บทที่ 512: ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน
หวังหมิ่นเลือกที่จะพูดแบบนั้น ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนระหว่างเธอกับหลินตันต้องมาสะดุด หรือเกิดรอยร้าวบาดหมางกัน เพียงเพราะดันไปชอบผู้ชายคนเดียวกันเข้า
พอหลินตันได้ยินสิ่งที่หวังหมิ่นพูดออกมา เธอก็ชะงักไป เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าในขณะที่เธอพยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหยั่งเชิง หวังหมิ่น เพื่อนรักที่อยู่ตรงหน้า ก็กำลังเล่นเกมเดียวกันกับเธอ แถมยังเป็นการเดินเกมแบบเปิดหน้าสู้กันอย่างโจ่งแจ้งอีกต่างหาก
หลินตันขมวดคิ้วมุ่น พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจเอาไว้ เธอมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาที่จริงจัง "เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังล้อฉันเล่นอยู่"
"ตันตัน ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นล่ะ" หวังหมิ่นถามกลับ
"มันเป็นเรื่องแปลกตรงไหนเหรอ ผู้ชายที่ทั้งเก่งทั้งนิสัยดีอย่างเจียงอีหยาง ก็ย่อมเป็นที่หมายปองของผู้หญิงหลายคนเป็นธรรมดา ตัวฉันเองก็ได้ร่วมงานกับเขาช่วงที่ถ่ายหนังเรื่องนี้ ฉันก็รู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีมากจริงๆ เป็นคนที่ถ้าใครได้เป็นคู่ครองคงจะดีไม่น้อย"
"ฉันคิดทบทวนดูแล้ว ฉันก็ชอบเขา ดังนั้น ฉันเลยตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเป็นฝ่ายจีบเขา..."
"เดี๋ยวก่อนสิ!" หลินตันรีบพูดขัดขึ้นมา "แต่เมื่อกี้นี้ฉันเพิ่งบอกความรู้สึกของฉันให้เธอฟังชัดๆ ไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันชอบสหายเจียงอีหยาง ในเมื่อเธอรู้ทั้งรู้ว่าฉันคิดยังไง ทำไมยังมาเสนอว่าจะแข่งขันกันอย่างยุติธรรมอีกล่ะ นี่เราไม่ได้เป็นเพื่อนรักกันหรอกเหรอ"
"ตันตัน เธอนี่ชักจะเอาแต่ใจตัวเองไปหน่อยแล้วนะ บางทีก็ดูหาเรื่องแบบไม่มีเหตุผลไปนิด" หวังหมิ่นยังคงควบคุมสถานการณ์ได้ดี
"เธอต้องแยกแยะสิ อย่างแรกเลย คือตอนนี้เธอแค่แอบชอบสหายเจียงอีหยางอยู่ฝ่ายเดียว พูดง่ายๆ ก็คือ ในสนามการแข่งขันเพื่อจีบเขา ทั้งเธอกับฉัน เราสองคนต่างก็ยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นเดียวกันเป๊ะๆ"
"มันไม่ใช่ว่าเธอมาก่อนแล้วฉันจะมาทีหลังได้ยังไงถูกไหม"
"อย่างที่สอง ต่อให้เราแข่งกันตอนนี้ สุดท้ายแล้วเจียงอีหยางเขาจะเลือกใครเป็นคู่ครอง พวกเราสองคนก็ไม่มีใครรู้คำตอบอยู่ดี เผลอๆ นะ คู่ครองในอนาคตของเขา อาจจะไม่ใช่ทั้งฉัน แล้วก็ไม่ใช่ทั้งเธอเลยก็ได้ เธอเข้าใจที่ฉันพูดไหม"
หวังหมิ่นยังคงมองหลินตันนิ่ง เพื่อรอคำตอบ
"ฉันควรจะต้องเข้าใจอะไรอีกล่ะ" หลินตันยังคงสับสน
"เราเป็นเพื่อนกันนะตันตัน" หวังหมิ่นอธิบายต่อ "ตอนนี้เรื่องมันเกิดแล้วคือเราดันชอบผู้ชายคนเดียวกัน ในฐานะเพื่อน แน่นอนว่าฉันต้องอวยพรให้เธอสมหวังอยู่แล้ว ถ้าเขาเลือกเธอ ฉันก็ยินดีด้วยจากใจจริง"
"แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนกัน ฉันก็ไม่อยากจะทิ้งความรู้สึกของตัวเองไปเฉยๆ เพียงเพราะต้องเกรงใจเธอที่เป็นเพื่อนรัก ฉันไม่อยากมานั่งเสียดายทีหลัง และที่สำคัญ ฉันก็หวังว่าเธอจะคิดแบบเดียวกันกับฉัน"
