“ไม่มีครับ”
หลินไห่เหวินเป็นหลานชายคนโตของตระกูลหลิน ปีนี้อายุสิบขวบ เป็นลูกชายคนโตของพี่ชายคนโตของตระกูลหลินชื่อหลินกั๋วเฟิง ตอนนี้เรียนอยู่ประถม เพราะตอนนี้เป็นเดือนกันยายน โรงเรียนเปิดเรียนแล้ว ดังนั้นหลินไห่เหวินก็ไม่รู้ว่าพวกซานเป่าจากไปไหน
หลินกั๋วเฟิงในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลหลิน มีลูกกับเฉียนอ้ายเฟินทั้งหมดสี่คน เป็นลูกชายสามคน ลูกสาวหนึ่งคน ต้องบอกว่าในยุคนี้ เฉียนอ้ายเฟินถือว่าเป็นคนที่คลอดลูกเก่งมาก
นอกจากหลินไห่เหวินที่อายุสิบขวบแล้ว หลินกั๋วเฟิงยังมีลูกสาวหนึ่งคนและลูกชายอีกสองคน ลูกสาวชื่อหลินชิงเหมย อายุสิบสามปี ลูกชายคนรองชื่อหลินไห่อู่ อายุแปดขวบ และคนเล็กชื่อหลินไห่ไฉ อายุห้าขวบ
เมื่อเทียบกับเฉียนอ้ายเฟินที่มีลูกเก่งแล้ว พี่ชายคนรองหลินกั๋วเหลียงและภรรยาชื่อจางฉินฟางก็ไม่แพ้กัน ทั้งคู่มีลูกสี่คนเช่นกัน เป็นลูกสาวสามคนและลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวสามคนชื่อหลินชิงหลันอายุสิบสองปี หลินชิงจวี๋สิบเอ็ดปี หลินชิงจูเก้าปี ส่วนลูกชายคนสุดท้องชื่อหลินไห่เฉวียน ปีนี้อายุเจ็ดขวบ เป็นลูกรักหัวแก้วหัวแหวนของจางฉินฟาง
ชื่อของลูกชายในตระกูลหลินมักตั้งโดยอ้างจากคำว่า “เหวิน อู่ เฉวียน ไฉ” ส่วนชื่อของลูกสาวมักใช้จาก (เหมย หลัน จวี๋ จู๋)
“งั้นคงมัวเล่นเพลินจนลืมเวลากระมัง” แม่หลินพูดขึ้น “ไห่เหวิน ลูกไปเรียกคนอื่นๆ มาช่วยกันหาหน่อย”
“วันนี้เท้าฉันเจ็บ เดินไม่ไหวแล้ว แถมฝ่าเท้ายังพองไปหลายจุด ไม่ไปหาหรอก” จางฉินฟางพูดอย่างรำคาญ เธอเหนื่อยมาทั้งวันจากการทำงาน ยังจะให้ไปหาคนอีกหรือไง นี่เธอไปติดหนี้ใครไว้หรือยังไงกัน
“ฉันไปช่วยหาด้วยละกัน” เฉียนอ้ายเฟินล้างมือแล้วพูดขึ้น เธอก็เหนื่อยจากการทำงานเหมือนกัน แต่พวกซานเป่ายังเด็ก ถ้าเกิดอะไรขึ้นเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ถึงแม้สะใภ้เล็กจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่โดยรวมแล้วพวกเธอก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันมากนัก ถึงจะไม่อยากเห็นหน้า แต่ลูกๆ ของคนคนนั้นก็เป็นหลานของตระกูลหลินเหมือนกัน
“อี้เป่าพวกนั้นกลับบ้านแล้ว” เด็กชายห้าขวบชื่อหลินไห่ไฉพูดขึ้น เขานั่งอยู่บนธรณีประตู เคี้ยวมันเทศนึ่งอยู่ พอได้ยินผู้ใหญ่คุยกัน เขาก็ตอบออกมาอย่างช้าๆ “อาสะใภ้สามกลับมาแล้ว เอาผลไม้ให้พวกอี้เป่ากิน แล้วพวกเขาก็กลับบ้านไปเลย”
ตอนนั้นหลินไห่เฉวียนก็อยู่ตรงที่เล่นเกม “เหยี่ยวจับลูกไก่” เหมือนกัน เขาเห็นอาสะใภ้สามกลับมาด้วย แต่เพราะกลัวเธอเลยไม่กล้าเข้าไป ส่วนหนิงซูเอง แม้แต่ลูกชายตัวเองยังเกือบจำไม่ได้ นับประสาอะไรกับหลานชายที่เจอกันปีละไม่กี่ครั้ง จะไปสังเกตเห็นได้อย่างไร
“ผลไม้เหรอ? ผลไม้อะไร?” จางฉินฟางรีบถามทันที “สะใภ้สามกลับมาจากบ้านแม่ ยังมีของดีแต่ไม่รู้จักเอามาให้พ่อแม่สามีบ้างเลยหรือไง”
ทุกคนต่างก็รู้ว่าหนิงซูกลับไปบ้านแม่มา ดังนั้นของกินที่เธอเอามาให้พวกเด็กๆ ก็คงเป็นผลไม้แน่ๆ ซึ่งผลไม้ในยุคนั้นถือว่าเป็นของดีหายาก
