บทที่ 325: กลับมาใช้วิธีเดิม
ย่าอวี๋หัวเราะออกมาเบาๆ ในความช่างคิดของเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น "มันก็เป็นแค่คำเรียกเท่านั้นแหละจ้ะ พวกหนูจะเรียกย่ากับคุณปู่คนนี้ว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่ผิดหรอกนะ"
คำพูดนี้เป็นการสื่อสารกับเด็กๆ ทั้งสามคนโดยตรง
ลั่วหมิงเวยเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาแป๋วแหววกะพริบปริบๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก "ถ้าอย่างนั้น... เวยเวยกับพี่ใหญ่แล้วก็พี่รอง เรียกคุณย่าอวี๋กับคุณปู่เซียวว่า 'คุณย่าทวด' กับ 'คุณปู่ทวด' ได้ไหมคะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าของย่าอวี๋กว้างขึ้นกว่าเดิม "ได้สิจ๊ะ เรียกแบบนั้นก็ได้"
เหล่าเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้ารับคำของเด็กหญิงเช่นกัน
ในตอนนั้นเอง ลั่วหมิงหานก็ยกมือเล็กๆ ขึ้นมาลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ แล้วหันไปถามผู้เป็นแม่ด้วยแววตาคาดหวัง "แม่ครับ ถ้าลุงห้ามาถึงแล้ว พวกเราก็จะได้กินข้าวกันเลยใช่ไหมครับ"
ท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดูของเด็กน้อยทำให้เจียงหลีอดที่จะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเขาเบาๆ ไม่ได้ "ใช่แล้วจ้ะ ลุงห้าของลูกๆ น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ ตอนนี้ลูกกับพี่ชายแล้วก็น้องสาวอยู่คุยเป็นเพื่อนคุณย่ากับคุณปู่ไปก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะเริ่มทยอยยกอาหารที่เราเตรียมไว้ไปตั้งโต๊ะรอ"
อันที่จริงแล้ว ตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆ เจียงหลีก็ได้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการห่อเกี๊ยว การตุ๋นไก่ หรือการล้างหั่นวัตถุดิบต่างๆ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
รอเพียงแค่ขั้นตอนสุดท้ายคือการนำลงไปปรุงในกระทะเท่านั้น
ขณะที่บรรยากาศภายในบ้านของเจียงหลีอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ บุคคลที่เด็กๆ เฝ้ารอคอยอย่าง 'ลุงห้า' กลับกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าหงุดหงิดใจอยู่บนรถโดยสารประจำทาง
เขายกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาเป็นระยะๆ เพื่อตรวจสอบเวลา
หากใครได้ลองสังเกตให้ดี ก็จะเห็นประกายความขุ่นเคืองฉายชัดอยู่ในดวงตาสีเข้มราวกับน้ำหมึกของเขาได้อย่างไม่ยากเย็น
ทันทีที่สิ้นสุดเวลาทำงาน เขารีบกลับไปยังหอพักเพื่อจัดการธุระส่วนตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหยิบของขวัญที่ตั้งใจซื้อมาฝากหลีเป่า น้องสาวสุดที่รัก และหลานๆ ทั้งสามคน แล้วมุ่งหน้าเตรียมเดินทางไปยังบ้านของน้องสาวเพื่อร่วมฉลองค่ำคืนวันส่งท้ายปีเก่าด้วยกัน
ทว่าใครเลยจะคาดคิดว่า เพียงแค่เขากำลังจะเดินพ้นออกจากเขตที่พักอาศัยของบริษัท ก็กลับมีร่างของหยางจื่อเจวียนมายืนขวางทางของเขาเอาไว้เสียก่อน
ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ ที่แล้ว
ณ บริษัทปิโตรเคมีปักกิ่ง
"ไม่ต้องมองฉันแบบนั้นเลย ฉันตั้งใจมาหาคุณโดยเฉพาะเลยนะ มาเพื่อจะชวนคุณไปฉลองวันส่งท้ายปีเก่าที่บ้านของฉัน เป็นยังไงล่ะ ฉันใจดีกับคุณมากเลยใช่ไหม"
