บทที่ 456: ขอแค่ท่านมีความสุข

บทที่ 456: ขอแค่ท่านมีความสุข

ความจริงแล้วความต้องการของพ่อเจียงและแม่เจียงนั้นเรียบง่ายมาก แค่อยากมีรูปถ่ายสวยๆ ไว้ใช้ในงานศพของตัวเอง แต่เพราะเจียงซูหลันยึดติดกับพวกท่านมากเกินไป รักมากเกินไป จนกลายเป็นความกลัวที่จะสูญเสียและเลือกที่จะหนีปัญหา

แต่คนที่เจ็บปวดไม่ได้มีแค่เธอ พ่อกับแม่เองก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องเห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ พวกท่านคงอยากอยู่ดูแลซูหลันไปตลอดชีวิต อยากเห็นเธอมีความสุขไปจนแก่เฒ่า แต่ในความเป็นจริง ไม่มีใครสามารถเดินเคียงข้างลูกหลานไปได้ตลอดเส้นทาง พ่อแม่กับลูกนั้น ถูกลิขิตให้ต้องมีการจากลาในสักวันหนึ่ง เป็นกฎเกณฑ์ที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้

เจียงซูหลันนิ่งเงียบไปอีกครั้ง สมองเข้าใจทุกอย่าง แต่ใจยังคงต่อต้านอย่างหนัก

เมื่อเห็นภรรยายังไม่ยอมพูดอะไร โจวจงเฟิงจึงถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง "ปู่กับย่าของผม ท่านเตรียมรูปถ่ายกับโลงศพไว้ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้วนะ"

ความผูกพันของเขากับปู่ย่านั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าพ่อแม่บังเกิดเกล้าเสียอีก ตอนนั้นเขาก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน แต่พอเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มเข้าใจและปล่อยวางได้ ปู่ย่าของเขาอายุแปดสิบกว่าแล้ว แก่กว่าพ่อแม่ของซูหลันมาก ท่านทั้งสองคือคนที่ใช้ชีวิตแบบนับถอยหลังอย่างแท้จริง อยู่ได้อีกวันก็คือกำไรชีวิต

พอได้ยินแบบนั้น น้ำตาของเจียงซูหลันก็ไหลพรากออกมาอีกระลอก "โจวจงเฟิง... ทำไมคนเราต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ ฉันไม่เข้าใจเลย"

อารมณ์ของเจียงซูหลันช่วงนี้ค่อนข้างอ่อนไหวเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะฮอร์โมนตั้งแต่ช่วงตั้งครรภ์ลากยาวมาจนถึงหลังคลอด ทำให้เธอร้องไห้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้ง่ายดาย ดังนั้นทุกคนในบ้านจึงคอยระมัดระวังคำพูดและการกระทำ พยายามถนอมน้ำใจเธอที่สุด แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะพลาดไปถนัด

การให้ลูกสาวแท้ๆ จ่ายเงินค่ารูปถ่ายหน้าศพของพ่อแม่ตัวเอง สำหรับคนที่มีอารมณ์ละเอียดอ่อนอย่างเจียงซูหลัน มันเหมือนเป็นการกระตุ้นต่อมความเศร้าอย่างรุนแรง และขยายความรู้สึกด้านลบให้ใหญ่โตเกินจริงจนระเบิดออกมา เธอรักพ่อแม่มาก แต่ก็ยอมรับความจริงเรื่องการจากลาไม่ได้มากพอๆ กัน

โจวจงเฟิงสูดหายใจลึก เขาตระหนักว่าใช้เหตุผลธรรมดาคงไม่ได้ผล จึงตัดสินใจเปลี่ยนยุทธวิธีในการเกลี้ยกล่อม

"ตอนนี้พ่อกับแม่ยังนั่งรออยู่ในร้านถ่ายรูปนะ พวกท่านไม่มีเงินติดตัวมาสักแดงเดียว เจ้าของร้านคนนั้นผมดูออกว่าเป็นพวกมองคนที่ภายนอก ถ้าคุณยังไม่รีบเข้าไปจ่ายเงินให้พ่อกับแม่ ปล่อยให้พวกท่านนั่งรอนานๆ เกรงว่าเจ้าของร้านจะเริ่มแสดงท่าทีรังเกียจ หาว่าพ่อกับแม่เป็นคนจนที่ไม่มีปัญญาจ่ายเงิน"

เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อให้เธอจินตนาการตามภาพที่เขาวาดไว้ "แถมยังมีคุณยายกับลูกค้าคนอื่นๆ อยู่ในร้านด้วย พ่อกับแม่แค่อยากถ่ายรูป แต่ลูกสาวกลับปฏิเสธแล้ววิ่งหนีออกมาแบบนี้ คุณว่าพ่อกับแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

"พวกท่านจะต้องโดนคนในร้านหัวเราะเยาะหรือเปล่านะ?"

