บทที่ 536: เธอกล้าเหรอ?
ซูม่านถึงกับใจหายวาบเมื่อเห็นสายตาแบบนั้นของเจียงหลี เธอรีบถามออกไปทันที
เจียงหลีไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำด้วย เธอยื่นลูกชายของซูม่านที่ยังเล็กนักส่งคืนให้กับเหวินเยว่ "เด็กดี กลับเข้าบ้านไปนะ" เ
ธอใช้มือขยี้ผมนุ่มๆ ของเหวินเยว่เบาๆ เฝ้ามองเด็กหญิงตัวน้อยกอดน้องชายแน่น จูงมือน้องสาวอีกสองคนพากันวิ่งกลับเข้าประตูรั้วบ้านไปอย่างรวดเร็ว
พอเด็กๆ ลับสายตาไป เจียงหลีก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับซูม่านที่ยังยืนหน้าซีดอยู่ เธอเงื้อมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงบนใบหน้าของซูม่านเต็มแรงถึงสองครั้งซ้อน
เสียงตบดังลั่นจนเพื่อนบ้านที่เริ่มออกมายืนมุงดูพากันร้องอุทาน ซูม่านโดนตบจนหน้าหัน เซถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนจะล้มแผละลงไปนั่งกองกับพื้น แต่เจียงหลีไม่ปล่อยให้ตั้งตัวนาน เธอก้าวพรวดเดียวเข้าไป กระชากคอเสื้อของซูม่านให้ลุกขึ้นมาราวกับกำลังหิ้วลูกไก่ เธอออกแรงดึงร่างนั้นเข้ามาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับสายตาของตัวเอง แล้วเค้นเสียงถามทีละคำชัดๆ
"ฉันไปทำอะไรให้เธอนักหนา ถึงต้องทำตัวเป็นหมาบ้า คอยตามกัดฉันไม่เลิกแบบนี้? เธอหาเรื่องฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันอุตส่าห์คิดว่าเราอาศัยอยู่ในบ้านพักข้าราชการที่เดียวกัน เป็นเพื่อนบ้านกันแท้ๆ เลยไม่อยากจะถือสาหาความอะไรด้วย"
เจียงหลีมองหน้าซูม่านนิ่ง "แต่ฉันคิดผิดถนัด ความใจดีของฉันมันคงทำให้เธอนิสัยเสียจนเคยตัว เอาล่ะ วันนี้พูดมาให้มันชัดๆ ต่อหน้าทุกคนตรงนี้เลย ว่าฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านเธอ หรือไปติดหนี้เธอสิบหมื่นแปดพันเหรียญแล้วชักดาบไม่ยอมคืน ถึงได้จงเกลียดจงชังฉันไม่เลิกรา ต้องตามราวีฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก?"
"ปล่อยฉันนะ! กรี๊ด! ปล่อย! อะไรคือฉันหาเรื่องเธอ ก็เธอไปทำเรื่องน่าอายมาจริงๆ นี่นา ฉันพูดความจริงแล้วมันผิดตรงไหน?" ซูม่านที่ตอนนี้ใบหน้าบวมเป่งด้วยแรงตบ สองมือพยายามตะเกียกตะกายดิ้นรนจะข่วนใบหน้าของเจียงหลีให้ได้
แต่เจียงหลีจับเธอล็อกไว้แน่น ต่อให้ซูม่านพยายามกางเล็บกางมือแค่ไหน ก็ทำอะไรคนที่ตัวสูงกว่าและแรงเยอะกว่าไม่ได้เลย
"เธอมันเก่งแต่กุเรื่องปั้นน้ำเป็นตัว สร้างข่าวลือทำลายชื่อเสียงฉันมาไม่รู้กี่ครั้ง ถ้าคราวนี้ฉันยังปล่อยเธอไปง่ายๆ อีก ฉันก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วล่ะ!"
พอเจียงหลีพูดจบ ไช่ซิ่วเฟินก็โดนหลานๆ ทั้งลั่วหมิงรุ่ย ลั่วหมิงหาน และลั่วหมิงเวย ช่วยกันดึงลากออกมาจากในบ้านพอดี
พอไช่ซิ่วเฟินเห็นลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง เธอก็ปรี่เข้ามาทันที "หลีเป่า! บอกแม่มา มันเกิดอะไรขึ้น? นังนี่มันรังแกลูกเหรอ?"
พูดจบไช่ซิ่วเฟินก็ไม่รอคำตอบ เธอพุ่งเข้าไปจะกระชากผมของซูม่านแล้วข่วนหน้าให้หายแค้น
"คุณยายครับ! คุณยาย! น้าซูเขาด่าแม่ครับ!" ลั่วหมิงหานรีบฟ้องคุณยายด้วยเสียงเล็กๆ
"แม่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านเราเฉยๆ น้าซูลงมาจากรถคันนั้นปุ๊บ ก็ชี้หน้าด่าแม่ฉอดๆ เลยครับ ใช้คำหยาบคายด้วย!"
