บทที่ 441: พ่อลูกอ่อนผู้เปียกปอน

บทที่ 441: พ่อลูกอ่อนผู้เปียกปอน

โจวจงเฟิงเริ่มรู้สึกตะหงิดใจอย่างจริงจังแล้วว่า เจ้าแฝดสองคนนี้ต้องเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเขาแน่ๆ

ชายหนุ่มพยายามงัดเอารอยยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุด อบอุ่นที่สุด และไร้ที่ติราวกับเทพบุตรออกมาใช้เพื่อซื้อใจเจ้าตัวเล็กทั้งสอง แต่ผลตอบรับกลับว่างเปล่า ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจอมหยิ่งทั้งคู่จะเมินเฉย ไม่ยอมควักกระเป๋าซื้อบัตรเข้าชมรอยยิ้มพิมพ์ใจของคุณพ่อเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น เมื่อเจียงซูหลันเดินเข้ามาเห็นและเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าเขากำลังทำท่าทางประหลาดอะไรอยู่ โจวจงเฟิงจึงทำได้เพียงตอบเลี่ยงๆ เพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ที่ย่อยยับ

"ผม... กำลังพยายามกล่อมลูกอยู่ครับ"

เจียงซูหลันกวาดตามองสภาพสามีที่เปียกโชกไปทั้งตัว ไล่ตั้งแต่หน้าอกลามลงไปจนถึงกางเกงเป็นวงกว้าง เธอพยายามเม้มปากกลั้นขำจนไหล่บางสั่นระริก ก่อนจะอดใจไม่ไหวเอ่ยแซวออกมา

"กล่อมลูกอีท่าไหนคะเนี่ย ถึงได้โดนลูกฉี่รดใส่จนชุ่มฉ่ำปอดขนาดนี้?"

เรื่องนี้ก็นับว่าเป็นปริศนาธรรมประจำบ้านที่หาคำตอบไม่ได้ บ้านนี้มีผู้ใหญ่ตั้งสี่คนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันอุ้มเด็ก แต่มีเพียงโจวจงเฟิงคนเดียวเท่านั้นที่เหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่งอยู่ตลอดเวลา สถิติความแม่นยำของเจ้าตัวเล็กนี่เข้าขั้นน่าขนลุกจนชวนให้สงสัย

แทบจะเรียกได้ว่า ถ้าเขาอุ้มสิบครั้ง จะต้องโดนลูกชายมอบสายน้ำแห่งความชุ่มฉ่ำให้ถึงเก้าครั้ง ส่วนอีกครั้งที่รอดมาได้ก็คงเพราะน้ำหมดพอดี

โจวจงเฟิงทำหน้าบอกบุญไม่รับ ดูจนปัญญาที่จะแก้ตัวจริงๆ ได้แต่ยืนนิ่งยอมรับชะตากรรม

เจียงซูหลันเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของสามีแล้วก็ไม่อยากจะซ้ำเติมให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจไปมากกว่านี้ เธอจึงเอื้อมมือไปรับเจ้าหนูอันอันมาอุ้มไว้เอง

เวลาผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้อันอันดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก ไม่เหมือนลูกลิงตัวแดงๆ ผิวหนังเหี่ยวย่นยับยู่ยี่เหมือนตอนแรกเกิดอีกต่อไป เค้าโครงหน้าเริ่มชัดเจน ผิวพรรณเริ่มตึงเปรี้ยะและขาวผ่องเป็นยองใย ดูน่ารักน่าชังจนอยากจะฟัดแก้มวันละหลายๆ รอบ

เธออาศัยจังหวะที่โจวจงเฟิงปลีกตัวหนีความอับอายไปล้างเนื้อล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เอ่ยปรึกษาเรื่องสำคัญขึ้นมา

"เรื่องงานฉลองครบเดือนของลูก คุณวางแผนไว้ว่ายังไงบ้างคะ?"

