[ร้านจัดงานศพเจียงเหรอ? ใช่ร้านที่ไลฟ์สดทวงหนี้ไปเมื่อวานหรือเปล่า?]
[ฉันว่าคุณเจียงเธอสุดยอดมากนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ หลิวเถาคงยังหลอกคนต่อไปเรื่อย ๆ แล้วจ้าวเฉียนเฉียนก็คงตายไปแล้ว]
[ไร้จรรยาบรรณตรงไหน? เล่ามาให้ละเอียดสิ!]
[ฉันดูออกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คนที่ไลฟ์ขายบ้านกระดาษจะเป็นคนดีได้ยังไง? พี่จ้าวต่างหากที่ทำแต่ความดี ไม่มีทางโกหกแน่นอน]
พี่จ้าวแต่งตัวเรียบง่าย สะพายตะกร้าปลาใบใหญ่ไว้บนหลัง น้ำหนักของมันมากจนเธอต้องก้มตัวไปข้างหน้า
เดินก็ยากลำบาก เหงื่อไหลอาบเต็มใบหน้า
แต่เมื่อเห็นจำนวนผู้ชมในไลฟ์สดเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และคอมเมนต์ก็มีมากกว่าปกติหลายเท่า ความเหนื่อยทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้ง ในใจของเธอมีเพียงความตื่นเต้น
ดูท่าแล้วแผนสร้างกระแสของเธอจะได้ผลจริง ๆ! พี่จ้าวยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนพูดว่า
“ฉันคงพูดรายละเอียดมากไม่ได้หรอกค่ะ การนินทาคนอื่นลับหลังมันไม่ใช่เรื่องดี”
“ฉันแค่อยากเตือนทุกคนไว้เท่านั้น เอาล่ะ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว เราไปปล่อยปลากันดีกว่า”
ในเวลาเดียวกัน ไลฟ์สดของเจียงหนิงหนิงก็เริ่มต้นขึ้นเช่นกัน
หญิงสาวสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์ขาสั้น ดูคล่องแคล่วและทะมัดทะแมง
เธอสวมหมวกกันน็อก ก่อนสตาร์ตมอเตอร์ไซค์คันเล็กด้วยท่าทีมั่นใจ
“สวัสดีคะทุกคน ยินดีต้อนรับสู่การไลฟ์สดทวงหนี้ครั้งที่สองนะคะ!”
ห้องแชตคึกคักทันที
[วันนี้จะไปทวงหนี้ใคร?]
[ผู้หญิงคนนี้เท่มาก ฉันชอบ!]
เจียงหนิงหนิงยิ้ม “วันนี้เราจะไปหาสตรีมเมอร์คนหนึ่งกันค่ะ”
“ไอดีของเธอคือ ‘สะสมคุณธรรม ทำความดี : พี่จ้าว เราไปกันเลย!”
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น มอเตอร์ไซค์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
ก่อนออกเดินทาง เจียงหนิงหนิงส่งข้อความหาพี่จ้าว จากนั้นก็ปิดหน้าจอไลฟ์ของอีกฝ่ายแล้วมุ่งหน้าออกไปทันที
แต่เพียงประโยคเดียวของเธอ ก็ทำให้ห้องแชตระเบิดทันที
[พี่จ้าว? คนที่ปล่อยสัตว์ทำบุญคนนั้นน่ะเหรอ?]
[เธอเป็นสตรีมเมอร์สายบุญนะ ทำไมถึงติดหนี้ร้านจัดงานศพได้ล่ะ?]
[เมื่อวานเป็นหลิวเถา วันนี้เป็นพี่จ้าว สนุกแน่!]
[สายบุญปะทะร้านจัดงานศพ!]
[รีบไปเลย! อยากดูแล้ว!]
ที่ริมทะเลสาบชานเมือง พี่จ้าวเดินทางมาถึงจุดหมายในที่สุด เธอวางตะกร้าปลาลงบนพื้นอย่างแรง
ก่อนเช็ดเหงื่อด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า “เด็ก ๆ คะ เรามาถึงแล้วนะ”
ยังไม่ทันพูดจบ ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นบนหน้าจอ
【แจ้งเตือนระบบ: คุณเจียง ร้านรับจัดงานศพ ไลฟ์สดทวงหนี้ ได้ติดตามคุณแล้ว】
จากนั้นข้อความอีกบรรทัดก็ปรากฏขึ้น
【คุณเจียง ร้านรับจัดงานศพ : ไลฟ์สดทวงหนี้】
“คุณจ้าว เมื่อวันที่ 28 มีนาคมปีที่แล้ว คุณได้ซื้อแพ็กเกจจัดงานศพแบบครบวงจรจากร้านของเรา เป็นเงินทั้งสิ้น 18,888 หยวน”
“ขณะนี้ฉันกำลังเดินทางไปทวงหนี้ถึงบ้าน กรุณาเตรียมเงินไว้ให้พร้อมด้วยนะคะ”
“แล้วพบกันในอีกสามชั่วโมงค่ะ” ทันทีที่ข้อความนี้ปรากฏ ไลฟ์สดของพี่จ้าวก็แทบระเบิดทันที
[เมื่อกี้ยังบอกว่าร้านเขาไร้จรรยาบรรณอยู่เลย สรุปติดหนี้เขาจริงเหรอ?]
