บทที่ 105: ก๋วยเตี๋ยวหมูเครื่องใน

บทที่ 105: ก๋วยเตี๋ยวหมูเครื่องใน

หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่คนนั้นก็หันมาทำความเคารพโจวจงเฟิงอย่างแข็งขัน "สหายโจวครับ ผมขอเป็นตัวแทนพ่อแม่ของเด็กๆ ที่ถูกลักพาตัวทุกคน ขอบคุณคุณจริงๆ ครับ"

โจวจงเฟิงทำความเคารพตอบ เจ้าหน้าที่คนเดิมจึงกล่าวต่อด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความเกรงใจ "สหายโจวครับ คือว่าตอนนี้พวกค้ามนุษย์ถูกจับได้หมดแล้ว แต่ว่าพวกเราอาจจะต้องรบกวนคุณให้ไปที่กรมตำรวจด้วยกันสักหน่อยครับ ต้องรบกวนคุณจริงๆ ครับ"

ลึกๆ ในใจของเจ้าหน้าที่คนนั้นกำลังรู้สึกนับถือเป็นอย่างยิ่ง ทหารที่มาจากกองทัพนี่ช่างแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ แค่เดินทางกลับบ้านไปแต่งงาน ยังสามารถช่วยปิดคดีใหญ่ระดับนี้ได้อีก

โจวจงเฟิงพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ"

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจียงซูหลัน "แต่ว่า ภรรยากับลูกๆ ของผมต้องไปด้วยกัน"

ในสถานการณ์เช่นนี้ การจะฝากพวกเขาไว้กับคนอื่น โจวจงเฟิงไม่วางใจเลยสักนิด

"แน่นอนอยู่แล้วครับ"

เจ้าหน้าที่จากกรมตำรวจมองตามทิศทางที่โจวจงเฟิงชี้ไปอย่างสงสัย ก่อนที่เขาจะต้องสูดลมหายใจเข้า

ภรรยาของสหายโจวคนนี้ ช่างงดงามสะดุดตาเหลือเกิน ในเมืองกวางโจวแห่งนี้ที่ผิวของผู้คนส่วนใหญ่จะออกไปทางสีแทน แต่ผิวของเธอกลับขาวผ่องเนียนละเอียดราวกับไข่ปอก เธอยืนอยู่นิ่งๆ ตรงนั้น สว่างโดดเด่นท่ามกลางผู้คน ทำให้ยากที่จะละสายตาไปได้ มิน่าล่ะ สหายโจวถึงได้ห่วงกังวลจนต้องขอให้ไปด้วยกันทุกที่แบบนี้

เจียงซูหลันสังเกตเห็นสายตาที่มองมา เธอจึงส่งยิ้มที่ดูเขินอายเล็กน้อยกลับไป รอยยิ้มนั้นช่างดูอ่อนโยนและงดงามจับตา

เจ้าหน้าที่คนนั้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น "สหายโจวครับ เด็กที่ภรรยาคุณอุ้มอยู่ใช่หลานชายของผู้บัญชาการกองพลเหลยหรือเปล่าครับ"

โจวจงเฟิงพยักหน้ารับ

ฝ่ายนั้นมองดูหลานชายของผู้บัญชาการกองพลเหลยที่เกาะติดเจียงซูหลันไม่ห่าง ก็อดที่จะรู้สึกทึ่งไม่ได้ ดูท่าสหายโจวคนนี้กำลังจะโชคดีครั้งใหญ่เสียแล้ว หลานชายของผู้บัญชาการกองพลเหลยไม่ใช่เด็กธรรมดาๆ ที่ใครจะเข้าถึงได้ง่ายๆ เลย

หลังจากการทักทายพูดคุยกันพอสังเขป พวกเขาทั้งหมดก็พากันขึ้นรถตำรวจ

ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดรถก็มาจอดเทียบที่หน้าสำนักงานใหญ่กรมตำรวจเมืองกวางโจว

เมื่อมาถึง โจวจงเฟิงก็เตรียมตัวที่จะแยกไปให้การเกี่ยวกับรายละเอียดของคดีกับเจ้าหน้าที่กรมตำรวจ แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาได้แวะต่อสายโทรศัพท์ไปยังห้องทำงานของผู้บัญชาการกองพลเหลย หลังสัญญาณดังขึ้นสามครั้งสายก็ถูกรับ โจวจงเฟิงจึงรีบรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟังอย่างรวบรัดและชัดเจน