ช่วงนี้ทั้งแม่เฒ่าน่าและเหมียวหงอวิ๋นที่อยู่บ้านข้างๆ ต่างก็แวะเวียนมาถามไถ่ด้วยความกระตือรือร้นอยู่ตลอด ดูเหมือนพวกแกจะตื่นเต้นและอยากมาร่วมงานเต็มแก่ จนคนเป็นพ่อเป็นแม่เริ่มกดดัน

โจวจงเฟิงเดินออกมาพร้อมเช็ดผมที่หมาดน้ำ เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ตอนแรกผมคิดไว้ว่า เราจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ กันที่บ้านพักบนเกาะนี่แหละครับ แล้วพอถึงวันที่ครบเดือนจริงๆ เราค่อยพาทุกคนในครอบครัวไปถ่ายรูปครอบครัวเก็บไว้เป็นที่ระลึก แล้วค่อยอัดรูปส่งไปให้ปู่กับย่า แล้วก็พ่อแม่ของคุณ รวมถึงพี่ชายกับพี่สะใภ้ด้วย ให้พวกเขามีรูปหลานเก็บไว้ดูต่างหน้าคนละใบ ให้หายคิดถึง"

สถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ ทั้งทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ล้วนเป็นพื้นที่ที่พวกเขายังกลับไปไม่ได้ในเร็ววันนี้

รวมถึงเมืองหลวงที่ปู่กับย่าอาศัยอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่พวกเขาคะนึงหาและเป็นห่วงที่สุด ก็คงยังกลับไปไม่ได้ในช่วงปีใหม่นี้ อย่างเร็วที่สุดก็คงต้องรอให้ถึงเทศกาลหยวนเซียวผ่านพ้นไปเสียก่อน

พอพูดถึงเรื่องถ่ายรูป เจียงซูหลันก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที เธอคิดว่าความคิดนี้เข้าท่ามาก การบันทึกภาพช่วงเวลาสำคัญของการเจริญเติบโตของลูกเก็บไว้เป็นความทรงจำ คือสิ่งที่คนเป็นพ่อแม่ควรทำที่สุด

เพียงแต่ว่า... บนเกาะกันดารแห่งนี้ไม่มีร้านถ่ายรูปเลยสักร้าน

"จะไปถ่ายที่เมืองกวางโจวเหรอคะ?" เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

โจวจงเฟิงพยักหน้ารับ "ใช่ครับ ไปที่เมืองกวางโจว ที่นั่นอากาศอบอุ่นกว่า สภาพอากาศคล้ายๆ กับบนเกาะ ไม่หนาวจนเกินไป จะได้ถือโอกาสพาเด็กๆ ออกไปเปิดหูเปิดตาด้วย อีกอย่างพ่อกับแม่ของคุณมาขลุกอยู่บนเกาะตั้งนานแล้ว วันๆ ก็ยุ่งอยู่แต่กับการดูแลคุณกับหลาน แทบไม่ได้พักผ่อนเลย ถือซะว่าพาพวกท่านไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจเปลี่ยนบรรยากาศด้วย"

ประจวบเหมาะกับช่วงที่ลูกครบเดือน ก็จะใกล้ช่วงเทศกาลปีใหม่พอดี

เขาคำนวณดูแล้ว ในเมืองกวางโจวน่าจะมีงานวัดและตลาดนัดที่คึกคัก มีของขายเยอะแยะ เหมาะแก่การพาคนแก่และเด็กๆ ไปเดินเล่นสัมผัสบรรยากาศรื่นเริงส่งท้ายปี

เจียงซูหลันลองทบทวนดูแล้ว เธอก็ไม่ได้ออกจากบ้านมานานมากแล้วจริงๆ จะพูดให้ถูกคือนับตั้งแต่ตั้งท้องจนคลอดลูก เธอแทบไม่ได้ก้าวเท้าออกจากเกาะเลย เหมือนถูกจองจำอยู่ในพื้นที่จำกัดมาเป็นปี

ยิ่งพอนึกถึงพ่อกับแม่ที่ดั้นด้นเดินทางไกลมาเพื่อดูแลเธออย่างเหน็ดเหนื่อยโดยไม่ได้หยุดพัก การไปถ่ายรูปครอบครัวครั้งนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะได้ตอบแทนพวกท่านบ้าง

เธอจึงตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำให้เสียเวลา

***

พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาจนใกล้วันงานฉลองครบเดือนของเด็กๆ บรรยากาศภายในบ้านเริ่มคึกคักและเต็มไปด้วยสีสันแห่งชีวิตชีวา

คนแรกที่ได้รับอิสรภาพและการปลดปล่อยราวกับนักโทษพ้นคุกคือเจียงซูหลัน เมื่อครบกำหนดการอยู่ไฟ แม่เจียงก็จัดการต้มน้ำใบอ้ายหม้อใหญ่ยักษ์ให้เธอได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างจุใจเสียที