ตัวหนิงซูเองก็รักศักดิ์ศรี ตั้งแต่ถูกส่งมาทำงานที่ชนบทก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องที่ทะเลาะกับทางบ้านแม่เลย เพื่อปกป้องตัวเองด้วยเช่นกัน ครั้งนี้ที่เธอกลับไปบ้านเกิดก็เพราะได้รับจดหมายว่ามารดาป่วย ดังนั้นคำพูดของจางฉินฟางจึงออกมาในแนวนั้น
“สะใภ้สามกลับมาแล้วเหรอ?” แม่หลินพูดอย่างประหลาดใจ “งั้นพวกแกกินข้าวกันไปก่อน ฉันจะไปดูหน่อย” ว่าแล้วก็เดินออกจากลานบ้านไป
จางฉินฟางกลอกตา “ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ของสะใภ้สามเป็นยังไงบ้าง ในฐานะพี่สะใภ้รอง ฉันก็ควรไปแสดงความห่วงใยบ้างสิ” ว่าพลางก็รีบตามไป
เฉียนอ้ายเฟินกลอกตาใส่ “จางฉินฟางเนี่ยนะ จะไปห่วงใยใครได้จริงๆ เห็นทีคงอยากรู้ว่าสะใภ้สามจากในเมืองเอาอะไรกลับมาบ้าง เผื่อจะได้ของติดมือมาด้วยบ้างสิท่า” เธอคิดในใจ แต่ก็ยอมรับว่าควรไปดูเหมือนกัน อย่างน้อยก็เพื่อรักษามารยาทในฐานะญาติ
แม่หลินเดินนำหน้าไปก่อน เธอรู้นิสัยของสะใภ้คนเล็กดี ว่าเป็นพวกเห็นแก่ตัว ทำอะไรก็คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่ยอมเสียเปรียบใคร แต่ข้อดีคือไม่ใช่คนชอบนินทา หรือก่อเรื่อง ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยถือสาอะไรนัก คิดว่าอย่างน้อยก็ไม่สร้างปัญหาให้ลูกชายก็พอ
แม่หลินเดินได้ราวสองนาที ก็เห็นบ้านของลูกชายคนเล็ก ตอนแรกตอนแบ่งพื้นที่ปลูกบ้าน เธออยากให้สร้างใกล้ๆ กัน จะได้ช่วยดูแลหลานได้ง่าย แต่สะใภ้คนเล็กไม่ยอม เหมือนกลัวญาติจะมาอาศัยเลยอยากให้ไกลออกไปหน่อย สุดท้ายตกลงกันได้ให้สร้างบ้านอยู่ด้านหลังบ้านเก่าของตระกูล โดยมีบ้านคนอื่นคั่นอยู่หลายหลัง ทำให้หากไม่เดินไปด้านหลังจริงๆ ก็จะมองไม่เห็นบ้านของลูกชายคนเล็กเลย
แม่หลินเห็นควันยังลอยออกมาจากปล่องไฟบ้านลูกชาย ก็คาดว่าสะใภ้คนเล็กคงกำลังทำอาหารอยู่ เธอเดินเข้าไปในลานพลางตะโกนเรียก “สะใภ้สาม อยู่ไหม?” ระหว่างตะโกนก็ชำเลืองมองรอบๆ ลาน ต้องบอกว่านี่เป็นอีกข้อดีของสะใภ้คนเล็ก ถึงจะขี้เกียจแต่ในบ้านกลับสะอาดเรียบร้อย น่าจะเป็นนิสัยของคนเมือง แต่วันนี้เธอสังเกตเห็นถังน้ำและอ่างไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใต้ชายคา พร้อมผ้าปูที่นอนที่ถูกนำมาผึ่งไว้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในห้องครัว ตอนนั้นครอบครัวสี่คนกำลังกินบะหมี่เกี๊ยวกันอยู่ อี้เป่าและเอ้อร์เป่ากินอย่างระมัดระวังเพราะทั้งร้อนและอร่อย พวกเขากินช้าๆ อย่างทะนุถนอม พอได้ยินเสียงเรียกจากข้างนอก ทั้งคู่รีบตอบพร้อมกัน
“เป็นย่าครับ…ย่า! แม่อยู่ในนี้ครับ!” อี้เป่าตะโกนตอบเสียงดัง
“ย่า! พวกเรากินเนื้ออยู่เลย อร่อยมาก ผมแทบจะกินลิ้นตัวเองไปแล้ว!” เอ้อร์เป่าตะโกนเสริม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ฟังดูราวกับกำลังอวดอยู่เลย
“แม่อยู่นี้ค่ะ” หนิงซูตอบกลับ เธอไม่คิดว่าจะได้เจอแม่สามีเร็วขนาดนี้ ใจรู้สึกตึงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ แต่เพราะตามธรรมชาติของคนที่มีความเกรงใจอยู่บ้าง
เนื้อเหรอ?