[ฮ่า ๆ มีคนกล้าติดหนี้ร้านจัดงานศพด้วยเหรอเนี่ย?]
[ฉันเริ่มอยากดูสองคนนี้ปะทะกันแล้ว!]
[เกาะกระแสหรือเปล่า?]
[ไม่รู้แหละ ฉันอยู่ดูต่อแน่นอน]
พี่จ้าวมองจำนวนผู้ชมที่พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
เพราะนี่คือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด ที่เธอจงใจพูดถึงร้านจัดงานศพเจียง ก็เพื่อดึงให้เจียงหนิงหนิงเข้ามาหาเธอ
เพราะยิ่งเรื่องใหญ่เท่าไร คนดูก็ยิ่งมากเท่านั้น ส่วนเรื่องหนี้ มันก็ผ่านมาตั้งปีแล้ว ใครจะพิสูจน์ได้ว่าเธอจ่ายหรือยังไม่ได้จ่าย?
ตราบใดที่เธอไม่ยอมรับ คนที่เสียเปรียบก็จะกลายเป็นเจียงหนิงหนิงเอง และเธอจะใช้กระแสนี้เป็นบันไดไต่ขึ้นไปสู่ความดัง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ พี่จ้าวก็ยิ้มเยาะก่อนพูดกับกล้อง
“มาทวงหนี้ฉันเหรอ ตลกสิ้นดี ทุกคนก็รู้ว่าฉันทำแต่ความดี ฉันจะไปติดหนี้แล้วไม่จ่ายได้ยังไง?”
“คุณเจียง ร้านจัดงานศพ ตอนนี้ฉันอยู่ริมทะเลสาบชานเมืองนะ”
“คุณบอกว่าจะมาทวงหนี้ถึงบ้าน แล้วคุณรู้ด้วยเหรอว่าบ้านฉันอยู่ที่ไหน?”
“เห็นชัด ๆ ว่าคุณกำลังเกาะกระแสฉันต่างหาก คุณทำธุรกิจจัดงานศพแท้ ๆ แต่กลับพูดจาเหลวไหลไปทั่ว”
เธอส่ายหน้าอย่างผิดหวัง “เด็ก ๆ อย่าไปสนใจเธอเลยค่ะ เราไปปล่อยปลากันดีกว่า”
“สมัยนี้คนแปลก ๆ มีเยอะจริง ๆ” “คนหนุ่มสาวควรหางานโรงงานทำมากกว่ามาสร้างเรื่องไร้สาระแบบนี้นะ”
แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่สายตาของเธอกลับแอบเหลือบมองยอดผู้ชมที่พุ่งขึ้นไม่หยุด
เธอมีความสุขจนแทบปิดไม่มิด เธอสูดหายใจลึกหนึ่งครั้งและหันกล้องไปยังตะกร้าใบใหญ่
“มาเถอะค่ะ ฉันจะพาทุกคนดูปลาที่เราจะปล่อยวันนี้ดีกว่า” เธอดึงผ้าใบที่คลุมอยู่ด้านบนออก
ทันใดนั้น ห้องแชตก็แตกตื่นทันที
[เดี๋ยวนะ! ปลาพวกนี้ตัวใหญ่เกินไปหรือเปล่า?!]
[แต่ละตัวต้องหนักอย่างน้อยสี่ห้าปอนด์แน่ ๆ]
[ตะกร้านี้ตัองหนักไม่ต่ำกว่าหกสิบเจ็ดสิบปอนด์แน่นอน]
[นั่นเธอจะแบกทั้งหมดขึ้นเรือจริง ๆ เหรอ?]
[จำได้ไหม ว่าครั้งก่อนเธอปล่อยปลาน้ำจืดลงทะเลมาแล้วนะ!]
[เรียกว่าปล่อยปลาไม่ได้หรอกต้องเรียกว่าส่งปลาไปตายดีกว่า]
[ฉันไม่สนปลาแล้ว!]
[ฉันอยากดูเจ้าหนี้มาทวงหนี้มากกว่า!]
[คนหนึ่งอยู่ริมทะเลสาบ อีกคนบอกว่าจะไปถึงบ้าน]
[ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าเจียงหนิงหนิงจะทวงหนี้ก้อนนี้ยังไง!]