"พวกเขากล้าเหรอ!" เจียงซูหลันตวาดแว้ดขึ้นมาทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่น

"พ่อกับแม่ของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาหัวเราะเยาะทั้งนั้น!"

พ่อกับแม่คือเกราะป้องกันภัยของเธอ และในขณะเดียวกันก็เป็นจุดอ่อนที่ใครจะมาแตะต้องไม่ได้

"แค่ถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ? ใครบอกว่าไม่มีปัญญาจ่าย!"

พูดจบ เจียงซูหลันก็ชะงักไปเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตกหลุมพรางเข้าให้แล้ว โจวจงเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมาเบาๆ

"ตกลงยอมแล้วใช่ไหมครับ?"

เจียงซูหลันทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะไปพร้อมกันอย่างทำตัวไม่ถูก "โจวจงเฟิง คุณนี่มันร้ายกาจจริงๆ หลอกล่อฉันชัดๆ"

ถึงจะเป็นการเกลี้ยกล่อมเหมือนกัน แต่พอเปลี่ยนมุมมองมาเป็นเรื่องศักดิ์ศรีของพ่อแม่และการถูกคนอื่นดูถูก เธอกลับยอมรับไม่ได้ทันทีและพร้อมจะปกป้องพวกท่านสุดชีวิต

โจวจงเฟิงยิ้มโดยไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาให้เธออย่างเบามือ ทะนุถนอมราวกับเธอเป็นเครื่องแก้วล้ำค่า "เอาล่ะ ไม่ร้องแล้วนะ เดี๋ยวตาบวมไม่สวย"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลชวนฝัน ราวกับหยดน้ำฝนที่ตกลงกระทบผิวน้ำในทะเลสาบที่เงียบสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเจียงซูหลัน เธอหลุบตาลงต่ำ พึมพำเสียงเบา "ขอบคุณนะคะ"

โจวจงเฟิงบีบแก้มเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "ปะ เข้าไปข้างในกันเถอะ"

เจ้าตัวเล็กสองคนในอ้อมแขนต่างพากันมองหน้าพ่อที มองหน้าแม่ที ตาแป๋วแหวว ก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนกำลังคุยกันประสาเด็ก เจียงซูหลันเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ "ลูกกำลังหัวเราะเยาะฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย? เป็นแม่คนแล้วแท้ๆ ยังมายืนร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าลูกอีก"

"ใครจะกล้า เดี๋ยวพ่อตีให้"

บรรยากาศภายในร้านถ่ายรูปเต็มไปด้วยความอึดอัด พ่อเจียงกับแม่เจียงนั่งกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข สายตาคอยชำเลืองมองไปทางประตู้หน้าร้านอยู่ตลอดเวลาด้วยความกังวล ผิดกับเหลยอวิ๋นเป่าและเสี่ยวเถี่ยตั้นที่กำลังตื่นเต้นกับการถ่ายรูป เจ้าของร้านบอกให้ทำท่าไหนก็ทำตามอย่างว่าง่าย สนุกสนานกันใหญ่โต

ไม่นานนัก ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออก เจียงซูหลันและโจวจงเฟิงเดินกลับเข้ามา ทั้งคู่ยังคงอุ้มลูกน้อยไว้ในอ้อมแขน สังเกตได้ว่าขอบตาและปลายจมูกของซูหลันยังแดงๆ อยู่ เหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ หัวใจของคนเป็นพ่อแม่กระตุกวูบด้วยความเป็นห่วง

เจียงซูหลันเดินตรงเข้าไปหาพ่อกับแม่ จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาของท่านทั้งสอง แล้วเอ่ยเสียงค่อย "พ่อ แม่ หนูขอโทษนะคะ" "เรามาถ่ายรูปกันเถอะ"

