บทที่ 520: ถูกจำได้ก็ไม่แปลก

บทที่ 520: ถูกจำได้ก็ไม่แปลก

"เรื่องของผัวเมียมันก็เป็นแบบนี้แหละ อย่ามัวแต่เขินเลยน่า อีกอย่างนี่ก็อยู่ต่อหน้าแม่ แม่เป็นห่วงหรอกถึงได้ถาม ว่าตกลงลูกกับลูกเขยได้นอนห้องเดียวกันหรือยัง"

"หนูรู้ค่ะแม่" เจียงหลียังไม่หายเขินอยู่ดี เธอรับคำสั้นๆ แล้วรีบผลุบเข้าห้องนอนไป พอโผล่ออกมาอีกทีก็สวมเสื้อผ้ากันหนาวเต็มยศเตรียมออกจากบ้าน

"แม่คะ งั้นหนูไปนะคะ"

แต่ยังไม่ทันก้าวเท้า เสียงตึงตังจากในห้องก็ดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวเล็กสามหน่อจะวิ่งกรูออกมาจากห้องนอนของตัวเอง

เจ้าก้อนแป้งลั่วหมิงหานเงยหน้าแป๋วแหววถามเสียงแจ๋ว "แม่ครับ แม่จะไปไหนเหรอครับ"

ดวงตาจิ้งจอกของเจียงหลีทอประกายอ่อนโยน "แม่จะเอาของไปให้พ่อที่สถาบันวิจัยน่ะจ้ะ"

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง งั้นแม่รีบไปเถอะครับ!" เจ้าก้อนแป้งรีบโบกมือหยอยๆ ไล่แม่ตัวเอง แต่ก็ไม่วายส่งเสียงน่ารักน่าเอ็นดู

"แม่ครับ ฝากบอกพ่อด้วยนะว่าผมคิดถึงพ่อมากเลย!"

ลั่วหมิงเวยรีบเสริมทัพ "แม่คะ หนูด้วยค่ะ!"

มีเพียงลั่วหมิงรุ่ยที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรตามประสาพี่ใหญ่

"ได้จ้ะ แม่จะเอาความคิดถึงของพวกหนูไปฝากพ่อให้ครบทุกคนเลย!" เจียงหลีเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มๆ ของลูกทั้งสาม ก่อนจะหันไปคว้ากระเป๋าเดินทางสองใบที่อัดแน่นจนตุง มือซ้ายใบขวาใบ หันไปลาแม่กับลูกๆ อีกครั้ง แล้วจึงเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

วันนี้ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเธอเท่าไหร่ รถโดยสารประจำทางที่เธอนั่งมาวิ่งไปได้แค่ครึ่งทางดันเกิดเสียหลักเครื่องดับกลางคัน กว่าคนขับจะก้มๆ เงยๆ ซ่อมจนสตาร์ตเครื่องติดอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วโมง ผู้โดยสารหลายคนหัวเสียเพราะรอไม่ไหว เลยตัดสินใจลงจากรถแล้วเดินเท้าต่อไปยังจุดหมาย

แต่เจียงหลีประเมินแล้วว่าระยะทางไปสถาบันวิจัยยังเหลืออีกไกลโข เธอจึงเลือกที่จะนั่งรออยู่บนรถเงียบๆ จนในที่สุดรถก็กระเถิบมาจอดเทียบป้ายหน้าสถาบันวิจัยจนได้ เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ก็พบว่าเข็มสั้นชี้ไปที่เลขหนึ่งบ่ายโมงตรงพอดิบพอดี

เธอไม่ได้คิดอะไรต่อ รีบหิ้วกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบเดินตรงไปที่ป้อมยามหน้าประตู แล้วแจ้งความประสงค์กับสหายเจ้าหน้าที่ "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นภรรยาของสหายลั่วเยี่ยนชิง ตั้งใจมาส่งของให้เขานิดหน่อยค่ะ"

"ให้ผมแจ้งศาสตราจารย์ลั่วออกมารับสหายไหมครับ"

