“เอาลูกชายฉันคืนมานะ!” อีนังสารเลว! ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกชายฉัน ฉันจะฆ่าแก!”
หวังโชวไฉพุ่งเข้าใส่เจียงหนิงหนิงราวกับคนเสียสติ แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวเธอ...
โครม! เจียงหนิงหนิงเหวี่ยงไม้ในมือฟาดใส่กำแพงบ้านหลักจนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่ เศษอิฐและเศษปูนร่วงกระจาย
พร้อมกับกล่องเหล็กใบหนึ่งที่หล่นลงมาจากด้านใน หวังโชวไฉชะงักไปชั่วขณะด้วยความตกใจ
แต่แทบไม่ได้สนใจกล่องเหล็กเลย สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมในมือเจียงหนิงหนิงเท่านั้น
เขาพุ่งเข้าไปแย่งมันอีกครั้ง พร้อมตะโกนใส่ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ถ้าไม่อยากโดนจับ ก็ช่วยกันจัดการมันสิ!” ชายคนนั้นยืนตัวแข็งหน้าซีดเผือด ตอนแรกเขากลัวแรงของเจียงหนิงหนิงจนไม่กล้าขยับ แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็เริ่มลังเล ถ้าถูกจับคงดีกว่าต้องต่อสู้ อย่างมากก็แค่ถูกขังไม่กี่วัน
แต่ถ้าพุ่งเข้าไปตอนนี้...มีหวังได้ตายจริงๆแน่
ในขณะที่เขายังชั่งใจอยู่ หวังโชวไฉก็พุ่งเข้าหาเจียงหนิงหนิงอีกครั้ง
“คืนมา! เอาลูกชายฉันคืนมา อีสารเลว! ฉันจะฆ่าแก!” สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวราวกับคนถูกผีเข้าสิง
เจียงหนิงหนิงยกขาขึ้นแล้วเตะออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ปัง! ร่างของหวังโชวไฉลอยกระเด็นไปไกลกว่าหนึ่งเมตร ก่อนจะตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง
ในไลฟ์สด คอมเมนต์ระเบิดทันที
[โอ้โห! เท่มาก!]
[ฉันลุ้นจนแทบหยุดหายใจเลยล่ะ!]
[คุณหนู ระวังตัวด้วยนะ!]
แต่ถึงจะโดนเตะหนักขนาดนั้น หวังโชวไฉก็ยังดิ้นรนและลุกขึ้นมาอีก “คืนลูกชายฉันมา!”
เจียงหนิงหนิงไม่สนใจเขา เธอก้มลงหยิบกล่องเหล็กขึ้นมา
ขณะนั้นเอง หวังโชวไฉก็หันไปมองชายอีกคน ก่อนจะตะโกนว่า “ของของซ่งกุ้ยฮวาอยู่ข้างใน!”
สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที ของของซ่งกุ้ยฮวางั้นเหรอ หรือว่า...หวังโชวไฉเก็บหลักฐานพวกนั้นเอาไว้ตลอด?
บ้าเอ๊ย! ถ้าถูกเปิดโปงขึ้นมาล่ะก็แย่แน่ เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รีบวิ่งไปเปิดท้ายรถ ลากเด็กสาวคนหนึ่งออกมาอย่างแรง
ก่อนจะคว้ามีดออกมา
ผู้ชมในไลฟ์สดแตกตื่นทันที
[มีใครอยู่หมู่บ้านชิงเหอบ้างไหม! ช่วยที!]
[พระเจ้า เขาถือมีดแล้ว!]
[คุณหนู รีบหนีเร็ว!]
เด็กสาวที่ถูกลากออกมาหัวกระแทกพื้นอย่างแรงเธอร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด แต่เจียงหนิงหนิงกลับยังสงบนิ่ง
เธออุ้มรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ชั่งน้ำหนักกล่องเหล็กเบาๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“ดูเหมือนพวกนายจะหวงกล่องนี้มากเลยสินะ งั้นฉันก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ ว่าข้างในมีอะไรกันแน่นะ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับคนถือมีดอยู่เลย
หวังโชวไฉพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เจียงหนิงหนิงเตะเขากลับไปเหมือนเดิมอย่างสบายๆ
ส่วนชายถือมีดก็กวัดแกว่งคมคีดเข้าหาเธอทันที เธอเพียงแค่เอียงตัวหลบ จากนั้นวางรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมลงบนขอบหน้าต่างอย่างใจเย็น ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้
“พี่ชาย คุณคงโมโหมากสินะ แต่ดูท่าแล้วคุณก็ยังสู้ฉันไม่ได้อยู่ดี”
กร๊อบ! เสียงกระดูกเคลื่อนดังขึ้นและข้อมือของชายคนนั้นหลุดจากเบ้าทันที
“อ๊ากกกก!” เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด และมีดที่ถืออยู่ก็หลุดจากมือร่วงลงพื้น เจียงหนิงหนิงเตะมันกระเด็นออกไปไกล
จากนั้นจึงเปิดฝากล่องเหล็กออกช้าๆ “ไหนมาดูกันหน่อยสิ ว่าพวกนายซ่อนอะไรเอาไว้”
ผู้ชมในไลฟ์สดเงียบกริบ กล้องส่องเข้าไปด้านใน และสิ่งแรกที่ปรากฏคือ...บัตรนักศึกษาเก่าๆ หลายใบ
[บัตรนักศึกษางั้นเหรอ?]
[เหมือนของเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเลย]
[เดี๋ยวนะ... มหาวิทยาลัย XX?]
