บทที่ 289 คำถามที่จุกอก
"ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นไม่ใช่แม่ของหนูนะคะ!"
เสียงเล็กๆ ของเหวินเยว่แผดออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาของเด็กหญิงจ้องมองตรงไปยังผู้เป็นพ่ออย่างเอาเรื่อง
เธอเคยย้ำไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วว่าผู้หญิงที่ชื่อซูม่านไม่ใช่แม่ของเธอ แต่ทำไมพ่อถึงยังทำเมินเฉยเหมือนไม่ได้ยินกันนะ ความน้อยใจถาโถมเข้าใส่หัวใจดวงน้อย ในตอนนั้นเองน้ำเสียงที่ยังไม่แตกสาวของเธอก็แหลมสูงขึ้นด้วยความโกรธที่อัดอั้นอยู่เต็มอก
"แม่ของหนูชื่อซ่งหนิง! พ่อได้ยินไหมว่าแม่ของหนูชื่อซ่งหนิง! แล้วทำไมคุณย่าต้องเที่ยวไปพูดเรื่องไม่ดีของแม่ให้คนในบ้านพักข้าราชการฟังด้วย ทำไมต้องบอกว่าแม่เป็นผู้หญิงไม่ดี ที่ยอมหย่ากับพ่อก็เพราะจะหนีตามผู้ชายคนอื่นไป ทำไมคุณย่าถึงพูดแบบนั้น ทำไมต้องป้ายสีว่าแม่เป็นผู้หญิงใจร้ายที่ทิ้งสามีกับลูกสาวของตัวเอง!"
ในที่สุดความอดทนของเหวินเยว่ก็ขาดสะบั้นลง เด็กหญิงปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น แต่ถึงจะร้องไห้จนตัวโยน เธอก็ยังไม่ลืมที่จะปกป้องแม่สุดที่รัก
"แม่ของหนูเป็นคนดีที่สุดในโลก แม่ทั้งอ่อนโยนแล้วก็ใจดีกับหนูกับน้องๆ มาตลอด แต่เป็นพ่อเองที่ไม่เคยสนใจแม่เลย พ่อเป็นคนขอหย่ากับแม่เองต่างหาก เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่ความผิดของแม่สักนิด!”
“แต่วันนี้หวังนีนากลับเอาเรื่องแม่ไปพูดเสียๆ หายๆ ให้เพื่อนในห้องฟัง เธอบอกว่าไปได้ยินมาจากน้าของเธออีกที น้าของเธอบอกว่าบ้านย่ากับบ้านน้าอยู่ในบ้านพักข้าราชการที่เดียวกัน แล้วคุณย่าก็เป็นคนเล่าให้เพื่อนบ้านฟังเองเลยว่าแม่ทิ้งพ่อกับลูกๆ ไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น!”
“หนูโกรธมากก็เลยเถียงกลับไปว่าหวังนีนาพูดจาไร้สาระ แต่เธอก็ไม่ยอมรับผิด หลังจากนั้นพวกเราก็เลยลงไม้ลงมือกัน…”
“พ่อบอกหน่อยสิว่าหนูผิดตรงไหน แล้วผู้หญิงใจร้ายคนนั้น พอคุณครูโทรเรียกไปที่โรงเรียนอนุบาล เธอไม่คิดจะถามอะไรหนูสักคำ กลับชี้หน้าด่าว่าหนูผิดทันที แล้วยังจะมาลากแขนให้หนูไปขอโทษหวังนีนาอีก”
“หนูเกลียดเธอที่สุด เธอไม่ใช่แม่ แต่เป็นผู้หญิงใจร้าย!"
ประโยคยาวเหยียดถูกพ่นออกมาจากปากเล็กๆ ด้วยลมหายใจเดียวจนแทบไม่ทันได้หยุดพัก
หนีตามผู้ชายคนอื่นไป...หย่ากับเขาเพราะทิ้งสามีกับลูกอย่างนั้นเหรอ
เหวินซือหย่วนรู้ดีว่าแม่ของเขาไม่ค่อยชอบซ่งหนิงซึ่งเป็นอดีตภรรยาเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่จะสามารถพูดจาร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้!
