บทที่ 357: มื้ออาหาร

บทที่ 357: มื้ออาหาร

ช่วงนี้เจียงซูหลันมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก แค่ได้กลิ่นคาวเนื้อสัตว์ก็พะอืดพะอมจนแทบทนไม่ไหว ดังนั้นเมนูหมูเห็ดเป็ดไก่จึงถูกอัปเปหิลงจากโต๊ะอาหารจนเกลี้ยง กลายเป็นมหกรรมอาหารทะเลชุดใหญ่ที่จัดเต็มเสียยิ่งกว่าภัตตาคารเหลา

กลิ่นหอมของทะเลอบอวลไปทั่วห้อง เริ่มจากหอยลายตัวอวบอ้วนผัดพริกรสจัดจ้าน ปลาหมึกยักษ์เนื้อเด้งผัดน้ำมันเงาวับ กุ้งตัวโตอบน้ำแดงสีสวยสด ปลาดาบเงินนึ่งซีอิ๊วส่งกลิ่นหอมละมุน เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีปูม้าหกตัวและปูทะเลก้ามโตอีกสี่ตัวที่ถูกแบ่งครึ่งอย่างละเท่าๆ กัน นำไปนึ่งโชว์ความสดหวาน และนำไปอบน้ำแดงรสเข้มข้น

แค่นับจำนวนกับข้าวอย่างเดียวก็ปาเข้าไปสิบกว่าอย่างแล้ว เล่นเอาโต๊ะอาหารดูเล็กลงไปถนัดตา

แต่พระเอกของงานที่แท้จริงกลับเป็น ‘ข้าวต้ม’ ที่แม่เจียงลงมือเคี่ยวด้วยตัวเอง โดยใช้ข้าวอู่ฉางชั้นดีที่หอบหิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากบ้านเกิด เมล็ดข้าวสีขาวนวลถูกต้มจนแตกบาน นุ่มละมุนและมียางข้าวน่ารับประทาน ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจตลบอบอวลไปทั่ว

ไม่เพียงเท่านั้น บริเวณขอบหม้อข้าวต้มที่กำลังเดือดปุดๆ ยังมี ‘แผ่นแป้งข้าวโพดนาบกระทะ’ แปะเรียงรายอยู่อีกนับสิบชิ้น แผ่นแป้งสีเหลืองทองขนาดเท่าฝ่ามือได้รับความร้อนจากตัวหม้อจนสุกทั่วถึงกัน ด้านที่แนบกับผิวหม้อเกรียมกรอบส่งกลิ่นหอมไหม้นิดๆ ส่วนด้านบนก็นุ่มฟูชวนน้ำลายสอ

เมื่อลำเลียงอาหารทั้งหมดขึ้นสู่โต๊ะแปดเซียนทรงสี่เหลี่ยมกลางบ้าน พื้นที่ว่างบนโต๊ะก็หายวับไปกับตา จานชามสังกะสีเคลือบต้องวางซ้อนกันเป็นคอนโดขนาดย่อม แถมในแต่ละจานยังตักกับข้าวพูนจนแทบจะล้น

แม่เจียงมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอแต่งงานเข้าบ้านสกุลเจียงมาค่อนชีวิต แม้จะภูมิใจว่าฐานะทางบ้านไม่ได้ขัดสนและมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าชาวบ้านทั่วไป แต่ให้ตายเถอะ ต่อให้เป็นวันตรุษจีนที่รวมญาติกันพร้อมหน้า ก็ยังไม่เคยมีมื้อไหนที่อุดมสมบูรณ์และฟู่ฟ่าขนาดนี้มาก่อน

กับข้าวเป็นสิบอย่างวางเรียงรายราวกับงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ นี่มันไม่ใช่ระดับที่ชาวบ้านตาดำๆ จะหากินได้ง่ายๆ หากย้อนเวลากลับไปสักสามสิบปี ภาพแบบนี้คงมีแต่ในบ้านของขุนนางหรือเศรษฐีที่ดินเท่านั้น

แม่เจียงเผลออุทานออกมาด้วยความตกตะลึง "นี่มัน... จะไม่หรูหราฟุ่มเฟือยไปหน่อยเหรอลูก"

ปากก็พร่ำบอกชาวบ้านว่าจะเดินทางมาดูแลลูกสาวที่กำลังตั้งท้อง แต่ดูสภาพตอนนี้สิ กลายเป็นว่าพ่อกับแม่ต่างหากที่มากินดีอยู่ดี ยิ่งกว่าราชาเสียอีก