"ถ้าหากสุดท้ายแล้วเจียงอีหยางเลือกเธอ ฉันสัญญาเลยว่าฉันจะถอยออกมาทันที จะไม่เข้าไปเป็นก้างขวางคอหรือสร้างความลำบากใจให้พวกเธอเด็ดขาด"
"ฉันเข้าใจแล้ว... เธอพูดถูก" หลินตันพยักหน้าช้าๆ
"พวกเรามายืนเถียงกันตรงนี้ตอนนี้มันก็ไร้ประโยชน์จริงๆ นั่นแหละ สุดท้ายสหายเจียงอีหยางเขาจะตกลงปลงใจกับใคร พวกเราก็ไม่รู้อยู่ดี บางที... เขาอาจจะไปชอบผู้หญิงคนอื่นที่พวกเราไม่รู้จักเลยก็ได้"
พอพูดถึงตรงนี้ หลินตันก็อดรู้สึกฝาดเฝื่อนในใจไม่ได้ ที่ผ่านมาเธอหลงคิดว่าตัวเองแน่มาตลอด! ใช้สิทธิ์อะไรไปคิดว่าแค่เพราะเธอชอบเจียงอีหยาง แล้วเขาจะต้องชอบเธอกลับด้วย มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
เมื่อคิดตกตะกอนได้แบบนั้น สีหน้าของหลินตันก็ผ่อนคลายลง เธอยิ้มให้หวังหมิ่นแล้วพยักหน้า "ตกลงตามนี้ เราจะแข่งขันกันอย่างยุติธรรม ถ้าเกิดว่าสหายเจียงอีหยางเขาเลือกเธอ ฉันก็จะอวยพรให้พวกเธอเหมือนกัน จะไม่สร้างปัญหาให้แน่นอน"
หวังหมิ่นเห็นเพื่อนเข้าใจ เธอก็รีบควงแขนหลินตันทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ฉันรู้อยู่แล้วว่าตันตันน่ะเป็นคนมีเหตุผลที่สุด!"
"มีเหตุผลเหรอ" หลินตันแกล้งทำเสียงฮึดฮัด ทำเป็นไม่พอใจกลบเกลื่อน
"ฉันไม่อยากจะเป็นคนมีเหตุผลเลยสักนิด แต่ก็นั่นแหละ ที่เธอพูดมามันก็ถูกทุกอย่าง ถ้าฉันมัวแต่ดึงดันจะทะเลาะกับเธอเพราะเรื่องผู้ชายคนเดียว แล้วฉันจะไปหาเพื่อนดีๆ ที่เข้าใจกันแบบเธอได้จากที่ไหนอีกล่ะ"
"เราต้องเป็นเพื่อนรักกันไปตลอดชีวิตนะ!" หวังหมิ่นย้ำ
"แน่นอนสิ เราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป" หลินตันพยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากเคลียร์ใจกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองสาวก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
ทางด้านเจียงอีหยาง หลังจากที่เขาถ่ายทำในส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยและล้างเครื่องสำอางออกหมดแล้ว เขาก็เดินไปกล่าวลาผู้กำกับ ทีมงานคนอื่นๆ และเพื่อนนักแสดงร่วมกอง ก่อนจะตรงกลับไปยังที่พักที่ทางกองถ่ายจัดเตรียมไว้ให้ เขาใช้เวลาไม่นานในการเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋า ตรวจสอบดูอีกครั้งว่าไม่ลืมอะไร แล้วก็หิ้วกระเป๋าเดินออกมาเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านพักข้าราชการ
แต่ใครจะไปคาดคิด ว่าในจังหวะที่เจียงอีหยางกำลังจะก้าวขาขึ้นรถนั่นเอง หวังหมิ่นก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา
"เจียงอีหยาง ฉันชอบคุณค่ะ! คุณจะคบกับฉันได้ไหมคะ" การกระทำที่ดูเหมือนจะปุบปับของหวังหมิ่นในครั้งนี้ มันมีเหตุผลรองรับอยู่ เธอรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ที่การถ่ายทำสิ้นสุดลง โอกาสที่เธอจะได้พบเจอเจียงอีหยางอีกนั้นแทบจะเป็นศูนย์ หรืออย่างน้อยก็คงไม่สะดวกเท่าหลินตัน ซึ่งทำงานอยู่ที่คณะศิลปะการแสดงและวัฒนธรรมเหมือนกัน
เธอยอมไม่ได้ที่จะปล่อยให้หลินตันอาศัยความได้เปรียบเรื่องความใกล้ชิด ชิงตัดหน้าคว้าหัวใจเขาไปก่อน ดังนั้น หวังหมิ่นจึงรู้สึกว่ามันจำเป็นอย่างยิ่ง ที่เธอจะต้องรีบแสดงความรู้สึกในใจทั้งหมดออกไปให้ผู้ชายที่เธอชอบได้รับรู้...ตั้งแต่วันนี้เลย
[จบบท]