บทที่ 153 : อย่าเล่นกับบ่อเกรอะ

บทที่ 153 : อย่าเล่นกับบ่อเกรอะ

เมื่อพิจารณาดูแล้วก็เห็นได้ชัดว่าเงินเดือนของหมิงเหม่ยนั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

และที่สำคัญมันยังเป็นอัตราเงินเดือนที่สูงจนหาได้ยากยิ่งในยุคสมัยนี้ ยิ่งเมื่อบวกกับข้อเท็จจริงที่ว่าเธอไม่มีภาระผูกพันใดๆ ให้ต้องกังวล ไม่ต้องส่งเสียเลี้ยงดูใครเป็นพิเศษ สถานะทางการเงินของเธอในตอนนี้จึงเรียกได้ว่าเป็นคนมีอันจะกินอย่างแท้จริง หรือจะเรียกว่าเศรษฐีตัวน้อยๆ ก็คงไม่ผิดนัก

หมิงเหม่ยเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าคิดรวมเงินอุดหนุนส่วนต่างๆ ของฉันเข้าไปด้วย ตอนนี้รายรับรวมของฉันปาเข้าไปสี่สิบกว่าหยวนแล้วนะคะ ถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียว"

อันที่จริงแล้ว ด้วยรายได้ระดับนี้ ทั้งคู่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายชนิดที่ว่ามีกินมีใช้เหลือเฟือ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง ยิ่งไปกว่านั้นจวงจื้อซีเองก็เป็นคนงานที่มีรายได้มั่นคงอยู่แล้ว

หากจะพูดให้ดูโอ้อวดสักหน่อย รายได้ของสองสามีภรรยาคู่นี้เมื่อนำมารวมกัน อย่างน้อยๆ ก็สูงกว่ารายได้ของครัวเรือนในปักกิ่งกว่าร้อยละเก้าสิบอย่างแน่นอน

หลานซื่อไห่ปรายตามองหลานสาวด้วยแววตาหมั่นไส้เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกระแนะกระแหนขึ้นว่า

"โอ้โห เยอะจริงเชียว เยอะเสียจนน่าตกใจเลยนะแม่คุณ"

หมิงเหม่ยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับทำเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างภาคภูมิใจ "ก็มันเยอะจริงๆ นี่คะ"

ท่าทางมั่นอกมั่นใจจนเกินเหตุของเธอทำให้ได้รับค้อนวงใหญ่จากตาของตัวเองไปหนึ่งที

หลานซื่อไห่ลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าพลางออกคำสั่ง "ไปกันได้แล้ว กินอิ่มแล้วก็ต้องเดินย่อยกันหน่อย คนโบราณเขาว่าเดินร้อยก้าวหลังอาหารจะทำให้อายุยืนถึงเก้าสิบเก้าปี"

หมิงเหม่ยบ่นพึมพำเบาๆ ว่า "กินจนอ้วนแล้วก็ต้องมาเดินให้ผอมนี่นะ"

ต้องเข้าใจก่อนว่าค่านิยมของผู้คนในยุคนี้ไม่ได้มองความผอมว่าเป็นความงามเหมือนคนยุคหลัง หากใครดูมีน้ำมีนวลหรือท้วมสักหน่อยกลับจะถูกมองว่าเป็นคนมีฐานะดีและมีความเป็นอยู่ที่อุดมสมบูรณ์เสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นนิสัยที่ว่ากินเสร็จแล้วต้องรีบไปออกกำลังกายเพื่อเบิร์นไขมันจึงแทบจะไม่มีให้เห็นในยุคนี้ เพราะกว่าจะกินให้อิ่มได้แต่ละมื้อก็ไม่ใช่เรื่องง่าย กินเข้าไปแล้วถ้าขยับตัวมากเดี๋ยวก็ย่อยหมดแล้วหิวใหม่ หิวแล้วก็ต้องกินอีก จะกินเท่าไหร่ถึงจะพอเล่า

