บทที่ 388: ดูแคลน
“อย่าพูดอะไรส่งเดช!” เหวินซือหย่วนรีบขัดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเพื่อนร่วมงานอย่างเหอเหว่ยตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับท่าทีของอาจารย์เสิ่นที่มีต่อศาสตราจารย์ลั่ว
“ศาสตราจารย์ลั่วเขามีครอบครัวแล้ว นายไม่รู้หรือไง อีกอย่างภรรยาของเขาก็เป็นคนเก่งมากด้วย นายอย่าได้คิดสร้างข่าวลืออะไรในสถาบันเชียวนะ ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาจะเป็นยังไงก็น่าจะรู้ดี!”
คำเตือนนั้นทำให้เหอเหว่ยถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ใครๆ ในสถาบันวิจัยแห่งนี้ต่างก็พักอาศัยอยู่ในบ้านพักข้าราชการที่เดียวกันทั้งนั้น มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าศาสตราจารย์ลั่วแต่งงานมีภรรยาแล้ว ที่เขาพูดไปเมื่อครู่ก็แค่แสดงความเห็นเกี่ยวกับพฤติกรรมของอาจารย์เสิ่นเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงไปถึงสหายเจียง ภรรยาของศาสตราจารย์ลั่วเลยแม้แต่น้อย
ที่สำคัญไปกว่านั้น ภรรยาของศาสตราจารย์ลั่วเป็นถึงลูกสาวบุญธรรมของหัวหน้าสถาบันวิจัยและภรรยา ถ้าเขาไม่รักความก้าวหน้าในหน้าที่การงานแล้วนั่นแหละ ถึงจะกล้าทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น
ทางด้านเสิ่นอวิ๋น เธอเอาแต่ใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวไปมาในกล่องอาหารของตัวเอง เธอไม่มีกะจิตกะใจจะกินมันเลยสักนิด พอเหลือบไปเห็นว่าลั่วเยี่ยนชิงลุกขึ้นเตรียมจะนำกล่องข้าวไปล้างที่อ่าง เธอก็ตัดสินใจเอ่ยปากเรียกเขาไว้เสียงดังฟังชัด
“เมื่อวานตอนที่ฉันลาป่วยอยู่บ้าน ช่วงบ่ายฉันแวะไปคุยเล่นกับพี่สะใภ้ที่บ้านของคุณมาด้วยนะ คุณไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่าฉันคุยอะไรกับเธอบ้าง”
เสิ่นอวิ๋นทำเป็นไม่รับรู้ถึงสายตาของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่กำลังจ้องมองมาที่เธอเป็นตาเดียว เธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลั่วเยี่ยนชิงพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนหวานให้ ก่อนจะชิงพูดต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ปฏิเสธ
“กว่าจะถึงเวลาเข้างานช่วงบ่ายก็ยังเหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่าแน่ะ ศาสตราจารย์ลั่วพอจะให้เกียรติเชิญฉันไปนั่งคุยที่ห้องพักของคุณสักหน่อยได้ไหมคะ”
ลั่วเยี่ยนชิงสวนกลับด้วยประโยคคำถามสั้นๆ “สหาย ผมรู้จักคุณด้วยเหรอ” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความเย็นชาและไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง
ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อโค้ทผ้าวูลสีดำยาวคลุมเข่า ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสเวตเตอร์ไหมพรมสีเทาควันบุหรี่ เขาไม่ได้ติดกระดุมเสื้อโค้ทตัวนอก เผยให้เห็นรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม มือข้างหนึ่งถือกล่องข้าวที่ว่างเปล่า ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ แววตาที่เขามองไปยังเสิ่นอวิ๋นนั้นเรียบเฉยและห่างเหิน แต่หากสังเกตให้ดีก็จะเห็นประกายความรังเกียจฉายชัดอยู่ในนั้นด้วย
“ลั่วเยี่ยนชิง คุณ”
ความรู้สึกรังเกียจฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น นอกจากความเฉยชาและห่างเหินที่เขามีให้เธอมาตลอดแล้ว ตอนนี้เขากลับรู้สึกรังเกียจเธอขึ้นมาจริงๆ
ความคิดนี้ทำให้เสิ่นอวิ๋นสะท้านไปทั้งตัว ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาเกาะกุมหัวใจจนแววตาของเธอสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่
ทว่าลั่วเยี่ยนชิงกลับเมินเฉยต่อปฏิกิริยาของเธอโดยสิ้นเชิง เขาหันหลังแล้วเดินตรงไปยังอ่างล้างจานทันที
แผ่นหลังที่ตั้งตรงและดูหยิ่งทะนงของเขาช่างดูเย็นชาและโดดเดี่ยว แต่ก็น่าแปลกที่คนแบบนี้กลับเป็นคนที่ทำให้เธอเฝ้าฝันถึงมาตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ จนถึงขั้นยอมทำลายชีวิตคู่ที่กำลังไปได้ดีของตัวเองลง
และในตอนนี้ เธอก็ยังไม่สามารถสลัดเขาออกไปจากใจได้อยู่ดี
แต่จะให้เธอใช้วิธีการที่ไม่น่าดูเพื่อแย่งชิงหัวใจของใครสักคน เธอก็ไม่คิดจะลดตัวลงไปทำแบบนั้น เพราะมันเท่ากับเป็นการหยามเกียรติความรักอันบริสุทธิ์ที่เธอมีให้เขา
เสิ่นอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายในใจ เธอตัดสินใจลุกขึ้นพร้อมกับกล่องข้าวของตัวเอง แล้วเดินตามเขาไปที่หอพัก โดยตั้งใจว่าจะใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้างเพื่อพูดคุยกับเขาตามลำพัง
หญิงสาวเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องพักของลั่วเยี่ยนชิงแล้วยกนิ้วขึ้นเคาะเบาๆ “ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
แต่ทว่าด้านในกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมา
เธอยังไม่ยอมแพ้ ลองเคาะอีกครั้ง “ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม
เสิ่นอวิ๋นกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจเคาะเป็นครั้งที่สาม
แต่แล้วในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักที่อยู่ติดกันกลับถูกเปิดออก
“อ้าว อาจารย์เสิ่นนี่เอง มีธุระอะไรกับศาสตราจารย์ลั่วเหรอครับ”
เหวินซือหย่วนที่ตั้งใจจะงีบหลับสักพักเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานช่วงบ่าย ต้องขมวดคิ้วอย่างเสียไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากห้องข้างๆ ไม่หยุดหย่อน สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นมาดูให้เห็นกับตาว่าใครกันที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของเขา
เสิ่นอวิ๋นมีท่าทีตกใจไปเล็กน้อย แต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว “ค่ะ พอดีฉันมีปัญหาเรื่องงานที่คิดไม่ตกนิดหน่อย เลยอยากจะมาขอคำแนะนำจากศาสตราจารย์ลั่วน่ะค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องเสียใจด้วยนะครับ เพราะศาสตราจารย์ลั่วเพิ่งจะออกไปก่อนที่คุณจะมาถึงนี่เอง” เหวินซือหย่วนตอบกลับไปตามความจริง ในใจก็นึกดูแคลนอยู่ไม่น้อย เป็นถึงนักเรียนนอก หน้าตาก็สะสวย แต่กลับมาหลงใหลคนที่มีเจ้าของแล้ว
บอกตามตรงเลยว่าการกระทำของเสิ่นอวิ๋น ทำให้เขารู้สึกดูถูกเธออยู่ลึกๆ
[จบบท]