บทที่ 183: ปมที่ซ่อนเร้น

บทที่ 183: ปมที่ซ่อนเร้น

เหตุผลที่เซียวอ้ายจิ้งยอมอ่อนข้อ ก็เพราะสามีของเธอเลือกที่จะยืนอยู่ข้างโจวจงเฟิงและเจียงซูหลัน

ซ่งเว่ยกั๋วถึงกับพยักหน้าสนับสนุน "จริงอย่างที่รองผู้บังคับการกรมโจวว่า เหล่าเซียว คุณยังไม่รีบขอโทษสหายเจียงซูหลันอีก"

เมื่อถูกระบุชื่อออกมาโต้งๆ เซียวอ้ายจิ้งจึงตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในห้อง

เธอยืนบิดตัวไปมาอย่างกระอักกระอ่วน "เหล่าซ่งก็ขอโทษไปแล้วนี่คะ เราเป็นสามีภรรยากัน เขาขอโทษก็เหมือนกับที่ฉันขอโทษนั่นแหละจ้ะ"

การต้องเอ่ยปากขอโทษเจียงซูหลันเป็นเรื่องที่เธอยากจะทำใจยอมรับได้จริงๆ

นี่ยังไม่นับรวมเรื่องที่เจียงซูหลันดันมาแย่งโจวจงเฟิง ว่าที่หลานเขยในอุดมคติที่เธออุตส่าห์หมายตาไว้ให้หลานสาว แค่นิสัยที่ดูไม่ยอมคนของเจียงซูหลัน เธอก็ไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย

ที่สำคัญ เธอยังถือตัวว่าเป็นภรรยาทหารรุ่นพี่ที่มาก่อนอีกด้วย

โจวจงเฟิงไม่แม้แต่จะชายตามอง ส่วนเจียงซูหลันก็ได้รับการจัดแจงจากสามีไว้เรียบร้อยแล้วว่าให้ก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้าต่อไป ไม่ต้องสนใจสิ่งรอบข้าง

"ผู้บังคับการซ่ง คุณเองก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ"

น้ำเสียงของโจวจงเฟิงเย็นชาลง "ถ้าพวกคุณคิดแบบนี้ วันนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาที่นี่เลย"

เป็นที่ชัดเจนว่าเขาไม่ได้พูดกับเซียวอ้ายจิ้ง แต่กำลังเจรจาโดยตรงกับซ่งเว่ยกั๋ว

ซ่งเว่ยกั๋วทำงานกับโจวจงเฟิงมานาน ย่อมรู้นิสัยของอีกฝ่ายดี

นี่เหล่าเซียวกำลังหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

ทำผิดแล้วยังดื้อดึงไม่ยอมรับผิดอีก

ซ่งเว่ยกั๋วเริ่มเลือดขึ้นหน้า เขากระชากแขนเสื้อภรรยา "คุณก็เป็นสหายเก่าแก่ ทำงานกับองค์กรมานานแล้ว ผิดก็คือผิด ทำไมการให้คุณพูดคำว่าขอโทษมันถึงได้ยากเย็นเหมือนจะขาดใจตายขนาดนี้"

เขาโมโหจริงๆ แล้ว

เมื่อเห็นสามีเอาจริง เซียวอ้ายจิ้งก็หมดทางสู้ เธอสูดหายใจลึก จำใจเค้นเสียงพูดออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก "สหายเจียงซูหลัน ฉันขอโทษด้วย"

ทุกคำที่พูดออกมา ราวกับมีดที่กำลังกรีดเนื้อของเธอ

เจียงซูหลันเพียงแค่ยกแก้วน้ำเคลือบขึ้นดื่ม แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง ทำเหมือนกำลังเปลี่ยนมุมกินข้าว โดยไม่สนใจคำพูดนั้น

เธอไม่ตอบรับ และก็ไม่ปฏิเสธ

บรรยากาศจึงตกอยู่ในความเงียบงัน

จากตอนแรกที่เซียวอ้ายจิ้งดื้อดึงไม่ยอมขอโทษ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอขอโทษแล้ว แต่ฝ่ายเจียงซูหลันกลับเป็นฝ่ายที่ไม่ยอมรับคำขอโทษนั้น