ถึงปากจะบ่นอุบอิบ แต่หมิงเหม่ยก็ไม่ได้ขัดขืนและยินดีที่จะเดินกลับบ้านด้วยความเต็มใจ เพราะมื้อเย็นวันนี้เธอยัดทะนานเข้าไปจนแน่นท้องจริงๆ การได้เดินยืดเส้นยืดสายบ้างก็น่าจะช่วยให้สบายตัวขึ้น

ตลอดเวลาที่พวกเขานั่งกินหม้อไฟกันอยู่ในร้านตงไหลซุ่น ทั้งสามคนไม่ได้พูดถึงเรื่องเครียดหรือธุระสำคัญอะไรเลย บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ของมื้ออาหาร แต่ทว่าเมื่อก้าวเท้าออกมาเดินรับลมข้างนอกแล้ว ชายชราอย่างหลานซื่อไห่ก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

หลานซื่อไห่หันไปพูดกับหลานเขยว่า "เสี่ยวจวง เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นังหนูฟังหน่อยซิ"

จวงจื้อซีพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว "ได้ครับคุณตา"

หมิงเหม่ยชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มใบหน้า "???"

เธอมองสลับไปมาระหว่างชายชราและสามีหนุ่มด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นทันที

"ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ คุณตาถึงนัดเราสองคนออกมาทานข้าวพร้อมกันแบบนี้ ที่แท้ก็มีเรื่องจริงๆ ด้วยสินะ เรื่องอะไรเหรอคะ"

ความอยากรู้อยากเห็นของเธอพุ่งสูงขึ้นทันที ในเมื่อต้องรอให้ออกมานอกร้านก่อนถึงจะยอมพูด แสดงว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ควรให้คนอื่นได้ยินง่ายๆ เป็นแน่

หมิงเหม่ยเลิกคิ้วสูงมองหน้าทั้งสองคนอย่างจับผิด "อย่าบอกนะว่าพวกคุณกำลังวางแผนทำเรื่องไม่ดีกันอยู่น่ะ?"

จวงจื้อซีดีดนิ้วดังเปาะพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ทายถูกเผงเลย ภรรยาของผมนี่ฉลาดจริงๆ"

หมิงเหม่ยกลอกตามองบนใส่สามี "ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเองย่ะ ตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ เล่ามาเร็วๆ สิ"

จวงจื้อซีจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด ตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงแผนการสกปรกที่อีกฝ่ายคิดจะใช้เล่นงานเธอ พอหมิงเหม่ยได้ฟังความจริงทั้งหมด อารมณ์ของเธอก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เธอถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อมประหนึ่งจะไปท้าตีท้าต่อยกับใครเดี๋ยวนี้

หมิงเหม่ยสบถออกมาด้วยความเดือดดาล "แม่มันเถอะ! กล้าดียังไงมาวางแผนสกปรกกับฉันคนนี้! สงสัยจะเบื่อชีวิตแล้วสินะ! ไอ้คนสารเลวเอ๊ย!"

เรื่องด่าคนนี่ขอให้บอก หมิงเหม่ยไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมในโลกนี้ถึงมีคนหน้าด้านหน้าทนได้ขนาดนี้!

คนประเภทนี้ช่างหน้าไม่อายสิ้นดี ความโกรธของเธอพุ่งพล่านจนแทบระงับไม่อยู่

"ไอ้คนซวยซับซวยซ้อน..."

น้ำเสียงของเธอดุดันขึ้นเรื่อยๆ แววตาแข็งกร้าว "พวกคุณบอกมาเลยนะ ว่าเราจะสั่งสอนไอ้หมานี่กันยังไง ต้องจัดการให้หนัก เอาให้เข็ดหลาบไปเลย!"

