บทที่ 397: คู่สร้างคู่สม
"ผู้หญิงที่หน้าตาสะสวย ต่อให้ขยับตัวทำอะไรก็ยังดูดีอยู่ดีนั่นแหละ จริงไหม"
"จริงของเธอ ฉันคงไม่ต้องพูดอะไรเสริมแล้ว"
บทสนทนาของกลุ่มสหายหญิงดังขึ้นไม่ไกลจากโต๊ะอาหารของสองสามีภรรยา พวกเธอพยักพเยิดหน้าไปทางศาสตราจารย์หนุ่มที่นั่งอยู่กับภรรยาคนสวย
"เราไปกันเถอะ ถึงจะนั่งมองจนตาแฉะ ศาสตราจารย์ลั่วเขาก็มีเจ้าของแล้ว ชาตินี้ต่อให้แก่จนเหี่ยวเฉา เราก็คงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเขาหรอก"
"เธอพูดเหมือนกับว่าถ้าเป็นชาติหน้า พวกเราจะมีโอกาสอย่างนั้นแหละ"
"เรื่องแบบนั้นใครจะไปรู้ บางทีชาติหน้าศาสตราจารย์ลั่วอาจจะสายตาไม่ค่อยดี แล้วดันมาถูกใจฉันก็ได้"
"เธอนี่ก็ช่างเพ้อฝันเก่งจริงๆ"
"ฮ่าๆ"
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นก่อนที่สหายหญิงทั้งสามจะลุกเดินไปยังบริเวณอ่างล้างจาน เป็นจังหวะเดียวกับที่ลั่วเยี่ยนชิงจัดการอาหารมื้อกลางวันของเขาจนหมดเกลี้ยง เขาหยิบปิ่นโตอลูมิเนียมขึ้นมา ก่อนจะหันไปบอกภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ "เราไปกันเถอะ"
เจียงหลีเหลือบมองปิ่นโตในมือเขา "ไม่ไปล้างที่อ่างก่อนหรือคะ"
"ที่หอพักมีก๊อกน้ำ"
"แต่นั่นมันน่าจะยุ่งยากกว่านะคะ ส่งมาให้ฉันดีกว่า เดี๋ยวฉันจัดการล้างให้เอง" เจียงหลียื่นมือออกไปเตรียมจะรับปิ่นโต
แต่ลั่วเยี่ยนชิงกลับชักมือหลบ "ผมไปเองดีกว่า คุณไปรอผมตรงประตูโรงอาหารก็พอ ใช้เวลาไม่นานหรอก"
"แน่ใจนะคะว่าไม่ต้องให้ฉันช่วย"
"ไม่ต้องครับ"
เขาปฏิเสธเธอด้วยการส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะถือปิ่นโตแล้วเดินตรงไปยังอ่างล้างจานที่อยู่มุมหนึ่งของโรงอาหาร
"สวัสดีค่ะศาสตราจารย์ลั่ว"
กลุ่มสหายหญิงสามคนที่เพิ่งจะพูดถึงเขาไปหยกๆ เมื่อเห็นเทพบุตรในอุดมคติของพวกเธอเดินตรงมา ทุกคนก็รีบปรับเปลี่ยนท่าทีเป็นสงบเสงี่ยม แล้วเอ่ยทักทายเขาอย่างพร้อมเพรียง
ลั่วเยี่ยนชิงเพียงแค่ขานรับในลำคอเบาๆ เป็นการตอบกลับตามมารยาท
"ศาสตราจารย์ลั่วคะ ภรรยาของคุณสวยมากเลยค่ะ ช่างเหมาะสมกับคุณจริงๆ"
"ขอบคุณครับ"
"วันนี้ภรรยาของศาสตราจารย์ตั้งใจมาเยี่ยมที่สถาบันวิจัยโดยเฉพาะเลยใช่ไหมคะ"
"...อืม"
"ศาสตราจารย์ลั่วช่างเป็นผู้ชายที่โชคดีอะไรอย่างนี้"
"ใช่แล้วค่ะ ในบรรดาสหายชายหญิงทั้งหมดในสถาบันของเรา ศาสตราจารย์ลั่วนี่แหละคือคนที่มีความสุขที่สุด พวกเรามองแล้วยังรู้สึกอิจฉาเลยค่ะ"
หนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้นมาอีก "ศาสตราจารย์ลั่วคะ ภรรยาของคุณชื่ออะไรหรือคะ"
"เจียงหลี"
"เป็นชื่อที่ไพเราะมากเลยค่ะ เดี๋ยวพวกเราจะขออนุญาตเข้าไปทักทายสหายเจียงสักหน่อยนะคะ"
