บทที่ 530: จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง
"..." ลั่วเยี่ยนชิงตอบเสียงเบา "ไม่มีครับ"
"เมื่อกี้คุณชะงักไปนิดนึง คุณไม่ซื่อสัตย์เลย" เจียงหลีพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องเขาพร้อมกับแกล้งทำหน้าดุ
"เดี๋ยวกลับถึงบ้านเมื่อไหร่ คุณต้องย้ายไปนอนห้องหนังสือเลย ห้ามเถียง ห้ามต่อรองเด็ดขาด!"
เธอขู่เสร็จก็ทำท่าจะลุกหนี แต่คาดไม่ถึงว่าลั่วเยี่ยนชิงจะรวบตัวเธอไว้ได้ทันด้วยแขนข้างเดียว เขาดึงเธอกลับลงไปนอนในผ้าห่มผืนหนาตามเดิม
"เสี่ยวหลี คุณคือภรรยาของผมนะ"
ลั่วเยี่ยนชิงกระซิบชิดริมหูขณะที่กอดรัดภรรยาตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนแน่น น้ำเสียงที่ปกติจะฟังดูเยือกเย็นเฉยชา ตอนนี้กลับทุ้มต่ำและแหบพร่าจนผิดสังเกต
"แล้วฉันเคยบอกเหรอคะว่าไม่ใช่" เจียงหลีบ่นอุบอิบอยู่ในอ้อมอกเขา ก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืน ตอนท้ายๆ เธอยกมือไหว้ขอร้องให้เขาพอตั้งกี่ครั้ง แต่คนคนนี้กลับไม่ฟังเลย
เฮอะ! แค่นึกขึ้นมาก็ยังอยากจะยกเท้าถีบเขาให้ตกเตียงไปซะจริง
ลั่วเยี่ยนชิงไม่ตอบ แต่กลับซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเจียงหลี ปิดบังสีหน้าของตัวเองไว้ไม่ให้เธอเห็น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้เรียบที่สุดจนฟังดูไร้อารมณ์
"เสี่ยวหลี ผม..."
เขาควรจะพูดความสงสัยที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไปตอนนี้เลยดีไหม
เขาควรจะบอกเธอหรือเปล่า ว่าความจริงแล้ว... ระหว่างเขากับเฝิงลู่ ภรรยาเก่าคนนั้น... มันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยตั้งแต่แรก
แต่เรื่องแบบนี้มันพูดลอยๆ ไม่ได้ ทุกอย่างต้องมีหลักฐานมายืนยัน และที่สำคัญ ถ้าการคาดเดาของเขาดันกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา เรื่องทั้งหมดนี้ก็เท่ากับเป็นตราบาปที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของเขา
ลั่วเยี่ยนชิงรู้สึกสับสนในใจอย่างหนัก เขาลังเลซ้ำไปซ้ำมา และสุดท้ายก็ตัดสินใจว่าควรรอต่อไปอีกหน่อย
ใช่ ต้องรออีกหน่อย รอจนกว่าเขาจะเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมรับทุกอย่าง แล้วเขาจะสารภาพการคาดเดาของเขากับเธอทั้งหมด
"คุณเป็นอะไรไปคะ"
เจียงหลีสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ผิดปกติของสามี เธอจึงขยับตัวเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างของเขาเบาๆ
"อยู่เคียงข้างผมตลอดไป... ได้ไหมครับ"
"เรื่องนี้ฉันก็เคยพูดไปแล้วนี่คะ ว่ามันขึ้นอยู่กับการกระทำของคุณ" เจียงหลีตอบ "ตราบใดที่คุณไม่นอกลู่นอกทาง ไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อฉัน ฉันก็จะอยู่เป็นคู่ชีวิตกับคุณไปจนเราแก่เฒ่าแน่นอน"
"ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"
"ฉันจะจำคำพูดของคุณในวันนี้ไว้นะคะ"
"อ้อ เรื่องที่ผมเคยจัดให้คุณไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลน่ะครับ" ลั่วเยี่ยนชิงนึกขึ้นได้ "ศาสตราจารย์ชุยโทรมาบอกผลตรวจทั้งหมดกับผมแล้วนะ"
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น "ผลเป็นยังไงบ้างคะ"
"ร่างกายคุณยังอ่อนแออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีอะไรร้ายแรง" เขาลูบผมเธอนุ่มนวล "เสี่ยวหลี ต่อจากนี้เรามาใช้เวลาบำรุงร่างกายกันดีๆ นะ ผมเชื่อว่าร่างกายของคุณจะต้องกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ได้แน่นอน"
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อด้วยความหวัง "ถึงตอนนั้น... คุณจะยอมมีลูกให้ผมสักคนไหมครับ"
เจียงหลีอมยิ้ม "ถ้าฉันไม่ยอม แล้ว 'ผลผลิตแห่งความรัก' ของเราจะมาจากไหนล่ะคะ"
คนโง่เอ๊ย!
