บทที่ 361: ไม่ยอมรับ
บรรยากาศที่คุกรุ่นภายในบ้านตระกูลซ่งทำท่าว่าจะปะทุขึ้นมาอีกระลอก เมื่อฟางซู่ผู้เป็นฝ่ายเสียหายกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมรับคำขอโทษแต่โดยดี เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไปหาลั่วเยี่ยนชิง
"คำขอโทษจากคนอย่างคุณน่ะเหรอ ฉันไม่ต้องการ!" เจียงหลีที่ยืนฟังอยู่ถึงกับแค่นหัวเราะออกมา เธอสวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
"เป็นแม่ประสาอะไรกัน ไม่เคยคิดจะรักลูกในไส้ของตัวเองเลยสักนิด ปล่อยให้เขาต้องเจ็บช้ำน้ำใจอยู่ในบ้านตัวเองไม่พอยังผลักไสลูกชายให้ไปตกระกำลำบากที่ฟาร์มเพื่อรับผิดแทนคนอื่นอีก" เธอหยุดเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะสาธยายต่อ
"พอเขากลับมาถึงบ้านได้ไม่เท่าไหร่ ก็หาเรื่องไล่ตะเพิดเขาออกจากบ้านไปอีก ยังไม่หนำใจถึงขนาดสาปแช่งให้ไปตายที่อื่นอีกเหรอ ผู้หญิงที่มีความคิดแบบคุณน่ะ ไม่สมควรถูกเรียกว่าแม่ด้วยซ้ำไป!"
พูดจบประโยค เจียงหลีก็ตัดสินใจยุติเรื่องวุ่นวายทั้งหมด เธอหันไปกวักมือเรียกลูกๆ ทั้งสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้เข้ามาหา ตั้งใจจะพากันกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอด แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อจู่ๆ ขาทั้งสองข้างของเธอก็หมดเรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างโงนเงนเตรียมจะล้มพับลงไปกองกับพื้น
โชคดีที่ลั่วเยี่ยนชิงซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ตลอดมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ไวกว่า เขาก้าวเท้าเพียงครั้งเดียวก็เข้าถึงตัวและประคองร่างของภรรยาเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน "เสี่ยวหลี คุณเป็นอะไรไป"
เสียงร้องไห้ของสองแฝดดังขึ้นมาทันที "แม่คะ! แม่เป็นอะไรไป"
ลั่วหมิงรุ่ยเองก็ตกใจจนน้ำตาคลอเบ้า เขาเขย่าแขนพ่อ "พ่อครับ! ต้องไปโรงพยาบาลนะ!"
"หลีเป่า หนูไม่เป็นไรนะลูก" ฉีฟางกับผู้เฒ่าซ่งรีบปรี่เข้ามาดูอาการของลูกสาวบุญธรรมด้วยความเป็นห่วง เช่นเดียวกับซ่งเซวียนที่ขยับเข้ามาใกล้ๆ
"หนูไม่เป็นไรค่ะทุกคน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูแค่...แค่รู้สึกเพลียนิดหน่อย" เจียงหลีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ใบหน้าของเธอขาวซีดจนน่าตกใจ
"เร็วเข้าสิ! รีบอุ้มหลีเป่าเข้าไปนอนพักในบ้านก่อน!" ฉีฟางร้อนใจจนต้องหันไปเร่งลั่วเยี่ยนชิง
ผู้เฒ่าซ่งก็ผสมโรง "เยี่ยนชิง มัวรออะไรอยู่เล่า รีบพาหลีเป่าเข้าไปข้างในสิ!"