เพียงแค่คิดว่าคนคนนั้นกล้ามาวางแผนร้ายใส่เธอ หมิงเหม่ยก็รู้สึกขยะแขยงจนขนลุกไปทั้งตัว ภายนอกดูเป็นสุภาพบุรุษท่าทางดี แต่เนื้อแท้ข้างในกลับเน่าเฟะ เป็นคนถ่อยที่แฝงตัวมาในคราบวิญญูชนอย่างแท้จริง

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะยังเดินอยู่บนถนนใหญ่ แต่หมิงเหม่ยก็อดไม่ได้ที่จะพ่นคำผรุสวาทออกมาด้วยความคับแค้นใจ

หลานซื่อไห่สหายตำรวจเก่าทนฟังหลานสาวด่าทอไม่ไหวจึงต้องเอ่ยปราม "พอได้แล้วน่า เป็นสาวเป็นนางทำไมถึงได้สบถคำหยาบออกมาคล่องปากขนาดนั้น"

หมิงเหม่ยหันไปเถียงคุณตาคอเป็นเอ็น "นี่หนูยังไม่ได้บุกไปบ้านมันแล้วซัดหน้ามันให้บวมเป็นหัวหมู ก็ถือว่าหนูใช้ความอดทนขั้นสูงสุดแล้วนะคะคุณตา หนูขยะแขยงมันจนจะอ้วกอยู่แล้วเนี่ย"

หลานซื่อไห่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ "เหลวไหล!"

เขาชี้หน้าคาดโทษหมิงเหม่ยกลางอากาศแล้วบ่นว่า "ฉันถึงได้บอกไงว่าแกน่ะเหมือนใครไม่เหมือน ดันไปเหมือนพ่อของแกไม่มีผิด หัวสมองตื้นเขินแต่แขนขาแข็งแรง ทำอะไรไม่เคยรู้จักใช้สมองคิดไตร่ตรอง"

หมิงเหม่ยถึงกับอึ้งไป "..."

ทำไมอยู่ดีๆ ก็โดนด่าซะงั้น

หลานซื่อไห่ยังคงเทศนาต่อ "คนเราน่ะนะ ต้องหัดรู้จักใช้สมองบ้าง สมองที่มีอยู่น่ะถ้าไม่คิดจะใช้ ก็ตั้งใจจะเก็บเอาไว้เลี้ยงปลาหรือยังไง?"

หมิงเหม่ยทำหน้างงหนักกว่าเดิม "...?"

จวงจื้อซีเองก็หันมาทำหน้าจริงจังถามด้วยความสงสัย "เลี้ยงปลาเหรอครับ?"

หลานซื่อไห่กระแทกเสียงตอบ "ก็ในหัวมันมีแต่น้ำไงเล่า!"

จวงจื้อซีร้องอ๋อทันที "อ๋อ... ได้ความรู้ใหม่เลยครับ"

หมิงเหม่ยเบะปากทำแก้มป่องใส่อย่างแง่งอน "คุณตาคะ ตกลงว่าหนูยังเป็นหลานรักของคุณตาอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

หลานซื่อไห่มองท่าทางกระเง้ากระงอดของหลานสาวแล้วแทบจะขย้อนเนื้อแกะหม้อไฟราคาแพงที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา เขาจึงรีบสั่งห้ามด้วยสีหน้าจริงจัง

"ดัดจริตน้อยๆหน่อย พูดให้มันชัดถ้อยชัดคำเหมือนคนปกติ แล้วก็ทำปากให้มันดีๆ อย่าทำปากยื่นปากยาวเหมือนหมูกำลังจะดุนคุ้ยดินแบบนั้น"

หมิงเหม่ยแกล้งทำหน้าเศร้า "หนูเสียใจนะเนี่ย!"

เธอเบะปากอีกครั้งพลางคิดในใจว่าคุณตาของเธอนี่ช่างเป็นตาแก่ที่รับมือยากจริงๆ

แม่พูดถูกเป๊ะเลย ลุงใหญ่ก็พูดถูกเหมือนกัน! คุณตาเป็นคนแก่ที่เข้าถึงยากและเอาใจยากที่สุด ฮือ!

หลานซื่อไห่ตัดบทเข้าเรื่อง "คุยธุระสำคัญกันได้แล้ว!"

หมิงเหม่ยเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันที "ว่ามาเลยค่ะ!"