สหายที่เฝ้ายามจำเจียงหลีได้ขึ้นใจ ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตาที่สวยโดดเด่นจนใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง แต่เพราะตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แม้เธอจะไม่ได้มาบ่อย แต่ก็มาที่นี่หลายครั้ง ดังนั้นการที่เขาจะจำเธอได้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรเลย

"โอ๊ย ไม่ต้องรบกวนค่ะ ฉันเข้าไปเองได้"

เจียงหลีรีบโบกมือปฏิเสธ เมื่อสหายยามเปิดทางให้ เธอก็เดินตรงเข้าประตูไปอย่างคล่องแคล่ว

เธอเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยจนมาถึงเขตหอพักนักวิจัย

บรรยากาศในทางเดินเงียบเชียบ อาจเพราะเป็นเวลาพักผ่อนตอนบ่าย ขณะที่เจียงหลีกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยเพื่อไปยังห้องของลั่วเยี่ยนชิง ประตูห้องพักของเหวินซือหย่วนซึ่งอยู่ใกล้ๆ กันก็เปิดผางออกมา

เหวินซือหย่วนที่สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าฝ้ายทับชุดอยู่บ้านกำลังจะเดินไปห้องน้ำ เขาชะงักเมื่อเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน รู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก

"เอ่อ... คุณคือ... สหายเจียงหรือเปล่าครับ"

"สวัสดีค่ะสหายเหวิน ฉันเองค่ะ"

เจียงหลีวางกระเป๋าเดินทางใบเขื่องลงหน้าประตูห้องของสามี เธอถอดหน้ากากอนามัยที่สวมไว้ออก พยักพเยิดไปที่บานประตูตรงหน้า ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้เขา

"รบกวนหน่อยนะคะ ลั่วเยี่ยนชิงพอจะอยู่ข้างในไหมคะ"

เหวินซือหย่วนนิ่งไปครู่หนึ่ง "น่าจะอยู่นะครับ... เพราะนี่เป็นเวลาพัก"

เขาคิดในใจว่าหัวหน้าทีมลั่วช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ อากาศก็หนาวเหน็บ แถมปีนี้ทุกคนก็รู้กันอยู่แล้วว่าจะไม่ได้กลับบ้านไปฉลองวันสิ้นปี แต่ภรรยาของเขาก็ยังอุตส่าห์ดั้นด้นมาเยี่ยมถึงที่นี่จนได้

ถ้านับรวมครั้งนี้ด้วย สหายเจียงก็มาที่นี่หลายครั้งแล้ว... ชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ต้องดีมากแน่ๆ

พอความคิดวนมาถึงตรงนี้ เหวินซือหย่วนก็อดรู้สึกจุกๆ ในอกไม่ได้

ทำไมนะ ทั้งที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่ภรรยาที่บ้านของเขาถึงไม่เคยคิดจะห่วงใยไถ่ถามสามีที่มาทำงานไกลบ้านอย่างเขาบ้างเลย

เจียงหลีเห็นอีกฝ่ายเงียบไปจึงเอ่ย "ขอบคุณมากนะคะ!"

เหวินซือหย่วนรีบดึงสติกลับมา "อ้อ ไม่เป็นไรครับ สหายเจียงเคาะประตูเรียกได้เลย ถ้าหัวหน้าทีมลั่วอยู่ข้างใน เขาต้องรีบมาเปิดให้แน่นอนครับ"

"ฉันมีกุญแจค่ะ" เจียงหลียิ้ม เธอล้สวงมือเข้าไปในกระเป๋า ควานหาพวงกุญแจที่คุ้นมือ ก่อนจะเลือกดอกที่ถูกต้องมาไขที่ประตูหอพักของลั่วเยี่ยนชิงโดยตรง

กุญแจดอกนี้สามีเป็นคนให้เธอไว้เอง เผื่อวันไหนที่เธอแวะมาที่สถาบันวิจัยแล้วเกิดคลาดกันกับเขา เธอก็จะได้ไขประตูเข้าไปนั่งรอข้างในได้เลย ไม่ต้องยืนรอเก้ออยู่ข้างนอก

[จบบท]