แม่หลินรีบก้าวยาวๆ เข้ามาในครัว และเกือบคิดว่าตัวเองเข้าผิดบ้าน เมื่อเห็นว่าอี้เป่ากับเอ้อร์เป่ากำลังกินอยู่เต็มชาม แต่ละชามมีเกี๊ยวตั้งห้าหกลูก! ปกติสะใภ้คนเล็กของเธอยังเสียดายเนื้อจนให้ลูกได้กินแค่ชิ้นเล็กๆ วันนี้กลับใจป้ำขนาดนี้ได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเห็นหนิงซูอุ้มซานเป่าไว้บนตัก ป้อนข้าวให้ด้วยท่าทีอ่อนโยน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หนิงซูสังเกตแม่หลินตั้งแต่ก้าวแรกที่อีกฝ่ายเดินเข้ามา เห็นแววประหลาดใจในสายตานั้นก็เตรียมคำพูดไว้แล้ว “แม่ มามีธุระอะไรหรือคะ?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทีแบบที่เจ้าของร่างเดิมมักใช้เสมอ เพราะในตระกูลหลิน เจ้าของร่างเดิมก็ถือว่าปฏิบัติต่อพ่อแม่สามีอย่างสุภาพอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยังรักษามารยาทได้ดี
แม่หลินเก็บสีหน้าประหลาดใจแล้วพูดว่า “แค่จะมาดูเฉยๆ เห็นพวกซานเป่าไม่อยู่ตอนกินข้าว ได้ยินไห่ไฉบอกว่าเห็นลูกกลับมา เลยแวะมาดู แม่ของลูกเป็นยังไงบ้าง สุขภาพดีไหม?”
แผลที่ศีรษะของหนิงซูหายดีแล้ว ตอนลงจากรถไฟไปตรวจที่โรงพยาบาลผ้าพันแผลก็ถูกเอาออกแล้ว ดังนั้นแม่หลินจึงไม่รู้ว่าเธอเคยหัวแตก
“เพิ่งกลับมาก็เลยทำกับข้าวกินก่อน ยังไม่ได้ไปทักที่บ้านใหญ่น่ะค่ะ แม่ของหนูอาการไม่หนัก แค่พักฟื้นอยู่บ้าน” หนิงซูพูดพลางลุกขึ้น วางซานเป่าลงบนพื้น ให้เขาเกาะเก้าอี้ไว้ แล้วหันไปบอกอี้เป่า “อี้เป่า ช่วยจับน้องไว้ดีๆ นะ”
อี้เป่าวางช้อนตะเกียบลงแล้วรีบลงจากเก้าอี้มาช่วยพยุงน้อง “แม่?” เขาพูดออกมาเบาๆ ด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าถามต่อ
แม่หลินเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไร แต่เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังนั่งกินข้าวกลางวันกันอยู่ และได้ยินว่าสะใภ้คนเล็กพูดว่าแม่ของเธอไม่เป็นอะไรมาก เธอก็พูดว่า “งั้นแม่กลับก่อนนะ พวกเธอกินกันต่อเถอะ” แล้วหมุนตัวจะเดินออกไป
“แม่ รอเดี๋ยวก่อนค่ะ” หนิงซูพูดขึ้นพลางเปิดกระสอบผ้าที่ตัวเองเอามาด้วย
“มีอะไรเหรอ?” แม่หลินหันกลับมา แล้วเห็นหนิงซูหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดสองลูกออกมาจากกระสอบ ผลไม้นั้นแม้ไม่ใหญ่แต่แดงสวยจนเห็นแล้วอยากกิน แล้วเธอก็หยิบบ๊ะจ่างสองชิ้นออกมาจากอีกกระสอบ มันดูเหมือนบ๊ะจ่างจริงๆ แต่เล็กแค่กำมือเดียวเท่านั้น