ปลายสาย ผู้บัญชาการกองพลเหลยมีท่าทีตื่นเต้นอย่างชัดเจน โจวจงเฟิงจึงยื่นหูโทรศัพท์ให้กับเหลยอวิ๋นเป่า

เด็กน้อยได้พักผ่อนมาสองวันเต็ม ตอนนี้เขาฟื้นคืนเรี่ยวแรงและความสดใสกลับมาหมดแล้ว หนูน้อยจึงตะโกนใส่หูโทรศัพท์ด้วยเสียงดังฟังชัด

"คุณปู่"

เพียงคำว่า 'คุณปู่' คำเดียว ก็ทำเอาผู้บัญชาการกองพลเหลยที่อยู่อีกฝั่งของสายเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา ช่วงหลายวันที่หลานชายหายตัวไป ผู้บัญชาการกองพลเหลยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดมาตลอดชีวิต ได้ลิ้มรสความรู้สึกเสียใจอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งแรก

"อวิ๋นเป่า หลานสบายดีไหม" น้ำเสียงที่ตอบกลับมาสั่นเครือ แฝงไปด้วยความยินดีที่ได้สิ่งล้ำค่ากลับคืนมา

"คุณปู่ครับ ผมสบายดีมากๆ คุณน้าคนสวยเป็นคนช่วยผมออกมาจากพวกคนไม่ดี คุณน้าใจดีกับผมมากเลยครับ ท่านให้ลูกอมผมกินด้วย มีแผ่นแป้ง ปลาเล็กตากแห้ง ซาลาเปาไส้เนื้อ แล้วก็... เอ่อ... ที่เขาเรียกว่าขนมแป้งทอดกรอบน่ะครับ มันทั้งกรอบทั้งหอม อร่อยมากๆ เลย"

พอเป็นเด็ก เมื่อได้ยินเสียงของญาติผู้ใหญ่ที่คุ้นเคย ก็อดไม่ได้ที่จะพูดเจื้อยแจ้วแบ่งปันเรื่องราวของตัวเองออกมา

ผู้บัญชาการกองพลเหลยฟังแล้วเกือบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ "โอ้ หลานรักของปู่ แค่หลานปลอดภัยก็ดีที่สุดแล้ว ส่งโทรศัพท์ให้คุณน้าคนสวยของหลานหน่อยสิ ปู่อยากคุยกับเขาสักสองสามคำ"

เหลยอวิ๋นเป่าจึงส่งหูโทรศัพท์ให้เจียงซูหลันทันที

เจียงซูหลันที่กำลังดูแลเสี่ยวเถี่ยตั้นอยู่ ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปรับมา ท่านปู่เหลยพูดด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่เข้มข้นคล้ายกับภาษากวางตุ้ง เจียงซูหลันพยายามตั้งใจฟัง แต่ก็ยังงงๆ อยู่บ้าง

แต่เธอพอจับใจความประโยคสุดท้ายได้ว่าเขาต้องการคุยกับโจวจงเฟิง เจียงซูหลันเหลือบมองโจวจงเฟิงที่เดินแยกออกไปกับเจ้าหน้าที่แล้ว จึงตอบกลับไปเบาๆ

"โจวจงเฟิงไปคุยเรื่องคดีกับเจ้าหน้าที่กรมตำรวจเมืองกวางโจวแล้วค่ะ"

"งั้นไม่เป็นไร สหายเจียงซูหลันใช่ไหม ฉันขอเป็นตัวแทนของอวิ๋นเป่า ขอบคุณแทนคนทั้งตระกูลเหลยเลยนะ"

ก่อนหน้านี้ทางกรมตำรวจเมืองกวางโจวได้โทรศัพท์แจ้งรายละเอียดให้เขาแล้ว ว่าการช่วยเหลือเด็กในครั้งนี้มันอันตรายและยากลำบากมากเพียงใด

เจียงซูหลันรีบตอบกลับ "ท่านเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ"

พูดจบเธอก็วางสายไป

ทันทีที่วางสาย เด็กทั้งสองคนก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว ก่อนจะประสานเสียงกันพลางกลืนน้ำลาย

"คุณอาเล็ก"

"คุณน้าคนสวย"

"ผมหิวแล้วครับ"

ตั้งแต่ลงรถไฟเมื่อเช้า พวกเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยจริงๆ สำหรับเด็กๆ แล้ว ไม่มีอะไรจะยิ่งใหญ่ไปกว่าเรื่องปากท้องอีกแล้ว

เจียงซูหลันคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอตั้งใจจะหยิบเสบียงแห้งที่พกติดตัวมาจากในกระเป๋าสะพายข้าง แต่ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงในเครื่องแบบที่ดูทะมัดทะแมงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอถือถาดเคลือบทรงกลมสีขาวขอบแดงลายดอกเหมยมาด้วย บนถาดมีชามใบใหญ่วางเรียงกันอยู่สามใบ

"มาเลยค่ะ มาเลย สหายเจียง ลองชิมก๋วยเตี๋ยวหมูเครื่องในสูตรพิเศษของเมืองกวางโจวดูนะคะ"

เส้นก๋วยเตี๋ยวสีขาวนวลขนาดเท่านิ้วก้อยดูนุ่มเหนียวน่ากิน บนผิวน้ำซุปสีน้ำนมมีใบเก๋ากี้สีเขียวสดลอยประดับ สีเขียวสดใสนั้นตัดกับน้ำซุปสีขาวขุ่นได้เป็นอย่างดี ภายในชามยังมีเนื้อหมูแผ่น ไส้อ่อน และตับหมูแผ่น ควันร้อนๆ กำลังลอยกรุ่นขึ้นมา ช่างเป็นภาพที่ชวนให้เจริญอาหารและดูดีต่อสุขภาพ

เจียงซูหลันไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อน เธอเบิกตากว้างอย่างสงสัย "ตับหมู เนื้อหมู แล้วก็ไส้อ่อนเหรอคะ ปกติเขาเอามาต้มรวมกันแบบนี้ด้วยเหรอ"

เธอไม่ค่อยได้เห็นเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ทำจากข้าวแบบนี้เท่าไหร่ เพราะบ้านเกิดของเธอส่วนใหญ่จะกินอาหารจำพวกแป้งสาลีเป็นหลัก อาหารที่นั่นมักจะกินกับซอสเนื้อสับและเต้าเจี้ยว การได้มาเห็นก๋วยเตี๋ยวน้ำใสที่ใส่เครื่องในหมูแบบนี้จึงถือเป็นครั้งแรกของเธอ

ตำรวจหญิงยิ้มอย่างเป็นมิตร "ใช่ค่ะ ช่วยบำรุงสายตาได้ดีเลย สหายเจียงเป็นคนจากแผ่นดินใหญ่ใช่ไหมคะ ถ้ามาถึงเมืองกวางโจวแล้ว ก็ต้องลองชิมของขึ้นชื่อของที่นี่หน่อยค่ะ"

ท่าทีของเธอที่มีต่อเจียงซูหลันนั้นดีเป็นพิเศษ แค่เรื่องที่เจียงซูหลันกับสามีของเธอช่วยกันจับพวกค้ามนุษย์ได้มากมายขนาดนี้ อย่าว่าแต่แค่ทำดีด้วยเลย ถึงจะให้ยกย่องเป็นวีรสตรี พวกเขาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เจียงซูหลันพยักหน้า ขอบคุณอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ก่อนจะแบ่งก๋วยเตี๋ยวใส่ชามเล็กให้เด็กๆ

เหลยอวิ๋นเป่าไม่ต้องรอให้ใครบอก เขากระซิบแนะนำเจียงซูหลันเบาๆ "คุณน้าคนสวยครับ อันนี้อร่อยดีนะ แต่แค่มันไม่เผ็ด"

เจียงซูหลันขานรับในลำคอเบาๆ เธอยื่นตะเกียบให้เสี่ยวเถี่ยตั้น ก่อนที่ตัวเองจะลองชิมดูบ้าง สำหรับคนที่ต้องกินแต่อาหารแห้งๆ บนรถไฟมาหลายวัน พอมาเจออาหารร้อนๆ ที่มีน้ำซุปแบบนี้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง

เส้นก๋วยเตี๋ยวนุ่มละมุนแทบจะละลายในปาก น้ำซุปมีรสชาติกลมกล่อม หอมอร่อยคล่องคอ มันเหมือนรสชาติดั้งเดิมที่คุ้นเคย แต่ก็มีมิติของรสชาติที่ลึกซึ้งมากกว่านั้น

ตำรวจหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ มองเธออย่างคาดหวัง "เป็นยังไงบ้างคะ"

เจียงซูหลันครุ่นคิดหาคำอธิบายที่เหมาะสม ก่อนจะตอบกลับไปเบาๆ "รสชาติกลมกล่อมมากค่ะ"

[จบบท]