บทที่ 194: โพรงลับหลังม่านน้ำ

บทที่ 194: โพรงลับหลังม่านน้ำ

เหล่าทหารเกณฑ์ใหม่ที่เพิ่งกลับจากการตามล่าหมาป่าอย่างล้มเหลวรู้สึกเสียหน้าที่ถูกนายทหารรุ่นพี่หัวเราะเยาะเข้าให้

"หมาป่าพวกนั้นมันร้ายกาจเกินไปครับ ผมไม่เชื่อหรอกว่าถ้าเป็นพวกผู้บังคับการขึ้นไปแล้วจะกวาดจับพวกมันได้หมดในรอบเดียว"

พวกเขาพยายามวางกับดักมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์คือเหยื่อล่อถูกลากไปกินจนเกลี้ยง แต่เงาของหมาป่าสักตัวก็ยังจับไม่ได้ ปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้ทุกครั้ง เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำว่าศัตรูที่พวกเขากำลังรับมืออยู่นั้นเฉลียวฉลาดเพียงใด

ผู้บังคับการกรมจ้าวและผู้บังคับการกรมน่าไม่ได้ใส่ใจคำแก้ตัวของเด็กใหม่ พวกเขาเพียงแค่หัวเราะเหอะๆ สองมือต่างคว้าปืนยาวมาสะพายบ่าอย่างคล่องแคล่ว แล้วนำทีมทหารราวสิบกว่านายมุ่งหน้าขึ้นสู่แนวเขาอีกครั้ง

การเคลื่อนไหวครั้งนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาพักผ่อนส่วนตัวของพวกเขา ไม่ใช่ตารางการฝึกซ้อมปกติของกองกำลังแต่อย่างใด

ทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่เขตป่าทึบ โจวจงเฟิงก็นึกถึงถ้อยคำกำชับของเจียงซูหลันก่อนที่เขาจะก้าวเท้าออกจากบ้าน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงโดยอัตโนมัติ ดวงตาคู่คมกวาดมองประเมินสถานการณ์รอบตัวอย่างเงียบเชียบ

ร่องรอยการเดินทางของฝูงหมาป่าถูกกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน

การติดตามพวกมันจึงไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร หรือเดินข้ามแม่น้ำทั้งที่มองไม่เห็น ทำได้เพียงใช้วิธีปูพรมค้นหาไปทีละส่วนของภูเขากว้างใหญ่

หลังจากเวลาผ่านไปราวสี่ชั่วโมงเต็มกับการเดินเท้าสำรวจอย่างเปล่าประโยชน์ โจวจงเฟิงก็หยุดนิ่ง เขาตัดสินใจแน่วแน่ "ตามผมมา"

เขานำทัพเลี้ยวไปยังทิศตะวันออก

เหล่าทหารที่ตามมาต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็ไม่มีใครทักท้วง "ตามไปเร็วเข้า รองผู้บังคับการกรมโจวของพวกนายครองแชมป์ที่หนึ่งประเภทเดี่ยวมาตลอดนั่นแหละ"

ขบวนทหารเดินเท้าลึกเข้าไปทางตะวันออกประมาณครึ่งชั่วโมง โจวจงเฟิงก็พบสิ่งที่เขามองหา ต้นไม้ผลป่าที่เจียงซูหลันเคยอธิบายไว้ตรงตามลักษณะทุกอย่าง มันกำลังออกดอกสีขาวโพลน แต่ก็ใกล้ถึงเวลาที่จะร่วงโรยเต็มที

เขาก้มลงสำรวจพื้นดินอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดตัวแล้วเดินเลียบไปตามแนวต้นไม้นั้น มุ่งหน้าไปทางทิศเหนืออีกราวซาวเมตร และหักเลี้ยวซ้ายต่อไปอีกสิบเมตร

เบื้องหน้าของพวกเขาคือม่านน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลซ่าลงมาจากชะง่อนผา

หัวใจของโจวจงเฟิงบีบตัวแน่น

ในทางตรงกันข้าม ทหารนายอื่นที่ติดตามมากลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา "ไปๆๆ ไปล้างหน้าล้างตากันหน่อยเถอะ ในที่สุดก็เจอน้ำสักที"

ผู้บังคับการกรมจ้าวยิ่งอารมณ์ดี เขาลว้งมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบยาสูบหงเหมยซองใหม่ออกมาเตรียมแจกจ่ายให้สหายร่วมทางได้ผ่อนคลาย

ภาพซองยาสูบนั้นทำให้ม่านตาของโจวจงเฟิงหดกระตุก เขาระลึกได้ถึงคำเตือนของเจียงซูหลันก่อนออกจากบ้าน เธอเน้นย้ำกับเขาเป็นพิเศษว่าห้ามจุดไฟหรือสูบบุหรี่ในพื้นที่นี้เด็ดขาด