"พ่อบุญธรรม แม่บุญธรรมคะ หนูอยากกลับบ้าน วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด" เจียงหลีรู้สึกผิดที่ทำให้วันรวมญาติที่แสนสุขต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ ฉีฟางก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่เกี่ยวกับหนูเลยสักนิด เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะมีคนไม่ได้รับเชิญแต่ยังหน้าด้านมาที่นี่ต่างหาก พวกเขาตั้งใจมาหาเรื่องชัดๆ"
วันนี้ที่บ้านจัดงานเลี้ยงต้อนรับญาติสนิทมิตรสหาย ไม่ใช่เปิดบ้านต้อนรับคนนอกที่ไหนก็ไม่รู้ อย่างบ้านเสิ่นที่มาก่อนหน้านี้ก็ตั้งใจมาป่วน ส่วนบ้านเฝิงที่ตามมาทีหลังก็ไม่ต้องสืบเลยว่ามาเพื่อพังงานนี้โดยเฉพาะ
"สรุปว่าจะกลับบ้านจริงๆ ใช่ไหม" ผู้เฒ่าซ่งถามเพื่อความแน่ใจ
เจียงหลีพยักหน้ารับคำ "ค่ะ"
"งั้นเรากลับกันเดี๋ยวนี้เลย" ลั่วเยี่ยนชิงไม่รอช้า เขาพยักหน้าให้ผู้เฒ่าซ่งและฉีฟางเป็นเชิงลา ก่อนจะหันไปบอกให้ลั่วหมิงรุ่ยจูงมือน้องๆ ให้ดี จากนั้นก็อุ้มเจียงหลีเดินออกจากบ้านตระกูลซ่งไป ทิ้งให้ทุกคนที่เหลือมองตามไปจนลับสายตา
เสี้ยววินาทีที่เจียงหลีกำลังจะล้มลงไปนั้น ในใจของเฝิงเซียวกลับรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พอตั้งสติได้ เขาก็แทบอยากจะตบหน้าตัวเองที่ดันไปมีความรู้สึกดีๆ ให้กับผู้หญิงใจร้ายที่เพิ่งจะจับเขาทุ่มลงกับพื้นไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน!
แต่จะปฏิเสธก็คงไม่ได้ว่าเขาสงสารเธอจริงๆ ยิ่งตอนที่เห็นใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษกับท่าทางอ่อนแรงตอนที่พูดคุยกัน ความรู้สึกสงสารนั้นก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
"เหล่าซ่ง เรื่องในวันนี้ฉันต้องขอโทษจริงๆ เดิมทีฉันตั้งใจจะมาขอบคุณครอบครัวนายกับลูกสาวบุญธรรมของนายคนนั้น แต่ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ขึ้น มันเป็นความผิดของพวกเราเอง ฉันต้องขอโทษนายจริงๆ"
ท่านผู้เฒ่าเฝิงยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเอง และเอ่ยปากขอโทษผู้เฒ่าซ่งกับฉีฟางอย่างจริงใจ
"คำขอโทษของพวกคุณน่ะ พวกฉันคงรับไว้ไม่ได้หรอกนะ อีกอย่าง คนที่พวกคุณติดค้างคำขอโทษก็ไม่ใช่พวกเราสองคน" ฉีฟางตอบกลับไปอย่างเย็นชา ก่อนจะตัดบท
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญเถอะ ไม่ต้องให้ส่งนะ" เป็นการส่งสัญญาณไล่แขกทางอ้อม
...
เมื่อเจ้าภาพเจอกับเรื่องวุ่นวายที่บ้านเฝิงก่อขึ้น ญาติๆ ที่มาเยี่ยมเยียนในวันปีใหม่ต่างก็รู้ดีว่าเจ้าของบ้านคงไม่มีกะจิตกะใจจะต้อนรับแขกเหรื่ออีกต่อไปแล้ว หลังจากที่ครอบครัวเฝิงทั้งสามคนกลับไป พวกเขาก็ทยอยเข้ามาบอกลาผู้เฒ่าซ่งและฉีฟาง พร้อมกับให้กำลังใจว่าอย่าเก็บเรื่องที่ฟางซู่ทำลงไปมาใส่ใจให้รกสมองเลย เอาไว้มีเวลาว่างเมื่อไหร่ค่อยนัดเจอกันอีกทีก็ยังไม่สาย
หลังจากส่งแขกคนสุดท้ายกลับไปแล้ว ฉีฟางก็นั่งไม่ติดสุข เธอลุกขึ้นแล้วบอกกับผู้เฒ่าซ่ง "ฉันเป็นห่วงหลีเป่า อยากจะไปดูอาการสักหน่อย"
"รออีกสักพักค่อยไปดีกว่า" ผู้เฒ่าซ่งทักท้วง
"ทำไมล่ะคะ"
"ผมเกรงว่าตอนนี้เหล่าเฝิงคงจะพาเฝิงเซียวไปที่บ้านของเยี่ยนชิงแล้วน่ะสิ"
[จบบท]