บทที่ 209: ความอบอุ่นในวันที่ฝนพรำ

บทที่ 209: ความอบอุ่นในวันที่ฝนพรำ

เรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้นั้น หากเป็นบ้านอื่นคงมีเรื่องให้ขุ่นข้องหมองใจกันไม่เว้นแต่ละวัน แต่สำหรับจ้าวชุ่ยฮวาแล้ว เธอไม่เคยเก็บเรื่องหยุมหยิมพวกนี้มาใส่ใจหรือคิดเล็กคิดน้อยกับลูกหลานเลยแม้แต่นิดเดียว โดยเฉพาะกับคู่ข้าวใหม่ปลามันอย่างหมิงเหม่ยและจวงจื้อซี

ทั้งสองคนแทบจะใช้ชีวิตแบบสุขสบาย เช้าตื่นมาก็มีข้าวกิน เย็นกลับมากับข้าวก็วางรออยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว งานการในบ้านแทบจะไม่ต้องแตะต้องให้มือสาก

สิ่งที่สองสามีภรรยาคู่นี้ต้องรับผิดชอบมีเพียงแค่ซักเสื้อผ้าส่วนตัวของตัวเองและกวาดถูทำความสะอาดห้องนอนของตัวเองเท่านั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาจึงดูผ่อนคลายและเบาสบายกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว

อย่าเพิ่งคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่ใครๆ เขาก็เป็นกัน หากลองมองไปรอบๆ ลานบ้านเรือนสี่ประสานแห่งนี้ แล้วเปรียบเทียบกับบ้านของซูต้าเหนียงหรือบ้านของโจวหลี่ซื่อดูสิ จะเห็นความแตกต่างราวฟ้ากับเหว หญิงสูงวัยทั้งสองคนนั้นไม่ได้มีงานมีการทำเป็นหลักแหล่ง วันๆ ก็อยู่แต่บ้าน แต่กลับไม่หยิบจับงานบ้านอะไรเลย ปล่อยภาระทุกอย่างตกไปอยู่ที่ลูกสะใภ้อย่างหวังเซียงซิ่วและเจียงหลู

แม้ว่างานประจำของสะใภ้จะเป็นพนักงานขายตั๋วรถเมล์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและงานก็หนักเอาการอยู่แล้ว ไม่ว่าจะต้องดูแลผู้โดยสารหรือยืนขาแข็งทั้งวัน กลับมาถึงบ้านยังต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำงานบ้านปรนนิบัติแม่สามีอีก

ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวที่อยู่รวมกับคนแก่หรือไม่ ภาระหน้าที่ของผู้หญิงทำงานในยุคนี้ถือว่าหนักหนาสาหัสเอาการ แต่สำหรับหมิงเหม่ยที่แต่งงานเข้ามาในบ้านตระกูลจวง ชีวิตของเธอกลับเบาสบาย มีหน้าที่หลักแค่ไปทำงานให้ตรงเวลาเท่านั้น หาคนโชคดีแบบเธอได้ยากยิ่งนัก

แม้กระทั่งงานจุกจิกอย่างการเก็บล้างถ้วยชามกะละมังไห หรือการรื้อผ้าม่านออกมาซักล้างทำความสะอาดครั้งใหญ่ในช่วงเปลี่ยนฤดูกาล งานหนักงานเบาเหล่านี้ล้วนเป็นเหลียงเหม่ยเฟิน สะใภ้ใหญ่ของบ้านที่รับอาสาเหมาทำทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้ หมิงเหม่ยจึงมีท่าทีที่อ่อนน้อมและเกรงใจเหลียงเหม่ยเฟินเป็นอย่างมาก คนเราจะมองแค่ว่าตัวเองให้อะไรกับคนอื่นอย่างเดียวไม่ได้ ต้องมองย้อนกลับมาด้วยว่าตัวเองได้รับอะไรจากคนอื่นบ้าง การอยู่ร่วมกันถึงจะมีความสุข

หมิงเหม่ยยกชามซุปแป้งแผ่นขึ้นซดน้ำซูตดังโฮก ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจ

"อร่อยจังเลยค่ะแม่"

จ้าวชุ่ยฮวาที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาหันมายิ้มมุมปาก

"จะไม่ให้อร่อยได้ยังไงล่ะ ฉันเอาน้ำซุปที่เหลือจากทำหยางโร่วเพ่าหมัว (ซุปเนื้อแพะใส่ขนมปัง) เมื่อคืนมาทำเชียวนะ น้ำซุปเข้มข้นขนาดนั้น"

หมิงเหม่ยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง ฝีมือปลายจวักของแม่สามีเธอคนนี้เป็นที่หนึ่งจริงๆ ไม่ว่าจะเทียบกับฝีมือแม่แท้ๆ ของเธอหรืออาหารในร้านอาหารของรัฐ ก็ยังสู้รสมือของจ้าวชุ่ยฮวาไม่ได้ แต่หมิงเหม่ยก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่า ที่อาหารมันอร่อยล้ำเลิศขนาดนี้ เป็นเพราะแม่สามีของเธอกล้าที่จะใส่เครื่องปรุงและวัตถุดิบแบบไม่หวงของ

ครอบครัวเดิมของหมิงเหม่ยถือว่าเป็นครอบครัวที่กินดีอยู่ดีระดับหนึ่ง แต่แม่ของเธอก็ยังมีความคิดแบบคนยุคนี้ที่ต้องประหยัดมัธยัสถ์ จะกินอะไรทีก็ต้องคำนวณแล้วคำนวณอีก

แต่จ้าวชุ่ยฮวานั้นต่างออกไป เธอมีความคิดที่เปิดกว้างและพิถีพิถันเรื่องการกินอยู่มาก ต่อให้บอกว่าประหยัดแล้ว แต่ปริมาณเครื่องปรุง น้ำมัน หรือเนื้อสัตว์ที่ใส่ลงไป ก็ยังมากกว่าบ้านอื่นหลายเท่าตัว

ไม่ต้องดูอื่นไกล แค่ดูเมนูอาหารในบ้านตระกูลจวงก็รู้แล้ว มีทั้งเนื้อทั้งปลาเวียนมาขึ้นโต๊ะทุกสัปดาห์ หากจะหวังพึ่งเงินค่าอาหารสิบหยวนที่พวกเธอจ่ายให้กองกลางทุกเดือน ลำพังแค่จะซื้อธัญพืชหยาบมากินให้ครบเดือนยังแทบจะเลือดตาแทบกระเด็น

เห็นได้ชัดว่า สองผู้เฒ่าจวงต้องควักเนื้อตัวเองออกมาโปะค่าอาหารส่วนเกินเหล่านี้เพื่อให้ลูกหลานได้กินดีอยู่ดี เรื่องนี้หมิงเหม่ยรู้ดี และพี่สะใภ้ใหญ่อย่างเหลียงเหม่ยเฟินก็รู้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นสะใภ้ใหญ่จะยอมทำงานบ้านงกๆ โดยไม่บ่นสักคำอย่างนั้นหรือ ทุกคนต่างก็มีบัญชีในใจ รู้ว่าอะไรควรไม่ควร

"แม่คะ วันนี้ฝนตก พวกแม่ไม่ต้องขึ้นเขาหรอกนะคะ" หมิงเหม่ยเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

เมื่อวานแม่สามียังเปรยๆ ว่าจะขึ้นไปหาของป่าบนเขา แต่วันนี้ฟ้าฝนไม่เป็นใจ ขืนขึ้นไปตอนนี้คงไม่ปลอดภัยแน่ ถนนหนทางลื่นปรื๊ดประเดี๋ยวจะล้มเจ็บตัวเอาเปล่าๆ

จ้าวชุ่ยฮวาพยักหน้ารับ "ฉันรู้แล้ว วันนี้ไม่ไปหรอก"

เธอกวาดสายตามองลูกหลานที่กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวเช้ากันอยู่อย่างพร้อมหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ฉันมีเรื่องจะบอกพวกแก..."