หลานซื่อไห่บอกแผนการสั้นๆ "แกต้องไปแกล้งเป็นผีหลอกมันในห้องน้ำ"

หมิงเหม่ยทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย "แผนนี้มันจะไม่ดูเบาหวิวไร้ชั้นเชิงไปหน่อยเหรอคะคุณตา?"

หลานซื่อไห่แค่นหัวเราะเย็นชา "การแกล้งผีหลอกคนน่ะ มันก็มีแบ่งระดับเป็นเกรดเอเกรดบีเหมือนกันนะ ฉันน่ะเล่นสายไฮเอนด์ แกคิดว่าแค่จะไปโผล่มาจ๊ะเอ๋ให้ตกใจเล่นๆ หรือไง ฉันมีบทละครเตรียมไว้ให้แกเล่นต่างหาก รับรองว่าคราวนี้มันจะต้องจำไปจนวันตาย ถ้าทำให้มันเห็นผู้หญิงแล้วไม่ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที ก็ให้มันรู้ไปสิ แกเกลียดมันไม่ใช่เหรอ?"

หมิงเหม่ยพยักหน้าหงึกหงัก "เกลียดเข้าไส้เลยล่ะค่ะ"

"นั่นไงล่ะ ในเมื่อมันกล้ารังแกหลานสาวฉัน ฉันก็จะทำให้มันเห็นผู้หญิงแล้วขยาดไปตลอดชีวิตเลยคอยดู!" หลานซื่อไห่ประกาศกร้าว สมศักดิ์ศรีอดีตตำรวจเก่าที่ไม่ยอมให้ใครมาหยาม

จวงจื้อซีแย้งขึ้นมาอย่างเป็นกังวล "แต่ว่า... ให้ไปหลอกคนในห้องน้ำชายเนี่ย มันจะดีเหรอครับ? ยังไงซะชายหญิงก็ควรแบ่งแยกให้ชัดเจนนะครับ"

หลานซื่อไห่สวนกลับทันควัน "ใครบอกว่าจะให้ไปหลอกในห้องน้ำชายล่ะ? ฉันจะให้มันเข้าไปในห้องน้ำหญิงต่างหาก!"

จวงจื้อซีขมวดคิ้ว "คนรักหน้าถือตาอย่างเขา คงไม่ยอมเข้าห้องน้ำหญิงง่ายๆ หรอกมั้งครับ"

ถึงแม้โจวฉวินจะไม่ใช่คนดีเด่อะไร แต่เรื่องรักษาภาพพจน์นั้นเขาถือเป็นที่หนึ่ง เรื่องน่าอายแบบนี้เขาคงไม่ทำแน่ๆ

หลานซื่อไห่แสยะยิ้มมุมปาก "งั้นก็ต้องหาทางทำให้มันเข้าให้ได้สิ วิธีการมีเป็นหมื่นเป็นแสน มันอยู่ที่ว่าแกจะเลือกใช้วิธีไหน"

เขาหันไปมองหน้าหลานเขยแล้วถอนหายใจพลางวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา "สมองแกนี่ก็ดูท่าจะไม่ค่อยแล่นเท่าไหร่เหมือนกันนะ!"

จวงจื้อซียิ้มตาหยีประจบเอาใจ "แน่นอนสิครับ ผมจะไปเทียบชั้นกับคุณตาได้ยังไง ไม่อย่างนั้นผมจะขอมาฝากตัวเป็นลูกศิษย์คุณตาเหรอครับ จริงไหม?"

คำพูดนี้ดูเหมือนจะถูกใจชายชราไม่น้อย หลานซื่อไห่พยักหน้าเบาๆ อย่างพอใจ "พูดจาเข้าท่าดีนี่ ครั้งนี้ฉันจะแสดงให้ดูเป็นขวัญตาว่าลูกไม้ของคนแก่อย่างฉันมันร้ายกาจแค่ไหน"

ชายชราผู้ห้าวหาญยกมือขึ้นลูบปลายคางที่มีตอหนวดสั้นๆ พลางหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแผนการอันชั่วร้ายว่า

“ฉันไม่เพียงแต่จะทำให้มันหมดอารมณ์ทางเพศจนมองผู้หญิงแล้วจิตใจสงบนิ่งเหมือนน้ำในบ่อเท่านั้นนะ แต่ฉันจะทำให้มันเห็นส้วมหลุมแล้วตัวสั่นงันงกไปด้วยความหวาดกลัวเลยคอยดู”

จวงจื้อซีได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงแล้วร้องอุทานออกมาเสียงหลง

“หา...?”

