บทที่ 197: นิสัยตอนเด็ก

บทที่ 197: นิสัยตอนเด็ก

"ทำไมถึงหาว่าผมเห็นแก่คนนอกล่ะครับ ใครบ้างไม่ทำเพื่อตัวเอง พี่สะใภ้ใหญ่ก็ทำเพื่อตัวเองไม่ใช่เหรอ"

เขาแบมือออกมาพลางพูดต่อ "ผมแต่งงานแล้ว ก็ต้องคิดถึงครอบครัวเล็กๆ ของเราก่อนเป็นธรรมดาครับ"

หมิงเหม่ยหัวเราะเบาๆ "คุณนี่นะ"

เธอเกาศีรษะขณะเดินไปตามทาง "แม่คุณจะไม่คิดว่าฉันสอนให้คุณเสียนิสัยเหรอคะ"

จวงจื้อซียืดอกพูดอย่างมั่นใจ

"ไม่มีทางหรอกครับ แม่รู้อยู่แล้วว่าผมเป็นคนยังไง ผมไม่พาคุณเสียนิสัยก็ดีเท่าไหร่แล้ว จะถูกคุณสอนให้เสียนิสัยได้ยังไงกัน พูดตามตรงนะ ถ้าเป็นบ้านอื่นอาจจะพาลไปตำหนิลูกสะใภ้จริงๆ แต่บ้านผมคุณวางใจได้เลยครับ ถึงแม่จะอารมณ์ร้อนไปบ้าง แต่เรื่องนี้แม่มองออกแน่นอน แม่รู้จักผมดีที่สุดว่านิสัยใจคอเป็นคนยังไง"

หมิงเหม่ยพูดยิ้มๆ "ดูคุณจะภูมิใจจังเลยนะ"

จวงจื้อซีตอบ "ผมไม่ได้ทำอะไรไม่ดีนี่ครับ ทำไมจะภูมิใจไม่ได้ล่ะ"

หมิงเหม่ยพยักหน้าเห็นด้วย "ก็จริงค่ะ"

ใครบ้างจะไม่ทำเพื่อครอบครัวของตัวเอง

ตอนนี้พวกเขายังอยู่กันได้สบายๆ แต่ในอนาคตถ้ามีลูกขึ้นมา ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องกินเรื่องอยู่ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น หมิงเหม่ยเกาศีรษะพลางนึกถึงประโยคหนึ่งที่แม่สามีเคยพูดไว้ว่า

เด็กๆ ก็คือสัตว์ประหลาดที่กลืนกินทองคำ หมิงเหม่ยไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งนัก แต่ก็รู้สึกตกใจกับคำเปรียบเทียบนั้น นั่นคงหมายความว่าการเลี้ยงลูกสักคนเป็นเรื่องที่ต้องสิ้นเปลืองเงินทองอย่างมาก

ทั้งสองคนเดินทอดน่องกลับไปตามถนน หมิงเหม่ยพูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ถึงแม้ว่าพละกำลังของเธอจะน่ากลัวมากแค่ไหน แต่บุคลิกภายนอกกลับค่อนข้างเหมือนแม่ของเธอ คือมักจะพูดจาเสียงนุ่มนวลฟังดูเหมือนคนหัวอ่อนที่ยอมคนอื่นได้ง่ายๆ แต่ความจริงเป็นอย่างไรนั้น คนที่พอจะรู้จักเธออยู่บ้างจะเข้าใจดี

ในยุคสมัยแบบนี้ จะหาคนที่อ่อนแอจริงๆ ได้ที่ไหนกัน

หมิงเหม่ยถามขึ้น "คุณว่าทางนั้นจะมีอะไรติดมือกลับมาบ้างไหมคะ"

จวงจื้อซีแสดงความเห็นอย่างเป็นกลาง

"ทางฝั่งพ่อผมน่ะได้แน่ครับ พ่อมีพรสวรรค์เรื่องตกปลาอยู่บ้าง แถมบ่อน้ำนั่นปลาก็ชุม พ่อไม่มีทางกลับมามือเปล่าหรอก แต่ถ้าเป็นคนอื่น ผมก็บอกลำบากเหมือนกันครับ ถึงพี่ชายกับพี่สะใภ้ใหญ่จะเคยขึ้นเขามาหลายครั้งแล้ว แต่ปกติพวกเขามักจะเดินตามหลังแม่ตลอด คอยทำตามคำสั่งของแม่ ถ้าให้พวกเขาไปกันเองสองคน ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะทำผลงานออกมาได้ดีแค่ไหน"