แน่นอนว่าหนีไม่พ้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ทำหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ แม้จะยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าครอบครัวไป๋วางแผนจะเล่นงานบ้านพวกเขาหรือไม่ แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว ความน่าจะเป็นมีสูงถึงแปดเก้าส่วนเลยทีเดียว

จวงจื้อหย่วนเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ พลางสบถออกมา "ไอ้พวกเวรตะไล ไร้คุณธรรมสิ้นดี"

เมื่อก่อนเขาก็มองว่าไป๋เฟิ่นโต้วเป็นคนใช้ได้คนหนึ่ง แต่ทำไมพักหลังมานี้ถึงได้ทำตัวเลวร้ายลงทุกวันก็ไม่รู้

ช่างบังเอิญเสียจริงที่ความคิดของจวงจื้อหย่วนช่างตรงกับความคิดของเฒ่าจวงผู้เป็นพ่อ เฒ่าจวงเองก็มองไป๋เหล่าโถวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเช่นกัน

ต้องยอมรับเลยว่า การเป็นชายโสดที่เฝ้ารอความรักอย่างสิ้นหวังมานานปี มันทำให้คนเราเพี้ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ พอเห็นคนอื่นได้ดีมีความสุข ก็พาลอิจฉาริษยาจนหน้ามืดตามัว

"เอาเถอะ พวกแกรู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหามก็พอ ฉันเดาว่าเป้าหมายของพวกมันคงไม่ใช่แกหรอกเจ้าใหญ่ แกไม่ได้ทำงานในโรงงานเดียวกับพวกมัน โอกาสเจอกันก็น้อย แต่ก็นะ..."

จ้าวชุ่ยฮวาชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะหันไปถามลูกชายคนโต

"เจ้าใหญ่ ปีนี้แกมีสิทธิ์ลุ้นตำแหน่งหัวหน้าขบวนรถไฟ (เลี่ยเชอจ่าง) ใช่ไหม?"

จวงจื้อหย่วนเงยหน้าขึ้นจากชามข้าว "ก็มีสิทธิ์ครับแม่ แต่คู่แข่งที่แย่งตำแหน่งนี้มีตั้งหลายคน ผมว่าคงหวังยาก"

จ้าวชุ่ยฮวาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย

"บางครั้งนะ เรื่องบางเรื่องถ้าจำเป็นต้องมีการมอบของขวัญของฝากเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ก็อย่าไปเสียดายหรือเขินอายเลย มันเป็นเรื่องปกติของการเข้าสังคม การไปมาหาสู่เพื่อสร้างไมตรีจิตมันจำเป็นนะ"

จวงจื้อหย่วนหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เข้าใจในสิ่งที่แม่สื่อทันที เขาพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย "ครับแม่ ผมเข้าใจแล้ว"

"แม่คะ หนูไปทำงานก่อนนะคะ"

หมิงเหม่ยเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนัง เห็นว่าเวลาเริ่มกระชั้นชิดแล้ว จึงรีบลุกขึ้นเก็บชาม เฒ่าจวงเองก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปทำงานเช่นกัน

"เออๆ มีอะไรเอาไว้คุยกันตอนเย็น ไปทำงานกันดีๆ ล่ะ" จ้าวชุ่ยฮวาโบกมือไล่

ก่อนที่ลูกสะใภ้ใหญ่จะเดินออกไป จ้าวชุ่ยฮวาก็เรียกไว้และกำชับเสียงเข้ม

"สะใภ้ใหญ่ สองสามวันนี้เธอต้องไปรับไปส่งเด็กๆ ด้วยตัวเองนะ ห้ามคลาดสายตาเด็ดขาด ฉันกลัวว่าไอ้ตัวซวยสองพ่อลูกนั่นจะหันมาเล่นงานเด็กๆ แทน"

เหลียงเหม่ยเฟินเบิกตาโตด้วยความโกรธ "พวกมันกล้าเหรอ!"