หลังจากที่หญิงสาวทั้งสามคนจัดการล้างภาชนะของตัวเองเรียบร้อย พวกเธอก็เดินตามหลังลั่วเยี่ยนชิงมา เมื่อมาถึงบริเวณประตูทางเข้าออกของโรงอาหาร ทั้งหมดก็ส่งยิ้มกว้างให้กับเจียงหลี
"สวัสดีค่ะสหายเจียง"
เจียงหลีที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วมีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มตอบกลับไป "สวัสดีค่ะ"
"ยินดีต้อนรับสหายเจียงสู่สถาบันวิจัยของเรานะคะ ถ้าวันหลังมีโอกาสก็แวะมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆ ได้เลยนะคะ"
"ได้เลยค่ะ"
เจียงหลีมองตามแผ่นหลังของทั้งสามคนที่เดินลับตาไป ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้สามีของเธอ "สหายหญิงที่สถาบันวิจัยของคุณนี่อัธยาศัยดีกันทุกคนเลยนะคะ"
ลั่วเยี่ยนชิงหลบสายตาของเธอเล็กน้อย ก่อนจะบอกความจริง "พวกเธอชมว่าคุณสวย แล้วก็บอกว่าผมกับคุณเหมาะสมกันมาก"
เจียงหลีถึงกับหัวเราะออกมา "แสดงว่าคุณก็เป็นคนดังในสถาบันเหมือนกันนะเนี่ย"
ลั่วเยี่ยนชิงชี้แจง "นอกจากสมาชิกในทีมโปรเจกต์ของผม ผมก็ไม่ค่อยรู้จักคนจากทีมอื่นสักเท่าไหร่"
เจียงหลีเลิกคิ้ว "แต่คนอื่นเขารู้จักคุณกันหมดเลยนะคะ รู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร"
ลั่วเยี่ยนชิงนิ่งเงียบไป เหมือนรอฟังคำตอบ
เจียงหลีจึงเฉลย "ก็หมายความว่าคุณเป็นคนเก่งมากๆ ยังไงล่ะคะ เพราะฉะนั้น ศาสตราจารย์ลั่วต้องตั้งใจทำงานให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปอีกนะคะ"
"ผมจะทำครับ" เขารับคำอย่างมั่นคง
เมื่อกลับมาถึงหอพัก เจียงหลีถึงมีโอกาสได้พิจารณาห้องพักของสามีอย่างจริงจัง เธอเดินสำรวจไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น "ห้องพักของคุณนี่มันดูเรียบง่ายเกินไปหน่อยไหมคะ"
ภายในห้องมีเพียงโต๊ะไม้หนึ่งตัว เตียงเหล็กหนึ่งหลัง ราวสำหรับแขวนเสื้อผ้า และชั้นวางอ่างล้างหน้า ถัดไปอีกหน่อยก็เป็นตู้เสื้อผ้าไม้บานเดี่ยวหนึ่งใบ นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่อื่นใดอีกเลย
ลั่วเยี่ยนชิงให้เหตุผล "ทุกคนที่นี่ก็ได้ของใช้พื้นฐานเหมือนๆ กันหมดครับ"
เจียงหลีพยักหน้ารับ "อ้อ" จากนั้นเธอก็ถามต่อ "แล้วมีเสื้อผ้าสกปรกที่ต้องซักบ้างไหมคะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปซักให้"
ลั่วเยี่ยนชิงตอบ "ปกติก่อนจะเข้านอน ผมจะซักเสื้อผ้าที่ใส่ในแต่ละวันให้เรียบร้อยก่อนเสมอ คุณนั่งพักผ่อนเถอะ"
"ฉันไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด"
เจียงหลีมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง สามีของเธอทำความสะอาดห้องพักได้เรียบร้อยหมดจด ข้าวของทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ภาพที่เห็นทำให้เธออดนึกถึงคนที่มีอาการเจ้าระเบียบ หรือพวกย้ำคิดย้ำทำไม่ได้เลยจริงๆ
[จบบท]