บทที่ 294 แต่วิธีนี้มันจะดีแน่เหรอ
ลั่วหมิงรุ่ยพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย
ส่วนสองฝาแฝดก็ประสานเสียงกันดังเจื้อยแจ้ว "แม่คะ พวกหนูเข้าใจแล้วค่ะ!"
เจียงหลีมองลูกๆ ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะหันไปพยักพเยิดให้พี่ชายแล้วเดินนำเข้าไปในห้องหนังสือของเธอ
ทันทีที่บานประตูถูกปิดลง เจียงกั๋วอันก็เริ่มระบายความอัดอั้นตันใจที่เก็บมานานออกมาจนหมดสิ้น
"...เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละ หลีเป่า น้องต้องช่วยพี่จริงๆ นะ พี่จะโดนผู้หญิงคนนั้นก่อกวนจนประสาทกินตายอยู่แล้ว น้องคงนึกภาพไม่ออกหรอกว่าการที่เธอมาคอยเดินตามต้อยๆ วนเวียนอยู่ใกล้ๆ พี่ตลอดทั้งวันมันน่ารำคาญขนาดไหน ตอนนี้มันส่งผลกระทบต่องานของพี่ไปหมดแล้ว ที่แย่กว่านั้นคือมันทำให้พี่กลายเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาของคนในที่ทำงาน"
"แต่วิธีนี้มันจะดีแน่เหรอคะ?"
หลังจากที่ได้ฟังแผนการที่พี่ชายร้องขอให้ช่วย เจียงหลีก็อดที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันไม่ได้ เธอรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าลำบากใจอยู่ไม่น้อย "พี่ห้าคะ พี่แน่ใจนะว่าไม่ได้รู้สึกชอบสหายหยางจื่อเจวียนคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว"
จากคำบอกเล่าของพี่ชาย หยางจื่อเจวียนคนนี้เป็นถึงลูกสาวของหัวหน้าระดับเล็กๆ คนหนึ่งในบริษัทปิโตรเคมีปักกิ่ง หน้าตาก็จัดว่าสวยงามน่ามอง แต่กลับมีนิสัยที่แย่จนไม่น่าคบหา เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอเจอคนที่ถูกใจ เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เขามาครอบครองให้จงได้
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่พฤติกรรมด้านความรักก็เกินจะรับไหวแล้ว ว่ากันว่านับตั้งแต่อายุสิบหก เธอก็เริ่มคบหาผู้ชายเป็นว่าเล่น และเปลี่ยนแฟนใหม่ในทุกๆ ครึ่งปี
ตอนนี้เธออายุครบ 18 ปีพอดี ประวัติการคบหาผู้ชายของเธอนั้นโชกโชน แต่ไม่มีคนไหนที่คบกันได้นานเกินหกเดือนเลยสักคน พอเธอเบื่อคนเก่า เธอก็จะบอกเลิกอย่างไร้เยื่อใย แล้วก็หันไปหาเป้าหมายใหม่ที่เป็นผู้ชายหน้าตาดีคนต่อไป
อาจจะเพราะนิสัยที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก บวกกับมีพื้นเพครอบครัวที่ดี ทำให้เธอไม่เคยสนใจว่าการกระทำของตัวเองจะถูกมองอย่างไร และไม่เคยใส่ใจคำพูดของคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
และดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลก นับตั้งแต่ที่เจียงกั๋วอันได้เข้าไปทำงานที่บริษัทแห่งนั้น เขาก็บังเอิญไปเจอเธอเข้า และกลายเป็นเป้าหมายคนใหม่ในทันที พอเดือนที่แล้วเธอเพิ่งเลิกกับแฟนคนล่าสุด เธอก็เปิดฉากตามจีบพี่ชายของเธออย่างเต็มกำลัง
"น้องอย่ามาล้อพี่เล่นจะได้ไหม ผู้หญิงที่ทำตัวไม่เหมาะสม ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวแม้แต่น้อย แถมยังมองความรักเป็นแค่เรื่องเล่นๆ แบบนั้นน่ะ มีตรงไหนให้น่าชอบบ้าง"
แค่คิดถึงภาพที่หยางจื่อเจวียนทำตัวเหมือนแมลงวันคอยตอมอยู่ไม่ห่าง เจียงกั๋วอันก็รู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาทันที "ที่หนักกว่านั้นคือน้องรู้ไหม ตอนนี้ที่ทำงานของพี่มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วแล้วว่าพี่เป็นมือที่สามที่เข้าไปแทรกกลางระหว่างหยางจื่อเจวียนกับแฟนเก่าของเธอ น้องลองคิดดูสิว่าน่าเจ็บใจขนาดไหน”
“พี่อยู่ของพี่ดีๆ ก็โดนเธอตามตอแย โดนก่อกวนสารพัด พี่นี่แหละคือผู้เสียหายตัวจริง แต่ตอนนี้กลับถูกคนมองว่าเป็นพวกชอบแย่งของคนอื่น พี่แทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว!"