เจียงซูหลันหัวเราะคิกคัก พลางดึงมือพ่อกับแม่ให้นั่งลงประจำที่ "แม่จ๋า แม่เป็นคนลงมือทำเองกับมือแท้ๆ จะมาบ่นว่าฟุ่มเฟือยได้ยังไง แบบนี้เขาเรียกว่า ‘ทำเองกินเอง นักเลงพอ’ ต่างหากจ้ะ"

พูดจบเธอก็ส่งสายตาปิ๊งๆ ไปทางสามี

โจวจงเฟิงผู้รู้ใจภรรยายิ่งกว่าใคร รับสัญญาณปุ๊บก็ปฏิบัติการปั๊บ เขาลุกไปที่ตู้ลิ้นชักไม้ หายไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกับ ‘เหล้าเหมาไถ’ ขวดสวย นี่ไม่ใช่เหล้าที่หาซื้อได้ทั่วไป แต่เป็นของที่เขาใช้ตั๋วพิเศษที่พ่อแม่ส่งมาให้ไปแลกเก็บไว้ ตั้งแต่ได้มา มันก็นอนนิ่งสงบอยู่ก้นตู้มาตลอด แม้ที่บ้านจะมีแขกไปใครมาบ้าง แต่โจวจงเฟิงไม่เคยตัดใจเปิดมันเลยสักครั้ง

แต่วันนี้วันดี พ่อตามาเยือนถึงถิ่นทั้งที จะให้น้อยหน้าได้ยังไง!

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง วางขวดเหล้าเหมาไถลงบนโต๊ะดัง ปึก เสียงหนักแน่นนั้นสร้างบรรยากาศแห่งพิธีการขึ้นมาทันตาเห็น ราวกับว่ากับข้าวทุกจานบนโต๊ะเปล่งประกายรัศมีความพรีเมียมขึ้นมาอีกระดับ

โจวจงเฟิงขยับเก้าอี้ให้พ่อเจียงนั่งลงอย่างนอบน้อม พลางพูดด้วยน้ำเสียงเอาใจ "พ่อครับ แม่ครับ ลองชิมฝีมือทำอาหารทะเลของผมดูนะครับ สูตรนี้ซูหลันถ่ายทอดวิทยายุทธ์ให้ผมเองกับมือเลย ส่วนเหล้าขวดนี้... วันนี้เราพ่อลูกต้องชนแก้วกันให้หนำใจครับ"

ชายหนุ่มรินเหล้าใส่แก้วด้วยท่าทีคล่องแคล่ว ก่อนจะยกขึ้นด้วยสองมือ "ผมขอดื่มแก้วนี้เพื่อขอบคุณพ่อครับ ขอบคุณจริงๆ ที่เลี้ยงดูซูหลันมาอย่างดี เธอเป็นลูกสาวที่ประเสริฐที่สุด และเป็นภรรยาที่ดีที่สุดของผมครับ"

ต้องยอมรับเลยว่า ในวิชา ‘อ้อนพ่อตา’ นั้น โจวจงเฟิงสอบได้คะแนนเต็มสิบไม่หัก! การที่เขาชมเจียงซูหลัน มันได้ผลดียิ่งกว่าการเยินยอพ่อเจียงตรงๆ เสียอีก พ่อเจียงยิ้มจนแก้มแทบปริ รีบนั่งลงที่หัวโต๊ะแปดเซียนอย่างภาคภูมิใจ

ตำแหน่งที่นั่งถูกจัดวางอย่างมีลำดับอาวุโส พ่อเจียงนั่งหัวโต๊ะ แม่เจียงนั่งเคียงข้าง เจียงซูหลันนั่งถัดมาทางขวามือของแม่ ส่วนลูกเขยยอดกตัญญูนั่งประกบซ้ายมือของพ่อตา

ส่วนสองแสบตัวน้อย นั่งเรียงกันอยู่ฝั่งตรงข้ามตายายพอดิบพอดี

กลิ่นหอมของอาหารยั่วน้ำลายจนเด็กทั้งสองนั่งไม่ติดเก้าอี้ จ้องมองจานกุ้งจานปูตาเป็นมัน พอผู้ใหญ่ส่งสัญญาณว่า "ลงมือได้" เท่านั้นแหละ สองหน่อก็ขยับตะเกียบด้วยความไวแสง!