เขาพูดความจริงต่อ

"เอาเข้าจริงนะ กระต่ายป่ากับไก่ป่าจับไม่ได้ง่ายๆ หรอกครับ ที่แม่จับได้ก่อนหน้านี้ก็เพราะใช้แผนการ ส่วนที่คุณจับได้ก็เพราะคุณไวและลงมือได้แม่นยำ แต่พี่ชายกับพี่สะใภ้ใหญ่ บอกตรงๆ ว่าผมไม่ค่อยคาดหวังเท่าไหร่

อย่างมากก็คงเก็บผลไม้ป่ากลับมาได้บ้างนั่นแหละครับ คุณดูสิ พวกเขาเอาเปรียบผมอีกแล้ว ถึงผมจะบ่นไปบ้าง แต่ความจริงคือผมเสียเปรียบนะครับ คนที่เสียเปรียบจะบ่นหน่อยไม่ได้เลยเหรอ"

หมิงเหม่ยหัวเราะเสียงใส

จวงจื้อซีเล่าต่อ "ตอนเด็กๆ ผมเคยเอาเปรียบพี่เขาไว้บ้าง ตอนนี้ก็ถือว่าคืนให้ไปหมดแล้วครับ" เขามีท่าทางเหมือนเสียดายอดีต

หมิงเหม่ยมองเขาด้วยความสนใจ "ตอนเด็กๆ คุณทำอะไรไว้บ้างคะ ลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ฉันอยากรู้เรื่องของคุณตอนเด็กๆ นะ"

จวงจื้อซีลากเสียงยาว "ตอนเด็กๆ ผมน่ะ"

หมิงเหม่ยเร่ง "เล่ามาเร็วๆ สิคะ"

จวงจื้อซีหัวเราะออกมา "ตอนเด็กๆ ผมเป็นเด็กดีมากเลยนะ"

ประโยคนี้ไม่มีใครเชื่อแน่ๆ

"ผมเป็นเด็กดีจริงๆ ครับ ไม่เคยไปก่อเรื่องที่ไหนเลย แต่ผมแค่ชอบตามติดพี่ชายกับพี่สาวคนรองมากไปหน่อย คอยเดินตามหลังพวกเขาตลอด พวกเขาโตแล้วเลยไม่ค่อยอยากพาตัวภาระอย่างผมไปด้วยเท่าไหร่ แต่ไม่ว่ายังไงผมก็เดินตามทันทุกครั้ง พวกเขาสลัดผมไม่พ้นหรอกครับ ช่วงนั้นที่บ้านยังลำบาก ของกินก็น้อย

พี่ชายกับพี่สาวมักจะออกไปหาวิธีหาอะไรกินข้างนอก พูดไปแล้วหู่โถวดูจะนิสัยเหมือนพี่สาวคนรองของผมมาก พี่สาวผมน่ะกล้ากินทุกอย่างเลยครับ ตอนเด็กๆ เคยแอบกินผักป่าจนเกือบจะอาหารเป็นพิษด้วย ดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ตกใจกันเฉยๆ เวลาพวกเขาไปเก็บผลไม้ป่ามาได้ จับนกกระจอกมาได้ หรือบางทีก็ได้ปลาตัวเล็กๆ จากริมแม่น้ำมา

พวกเขาไม่เคยได้แอบกินคนเดียวเลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากแอบนะ สองคนนั้นจ้องจะกินกันเองลับหลังตลอดนั่นแหละ แต่หนีไม่พ้นสายตาอันรวดเร็วของผมหรอก ผมตามติดพวกเขาไม่ห่าง เลยมักจะได้แบ่งกินไปตั้งเยอะ ถ้าไม่แบ่งให้ผม ผมก็ร้องไห้ พวกเขาเลยต้องแบ่งให้ผมส่วนใหญ่ ตัวเองเหลือไว้คนละนิดละหน่อย ถ้าผมไม่ได้กินผมก็จะร้องไห้เสียงดัง ตอนนั้นพี่ชายกับพี่สาวเลยโดนแม่ตีบ่อยๆ เพราะเรื่องผมเนี่ยแหละครับ"