ใบหน้าของเซียวอ้ายจิ้งเริ่มร้อนผ่าว เธอเหลือบมองไปทางโจวจงเฟิงอย่างควบคุมไม่อยู่ สายตาเต็มไปด้วยคำถามว่า ฉันขอโทษแล้ว ทำไมคุณไม่ว่ากล่าวตักเตือนภรรยาของคุณบ้าง

แต่โจวจงเฟิงกลับนิ่งเฉย ไม่ไหวติง

เซียวอ้ายจิ้งอับจนหนทาง เธอจึงตัดสินใจเปล่งเสียงให้ดังขึ้นอีกเล็กน้อย "สหายเจียงซูหลัน ฉันขอโทษจริงๆ จ้ะ"

เจียงซูหลันจิบน้ำแกงในถ้วยอย่างเนิบนาบก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย

"ฉันได้ยินแล้วค่ะ" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิงคำถามที่แทงใจดำ "คุณรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลย และไม่จำเป็นต้องขอโทษด้วยซ้ำใช่ไหมคะ"

เซียวอ้ายจิ้งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา หมาป่าตัวนั้นเธอควบคุมมันได้ที่ไหนกัน

มันวิ่งเข้าไปจะทำร้ายเจียงซูหลัน เธอเป็นคนสั่งมันหรือไง

ไม่ใช่เลยสักนิด แต่ผลลัพธ์คือเธอต้องมานั่งขอโทษ ต้องเขียนรายงานวิจารณ์ตัวเอง แล้วยังต้องถูกประจานผ่านสถานีวิทยุกระจายเสียงของเกาะอีก

เซียวอ้ายจิ้งเม้มปากแน่น แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเธอก็บ่งบอกทุกอย่างว่า 'ใช่ ฉันไม่ผิด'

เจียงซูหลันวางตะเกียบลง สบตาเธอนิ่ง "พวกคุณไปภูเขาด้านตะวันตก ส่วนพวกเราไปด้านตะวันออก ตอนที่พวกเราเผชิญหน้ากัน พวกเรายังอยู่ในอาณาเขตของฝั่งตะวันออก และยังไม่ถึงเส้นทางที่จะใช้ลงจากเขาใช่ไหมคะ"

สิ้นเสียงของเจียงซูหลัน บรรยากาศโดยรอบก็พลันเงียบสงัด

คนที่ไหวพริบดีเริ่มประมวลผลตาม และในที่สุดก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำถามนั้น

สีหน้าของหลายคนเริ่มเปลี่ยนไป

โดยเฉพาะเซียวอ้ายจิ้ง เธอหน้าซีดเผือด ราวกับความลับดำมืดที่ซุกซ่อนไว้ในใจถูกกระชากออกมาตีแผ่ต่อหน้าทุกคน

"ถ้าอย่างนั้น พวกคุณใครก็ได้ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะว่า ต่อให้พวกคุณกำลังถูกหมาป่าไล่ตามจริงๆ ทำไมพวกคุณถึงไม่วิ่งลงเขา แต่กลับวิ่งย้อนมาทางฝั่งทิศที่พวกเราอยู่ มันเพราะอะไรกันคะ"

เหมียวหงอวิ๋นและหวังสุ่ยเซียงที่เพิ่งเดินตามเข้ามาสมทบ เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมา

"นั่นสิ เราเจอกับหมาป่าที่ฝั่งทางเราจริงๆ" เหมียวหงอวิ๋นยืนยัน

หวังสุ่ยเซียงเป็นคนที่คิดได้เร็วกว่า "ทิศที่เราอยู่กับฝั่งตะวันตกมันอยู่คนละทิศกันเลยนะ หมาป่าไม่น่าจะวิ่งข้ามฝั่งมาหาพวกเราได้ไกลขนาดนั้น นอกเสียจาก... นอกเสียจากว่าพวกเธอตั้งใจล่อมันมา"

ประเด็นที่ไม่มีใครติดใจเมื่อวานนี้ ถูกเจียงซูหลันขุดขึ้นมาถามในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังกล่าวคำขอโทษพอดิบพอดี

เมื่อเหมียวหงอวิ๋นช่วยยืนยันข้อเท็จจริง และหวังสุ่ยเซียงตั้งคำถามที่รุนแรง สถานการณ์ก็ยิ่งตึงเครียด