คำพูดนั้นทำให้พ่อเจียงและแม่เจียงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก ขอแค่ซูหลันก้าวข้ามความรู้สึกนั้นมาได้ ไม่จมปลักกับความเศร้า เท่านี้พวกเขาก็สบายใจแล้ว ดูท่าทางว่าการเกลี้ยกล่อมของลูกเขยอย่างโจวจงเฟิงจะได้ผลชะงัดนัก พ่อตาแม่ยายจึงส่งสายตาขอบคุณไปให้ลูกเขยอย่างซาบซึ้งใจ

เมื่อปรับความเข้าใจกันได้แล้ว เจียงซูหลันจึงหันไปคุยกับเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เถรแก่คะ รบกวนถ่ายรูปคู่ให้พ่อกับแม่หนูใบหนึ่ง แล้วก็ถ่ายเดี่ยวให้อีกคนละสองใบนะคะ" "ตอนล้างรูป ช่วยล้างออกมาเป็นสองเท่าด้วยนะคะ"

เธอเน้นเสียงหนักแน่นในช่วงท้ายประโยค เห็นได้ชัดว่าคำพูดของโจวจงเฟิงเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในใจ เธอจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกพ่อแม่เธอว่าเป็นคนจนเด็ดขาด

เจ้าของร้านได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริ รีบพยักหน้ารับคำ "ได้เลยครับๆ เด็กๆ ถ่ายเสร็จพอดี เดี๋ยวเชิญคุณลุงคุณป้ามานั่งหน้ากล้องเลยครับ" "คุณลุงคุณป้ามีลูกสาวกตัญญูจริงๆ นะครับเนี่ย น่าอิจฉาจริงๆ"

ในตอนแรกที่ลูกสาวไม่ยอมให้ถ่าย ไม่ใช่เพราะงกเงิน แต่เป็นเพราะทำใจไม่ได้ที่จะเห็นรูปนั้นกลายเป็นรูปหน้าศพ แต่พอตกลงกันได้ ก็สั่งอัดรูปเพิ่มเป็นสองเท่า แสดงให้เห็นว่าเธอกล้าทุ่มไม่อั้นเพื่อพ่อแม่จริงๆ เจ้าของร้านเปิดร้านมาหลายปี น้อยนักที่จะเห็นลูกหลานทุ่มเงินถ่ายรูปให้พ่อแม่แบบนี้ ส่วนใหญ่จะมองว่าสิ้นเปลืองและเอาเงินไปทุ่มกับลูกๆ ของตัวเองมากกว่า

ได้ยินคำชมจากเจ้าของร้าน พ่อเจียงกับแม่เจียงก็ยิ้มหน้าบานด้วยความภูมิใจ ยืดอกขึ้นเล็กน้อย มีเพียงแม่เจียงที่ยังคงลอบมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าลูกจะยังทำใจไม่ได้

เจียงซูหลันหันไปยิ้มให้แม่เพื่อให้ท่านสบายใจ "แม่คะ ทำตัวตามสบายนะ เถรแก่เขาจะถ่ายแล้ว ยิ้มสวยๆ นะคะ"

เมื่อเห็นว่าลูกสาวมีน้ำเสียงปกติ สีหน้าไม่ได้มีความต่อต้านหรือเศร้าหมองเหมือนก่อนหน้านี้ แม่เจียงจึงวางใจลงได้อย่างสนิทใจ เริ่มจากถ่ายรูปคู่ตายายก่อน จากนั้นจึงแยกถ่ายเดี่ยวทีละคน

ตอนถ่ายรูปเดี่ยว ทั้งพ่อเจียงและแม่เจียงต่างมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสงบและปล่อยวาง ไม่มีความหวาดกลัวต่อความตายที่รออยู่เบื้องหน้า พวกเขาเพียงแค่หวังว่า เมื่อถึงวันที่รูปใบนี้ถูกนำไปแขวนไว้บนผนังหรือหน้าโลงศพ ลูกหลานที่มองมาจะเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความสุขของพวกเขา และจดจำพวกเขาในภาพลักษณ์ที่ดีที่สุด