หมิงเหม่ยฟังแล้วรู้สึกว่าจวงจื้อซีตอนเด็กๆ ดูจะน่าหมั่นไส้ไม่เบาเลย

"ตอนเด็กๆ เวลาแม่แบ่งของกินให้ก็จะแบ่งตามจำนวนคนครับ ทุกครั้งที่ผมได้ส่วนของตัวเองมา ผมจะรีบยัดเข้าปากทันที จากนั้นก็ทำหน้าตาเศร้าๆ มองไปที่พี่ชายกับพี่สาว ทำตาแดงๆ เหมือนน่าสงสารที่สุด พี่สาวผมมองผมออกครับ

หลังจากเสียท่าอยู่ไม่กี่ครั้งพี่เขาก็เริ่มรีบกินส่วนของตัวเองบ้าง จะมีก็แต่พี่ชายผมนี่แหละครับที่ยอมเสียเปรียบทุกครั้ง แบ่งส่วนของตัวเองมาให้ผมครึ่งหนึ่งเสมอ พอพี่เขาโตขึ้นหน่อยและหาของกินเก่งขึ้น ผมก็ยิ่งได้ของกินเยอะขึ้นตามไปด้วยครับ"

เขาบ่นพึมพำด้วยความอาลัย "ก่อนพี่ชายจะแต่งงาน เขาดีกับผมมากจริงๆ นะครับ"

หมิงเหม่ยถาม "ที่คุณไม่ค่อยถูกกับพี่สะใภ้ใหญ่ เป็นเพราะคุณอิจฉาที่พี่สะใภ้มาแย่งพี่ชายไปหรือเปล่าคะ"

จวงจื้อซีทำปากยื่นใส่ "ผมไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อยครับ"

หมิงเหม่ยเย้าเล่น "ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ นะคะ"

จวงจื้อซีหัวเราะ "ไม่ใช่จริงๆ ครับ ถึงผมจะเป็นคนขี้งกและใจแคบไปบ้าง แต่คุณจะมองผมแบบนั้นไม่ได้นะครับ ผมเสียใจจริงๆ นะเนี่ย"

หมิงเหม่ยยิ้มกว้าง "ไม่ใช่จริงๆ เหรอคะ"

จวงจื้อซีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ใช่แน่นอนครับ สาเหตุหลักก็เพราะพี่สะใภ้เอาแต่ช่วยเหลือบ้านเดิมของตัวเองแบบไม่มีขอบเขต แถมยังจ้องจะเอาเปรียบครอบครัวเราอีก ไม่อย่างนั้นผมจะไปสนใจเขาทำไมล่ะครับ เมียครับ คุณอย่าเข้าใจผมผิดสิ"

หมิงเหม่ยตอบ "ฉันเข้าใจผิดที่ไหนกัน"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงบ้านแล้ว

ในขณะที่ทางด้านหมิงเหม่ยและจวงจื้อซีได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ ทางด้านของจวงจื้อหย่วนก็เป็นไปตามที่น้องชายคาดไว้ สองสามีภรรยาไม่ได้สัตว์ป่ากลับมาเลยแม้แต่ตัวเดียว

แต่พวกเขาก็ยังพอมีโชคอยู่บ้าง นอกจากจะเก็บเชอร์รี่ป่ามาได้จำนวนหนึ่งแล้ว ยังไปเจอแหล่งเห็ดป่าขึ้นอยู่หนาตา ถึงจะเป็นเห็ดชนิดธรรมดาที่สุดก็เถอะ แต่มันก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดี เพราะถึงจะเป็นเห็ดทั่วไปแต่ถ้าไม่มีพิษก็เอามาทำอาหารได้ จะว่าไปเห็ดก็นับว่าเป็นของดีทีเดียว เพราะในช่วงฤดูหนาวผักสดจะหายากและมีชนิดที่จำกัดมาก นอกจากผักกาดขาวก็มีแค่หัวไชเท้า

พวกเขาเพิ่งจะเรียนรู้วิธีการทำซวนไช่จากป้าหวังมา อย่างมากในครัวก็แค่มีเมนูเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างเท่านั้น แต่ถ้ามีเห็ดป่าพวกนี้เพิ่มเข้ามา ในหน้าหนาวเอามาตุ๋นกินร้อนๆ ก็ช่วยเปลี่ยนรสชาติอาหารไม่ให้จำเจได้เป็นอย่างดี

ทั้งสองคนช่วยกันเก็บอยู่นานทีเดียว พอเก็บจนหมดก็เริ่มเดินย้อนกลับไปตามทางท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มแผดจ้า จวงจื้อหย่วนพูดออกมาด้วยความดีใจว่า “ผมว่าครั้งนี้พวกเราต้องได้ของเยอะกว่าเจ้าสามแน่นอนครับ”