[โอ้พระเจ้า! คนสมัยนั้นสอบเข้าที่นี่ได้ถือว่าเก่งมากเลยนะ!]
ความรู้สึกแปลกๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจผู้ชมจำนวนมาก เจียงหนิงหนิงหยิบบัตรใบหนึ่งขึ้นมาเปิดดู
ด้านในมีรูปถ่ายหญิงสาวคนหนึ่ง ชื่อของเธอคือ ซ่งหยวน นักศึกษาคณะฟิสิกส์และสารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัย XX
เจียงหนิงหนิงชะงักไปทันที จากนั้นค่อยๆ หันไปมองซ่งกุ้ยฮวาที่กำลังนั่งกอดเข่า ตัวสั่นอยู่บนพื้น
“อย่าตีฉัน...ฉันจะไม่หนีแล้ว...ฉันจะคลอดลูกชาย...ฉันจะไม่หนีแล้ว...”
เสียงพึมพำของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เจียงหนิงหนิงมองใบหน้าที่เหี่ยวย่นนั้นอย่างเงียบงัน
ในดวงตาของเธอ เหมือนมองเห็นหญิงสาววัยยี่สิบคนหนึ่งซ้อนทับอยู่ หญิงสาวผู้ที่เคยเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดัง
เป็นความภาคภูมิใจของครอบครัว มีอนาคตสดใสรออยู่ข้างหน้า แต่ตอนนี้...กลับกลายเป็นหญิงวัยกลางคนที่ดูแก่ราวกับคนอายุหกสิบ ถูกทำร้ายจนไร้สภาพ และหวาดกลัวสามีจนไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เลย
เจียงหนิงหนิงกำบัตรนักศึกษาแน่น ก่อนหันไปมองหวังโชวไฉ
“นี่แกลักพาตัวเธอมาใช่ไหม?” คอมเมนต์เดือดทันที
[ค้ามนุษย์แน่ๆ!]
[แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!]
[นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!]
หวังโชวไฉรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่!” เขานอนหอบอยู่บนพื้น ไม่กล้าสู้ต่อเขาจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีเจรจาแทน
“คุณเจียง คุณมาทวงหนี้ไม่ใช่เหรอ ผมคืนเงินให้คุณเดี๋ยวนี้เลยก็ได้!”
“อย่ามายุ่งเรื่องครอบครัวผมเลย คุณบุกเข้ามาในบ้านคนอื่น แถมยังทำลายทรัพย์สินอีก แบบนี้ผิดกฎหมายนะ!”
และตามคาดในไลฟ์สดด่ากันสนั่น
[แกยังกล้าพูดเรื่องกฎหมายอีกเหรอ!]
[คนก่อนหน้านี้ยังเข้าไปเย็บผ้าอยู่เลย!]
หวังโชวไฉหันไปตะโกนใส่ลูกสาว “เข้าไปเอาเงินสดสองหมื่นออกมาเดี๋ยวนี้ แล้วพาพี่สาวคนนี้ออกไปจากบ้านซะ!”
เด็กสาวหลายคนที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ที่มุมลานบ้าน ต่างสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นสายตาของพ่อ พวกเธอก็ยิ่งหวาดกลัว
สุดท้ายจึงค่อยๆ เดินเข้ามาหาเจียงหนิงหนิง “พี่สาว... ไปเถอะค่ะ...”
หวังโชวไฉฝืนยิ้ม “เด็กดี เชื่อฟังพ่อนะ คืนนี้พ่อจะซื้อของอร่อยให้กิน”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ของอร่อย เด็กผู้หญิงทุกคนหน้าซีดเผือดดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังทันที
“พี่สาว... ได้โปรด... ไปเถอะ...” หวังโชวไฉหันไปทางซ่งกุ้ยฮวาอีกครั้ง
“ซ่งกุ้ยฮวา ไปเอาเงินมา แล้วส่งเธอออกไป!” ซ่งกุ้ยฮวาลุกขึ้นทันที ราวกับได้ยินคำสั่งที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก
แม้ร่างกายจะเจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว เธอก็ยังเดินมาคว้าแขนเจียงหนิงหนิง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า
“ไปกันเถอะ...” หวังโชวไฉจ้องเจียงหนิงหนิงเขม็ง ในสายตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
แกกล้าตีฉัน กล้าต่อยฉัน แต่แกจะกล้าลงมือกับซ่งกุ้ยฮวาและเด็กพวกนี้ไหม แกจะทนได้หรือ?
แต่เจียงหนิงหนิงไม่ได้มองเขาเลย เธอมองซ่งกุ้ยฮวาเพียงคนเดียวแล้วเอ่ยชื่อที่อยู่บนบัตรนักศึกษาช้าๆ
“ซ่งหยวน” ร่างของซ่งกุ้ยฮวาสั่นสะท้านทันที ดวงตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มสั่นไหว เธอส่ายหน้าแรงๆ
“ฉันไม่กล้าหนีแล้ว...”
“ฉันจะคลอดลูกชาย...”
“ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว...”
เมื่อเห็นภาพนั้น เด็กผู้หญิงหลายคนก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาพร้อมกัน เจียงหนิงหนิงสูดลมหายใจลึกๆ
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน เธอก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างถูกซ่อนไว้ในกำแพง และตอนนี้...เธอไม่คิดจะหยุดอีกต่อไป
เธอยกไม้ขึ้นสูงแล้วฟาดลงไปที่กำแพงเต็มแรง โครม! กำแพงสั่นสะเทือน หวังโชวไฉคำรามลั่น
“นี่พวกแกตายกันหมดแล้วหรือไง ไม่ได้ยินที่ฉันพูดงั้นหรือ!”