เจ้าก้อนแป้งน้อยลั่วหมิงหานรีบรายงานพฤติกรรมไม่น่ารักของผู้ใหญ่ให้คุณยายฟังอย่างละเอียด
เพื่อนบ้านที่มุงดูเหตุการณ์อยู่เริ่มซุบซิบกัน พวกเขารู้สึกว่าไช่ซิ่วเฟินคนนี้ช่างเข้าข้างลูกสาวตัวเองแบบไม่ลืมหูลืมตา
ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้ ใครๆ ก็เห็นว่าภรรยาของอาจารย์เหวิน (ซูม่าน) กำลังเป็นฝ่ายโดนกระทำจนยับเยิน ส่วนภรรยาของศาสตราจารย์ลั่ว (เจียงหลี) ยืนคุมสถานการณ์อยู่ ไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด แต่ใครจะไปนึกว่าแม่ยายของศาสตราจารย์ลั่ว หรือก็คือแม่แท้ๆ ของสหายเจียง พอโผล่ออกมาจากประตูบ้านปุ๊บ ก็ไม่ถามไถ่สาเหตุ แต่กลับจะพุ่งเข้าไปรุมซ้ำภรรยาของอาจารย์เหวินอีกแรง
โชคดีที่เจียงหลีรั้งแม่ไว้ได้ทัน "แม่คะ!" เจียงหลีคว้าแขนแม่ไว้
"หนูไม่เป็นไร แม่ใจเย็นๆ ก่อน พารุ่ยรุ่ยกับน้องๆ กลับเข้าบ้านไปเลยค่ะ ที่เหลือหนูจัดการเอง หนูจะลากผู้หญิงคนนี้ไปส่งที่สถานีตำรวจด้วยตัวเอง เดี๋ยวหนูกลับไป"
"เธอกล้าเหรอ?"
ไช่ซิ่วเฟินยังไม่ทันจะได้ตอบโต้ ซูม่านที่โดนจับอยู่ก็ถลึงตาใส่เจียงหลีเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้าเธอกล้าส่งฉันไปสถานีตำรวจล่ะก็ ชาตินี้ฉันกับเธอไม่จบง่ายๆ แน่ คอยดูสิ!"
พอเห็นว่าเรื่องราวกำลังจะบานปลายไปถึงสถานีตำรวจจริงๆ เพื่อนบ้านที่มุงดูอยู่ก็ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ จึงรีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยเจียงหลี
"โธ่ เสี่ยวเจียง พวกเราก็คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น เงยหน้าก็เจอกันทุกวัน ฉันว่านะ ให้เสี่ยวซูเขาขอโทษเธอสักคำ เรื่องก็น่าจะจบแล้ว อย่าให้ถึงขั้นต้องไปสถานีตำรวจเลย"
"นั่นสิเสี่ยวเจียง เธอเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว ให้อภัยเสี่ยวซูที่ปากไม่ดีไปหน่อยเถอะน่า เดี๋ยวพวกเราทุกคนนี่แหละจะเป็นพยานให้ พอกลับไปจะได้ให้อาจารย์เหวินเขาตักเตือนเสี่ยวซูดีๆ"
"ใช่แล้วเสี่ยวเจียง เธอเป็นคนยังไงพวกเราทุกคนในนี้รู้ดีอยู่แก่ใจ วันนี้เรื่องมันเกิดเพราะเสี่ยวซูผิดเองนั่นแหละ เธอไม่ควรเอาอารมณ์ขุ่นมัวจากข้างนอกกลับเข้ามาในบ้านพักเรา แล้วมาพาลลงที่เธอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ เธอเป็นคนฉลาด เป็นคนมีเหตุผล อย่าลดตัวไปทะเลาะกับเธอเลย"
เสียงวิงวอนขอร้องดังขึ้นรอบทิศ
เจียงหลีฟังเสียงเกลี้ยกล่อมเหล่านั้น โดยไม่สนใจซูม่านที่ยังคงด่าทอไม่หยุดปาก เธอหันไปถามกลุ่มเพื่อนบ้านที่ยืนดูกันอยู่
"พวกคุณป้าคิดว่าฉันเป็นคนอยากให้เรื่องมันใหญ่เหรอคะ? หรือคิดว่าฉันเป็นคนเริ่มหาเรื่องเธอก่อน? คิดว่าฉันเป็นฝ่ายที่ไม่ยอมปล่อยเธอไปใช่ไหม? ตลอดเวลาหนึ่งปีกว่าที่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่..."
[จบบท]