หลานซื่อไห่ยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์ความแค้นของตนเองอย่างแน่วแน่ จึงประกาศจุดยืนเสียงแข็ง

“เป้าหมายสูงสุดของฉันในครั้งนี้ก็คือ การส่งมันลงไปแหวกว่ายในบ่อขี้อีกสักรอบ ให้มันได้ลิ้มรสชาติความขมขื่นจนสำลัก”

จวงจื้อซีได้ยินแล้วมุมปากก็กระตุกยิกๆ ด้วยความสยดสยอง เขาเริ่มสงสัยตะหงิดๆ แล้วว่าตาเฒ่าคนนี้ย้ายมาอยู่ที่นี่ช้าเกินไป คงจะได้ฟังแต่วีรกรรมระดับตำนานที่ชาวบ้านเล่าลือกันสนุกปาก แต่ไม่เคยเห็นฉากเด็ดตอนที่โจวฉวินตกลงไปในบ่อเกรอะกับตาตัวเอง ก็เลยอยากจะสร้างสถานการณ์เพื่อชมความบันเทิงแบบสดๆ ด้วยตัวเองสักครั้งเป็นแน่

ชายหนุ่มมั่นใจว่าตัวเองมองคนไม่ผิด ท่าทางกระตือรือร้นของหลานซื่อไห่ฟ้องออกมาหมดเปลือกแบบนั้น

ทว่าด้วยความหวังดีต่อสวัสดิภาพจมูกของคนทั้งบ้าน จวงจื้อซีจึงรีบเอ่ยท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้

“คุณตาครับ พวกเรามาปรึกษาหารือกันแบบสันติวิธีหน่อยได้ไหมครับ”

หลานซื่อไห่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองหลานเขยด้วยสายตาตั้งคำถามแล้วเอ่ยอนุญาตสั้นๆ

“ว่ามาสิ”

จวงจื้อซีสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า แล้วเอ่ยขอร้องออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“พวกเราเลิกเล่นมุกส้วมแตกนี่เถอะครับ ได้โปรดเถอะ”

ใบหน้าของจวงจื้อซีบิดเบี้ยวเหยเกราวกับเพิ่งกลืนยาขมลงคอ เขาพยายามอธิบายถึงความเลวร้ายของเหตุการณ์นั้นให้ชายชราฟังอย่างละเอียด

“คุณตาไม่รู้อะไรซะแล้ว ว่าไอ้เหตุการณ์นั้นมันน่าสะอิดสะเอียนขนาดไหน ผมไม่ได้โกหกนะครับ คนกันเองไม่หลอกกันอยู่แล้ว เรื่องนี้มันสุดจะทนจริงๆ ครับ ครั้งที่แล้วที่เกิดเรื่องมันเป็นหน้าหนาว อากาศเย็นจัดขนาดนั้นกลิ่นยังตลบอบอวลจนแทบอาเจียน

แต่ตอนนี้อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว แดดก็แรง โอ๊ย... แค่คิดภาพตามข้าวเช้าที่กินไปก็แทบจะขย้อนออกมาแล้วครับ เราจะจัดการไอ้หมอนั่นผมไม่ขัดข้องหรอกนะ แต่ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีที่ทำให้พวกเราต้องพลอยคลื่นไส้ไปด้วยเลยนี่นา”

ชายหนุ่มเว้นจังหวะเพื่อกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก่อนจะยกเหตุผลสำคัญอีกข้อขึ้นมาอ้าง