เจียงซูหลันมองรอยยิ้มของพ่อแม่แล้ว ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนน้ำตาแห่งความตื้นตัน โจวจงเฟิงเอื้อมมือมาบีบมือเธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ "พ่อกับแม่ดูมีความสุขมากนะ"

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว แต่ช่วยดึงสติเจียงซูหลันให้กลับมาสงบลงได้ ใช่แล้ว... พ่อกับแม่มีความสุข ขอแค่ท่านมีความสุข เธอก็มีความสุขด้วย

การถ่ายรูปของสองผู้เฒ่าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่เดินเข้าไปมุงดูที่หลังกล้องแล้วพากันพยักหน้าชื่นชม "ถ่ายสวยดีนี่นา ฝีมือดีจริงๆ" "ยายแก่ ดูสิ รูปนี้เหมือนตัวจริงแกเปี๊ยบเลย" "ตาแก่นั่นแหละ ไม่ต่างกันหรอก เห็นรอยตีนกาครบทุกเส้นเลยเชียว"

บทสนทนาหยอกล้อของพ่อแม่ทำให้เจียงซูหลันหลุดหัวเราะออกมาได้ ความหนักอึ้งในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความทรงจำที่งดงาม

และแล้วก็มาถึงคิวปิดท้าย รายการสำคัญที่สุด... รูปถ่ายครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูก

เจียงซูหลันนั่งบนเก้าอี้อุ้มหน่าวนาว ส่วนโจวจงเฟิงนั่งเคียงข้างอุ้มอันอัน เจ้าของร้านจัดท่าทางให้ทุกคนดูดีที่สุด แล้วตะโกนส่งสัญญาณ "เอาล่ะนะ... มองกล้องครับ ยิ้มมม!"

จังหวะนั้นเอง เจ้าหนูหน่าวนาวก็เกิดอาการดีดดิ้น ถีบขาไปมาพยายามจะกระโดดหนีราวกับปลาจะดีดตัวลงน้ำ เจียงซูหลันกับโจวจงเฟิงต่างรีบยกมือขึ้นตะครุบตัวลูกชายจอมซนไว้พร้อมกันด้วยความตกใจ

แชะ! เสียงชัตเตอร์ลั่นไปแล้ว

"รูปนี้จะเอาไหมครับ?" เจ้าของร้านถามอย่างเกรงใจ เพราะท่าทางไม่มีใครนั่งนิ่งเลยสักคน ดูวุ่นวายพิลึก แต่พอเจียงซูหลันขอดูรูป เธอกลับพยักหน้าทันที "เอาค่ะ รูปนี้ดูมีชีวิตชีวาดี ชอบค่ะ"

ภาพที่หน่าวนาวทำท่าจะเหาะหนี แล้วพ่อกับแม่ช่วยกันจับดูชุลมุนวุ่นวาย แต่มันก็ดูตลกและน่ารัก เป็นธรรมชาติในแบบของครอบครัวที่มีลูกเล็ก "งั้นขออีกใบนะครับ เผื่อไว้ เอาแบบเรียบร้อยๆ หน่อยนะ" เจ้าของร้านเสนอ

เจียงซูหลันพยักหน้าตอบรับ คราวนี้ทุกคนจัดท่าทางกันใหม่อย่างดิบดี เตรียมตัวพร้อมเต็มที่ จับลูกให้นิ่งที่สุด แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของช่างภาพกำลังจะกดชัตเตอร์ลงไป

เจ้าหนูอันอันที่เงียบมาตลอดก็แสดงอิทธิฤทธิ์ ปล่อย "เสาน้ำพุเสียดฟ้า" พุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่มีใครคาดคิด! สายน้ำสีใสพุ่งเป็นลำโค้งสวยงามราวกับงานศิลปะ ตรงเข้าปะทะใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายของโจวจงเฟิงเข้าอย่างจัง!

ดวงตาของโจวจงเฟิงเบิกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ สีหน้าที่เคยสงบนิ่งเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงสุดขีด ความมาดมั่นที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา และ... แชะ!

กล้องเจ้ากรรมดันบันทึกภาพวินาทีประวัติศาสตร์นี้ไว้ได้อย่างคมชัดระดับเอชดี ทุกคนในร้านตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนจะ...

[จบบท]