คนหนึ่งคีบกุ้งตัวโต อีกคนคีบปูก้ามใหญ่ แล้วลำเลียงไปวางโปะลงในชามข้าวของเจียงซูหลันอย่างพร้อมเพรียง "อาเล็ก! กินเยอะๆ นะครับ กินเร็วเข้า!"

ภาพความน่ารักนี้ทำเอาตายายที่เพิ่งมาถึงอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนหน้านี้พ่อเจียงแม่เจียงกังวลเหลือเกินว่าเด็กผู้ชายวัยกำลังซนสองคนนี้จะสร้างความปวดหัวและเป็นภาระให้ลูกสาวท้องแก่ แต่ใครจะไปคิดว่าในเวลาสำคัญ สองคนนี้กลับรู้ความและพึ่งพาได้ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นสิ่งที่พวกเขาทำจนเป็นกิจวัตรในการดูแลเจียงซูหลัน

เจียงซูหลันยิ้มแก้มปริ เตรียมจะคีบปูเข้าปาก แต่ทว่า... ปูในชามกลับอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา!

เป็นมือของโจวจงเฟิงนั่นเองที่ฉกมันไปอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวหน้ามุ่ย รีบกระซิบเสียงเครือ "คุณ... นี่มันน้ำใจของเด็กๆ นะคะ จะทิ้งขว้างได้ยังไงกัน"

โจวจงเฟิงทำหูทวนลม คีบปูเจ้าปัญหานั้นไว้มั่น แล้วหันไปอธิบายกับหลานๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่อ่อนโยน "น้องในท้องกินปูไม่ได้ครับ ปูมันมีฤทธิ์เย็น เดี๋ยวจะทำให้น้องปวดท้อง แล้วอาเล็กก็จะเจ็บไปด้วย เข้าใจมั้ยครับ?"

คำตอบที่ได้รับทำเอาวงข้าวแทบระเบิดเสียงหัวเราะ

เสี่ยวเถี่ยตั้นกับเหลยอวิ๋นเป่าส่ายหน้าดิกเหมือนกลองป๋องแป๋ง ประสานเสียงกันว่า "โธ่ อาเล็กครับ! นี่มันไม่ใช่น้ำใจสลักสำคัญอะไรหรอกครับ อาอยากจะทิ้งขว้างน้ำใจพวกเรายังไงก็เชิญตามสบายเลยครับ!"

คำพูดซื่อๆ แต่เจ็บแสบของเด็กๆ ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งโต๊ะหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

เจียงซูหลันได้แต่กัดกุ้งกินแก้เก้อ พลางส่งสายตาค้อนขวับวงใหญ่ไปให้สามีตัวดี ฮึ! คนใจร้าย เธออุตส่าห์เล็งก้ามปูนั้นมาตั้งนานแล้วนะ

แม่เจียงเห็นลูกสาวหน้างอก็รีบไกล่เกลี่ย "เอาน่าๆ จงเฟิงเขาหวังดีกับลูกนะ อย่าโกรธผัวเลย มาๆ... ลูกอยากกินแผ่นแป้งข้าวโพดไม่ใช่เหรอ แม่คีบให้"

แม่เจียงคีบแผ่นแป้งสีเหลืองทองส่งให้ลูกสาว พร้อมสาธิตวิธีการกินแบบต้นตำรับ

แม่เจียงบิแผ่นแป้งออก แล้วยัดไส้ตรงกลางด้วยแตงกวาดองสูตรเด็ด รสสัมผัสของแป้งข้าวโพดที่หอมหวานและนุ่มหนึบ ผสานกับความกรุบกรอบรสเปรี้ยวเค็มของแตงกวาดอง ตัดกันได้อย่างลงตัว ยิ่งเมื่อซดตามด้วยข้าวต้มร้อนๆ ที่เคี่ยวจากข้าวอู่ฉาง...