“อีกอย่าง คุณตาก็พักอยู่ห้องข้างๆ มันไม่ใช่เหรอครับ ถ้าเกิดแผนสำเร็จ แล้วมันกลับมาอาบน้ำล้างตัวที่บ้าน ผมบอกเลยนะว่าพอน้ำขี้พวกนั้นเจอกับน้ำร้อนๆ กลิ่นมันจะระเหยฟุ้งกระจายติดทนนานยิ่งกว่าน้ำหอมตราประภาคารเสียอีก ผมไม่ได้พูดเกินจริงนะ กลิ่นมันจะวนเวียนอยู่ในจมูกไปเป็นอาทิตย์เลย พวกเราอย่าหาเรื่องทรมานตัวเองแบบนั้นเลยครับ”

ที่จวงจื้อซีพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นี้ ไม่ใช่เพราะต้องการจะขอความเมตตาให้โจวฉวินแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเรื่องนี้มันสกปรกโสโครกจนเกินจะรับไหวจริงๆ

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสะใจที่ได้เล่นงานโจวฉวิน แต่ผลกระทบที่ตีกลับมาหาตัวเองก็รุนแรงไม่แพ้กัน

มันทรมานสังขารสุดๆ! จวงจื้อซีรีบย้ำเตือนด้วยความหวังดีอีกครั้ง

“ถ้าคุณตาได้เห็นภาพนั้นกับตา รับรองเลยว่าต้องกินข้าวไม่ลงไปอย่างน้อยๆ หนึ่งอาทิตย์แน่นอน”

เขาพูดด้วยความปรารถนาดีล้วนๆ เพราะจำได้แม่นว่าคราวที่แล้ว ตัวเขาเองต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นานนับสัปดาห์ แค่เห็นมันเทศเผาก็ยังรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบอ้วก แล้วก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เป็นแบบนี้ ชาวบ้านร้านตลาดในตรอกซิ่งฮวาหลี่ที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น ต่างก็มีอาการเดียวกันถ้วนหน้า

ช่วงเวลานั้นถือเป็นยุคมืดของมันเทศเลยทีเดียว ใครเห็นเป็นต้องเบือนหน้าหนีด้วยความขยาด

เจ้ามันเทศผู้น่าสงสาร ไม่รู้ว่าไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมารับเคราะห์กรรมถูกรังเกียจเดียดฉันท์เช่นนี้ ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

จวงจื้อซีตัดสินใจแล้วว่า ครั้งนี้เขาจะต้องขัดขวางไม่ให้คุณตาก่อเรื่องแบบเดิมอีกให้ได้ จะจัดการโจวฉวินด้วยวิธีไหนก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับบ่อเกรอะเป็นพอ ยิ่งเข้าหน้าร้อนแบบนี้ กลิ่นคงจะรุนแรงกว่าหน้าหนาวหลายเท่าตัว จวงจื้อซีแทบจะก้มลงกราบกรานเพื่อขอร้องชายชรา

หมิงเหม่ยที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน เธอรีบพยักหน้าสนับสนุนสามีอย่างสุดกำลัง สิ่งที่จวงจื้อซีกังวล เธอก็คิดภาพตามได้ทันที กลิ่นนรกแตกนั่นไม่มีใครทนไหวหรอก

หญิงสาวรีบช่วยสามีพูดโน้มน้าวอีกแรง

“คุณตาคะ ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราเถอะค่ะ หนูรู้ว่าคุณตาผิดหวังที่ไม่ได้ดูเรื่องสนุกๆ แต่คุณตาจะเอาความสุขของตัวเองไปสร้างความทุกข์ระทมให้คนอื่นไม่ได้นะคะ ยิ่งไปกว่านั้น คุณตาเองก็ต้องนอนดมกลิ่นอยู่ที่นี่ด้วยนะคะ”

หลานซื่อไห่หรี่ตามองสองผัวเมียคู่ขวัญอย่างพิจารณา ครั้นเห็นสีหน้าหวาดผวาของหลานสาวและหลานเขย ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วยอมถอยให้หนึ่งก้าว

