บทที่ 219: ถ้าฉันลืมไป...แล้วคุณจะทำยังไง
“คุณฟังฉันนะคะ อย่างแรกเลยที่คุณแสดงอาการหึงหวงออกมา ฉันรู้สึกดีใจมากนะ มันทำให้ฉันรู้ว่าคุณใส่ใจฉันมากแค่ไหน”
“แต่ว่า...เราจะหึงแบบไม่ลืมหูลืมตาไม่ได้นะคะ ในเมื่อเราสองคนตกลงปลงใจมาเป็นสามีภรรยากันแล้ว ฉันก็จริงจังกับความสัมพันธ์ของเรามาก และจะไม่มีวันทำให้คุณต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะผู้ชายคนอื่นแน่นอน”
“ส่วนเรื่องของซ่งเซวียน เขาเป็นหลานชายของเรานะคะ การที่ฉันจะเข้าไปพูดคุยใกล้ชิดในฐานะอา หรือส่งยิ้มให้เขาบ้างมันเป็นเรื่องปกติมาก และอย่างที่สอง หากคุณรู้สึกไม่พอใจอะไรขึ้นมาก็ต้องบอกให้ฉันรู้ จะเก็บมาโกรธกันเงียบๆ แบบนี้ไม่ได้ ซึ่งฉันเองก็จะทำเหมือนกัน”
“หากชีวิตคู่ของเราต้องมาเสียเวลาไปกับการนั่งเดาใจกันไปมา ต่อให้ความรู้สึกที่เรามีให้กันจะลึกซึ้งเพียงใด สุดท้ายปลายทางก็คงเหลือเพียงการแยกจากกันอยู่ดี...คุณเข้าใจที่ฉันพยายามจะสื่อสารใช่ไหมคะ ศาสตราจารย์ลั่ว”
“ห้ามยิ้มให้ใครนอกจากผม”
แม้ว่าทุกถ้อยคำที่เจียงหลีเอ่ยมาจะทำให้ลั่วเยี่ยนชิงเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างแจ่มแจ้ง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงไม่ชอบใจอยู่ดีที่เธอมอบรอยยิ้มสดใสนั้นให้แก่คนอื่นที่ไม่ใช่เขา
“คุณคะ ในการเข้าสังคม รอยยิ้มเปรียบเสมือนสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด ทั้งยังเป็นมารยาทและสัญลักษณ์ของการมอบความเป็นมิตรให้แก่ผู้อื่น คุณคิดว่าคำขอของคุณเมื่อสักครู่นี้มันสมเหตุสมผลแล้วเหรอคะ” เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองสบตาลึกเข้าไปในดวงตาของเขา
ลั่วเยี่ยนชิงเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่ตอบโต้
“แต่ฉันพอจะประนีประนอมให้คุณได้ค่ะ” เจียงหลีเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“ฉันสัญญาว่าจะไม่โปรยยิ้มให้ใครโดยไม่จำเป็น และที่สำคัญที่สุด ฉันจะไม่มีวันยิ้มให้ผู้ชายคนไหนก็ตามที่คิดจะมาแย่งฉันไปจากอกศาสตราจารย์ลั่วเด็ดขาด แบบนี้ดีพอสำหรับคุณหรือยังคะ”
ช่างเป็นผู้ชายที่ทั้งบริสุทธิ์ ทำตัวเป็นเด็ก น่าเอ็นดู แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเผด็จการ นี่แหละคือตัวตนของเขาจริงๆ
เจียงหลีนึกขำในใจ เกือบลืมไปเสียสนิทว่าความเย็นชาก็เป็นอีกหนึ่งภาพลักษณ์ที่ติดตัวเขามาตลอด แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นเช่นไร เธอก็รักในทุกอย่างที่เป็นเขาทั้งหมด
เจียงหลีจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ในยามนี้หัวใจของเธอเปรียบดั่งสวนดอกท้อที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งในยามวสันต์ ช่างงดงามและเปี่ยมสุขเหลือเกิน
“...ก็พยายามยิ้มให้น้อยที่สุดแล้วกัน ไม่อย่างนั้น...ข้างในนี้ของผมมันรู้สึกไม่ดีเลย” หลังจากที่เงียบไปเนิ่นนาน ในที่สุดลั่วเยี่ยนชิงก็ยอมเปิดปาก เขายกมือขึ้นชี้ไปยังตำแหน่งหัวใจของตัวเองเพื่อยืนยันความรู้สึก
“อย่างนั้นเหรอคะ” เจียงหลีแกล้งยั่วเย้า เธอขยับเข้าไปใกล้ กะพริบตาใสแป๋วราวกับลูกกวาง ก่อนจะโน้มตัวลงไปแนบหูลงบนแผ่นอกแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบา ครู่ต่อมาเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับรอยยิ้มหวาน
“ฉันลองฟังดูแล้วนะคะ หัวใจของคุณยังเต้นเป็นปกติแถมยังแข็งแรงมากด้วย ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรตรงไหนเลย”
ลั่วเยี่ยนชิง “...”