เจียงซูหลันเคี้ยวตุ้ยๆ ไปได้แค่สองคำ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายระยิบระยับ ความรู้สึกเปี่ยมสุขล้นปรี่จนแทบจะลอยขึ้นสวรรค์

อร่อย... อร่อยจนน้ำตาจะไหล นี่แหละคือรสชาติของแม่ แม้จะจากบ้านมาเพียงไม่กี่เดือน แต่ความโหยหารสมือแม่ทำให้รู้สึกเหมือนไม่ได้กินมาเป็นสิบปี เธอเคี้ยวอย่างมีความสุข พลางส่งยิ้มตาหยีให้มารดา "แม่จ๋า... ฝีมือแม่เนี่ยเป็นที่หนึ่งในโลกเลย อร่อยที่สุด"

ความเบื่ออาหารที่เคยเกาะกุมเธอมาตลอดช่วงแพ้ท้อง มลายหายไปจนหมดสิ้น มื้อนี้เจียงซูหลันเจริญอาหารอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตัดภาพมาที่ฝั่งหนุ่มๆ โจวจงเฟิงยังคงทำหน้าที่ลูกเขยผู้เสียสละ นั่งดื่มเป็นเพื่อนพ่อตาอย่างแข็งขัน เหล้าเหมาไถนั้นรสชาตินุ่มลึกสมคำร่ำลือ แต่ดีกรีความแรงก็ไม่ใช่เล่น โจวจงเฟิงที่ปกติไม่ใช่คอทองแดงเริ่มหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ผิดกับพ่อเจียงที่ยังคงนั่งหลังตรง สีหน้าปกติราวกับดื่มน้ำเปล่า

โจวจงเฟิงหัวเราะแห้งๆ ยกมือยอมแพ้ "พ่อครับ ผมขอคารวะพ่อแก้วนี้เป็นแก้วสุดท้ายนะครับ ช่วงบ่ายผมต้องกลับเข้ากองทัพ กลัวว่าจะเมาค้างจนเสียงาน"

แต่ถึงอย่างนั้น การที่พ่อตาแม่ยายมาเยี่ยมทั้งที มันก็ต้องต้อนรับให้สมเกียรติที่สุด

พ่อเจียงโบกมืออย่างเข้าใจ จิบเหล้าอึกสุดท้าย แล้วคีบมะเขือยาวผัดน้ำมันเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข "งานการต้องมาก่อนลูก ไม่ดื่มก็ไม่ดื่ม แค่นี้พ่อก็มีความสุขแล้ว"

บรรยากาศระหว่างพ่อตากับลูกเขยช่างกลมเกลียวและให้เกียรติกัน มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเอร็ดอร่อย เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น

เมื่อสงครามบนโต๊ะอาหารจบลง เจียงซูหลันก็ส่งสายตาพิฆาตไปทางโจวจงเฟิงเป็นเชิงรู้กัน ชายหนุ่มรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที รวบชามตะเกียบเตรียมจะขนไปล้าง

แต่ทว่า... แม่เจียงผู้ตาไวยิ่งกว่าเหยี่ยว รีบพุ่งเข้ามาขวางทางปืนทันที "หยุดเลยๆ! ทำแบบนั้นได้ยังไง? จงเฟิงรีบไปเตรียมตัวทำงานเถอะจ้ะ วางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวแม่จัดการล้างเอง"

หัวใจคนเป็นแม่แทบจะวายตาย ก่อนหน้านี้ตอนลูกสาวตัวดีชี้นิ้วสั่งให้ลูกเขยเข้าครัวทำกับข้าว แม่เจียงก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ กลัวลูกเขยจะไม่พอใจ ค่านิยมที่ว่า ‘ลูกผู้ชายห่างไกลจากครัว’ ยังคงฝังรากลึก ยิ่งตอนนี้โจวจงเฟิงไม่ใช่ทหารต๊อกต๋อย แต่ได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งใหญ่โต เป็นถึงผู้บังคับบัญชาที่มีหน้ามีตา

ตอนเห็นลูกเขยทำกับข้าว แม่เจียงก็ลุ้นจนตัวเกร็งไปรอบหนึ่งแล้ว พอโล่งใจไปได้เปราะเดียว คราวนี้ลูกสาวตัวดีดันจะใช้ให้สามีระดับวีรบุรุษไปยืนหลังขดหลังแข็งล้างจานอีก!

จะไม่ให้แม่เจียงสติแตกได้ยังไงไหว? เธอกลัวเหลือเกินว่าขืนซูหลันยังทำตัวเป็นคุณนายชี้นิ้วสั่งแบบนี้ ลูกเขยแสนดีคนนี้จะทนไม่ไหว แล้วเตลิดหนีไปหาคนอื่นน่ะสิ!

[จบบท]