“เอ้าๆ ก็ได้ ฉันจะไปเตรียมการอย่างอื่นแทนแล้วกัน เบื้องต้นกำหนดลงมือคืนมะรืนนี้”

จวงจื้อซีและหมิงเหม่ยหันมาสบตากันด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบพยักหน้ารับคำอย่างพร้อมเพรียง

“ตกลงครับ/ค่ะ”

ในใจลึกๆ แล้ว ทั้งสองคนเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณตาจอมแสบจะงัดไม้ตายอะไรออกมาใช้

แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ถ้าสามารถสั่งสอนคนนิสัยเสียอย่างโจวฉวินได้ พวกเขาก็พร้อมจะตบมือเชียร์ด้วยความยินดี เพราะพฤติกรรมของโจวฉวินนั้นน่ารังเกียจเกินทนจริงๆ

คนประเภทนี้มีให้เห็นอยู่เรื่อยๆ แต่ช่วงนี้ดูเหมือนจะเยอะเป็นพิเศษ

ทั้งสามคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นหู่โถวและเสี่ยวเยี่ยนจื่อกำลังกระโดดโลดเต้นเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนาน พร้อมกับเด็กๆ จากเรือนหลังอีกสองสามคน แต่ทว่าไร้เงาของแก๊งเด็กแสบอย่างพวกซูจินไหล

จวงจื้อซีเดินนำลิ่วเข้าไปในบ้าน แล้วก็ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

“โอ้โห!”

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้เขาตาลุกวาว รีบสาวเท้าเข้าไปดูใกล้ๆ

“แม่เจ้าโว้ย...”

เขารีบคว้ามือภรรยาให้เดินตามเข้ามาในห้อง แล้วจัดการปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันไปถามมารดาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แม่ครับ นี่แม่ไปดักปล้นใครเขามาหรือเปล่าเนี่ย ผ้าพวกนี้เนื้อดีชะมัดเลย”

จ้าวชุ่ยฮวาที่ว่างเว้นจากงานบ้านในช่วงบ่าย ได้จัดการรื้อข้าวของออกจากกระสอบและคัดแยกเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว ครั้งนี้ถือว่ากำไรมหาศาลจริงๆ

เธอลองนับดูคร่าวๆ เฉพาะชิ้นที่ใหญ่พอจะตัดเป็นเสื้อผ้าได้ก็มีตั้งแปดผืนเข้าไปแล้ว รวมกับที่เธอควักเงินซื้อเองอีกส่วนหนึ่ง ถือว่าคุ้มค่าเหนื่อยสุดๆ ถ้าหากทุกครั้งที่ออกไปเสี่ยงดวงแล้วได้ผลตอบแทนแบบนี้ พวกเขาก็คงจะตั้งตัวได้จากการขายผ้าพวกนี้แน่ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น หญิงวัยกลางคนก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่า เธอจะไม่กลับไปที่นั่นอีก

เฮ้อ... ชีวิตน้อยๆ สำคัญกว่าเงินทองนะ

จวงจื้อซีขยับตัวเข้าไปใกล้กองผ้า พลางเอ่ยถามอย่างใคร่รู้

“แม่ครับ ที่เมื่อคืนแม่หายไป คือแอบไปขนไอ้พวกนี้มาใช่ไหม”

จ้าวชุ่ยฮวาพยักหน้ารับ พลางตอบเสียงเรียบ

“ฉันหาช่องทางไปรับซื้อพวกเศษผ้ามาได้ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ไป”

“โห แม่เรียกของพวกนี้ว่าเศษผ้าเหรอครับ มันจะดูดีเกินไปหน่อยไหมเนี่ย”

จวงจื้อซีใช้นิ้วจิ้มๆ ลงไปที่ผ้าผืนใหญ่ที่สุดด้วยความทึ่ง หมิงเหม่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

จ้าวชุ่ยฮวาจึงอธิบายไขข้อข้องใจ

“ไอ้ผืนใหญ่นั่นไม่ใช่เศษผ้าหรอก อันนั้นฉันใช้เงินซื้อมา ส่วนกองโน้นต่างหากที่นับว่าเป็นเศษผ้า”