ที่สำคัญไปกว่านั้น ในฐานะที่เป็นผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ แม่ของเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ไปกุเรื่องใส่ร้ายซ่งหนิง ทั้งที่ความสัมพันธ์ของเขากับเธอจบลงไปนานแล้ว
ไม่ว่าจะมองในแง่ไหน ซ่งหนิงก็เป็นคนที่ให้กำเนิดลูกสาวที่น่ารักให้เขาถึง 3 คน และครั้งหนึ่งพวกเขาก็เคยมีความทรงจำดีๆ ร่วมกันมากมาย
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เป็นฝ่ายขอหย่าก็คือตัวเขาเอง ซ่งหนิงไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด
แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน มีแม่คนไหนบ้างที่คิดจะทำลายชื่อเสียงของลูกชายตัวเองแบบนี้
ทอดทิ้งสามีกับลูกสาวเพื่อไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น...วินาทีนี้เหวินซือหย่วนรู้สึกผิดหวังในตัวแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างรุนแรง ขณะเดียวกันก็รู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสบตาลูกสาวของตัวเอง!
ยังไม่นับเรื่องของซูม่านอีก ทำไมเธอถึงได้ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับคำพูดของเขากันนะ
แค่ขอให้ช่วยดูแลเอาใจใส่เหวินเยว่กับน้องๆ ให้ดี มันเป็นเรื่องที่ยากเย็นขนาดนั้นเชียวหรือ
ลูกมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนที่โรงเรียน แต่แทนที่จะถามไถ่ให้รู้ความจริง กลับเอาแต่บังคับให้ลูกเป็นฝ่ายขอโทษ เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน
"บ้านข้างๆ น่ะ พวกลั่วหมิงรุ่ยก็เคยตีกับเพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลเหมือนกัน แต่พอคุณน้าเจียงไปถึง ก็ถามเรื่องทั้งหมดก่อนเป็นอันดับแรก แล้วก็ไม่ดุพวกลูกๆเลยสักคำ…”
“แถมยังช่วยปกป้องพวกเขา แล้วก็ทำให้เด็กคนนั้นต้องมาเป็นฝ่ายขอโทษด้วยซ้ำ ทั้งผู้อำนวยการทั้งคุณครูต่างก็ชมว่าคุณน้าเจียงเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยม แต่ดูผู้หญิงใจร้ายที่พ่อรับเข้ามาอยู่ในบ้านสิ พอรู้ว่าหนูมีเรื่อง เธอกลับเอาแต่โทษว่าเป็นความผิดของหนูคนเดียว แถมยังบ่นว่าหนูเป็นตัวการที่ทำให้เธอต้องเสียเงิน 10 หยวนเป็นค่าทำขวัญให้แม่ของหวังนีนาอีก”
“พ่อตอบหนูมาสิคะ นี่มันเป็นความผิดของหนูจริงๆ เหรอคะ"
เมื่อถูกลูกสาวคาดคั้น เหวินซือหย่วนก็ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ เขาขยับปากอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาได้เลย
ซูม่านที่อยู่ในห้องนอนได้ยินทุกอย่างชัดเจน เพราะบ้านที่สร้างในยุคนี้ไม่ค่อยจะเก็บเสียงสักเท่าไหร่
นังเด็กแสบนี่ แค่เพราะเธอไปถึงแล้วไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงหาความจริงก่อน ก็เลยผูกใจเจ็บเธอขนาดนี้เลยเหรอ ถึงขั้นเอาเธอไปเปรียบเทียบกับเจียงหลีที่อยู่บ้านข้างๆ อีก
นังเด็กอกตัญญู! นี่มันเด็กเนรคุณชัดๆ!
[จบบท]