ราวกับว่าเธอคือผู้วิเศษที่หยั่งรู้ล่วงหน้า สามารถมองเห็นทุกเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

โจวจงเฟิงก้าวเข้าไปฉวยซองยาสูบมาจากมือของผู้บังคับการกรมจ้าวอย่างรวดเร็ว เขาเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อยเป็นคำตอบ "เข้าไปข้างในก่อน"

ผู้บังคับการกรมจ้าวมีสีหน้าประหลาดใจ แต่หากพูดถึงทักษะการเอาชีวิตรอดในป่าแล้ว โจวจงเฟิงคือที่สุดในบรรดาพวกเขา นายทหารรุ่นพี่จึงทำเพียงลูบศีรษะตนเองแก้เก้อ แล้วเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป

ไม่มีใครคาดคิดว่าเพียงแค่การก้าวพ้นม่านน้ำตกเข้ามา จะเหมือนการทะลุมิติมายังโลกอีกใบที่ซ่อนเร้นอยู่

และสิ่งที่โจวจงเฟิงเห็นเป็นอันดับแรก คือรอยเท้าหมาป่าที่ประทับอยู่บนพื้นดินชื้นแฉะหลังม่านน้ำตก

นัยน์ตาของเขาหดแคบลงอีกครั้ง ทุกคำพูดของเจียงซูหลันคือความจริง

นี่มัน... แม่นยำเกินไปแล้ว

ขนาดโจวจงเฟิงผู้ยึดมั่นในหลักการและเหตุผล ไม่เคยเชื่อเรื่องงมงายใดๆ สมองของเขายังถึงกับว่างเปล่าไปชั่วขณะ หรือว่าเจียงซูหลันจะเป็นเทพธิดาจุติลงมาเกิด ถึงได้สามารถคาดการณ์ทุกสิ่งได้อย่างแม่นยำ

แต่ความคิดนั้นก็ถูกปัดทิ้งไป เทพย่อมไม่หวาดกลัวหมาป่าจนตัวสั่นเทาและจับไข้สูงขนาดนั้น ที่สำคัญ ร่างกายของเจียงซูหลันที่เขาสัมผัส เขายืนยันได้ว่าเธอคือมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

โจวจงเฟิงสะบัดศีรษะ พยายามกดความสับสนปั่นป่วนในอกไว้ ขณะที่เขาเผลอไตร่ตรองเพียงเสี้ยววินาที

ซื่อเหยียนและโหวจื่อที่อยู่ด้านหลังก็สังเกตเห็นร่องรอยนั้นเช่นกัน ทั้งคู่สูดลมหายใจเฮือก พยายามกดเสียงให้เบาที่สุด "รอยเท้าหมาป่าครับ ที่นี่มีรอยเท้าหมาป่าจริงๆ"

ร่องรอยที่พวกเขาตามล่ามาหลายวันโดยไม่พบวี่แวว บัดนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าเพียงเพราะรองผู้บังคับการกรมนำทีมมาไม่ถึงครึ่งวัน

สายตาที่ทุกคนใช้มองโจวจงเฟิงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นี่มันเหนือชั้นเกินไปแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงชนะการแข่งขันประเภทเดี่ยวได้ทุกครั้ง พอลองหันกลับมามองตัวเองแล้ว ช่างน่าเศร้าใจนัก

ไม่เพียงแต่ทหารเกณฑ์ใหม่ แม้แต่ผู้บังคับการกรมน่าและผู้บังคับการกรมจ้าวที่อาวุโสกว่า เมื่อเห็นรอยเท้าหมาป่าบนพื้นดินก็อดตกตะลึงไม่ได้

ความสงสัยฉายชัดขึ้นมาทันที พวกเขาอยากรู้ว่าโจวจงเฟิงล่วงรู้ได้อย่างไรว่าหลังม่านน้ำตกจะมีสถานที่เร้นลับซ่อนอยู่ และยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ได้อย่างไรว่าฝูงหมาป่าใช้ที่นี่เป็นรัง?