แค่คิดว่าใครจะมาทำร้ายลูกหลาน เธอก็ของขึ้นแล้ว บ้านตระกูลไป๋นี่มันน่ารังเกียจจริงๆ

"คนพรรค์นั้นมันหน้าด้านหน้าทนจะตายไป" เธอบ่นอุบอิบ "น่าขยะแขยงชะมัด"

จ้าวชุ่ยฮวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "คนแบบนั้นน่ะ เก็บความลับไม่อยู่หรอก อีกวันสองวันเดี๋ยวก็รู้เรื่อง ถ้ามันกล้ามายุ่งกับบ้านเรา ฉันจะตบให้หน้าหันเลยคอยดู แต่ถ้ามันไปเล่นงานคนอื่น... ก็ช่างหัวมันเถอะ เรื่องของชาวบ้านไม่ใช่เรื่องของเรา ฉันว่าถ้ามันไม่เล็งเป้ามาที่บ้านแม่ม่ายโจว ก็ต้องเป็นบ้านเรานี่แหละ บ้านอื่นมันคงไม่เสียเวลาไปวางแผนชั่วๆ ใส่หรอก"

ต้องยอมรับว่าสัญชาตญาณและการคาดเดาแบบสุ่มๆ ของจ้าวชุ่ยฮวานั้นแม่นยำราวจับวาง เธอมักจะมองทะลุถึงแก่นแท้ของปัญหาได้เสมอ แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดก็ตาม

"เอาล่ะ ไปปลุกเด็กๆ ได้แล้ว เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย ฉันต้มไข่ไว้ให้พวกหลานคนละฟอง ไปเอามากินซะ"

เด็กๆ คือวัยที่กำลังเจริญเติบโต ย่อมได้รับสิทธิพิเศษในการกินไข่ต้มทั้งฟอง จ้าวชุ่ยฮวาจะลำเอียงรักหลานมากกว่าก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้และเป็นธรรมดาของคนแก่

ก็เป็นเด็กนี่นะ ถ้าโตเป็นควายแล้วใครเขาจะมานั่งประคบประหงมดูแลขนาดนี้

หลังจากเหลียงเหม่ยเฟินพาเด็กๆ ไปส่งโรงเรียนแล้ว จ้าวชุ่ยฮวาก็ไม่ได้นั่งงอมืองอเท้า เธอหยิบหนังกระต่ายที่ตากแห้งไว้ออกมาจัดการ ขนกระต่ายสีขาวปุกปุยแบบนี้ เอาไปทำให้เด็กๆ ใช้ไม่ได้หรอก เลอะเทอะง่ายเกินไป

ไม่ว่าจะเอาไปตัดเย็บเป็นหมวกหรือถุงมือให้เจ้าตัวเล็ก วิ่งเล่นซนแป๊บเดียวก็ดำปิ๊ดปี๋ แถมหน้าหนาวแบบนี้ซักแล้วก็แห้งยาก จ้าวชุ่ยฮวาเลยตัดสินใจว่าจะไม่ทำให้หลานๆ แต่จะเก็บสะสมหนังกระต่ายพวกนี้ไว้ รอให้ได้จำนวนมากพอ แล้วจะตัดเย็บเป็นเสื้อกั๊กขนสัตว์บุวมอุ่นๆ ให้ตาเฒ่าของเธอใส่กันหนาวตอนหน้าหนาว

ตัวเธอเองวันๆ อยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยได้ออกไปตากลมตากฝนที่ไหน ไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้หรอก แต่สามีของเธอต้องออกไปทำงานแต่เช้ามืด กลับก็ค่ำมืด เสื้อกั๊กขนสัตว์จะเป็นประโยชน์กับเขามาก

อย่าเห็นว่าตาเฒ่าจวงมีเงินเดือนไม่น้อย แต่ชีวิตจริงของเขาแทบไม่เคยได้ใช้ของดีๆ เลย เงินทองหามาได้เท่าไหร่ก็ทุ่มเทให้ลูกให้หลานจนหมด คนรุ่นพวกเขาชอบคิดเสมอว่า ความสุขสบายรออยู่ในวันข้างหน้าอดทนลำบากวันนี้เพื่อสบายวันหน้า แต่ใครจะไปรู้อนาคตได้เล่า ชีวิตคนเรามันไม่แน่ไม่นอน