เขาไม่รู้ว่าควรจะสรรหาคำพูดใดมาเอ่ยกับเธอดี ภรรยาตัวน้อยของเขาคนนี้ช่างหาเรื่องมาฉวยโอกาสกับร่างกายของเขาได้ตลอดเวลา แต่แปลกที่เขาไม่เคยนึกรังเกียจเลยสักครั้ง กลับรู้สึกพึงพอใจอยู่ลึกๆ ด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงเงียบงัน เจียงหลีจึงเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ “ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วหรือยังคะ”
“คุณยังไม่ได้ให้คำตอบผม”
เจียงหลีขมวดคิ้วด้วยความฉงน “เรื่องอะไรเหรอคะ”
“เรื่องที่ขอให้ยิ้มน้อยลง” เขาเอ่ยย้ำ ความทรงจำของเธอคงไม่ได้สั้นขนาดนั้นหรอกนะ
“อ๋อ ได้สิคะ ฉันรับปากคุณ” เจียงหลีตอบโดยไม่ได้ลังเล สิ้นเสียงของเธอ ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าไปสู่อ้อมกอดที่แข็งแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว “คุณให้สัญญาแล้วนะ ถ้าหากวันไหนเผลอลืมไป...”
“ถ้าฉันลืมไป...แล้วคุณจะทำยังไงเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองสีหน้าของเขาแม้แต่น้อย ในตอนนี้เธอเพียงแค่อยู่นิ่งๆ ในอ้อมกอด ปล่อยให้ร่างกายได้ซึมซับไออุ่นจากแผ่นอกของเขาอย่างเต็มที่ ช่างเป็นอ้อมกอดแรกที่แสนจะอบอุ่นและเป็นทางการ เธอจะต้องจดจำสัมผัสนี้ไว้ให้นานที่สุด
“ผมก็จะ...” ลั่วเยี่ยนชิงไม่ได้เอ่ยคำพูดใดต่อจากนั้น แต่เลือกที่จะใช้การกระทำเป็นคำตอบแทน และผลลัพธ์ที่ได้ก็คือเสียงอุทานด้วยความเจ็บแปลบที่ดังออกมาจากริมฝีปากของเจียงหลี
“นี่คุณ...” เจียงหลีตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตา เธอรีบเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยดวงตาหงส์ที่เบิกกว้าง เขา...เขากล้าดียังไงถึงมากัดติ่งหูของเธอ
ริมฝีปากบางเฉียบของลั่วเยี่ยนชิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เป็นครั้งแรกที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายขบขันระยิบระยับ “จะได้เป็นเครื่องช่วยเตือนความจำให้คุณไง”
เจียงหลีพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เสน่ห์ของเขาร้ายกาจเกินไปแล้ว เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเพียงแค่ศาสตราจารย์ลั่วของเธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และปล่อยให้แววตาฉายความขบขันออกมาเพียงนิด ก็สามารถทำให้เขากลายเป็นบุรุษที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายได้ถึงเพียงนี้
ไม่ได้การ รอยยิ้มแบบนี้จะต้องเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
[จบบท]