เขานานๆ ทีจะพูดเยอะขนาดนี้ “คราวก่อนพอพวกเขาจับไก่ป่ากับกระต่ายป่าได้ เจ้าสามก็เอามาโอ้อวดต่อหน้าผมไม่ต่ำกว่า 8 หรือ 10 รอบ ผมไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะดวงดีได้ทุกครั้ง ครั้งนี้ของที่พวกเราหาได้ต้องเยอะกว่าแน่ ถึงทีที่พวกเราจะได้อวดกลับบ้างแล้วล่ะครับ”

เขายิ้มแย้มอย่างสดใส แต่เหลียงเหม่ยเฟินไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น เธอกระซิบตอบเบาๆ ว่า “ฉันว่าน้องสะใภ้เขาก็เก่งอยู่นะคะ”

จวงจื้อหย่วนตอบกลับ “อืม เรื่องนั้นผมรู้ แต่ของแบบนี้มันต้องดวงดีให้ไปเจอด้วยนะ ผมว่ากระต่ายป่าบนเขานี้ก็ไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นหรอก คุณดูสิ พวกเราเดินหามาทั้งเช้ายังไม่เจอสักตัวเลย”

เหลียงเหม่ยเฟินพูดเสียงอ่อย “เอ่อ คือว่า...”

เธอพูดต่ออย่างกล้าๆ กลัวๆ “เมื่อกี้ฉันเห็นอยู่นะคะตัวหนึ่ง มันวิ่งผ่านไปไวมาก แป๊บเดียวก็หายไปแล้ว”

จวงจื้อหย่วนถามด้วยความแปลกใจ “อ้าว มีด้วยเหรอ”

จวงจื้อหย่วนมองไม่เห็นเลยสักนิด แต่เหลียงเหม่ยเฟินกลับมองเห็น ทว่ากระต่ายตัวนั้นวิ่งไวราวกับติดปีก พริบตาเดียวก็หายลับไปแล้ว เธอเองยังไม่ทันตั้งตัวจะวิ่งตาม ร่องรอยของมันก็ไม่เหลือให้เห็นอีก

เธอรู้สึกเสียดายเหลือเกิน “มีจริงๆ ค่ะ แต่มันไวมาก พวกเรายังไม่ทันจะทำอะไรมันก็หนีหายไปแล้ว”

จวงจื้อหย่วนสรุป “นั่นไงล่ะ เห็นไหมว่ามันจับยากจริงๆ”

เหลียงเหม่ยเฟินไม่ได้เถียงต่อ แต่ว่านะ แต่ว่า... สำหรับหมิงเหม่ยแล้ว เรื่องนี้คงไม่นับว่าจับยากใช่ไหม

เหลียงเหม่ยเฟินอยากจะแย้งใจจะขาด แต่พอเห็นสามีตัวเองกำลังอารมณ์ดีและมีความสุขขนาดนั้น เธอก็เลยกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป

เธอรู้สึกสับสนในใจเหลือเกิน ใจหนึ่งก็หวังให้พวกหมิงเหม่ยหาของป่าได้เยอะๆ พวกเธอจะได้พลอยมีลาภปากไปด้วย แต่อีกใจหนึ่งก็แอบหวังว่าทางนั้นจะไม่ต้องได้ของเยอะนัก เพราะถ้าทางนั้นได้ของมาเพียบ... เธอชำเลืองมองสามีตัวเองแล้วก็ได้แต่คิดว่า เขาคงจะรู้สึกผิดหวังและหงอยลงไปแน่ๆ

เห็นเขากำลังร่าเริงขนาดนี้ เธอเลยรู้สึกลำบากใจจริงๆ

จวงจื้อหย่วนและภรรยาเดินกลับไปด้วยกัน เมื่อเทียบกับคู่ของจวงจื้อซีที่เดินคุยกันเจื้อยแจ้วมาตลอดทางแล้ว คู่ของพวกเขากลับค่อนข้างเงียบขรึมกว่ามาก นี่คือความแตกต่างระหว่างคู่สามีภรรยาที่อยู่กันมานานกับคู่ที่เพิ่งแต่งงานใหม่ ส่วนทางด้านคู่ที่อยู่กันมานานกว่าอย่างจ้าวชุ่ยฮวาและเฒ่าจวงนั้น กลับมีความเข้ากันได้อย่างลงตัว