ในชีวิตก่อนหน้านี้ สามีของเธอจากไปทั้งที่อายุยังไม่มาก ไม่ทันได้เสวยสุขบั้นปลายชีวิตด้วยซ้ำ

ดังนั้นเมื่อมีโอกาสได้กลับมาใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง จ้าวชุ่ยฮวาจึงตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะดูแลสามีคู่ทุกข์คู่ยากคนนี้ให้ดีที่สุด เท่าที่กำลังของเธอจะทำได้ ชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายไป

ขณะที่เธอกำลังจัดแจงข้าวของอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกดังมาจากหน้าประตูบ้าน

"เสี่ยวจวง! เสี่ยวจวงอยู่ไหม!"

จ้าวชุ่ยฮวาวางหนังกระต่ายในมือลง แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปที่หน้าประตูพร้อมกับตวาดเสียงแข็ง

"จะแหกปากร้องหาอะไร! เรียกซะเสียงดังเหมือนจะเรียกวิญญาณเลยนะ!"

คนที่ยืนตะโกนอยู่หน้าบ้านไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นไป๋เฟิ่นโต้ว คู่กรณีที่พวกเธอเพิ่งนินทาไปหยกๆ

ไป๋เฟิ่นโต้วมีสีหน้าเร่งรีบ "เสี่ยวจวงอยู่ไหม? พ่อผมตากฝนเมื่อวาน วันนี้เลยเป็นไข้หวัด ผมอยากให้เขาไปดูอาการให้พ่อหน่อย"

จ้าวชุ่ยฮวากรอกตามองบนทันที เบื่อหน่ายกับความหน้าด้านของคนบ้านนี้เต็มทน

"แกป่วยก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาลสิ ถ้าสมองป่วยก็ไปเช็คสมองด้วย พูดไม่รู้ภาษาคนหรือไง ฉันบอกไปตั้งกี่รอบแล้วว่าลูกชายฉันไม่ใช่หมอ!"

จ้าวชุ่ยฮวาเท้าสะเอวชี้หน้าด่ากราดอย่างไม่ไว้หน้า

"นี่ถามจริงเถอะ ไป๋เฟิ่นโต้ว แกกำลังแช่งพ่อแกทางอ้อมหรือไง? อยากให้พ่อแกตายเร็วๆ จะได้รีบจัดงานศพแล้วกินโต๊ะจีนฉลองมรดกหรือเปล่าฮะ? ถ้ารักพ่อจริง ทำไมถึงมาตามคนที่ไม่ใช่หมอไปรักษา? ทั้งที่รู้ว่าลูกฉันไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ แกนี่มันใจดำอำมหิตจริงๆ นั่นพ่อบังเกิดเกล้าแกนะเว้ย!"

"แก..."

"แกจะมาแกอะไรของแก" จ้าวชุ่ยฮวาสวนกลับทันควัน

เธอกวาดตามองไป๋เฟิ่นโต้วตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน

"ฉันว่าแกนี่เจตนาไม่บริสุทธิ์แล้วนะ ขืนแกยังทำตัวแบบนี้ ฉันจะไปฟ้องคณะกรรมการชุมชนจริงๆ ด้วย มีลูกชายประสาอะไรทำกับพ่อแบบนี้ นี่แกไม่ได้หาหมอเถื่อนมารักษาพ่อนะ แต่แกกำลังจะให้คนที่ไม่ใช่หมอมารักษาพ่อแท้ๆ ของตัวเอง แกกะจะฆ่าพ่อแกทางอ้อมหรือไง"

"ป้าพูดบ้าอะไรเนี่ย ผมแค่เห็นพ่อตัวร้อนจี๋เลยทำอะไรไม่ถูก สมองมันรวนไปหมด นั่นพ่อบังเกิดเกล้าผมนะ ผมจะไปคิดร้ายได้ยังไง ป้าจ้าวนี่ขี้มโนชะมัด"