วันนี้หยางจื่อเจวียนแต่งตัวมาอย่างสวยงามเป็นพิเศษ เธอยืนเผชิญหน้ากับเจียงกั๋วอัน และเอ่ยประโยคชวนเชื่อออกมาทันทีที่เขาหยุดเดิน
"สหายหยางจื่อเจวียน คุณคิดว่าการทำแบบนี้มันน่าสนุกนักหรือ"
เจียงกั๋วอันหยุดฝีเท้าลง สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูเย็นชา เขามองตรงไปยังหญิงสาว "ผมเคยคิดว่าวันที่คุณได้พบกับคู่หมั้นของผมวันนั้น มันน่าจะทำให้คุณเข้าใจได้แล้วว่าระหว่างเราสองคนมันไม่มีทางเป็นไปได้ และความจริงที่ว่าคุณหายหน้าไปพักใหญ่ๆ ก็ทำให้ผมเชื่อว่าอย่างน้อยคุณก็ยังเป็นสตรีที่รู้จักรักนวลสงวนตัวอยู่บ้าง”
“แต่การที่คุณกลับมาทำเรื่องเดิมๆ ซ้ำอีกในวันนี้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่ ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่"
"ฉันไม่ได้ต้องการอะไรเลย ก็แค่จะมาชวนคุณไปฉลองที่บ้านของฉันเท่านั้นเอง"
เธอรู้ดีว่าชายตรงหน้ามีคนรักอยู่แล้ว และเธอก็เคยเจอผู้หญิงคนนั้นมากับตาตัวเอง ทั้งยังตระหนักดีว่าตนเองนั้นไม่ได้มีหน้าตาที่สวยสู้ผู้หญิงคนนั้นได้เลย แม้กระทั่งเรื่องฐานะทางบ้านก็อาจจะด้อยกว่าด้วยซ้ำไป
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถตัดใจจากเขาได้จริงๆ
แล้วแบบนี้จะให้เธอทำอย่างไรได้เล่า
บรรยากาศรอบตัวของเจียงกั๋วอันพลันเย็นเยียบลงถนัดตา
เรือนร่างของเขาอยู่ในชุดเสื้อโค้ทผ้าวูลสีน้ำตาลอมเทาทรงยาวปานกลางที่เจียงหลีเป็นคนเลือกซื้อให้ ที่ลำคอมีผ้าพันคอแคชเมียร์สีน้ำตาลอ่อนพันอยู่ ซึ่งขับเน้นให้เขาดูเป็นชายหนุ่มที่ทั้งสุภาพ อบอุ่น และมีรสนิยมในเวลาเดียวกัน
แน่นอนว่าภาพลักษณ์ที่ดูดีเหล่านั้นจะสมบูรณ์แบบ หากไม่นับรวมแรงกดดันอันน่าอึดอัดที่เขาจงใจแผ่ออกมา
"สหายหยางจื่อเจวียน หรือว่าคุณไม่มีความเคารพในตัวเองเลย" น้ำเสียงของเจียงกั๋วอันราบเรียบและเย็นชาไม่ต่างจากสีหน้าที่แสดงออก
"มีสิ ฉันมีความเคารพในตัวเองแน่นอน แต่ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะรู้ว่าบ้านของคุณอยู่ไกลถึงฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ เลยกลัวว่าคุณจะต้องฉลองวันส่งท้ายปีเก่าคนเดียวที่หอพักอย่างโดดเดี่ยว ก็เลย..."
ยังไม่ทันที่หยางจื่อเจวียนจะได้พูดจบประโยคดี เจียงกั๋วอันก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน "สหายหยางจื่อเจวียน คุณไม่เห็นของที่ผมถืออยู่ในมือหรือไง"
"คุณ... คุณจะไปบ้านคู่หมั้นของคุณอย่างนั้นเหรอ" แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บแปลบ แต่หยางจื่อเจวียนก็ยังคงเค้นเสียงถามสิ่งที่เธอคาดเดาออกไป
"ถูกต้อง ผมกำลังจะไปบ้านของคู่หมั้นผม นี่เป็นเรื่องที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่ครั้งก่อนแล้ว เพราะฉะนั้นผมหวังว่าคุณจะไม่มาทำให้ผมต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก"
สิ้นประโยคนั้น เจียงกั๋วอันก็ขยับตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงร่างของหยางจื่อเจวียนไป
"เจียงกั๋วอัน!"
เสียงของหยางจื่อเจวียนสั่นเครือและเจือสะอื้น "ฉันชอบคุณนะ ฉันเชื่อว่าฉันชอบคุณมากกว่าที่คู่หมั้นของคุณชอบคุณเสียอีก ทำไมคุณถึงไม่ลองเปิดใจพิจารณาเรื่องของเราดูบ้าง"
[จบบท]