"ฟังที่พี่เล่ามาทั้งหมดแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าสหายหยางจื่อเจวียนคนนั้นดูจะเป็นคนที่ไม่น่าคบจริงๆ นั่นแหละ แต่พี่กห้าคะ พี่ไปคิดอีท่าไหนถึงจะให้ฉันปลอมตัวเป็นแฟนพี่แบบนี้ พี่ไม่กลัวเหรอว่าถ้าเกิดมีคนรู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงของเราเข้า มันจะยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่"
อันที่จริง การแกล้งเป็นแฟนพี่ชายเพื่อช่วยปัดเป่าตัวปัญหาออกไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่จากที่เธอรู้จักนิสัยใจคอของเจียงกั๋วอันมาตลอดชีวิต พี่ชายคนนี้ก็ฉลาดกว่าคนซื่อบื้อแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น แล้วเขาไปเอาความคิดที่จะวางแผนซับซ้อนแบบนี้มาจากไหนกัน?
"ที่ทำงานของพี่อยู่ไกลจากบ้านพักของน้องมากนะ ต้องนั่งรถเมล์ตั้งยี่สิบกว่าป้าย แถมยังต้องเปลี่ยนสายกลางทางอีกต่างหาก พอเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว โอกาสที่คนจากที่ทำงานพี่จะบังเอิญไปเจอน้องมันแทบไม่มีเลย”
“ส่วนที่น้องถามว่าพี่คิดแผนนี้ได้ยังไง บอกตามตรงเลยว่าพี่โดนผู้หญิงคนนั้นตามรังควานจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็เลยพลั้งปากบอกไปว่ามีแฟนแล้ว แต่เธอกลับไม่เชื่อ ยังคงดื้อด้านมาให้พี่เห็นหน้าทุกวัน แถมยังประกาศกร้าวอีกว่าต่อให้พี่มีแฟนแล้วจริงๆ ตราบใดที่พี่ยังไม่ได้แต่งงาน เธอก็มีสิทธิ์ที่จะตามจีบพี่ต่อไป"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเจียงกั๋วอันก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด คล้ายกับกำลังอ้อนวอน "หลีเป่า ถือว่าพี่ขอนะ ช่วยพี่เถอะ ไม่อย่างนั้นเพื่อนร่วมงานทุกคนคงได้มองพี่ด้วยสายตาแปลกๆ ไปจนพี่ทำงานอยู่ที่นั่นไม่ได้แน่"
เจียงหลีแอบหัวเราะในใจ "แล้วทำไมพี่ไม่บอกเธอไปล่ะ ว่าบ้านเราอยู่ต่างจังหวัด เป็นคนชนบทมาจากภาคตะวันตกเฉียงเหนืออันห่างไกล"
เจียงกั๋วอันสวนกลับทันควัน "พี่จะเสียเวลาไปอธิบายเรื่องพวกนั้นให้เธอฟังทำไม ในเมื่อพี่ไม่ได้ชอบเธอ ไม่ได้คิดจะคบหากับเธอเลยสักนิด สิ่งเดียวที่พี่ต้องการคือให้เธอเลิกยุ่งกับพี่ ให้ชีวิตพี่ได้กลับมาสงบสุขเหมือนเดิม"
"พี่ห้าทำงานมาก็จะครบ 4 เดือนแล้วนี่นา ที่นั่นไม่มีเพื่อนร่วมงานผู้หญิงที่น่าสนใจเลยเหรอคะ"
เจียงหลีเอ่ยถามพลางยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็นอย่างเต็มที่
"พี่อยากจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดก่อน หลีเป่า พี่จำได้นะว่าเคยพูดกับน้องไปแล้วเรื่องนี้ ว่าในช่วงสองสามปีข้างหน้า พี่จะยังไม่คิดเรื่องแต่งงานเด็ดขาด"
[จบบท]