โจวจงเฟิงสัมผัสได้ถึงความกังขาของทุกคน เขาจึงเอ่ยขึ้นขณะที่ยังย่อตัวตรวจสอบพื้นดิน โดยไม่ได้หันกลับไปมอง "ที่นี่คือจุดที่ซูหลันกับพี่สะใภ้เหมียวเคยมาขุดหน่อไม้ ตอนที่พวกคุณรายงานว่าหาทั่วทั้งเขาก็ไม่เจอ ผมกับซูหลันเลยลองวิเคราะห์กันดูว่าพวกมันน่าจะอยู่ที่นี่ เพราะจุดนี้ลับตาคนที่สุด เหมาะจะเป็นที่ซ่อนตัว"

เขาจงใจเอ่ยชื่อเจียงซูหลัน แต่ก็เจือจางบทบาทของเธอลงในประโยคถัดมา ด้วยการดึงชื่อของเหมียวหงอวิ๋นเข้ามาร่วมด้วย

คำอธิบายนี้ทำให้ทุกอย่างฟังดูสมเหตุสมผลและเป็นไปตามหลักตรรกะ แม้แต่ผู้บังคับการกรมน่าที่ยังลังเลในตอนแรก เมื่อได้ยินว่าภรรยาของตนเองก็เคยมาเหยียบสถานที่แห่งนี้ ความสงสัยสุดท้ายในใจก็มลายหายไป

"ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้" ผู้บังคับการกรมน่าและผู้บังคับการกรมจ้าวเอ่ยขึ้นเกือบพร้อมกัน หากขาดข้อมูลสำคัญนี้ไปเพียงข้อเดียว พวกเขาก็คงไม่มีวันหมาป่าฝูงนี้เจอ

โจวจงเฟิงรับฟังคำนั้นเงียบๆ ดวงตาของเขาวูบไหวเพียงเล็กน้อยโดยไม่มีใครสังเกต เขาไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เพียงแต่จดจ่อกับการสำรวจพื้นที่โดยรอบอย่างละเอียด

โพรงถ้ำหลังม่านน้ำแห่งนี้ มีอาณาบริเวณกว้างขวางกว่าที่พวกเขาประเมินไว้จากภายนอกมาก เรียกได้ว่าเป็นโลกอีกใบที่ถูกซ่อนไว้ก็ไม่ผิดนัก ด้วยพื้นที่ขนาดนี้ การที่หมาป่าสองตัวจะใช้เป็นที่กบดานจึงเป็นเรื่องง่ายดาย

แต่กระนั้น มันก็ยังดีกว่าการเดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปทั่วทั้งภูเขาอย่างไร้จุดหมาย อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็กำหนดขอบเขตการค้นหาได้แล้ว เหลือเพียงการไล่ตรวจสอบไปทีละตารางนิ้ว

เมื่อเห็นโจวจงเฟิงเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อม ทหารนายอื่นก็รีบกระจายกำลังเข้าร่วมทันที

ผู้บังคับการกรมน่าย่อตัวลงข้างพงหญ้ารก เขาใช้มือแหวกกอหญ้าหนาทึบออก เผยให้เห็นกองดินเล็กๆ และสิ่งที่อยู่ภายในนั้นคือมูลหมาป่าที่เริ่มจับตัวเป็นก้อนแข็ง

เขาหยิบกิ่งไม้ใกล้ตัวมาเขี่ยมันเบาๆ แล้วรายงานเสียงเครียด "มูลนี่ยังกึ่งเปียกกึ่งแห้ง คาดว่าน่าจะเป็นของเมื่อวันสองวันนี้เอง"

ชัดเจนยิ่งกว่าชัดเจน หมาป่าเป้าหมายของพวกเขาปักหลักอยู่หลังม่านน้ำตกนี่เอง สถานการณ์ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็น 'การต้อนศัตรูเข้าสู่กรงขัง'

โจวจงเฟิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองภูมิประเทศโดยรอบอย่างประเมิน ก่อนจะพยักหน้า "ตามรอยเท้านี้ไป"

พื้นที่หลังน้ำตกนั้นชุ่มฉ่ำไปด้วยละอองน้ำและความชื้นตลอดเวลา ตราบใดที่หมาป่าเคลื่อนไหวผ่านบริเวณนี้ พวกมันย่อมต้องทิ้งร่องรอยไว้บนดินโคลน และนั่นคือหลักฐานที่พวกมันไม่สามารถปกปิดได้

ปฏิเสธไม่ได้ว่าหมาป่าฝูงนี้ฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง เพราะนอกจากรอยเท้าสองแถวที่ปรากฏบนดินชื้นแฉะจนมิอาจอำพรางได้แล้ว ร่องรอยอื่นๆ ทั้งมูลหรือเศษซากอาหารในบริเวณที่แห้งกว่า ล้วนถูกพวกมันจัดการกลบเกลื่อนไว้ทั้งหมด

ระดับสติปัญญานี้ เทียบเท่ากับความคิดของมนุษย์ที่ซับซ้อน รู้จักการวางแผน การซ่อนเร้น และแม้กระทั่งการซุ่มโจมตี

เมื่อตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ หัวใจของทหารทุกนายก็หนักอึ้ง หรือว่าหมาป่าที่พวกเขากำลังตามล่า จะกลายเป็นอสูรร้ายไปแล้วจริงๆ?

[จบบท]