จ้าวชุ่ยฮวาหัวเราะ "เหอะ" ในลำคอ ยกมือกอดอก มองไป๋เฟิ่นโต้วด้วยสายตาจับผิดเต็มที่

ไป๋เฟิ่นโต้วเห็นท่าไม่ดีจึงตัดบท "เออๆ เอาเถอะ ผมไม่คุยกับป้าแล้ว ผมพาพ่อไปโรงพยาบาลดีกว่า"

ว่าแล้วไป๋เฟิ่นโต้วก็รีบวิ่งกลับบ้านไป อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่การแสดงละครและไม่ได้อยู่ในแผนการชั่วร้ายอะไรของพวกเขา

แต่เป็นไป๋เหล่าโถวที่ป่วยจริงจากการตากฝนเมื่อวาน

คนแก่ปานนี้แล้ว ทั้งหกล้ม ทั้งตากฝน แถมยังต้องเดินตากฝนกลับเข้าเมืองอีกตั้งหลายชั่วโมง ร่างกายสังขารย่อมรับไม่ไหวเป็นธรรมดา อย่าได้เอาไปเทียบกับคนรุ่นเดียวกันที่อยู่ชนบทเชียว

พวกคนในเมืองเป็นชนชั้นกรรมาชีพ งานในโรงงานถึงจะเหนื่อยแต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับชาวไร่ชาวนา พวกเขาไม่ได้ใช้แรงงานหนักหนาสาหัสขนาดนั้น

พอลำบากตรากตรำเข้าหน่อย ร่างกายก็เลยประท้วงเอาแบบนี้

ไป๋เฟิ่นโต้วไม่กล้าต่อปากต่อคำกับจ้าวชุ่ยฮวาอีก เขารีบหันไปทางบ้านตระกูลซูแล้วตะโกนเรียก "ป้าซูครับ ป้าซูออกมาหน่อย"

ซูต้าเหนียงรีบกุลีกุจอออกมาทันที "มีอะไรล่ะ?"

"พ่อผมป่วยครับ ผมคนเดียวจัดการไม่ไหว ป้ามาช่วยผมพยุงแกหน่อยเถอะครับ เราจะพาแกไปโรงพยาบาล"

ซูต้าเหนียงรีบแย้งทันที "จะไปโรงพยาบาลทำไม ไปห้องพยาบาลของโรงงานเรานี่แหละ ใกล้กว่าตั้งเยอะ แถมดูแลสะดวกกว่าด้วย ขืนไปโรงพยาบาลข้างนอก แล้วเธอต้องทำงาน ใครจะเฝ้าไข้ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงตัวคนเดียว อากาศก็แย่แบบนี้ ไปกลับลำบากจะตาย"

เหตุผลจริงๆ คือ ถ้าไปโรงพยาบาลข้างนอก ค่ารักษาพยาบาลมันแพงกว่าห้องพยาบาลโรงงานโขเลย

เธอไม่อยากให้ตาเฒ่าคนนี้สิ้นเปลืองเงินทองโดยใช่เหตุ เก็บเงินพวกนั้นไว้ให้เธอไม่ดีกว่าหรือ?

เธอจะได้เอาเงินไปซื้อเนื้อให้หลานชายกินไงล่ะ

เธอพูดต่อ "ถ้าพาไปห้องพยาบาลโรงงาน ฉันยังพอจะอยู่เฝ้าไข้ช่วยดูแลได้ จะกลับมาทำกับข้าวที่บ้าน แล้วเธอก็แวะมาดูพ่อมันก็สะดวกกว่า จริงไหม?"