ทั้งสองคนต่างแบ่งหน้าที่กันทำ ตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมาในขณะที่จวงจื้อหย่วนและจวงจื้อซีต่างก็แยกย้ายไปหาของป่า ทางฝั่งนี้เองก็มีผลงานไม่น้อยเช่นกัน

เฒ่าจวงตกปลาขึ้นมาได้หลายตัว จ้าวชุ่ยฮวาจัดการย่างไปแล้วหนึ่งชุดและแบ่งให้เด็กๆ กินคนละตัว ปลาพวกนี้ก้างค่อนข้างเยอะ จ้าวชุ่ยฮวาจึงคอยจับตาดูหลานทั้งสองคนกินอย่างใกล้ชิด

พอพวกเขากินหมดเธอก็ไม่ให้กินต่ออีก ถึงอย่างนั้นการได้กินปลาย่างเป็นของว่างหลังจากที่ช่วยเก็บฟืนและขุดผักป่ามาทั้งเช้า ก็ทำให้เด็กทั้งสองคนมีความสุขมากแล้ว

หู่โถวถามขึ้นเสียงใส “ย่าครับ ปลาที่พวกเราหาได้นี่ พอกลับไปบ้านแล้วจะเอาไปทำอะไรกินเหรอครับ”

จ้าวชุ่ยฮวาตอบ “มื้อเที่ยงวันนี้จะย่างให้กินกันคนละตัว ส่วนที่เหลือจะเอากลับบ้านไปทำปลาเค็มตากแห้งจ้ะ”

หู่โถวร้องอ๋อแล้วตอบอย่างดีใจ “ปลาเค็มก็อร่อยเหมือนกันครับ”

จ้าวชุ่ยฮวาลอบมองหู่โถวแล้วรู้สึกทึ่งที่เด็กสมัยนี้เลี้ยงง่ายเหลือเกิน ขอแค่มีของกินให้ก็พอใจกับทุกอย่างแล้ว ไม่เหมือนกับในอนาคตที่เธอจำได้ หู่โถวแต่งงานค่อนข้างช้า ตอนที่ลูกของเขาเกิดเธอก็อายุมากแล้วจนไม่สามารถช่วยเลี้ยงดูได้ พอเด็กเริ่มโตพอที่จะวิ่งเล่นและกินข้าวเองได้ ตอนนั้นก็เข้าสู่ช่วงยุค 90 แล้ว

แม้เธอจะไม่ได้เลี้ยงหลานคนนั้นเอง แต่เธอก็อาศัยอยู่บ้านเดียวกับหู่โถว ลูกสะใภ้ของหู่โถวทำงานยุ่งจนต้องจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลอีกแรง

ขนาดมีคนคอยประคบประหงมตั้งหลายคน แต่เด็กคนนั้นกลับทำให้การกินข้าวแต่ละมื้อกลายเป็นเรื่องใหญ่โต

อันนี้ก็ไม่กิน อันนั้นก็ไม่เอา แค่เรื่องกินข้าวเรื่องเดียว เจ้าหู่โถวน้อยคนนั้นก็โดนฟาดไปตั้งหลายที

เด็กในอนาคตเลี้ยงยากจริงๆ เพราะชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น เด็กๆ เลยเริ่มเลือกกิน แต่ในตอนนี้ที่ชีวิตยังลำบาก เด็กๆ กลับกินได้ทุกอย่าง จ้าวชุ่ยฮวาละสายตามาครู่หนึ่งก็เหลือบไปเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อเข้าพอดี เธอจึงตะโกนเสียงดัง “เสี่ยวเยี่ยนจื่อ!”

ผักป่าต้นเล็กที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อกำลังจะส่งเข้าปากร่วงลงพื้นทันที

จ้าวชุ่ยฮวาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากหลานสาวอย่างระอาแล้วดุว่า “จะกินอันนี้เข้าไปทำไมกัน”

เสี่ยวเยี่ยนจื่อทำตาใสแป๋ว “หนูอยากลองชิมรสชาติดูค่ะ”

“ของพวกนี้กินดิบๆ ไม่ได้นะ เดี๋ยวจะไม่สบายท้อง ต้องเอากลับบ้านไปลวกน้ำร้อนแล้วจิ้มน้ำพริกถึงจะกินได้” จ้าวชุ่ยฮวารู้สึกจนใจจริงๆ เผลอแค่แวบเดียวเด็กพวกนี้ก็จ้องจะหยิบของเข้าปากตลอด เธอพูดต่อว่า

