัลให้นะ” หนิงซูชมลูกชาย
อี้เป่าหน้าแดงนิดๆ ปากก็ยิ้มจนแทบจะปิดไม่ได้ “แม่ ผมช่วยแม่ชั่งเกาลัดได้ไหม?”
“แม่ แล้วผมล่ะ มีรางวัลไหม?” เอ้อร์เป่าหูไวได้ยินคำว่า “รางวัล” ก็รีบถามทันทีอย่างอิจฉา
นี่แหละคือความต่างของสองพี่น้อง เอ้อร์เป่าพออิจฉาก็พูดออกมา ส่วนอี้เป่าไม่พูด แต่จะจำไปทำตาม อย่างตอนที่แม่ชมเอ้อร์เป่าว่ากางเกงสวย เขาก็รีบวิ่งมาให้แม่ชมเสื้อของเขาทันที
“เดี๋ยวแม่กับพี่อี้เป่าชั่งเกาลัด ส่วนหนูถ้าดูแลน้องดีๆ ก็จะได้รางวัลเหมือนกัน” หนิงซูบอก
“แม่วางใจได้เลย ผมจะดูแลซานเป่าอย่างดีเลยครับ ผมเก่งที่สุดแล้ว!” เอ้อร์เป่าพูดพลางตบอกตัวเอง
“แม่จะคอยดูนะ… เด็กๆ มาเริ่มชั่งเกาลัดกันเลย คนแรกเตรียมตัวนะ เดี๋ยวแม่ไปหยิบของก่อน” หนิงซูหยิบตะกร้าและกระดาษพร้อมปากกา เพราะตาชั่งมีขนาดจำกัด ต้องชั่งเป็นรอบๆ จึงต้องจดไว้ด้วย
หนิงซูพูด “ของหนูนี่ทั้งหมด... 2 จิน 6 เหลียง บ้านหนูเคยชั่งไว้ไหม? งั้นแม่ให้ ลูกอม 5 เม็ด เอาแบบนี้ดีไหม?”
“ป้า แม่หนูบอกว่าเอา 5 เม็ดพอค่ะ ไม่ต้องคืน” เด็กหญิงพูดพร้อมรอยยิ้ม
หนิงซูพยักหน้าแล้วส่ง ลูกอมรสนม ให้ “เอาล่ะ คนต่อไป... ของหนูได้ 7 จิน 9 เหลียง ปัดเป็น 8 จินละกัน ได้ ลูกอม 16 เม็ดนะ” บางบ้านที่พ่อแม่ใจดีจะไม่ถือเรื่องน้ำหนักต่างกันนิดหน่อย หนิงซูก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนกัน ต่างไปขีดสองขีดก็ปัดเป็นเลขกลมให้
“ขอบคุณป้ามากค่ะ” เด็กหญิงพูดด้วยความดีใจ ตอนอยู่บ้านแม่บอกว่าได้ ลูกอม 15 เม็ด แต่แม่อี้เป่าให้ 16 เม็ด ต้องพูดขอบคุณแน่ๆ
“ไม่เป็นไรจ้ะ... เอาล่ะ ระวัง ลูกอมรสนม ด้วยนะ คนต่อไป... 3 จิน 6 เหลียง...”
“คนต่อไป... 1 จิน 2 เหลียง...”
“แล้วก็...” หนิงซูไม่รู้ผ่านไปกี่คนแล้ว อยู่ๆ ก็ชะงักไปเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งตรงหน้า “ไห่ไฉ? เธอก็มาเข้าคิวด้วยเหรอ?” ตอนเดินเข้ามาเมื่อกี้เธอไม่ได้สังเกตเห็น เพราะมีเด็กอยู่ตั้งยี่สิบกว่าคน เลยไม่ทันสังเกตจริงๆ