จวงจื้อซีทำตาโต

“...แค่นั้นก็ถือว่าสุดยอดแล้วครับแม่”

จ้าวชุ่ยฮวาเล่าต่อ

“คราวที่แล้วฉันก็ไปมา แต่ไม่ได้ของดีขนาดนี้หรอก รอบนี้ถือว่าโชคดีมาก แต่ก็คงมีแค่รอบนี้แหละ ฉันคงไม่ไปอีกแล้ว เมื่อคืนเกือบจะโดนพวกนักเลงมันหักหลังปล้นของกลางทางแล้วไหมล่ะ”

“เชี่ย!”

จวงจื้อซีและหมิงเหม่ยได้ยินดังนั้นก็ตาสว่างโร่ รีบซักไซ้ไล่เรียงเหตุการณ์ทันที

จ้าวชุ่ยฮวาจึงเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ลูกๆ ฟัง หมิงเหม่ยฟังจบก็ยกมือทาบอกด้วยความหวาดเสียว

“แม่คะ ต่อไปอย่าไปอีกเลยนะคะ เกิดโชคร้ายเจอเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา มันจะไม่คุ้มเอานะคะ”

แค่โดนจับยังพอทำเนา แต่ถ้าไปเจอพวกโจรใจโหดที่จ้องจะปล้นแล้วทำร้ายร่างกายด้วย ไม้หน้าสามฟาดหัวทีเดียวก็จบเห่กันพอดี

จ้าวชุ่ยฮวาพยักหน้ารับปากอย่างแข็งขัน

“ฉันไม่ไปแล้วแน่นอน เมื่อก่อนพวกมันก็แค่แอบเอาเศษผ้าออกมาขาย แต่เดี๋ยวนี้เริ่มมีการฮั้วกันระหว่างคนในกับคนนอกแล้ว พอมีเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนแบบนี้ ฉันขอยอมแพ้ดีกว่า ไม่อยากเสี่ยงโดนตลบหลัง”

เธอค่อนข้างมั่นใจว่าทางโรงงานทอผ้าต้องเริ่มระแคะระคายบ้างแล้ว และคงส่งคนมาซุ่มดูอยู่เงียบๆ อีกไม่กี่วันคงมีการบุกจับกุมแน่นอน เพราะเรื่องแบบนี้ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาพร้อมของกลางถึงจะดิ้นไม่หลุด

“แม่ครับ ผ้าพวกนี้แม่เก็บไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งรีบเอาออกมาใช้”

จ้าวชุ่ยฮวาปรายตามองลูกชายคนเล็กด้วยสายตารู้ทัน แล้วเอ่ยดักคอ

“เรื่องแค่นี้ต้องให้แกสอนฉันเหรอ ฉันกินเกลือมามากกว่าข้าวที่แกกินเสียอีก ฉันจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง แกไม่เห็นเหรอว่าฉันยังไม่บอกพี่สะใภ้ใหญ่ของแกเลยสักคำ ถ้าพวกแกไม่ดุ่มๆ เข้ามาเห็นเอง ฉันก็กะว่าจะปิดเงียบไว้ก่อนเหมือนกัน”

จวงจื้อซีรีบยืดอกทวงความดีความชอบทันที

“โธ่แม่... พูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ เมื่อคืนนี้ผมเป็นคนช่วยแม่ไว้ชัดๆ ถ้าผมไม่ไหวพริบดีออกไปเบี่ยงเบนความสนใจ แกล้งยุให้หยางลี่ซินกับไป๋เฟิ่นโต้วทะเลาะกันจนคนแห่มามุง ป่านนี้แม่คงแย่ไปแล้ว แม่ไม่คิดจะขอบอกขอบใจลูกชายคนนี้หน่อยเหรอครับ”

เขาทำท่าทางน้อยอกน้อยใจ หวังจะเรียกร้องคำชมจากมารดาให้ชื่นใจสักหน่อย

[จบบท]