วินาทีที่สายน้ำอุ่นผสมสมุนไพรราดรดลงบนผิวกาย เจียงซูหลันรู้สึกเหมือนร่างกายที่หนักอึ้งและหมักหมมมานานได้รับการปลดปล่อย ความเหนียวเหนอะหนะและความอึดอัดทั้งมวลมลายหายไปจนหมดสิ้น

ความรู้สึกสะอาดสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วทุกรูขุมขน ราวกับได้เกิดใหม่

ต้องเข้าใจก่อนว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอทำได้แค่เช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นพอให้หายเหนียวตัวเท่านั้น ไม่เคยได้อาบน้ำแบบสะใจอย่างนี้มาก่อนเลย

ดังนั้นตอนที่แม่เจียงเข้ามาช่วยเติมน้ำร้อนให้ เจียงซูหลันจึงอดไม่ได้ที่จะระบายความในใจพร้อมกับหลับตาพริ้มถอนหายใจด้วยความฟิน

"แม่คะ... ถ้ารู้ว่าอาบแล้วมันสบายตัวขนาดนี้ หนูคงแอบหนีไปอาบตั้งนานแล้ว ไม่ทนมาถึงวันนี้หรอก"

เธอต้องใช้ความอดทนขั้นสูงสุดระดับพระอรหันต์ในการข่มใจตัวเองมาตลอดหนึ่งเดือนเต็มๆ

แม่เจียงได้ยินลูกสาวพูดจาแบบนั้นก็ถลึงตาใส่ทันที "พูดอะไรเหลวไหล! คนกำลังอยู่ไฟใครเขาอาบน้ำกัน? นี่ถ้าฉันไม่เห็นแก่ว่าแกเป็นลูกในไส้ ป่านนี้คงโดนดุจนเสียผู้เสียคนไปแล้ว ถ้าเป็นแม่ผัวคนอื่นมาได้ยินเข้าคงอกแตกตายชักดิ้นชักงอ"

ลูกสาวใครคนนั้นก็ย่อมรู้นิสัยดีที่สุด เจียงซูหลันเป็นคนหัวดื้อรั้น ตอนช่วงอยู่เดือนแรกๆ ก็รบเร้าจะไม่ยอมเช็ดตัวท่าเดียว จะขออาบน้ำให้ได้ แต่แม่เจียงก็แข็งใจห้ามไว้จนสำเร็จ

สุดท้ายก็ต้องยอมถอยคนละครึ่งทาง ให้เช็ดตัวได้ แต่ต้องอยู่ในห้องที่มิดชิด ห้ามโดนลมแม้แต่นิดเดียว

นี่ขนาดแม่เจียงยอมผ่อนปรนให้ขนาดนี้แล้ว แม่ลูกสาวตัวดีก็ยังจะมาบ่นเสียดายทีหลังอีก

เจียงซูหลันแลบลิ้นใส่แม่ด้วยความขี้เล่น "โธ่แม่ ก็หนูรู้ไงว่าเป็นแม่ หนูถึงกล้าบ่นให้ฟัง ถ้าเป็นคนอื่นหนูไม่พูดหรอกค่ะ"

คำพูดอ้อนๆ แบบนี้แม่เจียงแพ้ทางเสมอ ฟังแล้วก็รู้สึกชื่นใจว่าลูกสาวยังเห็นแม่เป็นที่พึ่งทางใจ เป็นคนกันเอง

"เอาเถอะๆ รีบอาบเข้า แม่จะไปต้มน้ำใบอ้ายเพิ่มในครัว ส่วนหลานน่ะไม่ต้องห่วง พ่อลูกดูให้อยู่"

แค่เลี้ยงหลานแฝดสองคน พ่อเจียงคงต้องรับบทหนักหน่อยช่วงนี้ แต่ตากับยายก็ดูจะมีความสุขมากกว่าความเหนื่อย

เจียงซูหลันรับคำสั้นๆ แล้วก็ดำดิ่งสู่ความสุขในการแช่น้ำต่อ ผ่านไปสักพัก เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ ด้วยความเข้าใจว่าเป็นแม่ เธอจึงตะโกนบอกโดยไม่ได้หันไปมอง

"แม่จ๋า เติมน้ำใบอ้ายให้หนูอีกหน่อยสิคะ น้ำเริ่มเย็นแล้ว"

การแช่น้ำอุ่นมันสบายจนทำให้เธอเคลิ้มเกือบจะหลับในคาถังน้ำ

รออยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบที่น่าสงสัย

เจียงซูหลันรู้สึกแปลกใจจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วหันกลับไปมองทางต้นเสียง

ภาพที่เห็นทำเอาเธอเบิกตากว้างจนแทบถลน โจวจงเฟิงยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ในมือหิ้วถังไม้ขนาดใหญ่ที่มีน้ำต้มใบอ้ายควันฉุยส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

เจียงซูหลันร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ "อุ้ย! ทำไมเป็นคุณล่ะคะ?"