ไป๋เฟิ่นโต้วพยักหน้าเห็นด้วย "ป้านี่รอบคอบจริงๆ"

ทั้งสองคนรีบเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็พยุงไป๋เหล่าโถวที่หน้าซีดเผือด ตัวร้อนจนเพ้อ สวมชุดกันฝนเดินโซซัดโซเซออกมา ซูต้าเหนียงกุมมือไป๋เหล่าโถวไว้แน่น พลางปลอบประโลม

"พี่ไป๋ อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวได้ฉีดยาลดไข้ก็ดีขึ้นแล้ว ถ้าไม่ไหวก็พิงฉันมาได้เลย"

ไม่รู้ว่าไป๋เหล่าโถวทรมานจริงหรือแกล้งทำ พอได้ยินแบบนั้นก็ทิ้งน้ำหนักตัวพิงไหล่ซูต้าเหนียงทันที

ทั้งสามคนประคองกันเดินออกจากลานบ้านไปอย่างทุลักทุเล

ป้าหวังที่ได้ยินเสียงเอะอะเดินออกมาดูที่ลานหน้าบ้าน พอเห็นภาพซูต้าเหนียงกับไป๋เหล่าโถวเดินตัวติดกันแถมยังจับมือถือแขนกันแนบแน่น ก็อดไม่ได้ที่จะซู้ดปากด้วยความหมั่นไส้

"ดูทำเข้าสิ ไม่อายฟ้าดินเลยนะนั่น ทำเหมือนโลกนี้มีกันอยู่แค่สองคน"

จ้าวชุ่ยฮวาตีหน้าเคร่งขรึม แกล้งดุเพื่อนบ้าน "เธอก็สำรวมหน่อย เขาเรียกว่าการช่วยเหลือซึ่งกันและกันต่างหาก"

ป้าหวังกลั้นขำไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมา "ฉันเชื่อตายล่ะ"

สองหญิงชรายืนมองแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้น จ้าวชุ่ยฮวาคิดในใจว่า ดูท่าเรื่องป่วยนี่คงเป็นเหตุด่วนเหตุร้ายนอกเหนือแผนการสินะ

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนั้นวางแผนจะทำอะไรกันแน่

ทว่า... ดูจากสภาพที่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ขนาดนั้น แถมยังพากันไปที่ห้องพยาบาลโรงงานอีก...

จ้าวชุ่ยฮวาไม่อยากจะจินตนาการ พรุ่งนี้ข่าวลือคงปลิวว่อนไปทั่วโรงงานแน่!

เช้าตรู่วันนี้ จวงจื้อซีเดินทางมารายงานตัวที่แผนกประชาสัมพันธ์

ช่วงนี้เขาคุ้นเคยกับคนในแผนกนี้เป็นอย่างดีเพราะต้องมาซ้อมการแสดงอยู่บ่อยๆ หัวหน้าแผนกซ่งจึงไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก เขาพาจวงจื้อซีเข้ามาในห้องทำงาน ปรบมือเรียกความสนใจจากทุกคน

"ทุกคนมากันครบแล้วนะ ฉันขอแนะนำหน่อย นี่คือสหายจวงจื้อซี ฉันเชื่อว่าทุกคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดีอยู่แล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะย้ายมาประจำที่แผนกประชาสัมพันธ์ของเรา ขอให้ทุกคนต้อนรับเพื่อนร่วมงานใหม่ด้วย"

ทุกคนปรบมือต้อนรับเกรียวกราว จวงจื้อซีโค้งตัวเล็กน้อย "ผมเพิ่งย้ายมาใหม่ หากมีอะไรทำไม่ถูกต้องหรือไม่เข้าใจตรงไหน รบกวนพี่ๆ ช่วยชี้แนะด้วยนะครับ"

"เสี่ยวจวง นายถ่อมตัวเกินไปแล้ว นายทำได้ดีมากอยู่แล้วน่า"

"นั่นสิ ใครไม่รู้บ้างว่านายเก่ง ถ่อมตัวขนาดนี้เดี๋ยวพวกเราก็น้อยใจแย่ นึกว่าเห็นพวกเราเป็นคนอื่นคนไกล"

"ใช่ๆ แผนกเราไม่มีหนุ่มๆ หน้าใหม่มาสองสามปีแล้วนะเนี่ย เสี่ยวจวงนี่ถือว่าหนุ่มที่สุดในแผนกแล้ว"