เซียวอ้ายจิ้งและสวีเหม่ยเจียวสบตากันวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน "พวกเธอคิดมากกันไปแล้ว ตอนนั้นพวกเราทุกคนต่างก็หนีตายกันจ้าละหวั่น ใครจะมีสติไปสังเกตทิศทางอะไรกัน"

แต่ความจริงเป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือ

โจวจงเฟิงจึงสรุป "งั้นต้องตรวจสอบใหม่"

เมื่อวานนี้แม้เขาจะตามไปที่เกิดเหตุ แต่ก็ไปถึงช้ากว่าคนอื่นมาก ทำให้เขาพลาดรายละเอียดสำคัญเหล่านี้ไป

จนกระทั่งเจียงซูหลันและคนอื่นๆ ตั้งข้อสังเกตขึ้นมาอีกครั้ง เขาถึงได้ตระหนักว่าเรื่องนี้มันมีเงื่อนงำซับซ้อนกว่าที่คิด

"ไม่ได้นะ"

เซียวอ้ายจิ้งกับสวีเหม่ยเจียวประสานเสียงปฏิเสธออกมาแทบจะพร้อมกัน

ปฏิกิริยานั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องขมวดคิ้ว

เมื่อรู้ตัวว่าแสดงพิรุธมากเกินไป เซียวอ้ายจิ้งจึงรีบแก้ตัว "ไม่ใช่จ้ะ คือเราหมายความว่า ผลการลงโทษมันก็ออกมาแล้วนี่นา"

"ไม่เห็นจำเป็นต้องรบกวนองค์กรให้สิ้นเปลืองกำลังคนมาตรวจสอบซ้ำอีกเลย"

"สหายเซียวพูดถูกจ้ะ เดิมทีมันก็เป็นแค่เรื่องกระทบกระทั่งกันระหว่างภรรยาทหาร ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต สิ้นเปลืองทรัพยากรขององค์กรหรอก"

สวีเหม่ยเจียวรีบพูดเสริม

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่คนโง่ เรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว มีหรือที่จะดูไม่ออกว่ามันหมายความว่าอย่างไร

ซ่งเว่ยกั๋วเลือกที่จะเงียบ เขาสงวนท่าที เพียงแค่ปรายตามองภรรยาของตนด้วยแววตาที่ผิดหวัง หน้าผากของเขาขมวดมุ่นจนแทบจะหนีบยุงตายได้

ผู้บังคับการกรมจ้าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "เรื่องจะตรวจหรือไม่ตรวจ พวกเราคงตัดสินใจเองไม่ได้ รองผู้บังคับการกรมโจว คุณมีความเห็นว่ายังไงล่ะ"

อันที่จริง เขาไม่อยากให้มีการตรวจสอบต่อ เพราะเห็นได้ชัดว่าภรรยาของเขามีส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย หรืออย่างน้อยก็มีแรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์ในเหตุการณ์นั้น

หากยังดึงดันตรวจสอบต่อไป แล้วภรรยาของเขาถูกตัดสินว่าผิดจริง ตัวเขาที่เป็นสามีก็ต้องพลอยอับอายขายหน้าไปด้วย

โจวจงเฟิงไม่ตอบคำถามนั้น แต่หันไปหาภรรยาของตน "คุณอยากให้ตรวจสอบต่อไหม"

เพียงแค่เธอต้องการ ต่อให้มันจะยากลำบากแค่ไหน เขาก็จะสืบสวนเรื่องนี้ต่อไปให้ถึงที่สุด

เจียงซูหลันใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าตรวจสอบต่อไป แล้วผลปรากฏว่าพวกเธอตั้งใจจริงๆ บทลงโทษที่พวกเธอจะได้รับคืออะไรคะ"

โจวจงเฟิงสบตาเธอนิ่ง

"พวกเธอจะถูกลงโทษในข้อหาเจตนาทำร้ายผู้อื่น ถึงเวลานั้น..." เขาปรายตามองไปยังเซียวอ้ายจิ้งและสวีเหม่ยเจียว "ทั้งคู่จะถูกองค์กรขับไล่ออกไป และแน่นอนว่ามันจะส่งผลกระทบโดยตรงไปถึงผู้บังคับการซ่งและผู้บังคับการกรมจ้าวด้วย"

"เรื่องที่ว่าจะยังได้ประจำการอยู่บนเกาะนี้ต่อไปหรือไม่ ก็คงเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณากันใหม่"

[จบบท]