เธอน่ะชอบเด็กจะตายไป ของน่ารักๆ แบบนั้นใครจะไม่ชอบล่ะ ไม่อย่างนั้น เจ้าสามแสบที่บ้านนั่นเหรอ จะถูกเธอขุนจนกลายเป็นเด็กขาวอวบอ้วน แก้มยุ้ยน่าฟัดขนาดนั้นได้ยังไง แถมพอออกไปข้างนอกทีไร ก็มีแต่คนมารุมรักรุมเอ็นดู ใครๆ ก็อยากจะเข้ามาหยิกแก้มยุ้ยๆ นั่นสักที
จริงอยู่ว่าก่อนที่เธอจะทะลุมิติมายังโลกใบนี้ เธอไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน หรือคิดจะสร้างครอบครัวมีลูกของตัวเองเลยสักนิด แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา
เธอมีลั่วเยี่ยนชิง คนที่เธอรักและอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยกันไปจนวันตายแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้... หากเงื่อนไขทางร่างกายของเธอพร้อมและอนุญาต เรื่องลูกก็แค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามกลไกธรรมชาติ
ถ้าเขาจะมา เธอก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าเขาไม่มา เธอก็จะไม่ดันทุรังฝืนโชคชะตา!
ลั่วเยี่ยนชิงแทบไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินคำตอบของเจียงหลี มือข้างที่วางอยู่บนเอวบางของเธอถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย
ผลผลิตแห่งความรัก...
ลูกของเธอกับเขา...
"เสี่ยวหลี"
ลั่วเยี่ยนชิงพยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนท่วมท้นอยู่ในอก เขาทำได้เพียงแค่เรียกชื่อเธอออกมาเบาๆ
เจียงหลีขยับตัวในอ้อมกอดเขา "มีอะไรก็พูดมาสิคะ ฉันฟังอยู่"
ลั่วเยี่ยนชิงกอดเธอแน่นขึ้นอีก "คุณดีกับผมเหลือเกิน"
9999
ทั้งสองคนต่างผลัดกันพูดคุยปรับความเข้าใจกันไปมา โดยไม่รู้เลยว่าบรรยากาศหวานชื่นรอบตัวนั้นได้ก่อตัวกลายเป็นฟองสบู่สีชมพูลอยฟุ้งไปทั่วห้อง และกว่าที่ฟองสบู่แห่งความรักเหล่านั้นจะจางหายไป ก็เป็นเวลาหลังจากการแลกเปลี่ยนความรู้สึกอันลึกซึ้งอีกครั้ง
ตอนนี้ ลั่วเยี่ยนชิงจัดการเช็ดตัวทำความสะอาดให้ตัวเองและภรรยาจนสดชื่นดีแล้ว เขาจึงเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เรากินมื้อเที่ยงที่นี่ก่อนค่อยกลับดีไหม"
"ไม่ดีกว่าค่ะ" เจียงหลีปฏิเสธ "วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่านะคะ คุณลืมเหรอ แม่บุญธรรมฉีฟางต้องยุ่งหัวหมุนอยู่ที่บ้านคนเดียวแน่ๆ ฉันต้องรีบกลับไปช่วยท่านเตรียมของไหว้กับอาหารมื้อเย็น"
ขณะพูดเธอก็กำลังสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยภายใต้การบริการอย่างเอาอกเอาใจของสามี และตอนนี้เธอก็ถูกเขารวบไปนั่งบนตักแกร่งของเขาเรียบร้อยแล้ว
"ผมขอโทษนะ ที่ปีนี้ไม่ได้อยู่ฉลองวันส่งท้ายปีเก่ากับคุณแล้วก็แม่บุญธรรมด้วย"
น้ำเสียงของลั่วเยี่ยนชิงเจือไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
เจียงหลีส่ายหน้า "นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย ก็ไม่ใช่ว่าคุณไม่อยากกลับบ้านนี่คะ แต่เป็นเพราะงานมันรัดตัวคุณจนปลีกตัวไปไหนไม่ได้ต่างหาก"
"แล้ว... พี่ซ่งซวี่กับหลานเจียงอีหยาง พวกเขาจะไปที่บ้านใช่ไหมครับ"
"ค่ะ ฉันโทรไปชวนพวกเขาล่วงหน้าไว้หมดแล้ว"
"ดีแล้ว ถ้างั้นพวกคุณก็ฉลองกันให้สนุกเต็มที่เลยนะ!"
"คุณก็เหมือนกันนะคะ" เจียงหลียื่นหน้าไปหอมแก้มสากของชายหนุ่มฟอดใหญ่ "ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย"
[จบบท]