"คราวหน้าถ้ามีงานรื่นเริงหรืองานแสดงอะไรอีก พวกเราก็มีขุนพลเอกเพิ่มมาอีกคนแล้วสิ"

ทุกคนต่างพูดคุยหยอกล้อกันอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น ต้องบอกว่าทุกคนมีทัศนคติที่ดีต่อเขามาก

ก็แหงล่ะ ในเมื่อไม่ได้มีผลประโยชน์ขัดกัน ก็ไม่มีใครอยากจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับเพื่อนร่วมงานใหม่ตั้งแต่วันแรกหรอก ในวงการทำงาน การผูกมิตรย่อมดีกว่าสร้างศัตรู เว้นเสียแต่ว่าคนคนนั้นจะสมองทึบจริงๆ ถึงจะกล้าแกว่งเท้าหาเสี้ยน

ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่คนหนึ่ง... เสี่ยวสวี่

ขาของเสี่ยวสวี่ยังไม่หายดี แต่เพราะงานแสดงวันแรงงานครั้งนี้เขาไม่ได้มีส่วนร่วมเลยสักนิด ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นคนวงนอกและเริ่มร้อนรนใจ

วันนี้เขาเลยรีบมาทำงานทั้งที่ขายังเดี้ยง ลากขาข้างที่เจ็บมาทำงาน เห็นว่าเมื่อเช้าแม่ของเขาต้องแบกเขามาส่งถึงที่ ทำราวกับว่าถ้าขาดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปสักคน โรงงานเครื่องจักรแห่งนี้จะหยุดหมุนอย่างนั้นแหละ

ตอนนี้นั่งประจำที่ด้วยใบหน้าดำทะมึน อารมณ์บูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

ตามหลักแล้วเขากับจวงจื้อซีก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกันมาก่อน แต่ความขุ่นข้องหมองใจเล็กๆ น้อยๆ ย่อมมีแน่นอน

เสี่ยวสวี่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปนั้นไม่ผิด ในเมื่อเขาจะถ่ายทอดวิชาชีพให้ คนเรียนก็ต้องมีน้ำร้อนน้ำชาให้เป็นค่าครูบ้างไม่ใช่หรือ? นี่เป็นเรื่องปกติจะตายไป ขนาดเขาลงพื้นที่ไปฉายหนังตามชนบท เขายังต้องกินต้องใช้ หาเศษหาเลยจากตำแหน่งหน้าที่ มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ใครๆ ก็ทำกัน เขาไม่เห็นว่ามันจะผิดตรงไหน

อีกอย่าง เขาไม่ได้เรียกร้องเงินทองสักแดงเดียว แค่ขอของกำนัลนิดหน่อย แต่ไอ้หมอนี่กลับเทเขาดื้อๆ ซะงั้น ถ้าไม่ใช่เพราะจวงจื้อซีไม่ยอมเรียน เหล่าเฉาก็คงไม่ได้ส้มหล่นคว้างานนี้ไปกิน พอคิดถึงเรื่องนี้ทีไร ไฟโทสะในใจเขาก็ลุกโชนขึ้นมาทุกที

เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่า จะสอนจวงจื้อซีก็จริง แต่จะกั๊กวิชาเอาไว้บ้าง โดยเฉพาะเทคนิคสำคัญๆ เขาจะวางยาไว้ พอถึงเวลาหน้างานจริงแล้วจวงจื้อซีทำพลาดจนแก้ปัญหาไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องวิ่งแจ้นมาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากเขา

ถึงตอนนั้น เขาจะปรากฏตัวขึ้นในฐานะฮีโร่ผู้บาดเจ็บแต่ยังสปิริตแรงกล้า กอบกู้สถานการณ์วิกฤตไว้ได้ ไม่เพียงแต่จะได้รับคำชื่นชมล้นหลาม แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในโรงงานก็ต้องมองเห็นความสำคัญของเขาและตบรางวัลให้อย่างงาม

แผนการช่างสมบูรณ์แบบ... ถ้าจวงจื้อซีไม่ชิงลาออกจากการเป็นลูกศิษย์เขาไปเสียก่อน!

[จบบท]