“ลืมแล้วเหรอว่าคราวก่อนพี่ชายเราแอบกินผลไม้ป่าข้างทางจนต้องเข้าโรงพยาบาลน่ะ ถ้าหนูไม่เชื่อฟังจนกินของสุ่มสี่สุมห้าแล้วป่วยขึ้นมา ก็ต้องไปโรงพยาบาลไปกินยาขมๆ แล้วก็โดนหมอฉีดยาให้เจ็บๆ นะ”

ใบหน้าเล็กๆ ของเสี่ยวเยี่ยนจื่อเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เธอรีบบอกว่า “เสี่ยวเยี่ยนจื่อเชื่อฟังค่ะ เสี่ยวเยี่ยนจื่อจะไม่กินของมั่วซั่วอีกแล้ว”

จ้าวชุ่ยฮวากำชับ “ใช่แล้ว ถ้ากินจนป่วยขึ้นมา ย่าจะให้หมอฉีดยาให้เลย”

เสี่ยวเยี่ยนจื่อรีบทำตัวว่าง่ายทันที ไม่มีเด็กคนไหนชอบกินยาหรือโดนฉีดยาหรอก

“อีกอย่าง ถ้าตอนนี้หนูกินของพวกนี้จนอิ่มแล้วจะทำยังไงล่ะ เผลอๆ มื้อเที่ยงอาจจะมีเนื้อให้กินก็ได้นะ”

จ้าวชุ่ยฮวามีความมั่นใจในตัวหมิงเหม่ยอย่างบอกไม่ถูก เธอพูดต่อว่า “ไม่แน่ว่าเดี๋ยวพอพวกเขากลับมา อาจจะจับไก่ป่าหรือกระต่ายป่ามาได้ก็ได้นะ หนูอยากกินเนื้อหรืออยากกินหญ้าล่ะ”

เสี่ยวเยี่ยนจื่อตอบอย่างเด็ดขาด “กินเนื้อค่ะ!”

เธอไม่ใช่กระต่ายน้อยสักหน่อย ทำไมต้องชอบกินหญ้าด้วยล่ะ

เธออยากกินเนื้อมากกว่า อยากกินเนื้อกระต่ายตัวน้อยๆ นั่น เด็กหญิงตัวน้อยกลืนน้ำลายด้วยความอยาก หู่โถวเองก็เริ่มมีความหวังและเฝ้ารอเหมือนกัน

ตลอดทั้งเช้านี้พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้อยู่ว่างๆ เลย ทั้งช่วยขุดผักป่า ทั้งช่วยเก็บฟืนเพื่อเตรียมไว้ทำมื้อเที่ยง แถมยังทำอะไรตั้งหลายอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะได้กินปลาย่างรองท้องไปก่อนตัวหนึ่ง ป่านนี้เขาคงหิวจนไส้กิ่วไปแล้ว

หู่โถวเอามือลูบพุงแล้วถามว่า “คุณย่าครับ พวกเราจะเริ่มกินมื้อเที่ยงกันตอนไหนครับ ผมหิวแล้ว”

“เสี่ยวเยี่ยนจื่อก็หิวแล้วเหมือนกันค่ะ”

จ้าวชุ่ยฮวาตอบ “รออีกเดี๋ยวนะ พวกเขายังไม่กลับมาเลย ออกไปตั้งนานแล้วป่านนี้คงใกล้จะถึงแล้วล่ะ”

“แม่ครับ พวกเรากลับมาแล้วครับ” จวงจื้อหย่วนและภรรยาวิ่งนำกลับมาเป็นคู่แรก พอเห็นจ้าวชุ่ยฮวาเขาก็รีบอวดผลงานเหมือนเด็กๆ ที่ได้ของขวัญ

“แม่ดูสิครับ พวกเราได้ของมาเยอะเลย มีทั้งเชอร์รี่ป่าแล้วก็เห็ดตั้งเยอะแยะ เห็ดพวกนี้พอกลับไปถึงบ้านก็เอาไปตากแดดเก็บไว้เอามาตุ๋นกับไก่นี่อร่อยที่สุดเลยครับ”

จ้าวชุ่ยฮวาชม “โอ้โห ได้มาไม่เลวเลยนะเนี่ย”

หู่โถวถามสวนขึ้นมาทันที “พ่อครับ แล้วไก่อยู่ไหนล่ะครับ ไหนล่ะไก่? ไม่ใช่ว่าจะตุ๋นกับไก่เหรอครับ”

[จบบท]