หนิงซูยื่นแอปเปิ้ลสองลูกกับบ๊ะจ่างสองชิ้นให้แม่หลิน “แม่ นี่ของที่หนูเอามาจากบ้านแม่ ฝากให้แม่กับพ่อชิมหน่อยค่ะ”
“นี่…นี่…” แม่หลินถึงกับไม่กล้ารับ ของพวกนี้หายากมาก สะใภ้คนเล็กอยู่ดีๆ ทำไมถึงใจป้ำขนาดนี้กัน หรือว่าจะมีเรื่องอะไรแอบแฝงอยู่ข้างหลัง เช่นจะมาขอยืมเงินเพราะแม่ป่วย? พอนึกถึงตรงนี้หัวใจก็เริ่มเต้นแรงขึ้น
ตั้งแต่แยกครอบครัวออกมา แม่หลินก็มีเงินเก็บอยู่บ้าง เพราะเงินที่ลูกชายคนเล็กส่งมาแต่ก่อนก็เอาไปสร้างบ้านหลังเล็กไว้สามห้อง ส่วนเงินเดือนที่ลูกส่งมาเดือนละสามสิบหยวนก็ยกให้สะใภ้ไปใช้ แต่ตอนลูกชายกลับมาครั้งล่าสุด เขาแอบยัดเงินให้เธออีกสองร้อยหยวน แน่นอนว่าเธอเข้าใจเจตนาของลูกดี ว่าภรรยาไม่ค่อยน่าไว้ใจ เขาเลยฝากเงินไว้ให้เธอเผื่อจะได้ดูแลหลานๆ หน่อย ถึงจะไม่ให้เงิน เธอก็จะช่วยดูอยู่ดี แต่ไหนๆ ก็ให้แล้ว เธอก็รับไว้ คิดว่าเก็บไว้เผื่อต้องใช้ยามจำเป็น
ถ้าตอนนี้แม่ยายของลูกชายป่วย แล้วมาขอยืมเงินจริงๆ ก็คงถือว่าเป็น “เวลาจำเป็น” นั้นแล้วกระมัง?
ขณะที่แม่หลินกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น หนิงซูก็เอาแอปเปิ้ลกับบ๊ะจ่างยัดใส่มือเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูรำคาญเล็กน้อยว่า “แม่ หนูไม่เคยไม่เคารพแม่กับพ่อนะ ของพวกนี้ทั้งแอปเปิ้ลกับบ๊ะจ่างหายากมาก หนูยังยอมแบ่งให้แม่กับพ่อเลย อีกอย่าง หนูก็ไม่ได้ไม่ให้ลูกๆ กินเนื้อ วันนี้พวกซานเป่ากินเกี๊ยวไปตั้งยี่สิบห้าลูก รวมแล้วก็มีเนื้อเกือบสองเหลี่ยงแน่ะ เพราะงั้นอย่าพูดกับเด็กสองคนนั้นอีกนะคะ ว่าให้รอพ่อกลับมาฟ้อง แล้วให้เขามาหย่ากับหนู เรื่องแบบนี้มันมีแต่คนช่วยประสาน ไม่ใช่ยุให้เลิกกัน”
“หา?” แม่หลินยังไม่ทันออกจากภวังค์ พอประโยคเหล่านั้นเข้าไปในหัวก็เข้าใจทันที ที่แท้สะใภ้คนเล็กให้ลูกกินเนื้อและแบ่งของดีมาให้ ก็เพราะกลัวลูกชายของเธอกลับมาแล้วจะขอหย่ากับเธอเองนี่นา เธอถอนหายใจโล่ง อก … แต่เดี๋ยวนะ “หมายความว่ายังไงที่บอกว่าพวกฉันพูดให้สองคนนั้นไปบอกพ่อให้หย่ากับเธอ?” เรื่องนี้มันไม่จริงเลยสักนิด แม่หลินรีบพูด “สะใภ้สาม เธอไปได้ยินมาจากไหนกัน ฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลยนะ ถึงเธอจะขี้เกียจไม่ค่อยดูแลลูกๆ แต่ฉันก็รู้ดีว่าแม่เลี้ยงยังไงก็ไม่เหมือนแม่แท้ๆ ตลอดสองครั้งที่กั๋วต้งกลับมาเยี่ยมบ้าน ถ้าฉันจะให้เด็กๆ พูดอะไรแบบนั้น ป่านนี้คงพูดไปนานแล้ว เธอพูดอะไรต้องพูดด้วยความเป็นธรรมใจนะ”