ปฏิกิริยาอัตโนมัติต่อมาคือการรีบยกแขนขึ้นมาปิดบังหน้าอกด้วยความเขินอาย ใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหูและลำคอ "รีบออกไปก่อนสิคะ!"

ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะแต่งงานจนมีลูกด้วยกันแล้วถึงสองคน แต่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมแบบนี้ เจียงซูหลันก็ยังอดที่จะขัดเขินไม่ได้ หัวใจเต้นตูมตามโครมคราม

ยิ่งตอนนี้เธอไม่ได้สวมใส่อะไรเลย ร่างกายท่อนบนโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอวดสายตาเขาเต็มๆ แม้จะมีไอน้ำจางๆ บังอยู่ แต่มันกลับยิ่งเสริมให้ดูเย้ายวนมากขึ้นไปอีก

สายตาของโจวจงเฟิงในยามนี้ดูลุ่มลึกดำมืดและยากจะคาดเดา สิ่งที่ปรากฏอยู่ในครรลองสายตาคือผิวพรรณที่ขาวเนียนละเอียดดุจหยกเนื้อดีของภรรยา ยิ่งเมื่อถูกไอร้อนจากน้ำสมุนไพรอบอวล ผิวของเธอก็ยิ่งดูระเรื่อด้วยสีชมพูจางๆ ราวกับกลีบดอกท้อที่กำลังเบ่งบานหยาดเยิ้ม

ใบหน้าสวยหวานที่เคยดูอ่อนเยาว์ บัดนี้เมื่อผ่านการเป็นแม่คน กลับยิ่งดูสวยสะพรั่ง มีเสน่ห์ลึกลับและเย้ายวนใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

ซูซูของเขาสวยมาก เขารู้เรื่องนี้ดี แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะสวยได้ถึงขนาดนี้ สวยจนทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

โจวจงเฟิงหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อเรียกสติ พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านราวกับลาวาปะทุ เขาเดินตรงเข้าไปที่ถังอาบน้ำ กะระยะให้พอดีแล้วเทน้ำใบอ้ายลงไปผสมอย่างระมัดระวัง

เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้เป็นปกติที่สุด แต่ก็ยังฟังดูแหบพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด

"แม่ยกถังน้ำไม่ไหวครับ แล้วลูกก็ร้องพอดี แม่เลยต้องรีบไปดู ผมเลยอาสาเข้ามาแทน"

เจียงซูหลันส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ แล้วรีบหดคอ มุดตัวลงไปในน้ำให้ลึกกว่าเดิมจนน้ำปริ่มคาง "งั้น... เทเสร็จแล้วก็รีบออกไปนะคะ"

สถานการณ์แบบนี้มันน่าอายจะตายไป แม้จะเป็นสามีภรรยากัน แต่การมาเปลือยเปล่าต่อหน้ากันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย มันก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ

โจวจงเฟิงรับคำสั้นๆ ว่า "อืม" แล้วรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วผิดปกติ แต่ก่อนจะปิดประตู เขาก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ผมเฝ้าอยู่หน้าห้องนะ ถ้าน้ำไม่พอเรียกผมได้"

ใครจะไปกล้าเรียกอีกล่ะตาบ้า!

เพราะการบุกรุกของโจวจงเฟิงเมื่อครู่ ทำให้เจียงซูหลันหมดอารมณ์สุนทรีย์ในการแช่น้ำต่อโดยสิ้นเชิง เธอรีบจัดการอาบน้ำส่วนที่เหลืออย่างลวกๆ แล้วลุกขึ้นจากถังไม้ทันที

เสียงน้ำกระเพื่อมซ่าและเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันตอนแต่งตัว ดังลอดออกมาให้คนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องได้ยินเป็นระยะๆ ราวกับบททดสอบจิตใจ

โจวจงเฟิงที่ยืนพิงผนังอยู่หน้าประตู แววตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนจากความสงบนิ่งกลายเป็นความปรารถนาที่ลุกโชน ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด สุดท้ายเขาก็ต้องใช้ความอดทนอย่างสูงสุดในการข่มใจ ท่องยุบหนอพองหนอในใจวนไป

[จบบท]