บทที่ 580: เธอก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน
"อาอยากให้มองอย่างอื่นมากกว่านิสัยของตัวผู้หญิงคนนั้นนะ อยากให้ดูไปถึงพื้นเพครอบครัวของเขาด้วย" เจียงหลีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"พยายามสุดความสามารถเลยนะ ที่จะไม่พาผู้หญิงที่ครอบครัว 'สุดขั้ว' เข้ามาในบ้าน อย่าหาภาระมาใส่ตัว"
"สุดขั้ว?"
เจียงอีหยางกะพริบตาปริบๆ ทวนคำที่ไม่คุ้นหู "คำนี้... หมายความว่ายังไงครับ?" เขาไม่เข้าใจคำศัพท์ใหม่ที่เพิ่งได้ยินจากปากอาของตัวเองเลยสักนิด
"ไม่เก็ตเหรอ?"
เจียงหลีเลิกคิ้วก่อนอธิบาย "ก็ความหมายตรงตัวนั่นแหละ ถ้าให้ชัดๆ ก็คือพวกคนที่ทัศนคติหรือวิธีคิดไม่ปกติ"
เธอนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงคำพูด "อย่างพวกชอบโวยวายไร้เหตุผลตลอดเวลา ชอบเอาเปรียบชาวบ้านเป็นนิสัย ชอบนินทาลับหลัง หรือชอบปั้นน้ำเป็นตัว สร้างเรื่องไม่จริง อะไรทำนองนี้ พวกที่ใครอยู่ใกล้ก็ต้องยี้ใส่ หรือรู้สึกอึดอัดไม่อยากข้องเกี่ยวด้วย"
เจียงอีหยางพยักหน้าช้าๆ "อ้อ ผมพอจะเข้าใจแล้วครับ"
คำสอนของอาเมื่อครู่ทำให้เขาสว่างวาบในความคิด! มันคือเรื่องจริงที่เขาอาจมองข้ามไป หากครอบครัวของภรรยาในอนาคตเป็นคนแบบนั้น ต่อให้ผู้หญิงที่เขาเลือกจะดีเลิศแค่ไหน ชีวิตหลังแต่งงานคงเจอแต่ปัญหาไม่หยุดหย่อนไม่เว้นวัน เผลอๆ อาจจะกลายเป็นตัวถ่วงรั้งอนาคตและความก้าวหน้าของเขาอีก
เขาไม่อยากให้ชีวิตเป็นแบบนั้น นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการแน่ๆ
สองอาหลานยังคงนั่งคุยเล่นกันต่อใต้แสงจันทร์สลัวในลานบ้านอีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งเจียงหลีเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วขยับตัวลุกขึ้น "นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้ว ดึกแล้ว กลับห้องไปนอนได้แล้ว"
"ครับ"
เจียงอีหยางรับคำ เจียงหลีจึงส่งไม้ค้ำเดี่ยวที่วางอยู่ข้างๆ ให้เขา พร้อมกับขยับเข้าไปช่วยประคองร่างหลานชาย ค่อยๆ พาเขากลับเข้าไปส่งถึงในห้องพัก
ในเวลาเดียวกัน ณ บ้านตระกูลหลิน
หลินตันกำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงแข็งๆ ของเธอ ภายในห้องที่มืดสนิท เธอข่มตาให้หลับไม่ลงแม้แต่น้อย พอลองหลับตา ภาพเหตุการณ์ตอนที่ออกจากบ้านตระกูลลั่วเมื่อช่วงค่ำก็ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำๆ พร้อมกับเสียงของอู๋เยว่ ลูกพี่ลูกน้องของเธอที่คุยกันอย่างตึงเครียดระหว่างทางกลับบ้าน...
"ตันตัน ตอนที่เธอกำลังจะกลับ แล้วเธอเรียก 'คุณย่าเจียง' น่ะ มันแสดงเจตนาของเธอชัดซะยิ่งกว่าชัดอีกนะว่าคิดอะไรอยู่ แล้วตอนนั้น เธอสังเกตไหมว่าหยางหยางมองเธอยังไง?"
ภาพของอู๋เยว่ที่จอดจักรยานกะทันหัน มือสองข้างกำแฮนด์แน่นจนสั่น เธอหยุดยืนริมถนนที่เริ่มไร้ผู้คนแล้วจ้องหน้าหลินตัน ลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง
"เอาตรงๆ นะ ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันไม่ทำอะไรหุนหันพลันแล่นแบบนั้นหรอก มันน่าอาย"
"ฉัน..."
หลินตันในตอนนั้นถึงกับหน้าชาวาบ เสสายตามองไปทางอื่น "ฉันก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองเป็นบ้าอะไร... อยู่ๆ มันก็โพล่งออกไปว่า 'คุณย่าเจียง ลาก่อนค่ะ'
พี่คะ... ตอนนั้นฉันมัวแต่ตื่นเต้น ดีใจ ไม่ทันเห็นสายตาสหายเจียงอีหยางหรอก แต่พี่พูดแบบนี้... เขาคงมองฉันไม่ดีแน่เลยใช่ไหม
แต่ฉัน... ฉันชอบเขาไปแล้วจริงๆ อะ พี่ว่าฉันควรทำไงดี?" เธอถามเสียงอ่อย
"ผู้ชายดีๆ ไม่ได้มีแค่หยางหยางคนเดียวบนโลกนะ ทำไมเธอต้องดื้อด้านขนาดนี้!"
อู๋เยว่ถอนหายใจอย่างแรง "ทั้งๆ ที่เธอก็เห็นอยู่ว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เธอก็ยังอยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก"
อู๋เยว่ถึงกับขมวดคิ้ว เธอจนปัญญาจะพูดกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้จริงๆ "เรื่องหัวใจ เธอก็รู้ว่ามันฝืนใจกันไม่ได้ ในเมื่อหยางหยางเขาชัดเจนแล้วว่ายังไม่อยากมีแฟนตอนนี้ เธอก็ตัดใจซะเถอะ! อย่าดันทุรังเลย"
นัยน์ตาของหลินตันเริ่มมีน้ำรื้น "พี่... ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ"
อู๋เยว่สวนกลับทันควัน "ไม่ต้องมาเรียกเลย! เธอจะเรียกให้ตายฉันก็ไม่ช่วย! ไม่ใช่ฉันใจร้ายไม่อยากช่วยนะ แต่ฉันไม่อยากทำตัวน่ารำคาญ
อีกอย่าง ฉันกับเจียงหลีน่ะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันจริงๆ ฉันไม่อยากมองหน้าเขาไม่ติดถ้าต้องไปพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ ถ้าต้องมาเสียเพื่อนเพราะเรื่องของเธอ ฉันไม่เอาด้วยหรอก!"
เมื่อพูดกันถึงขนาดนี้ อู๋เยว่ก็ไม่อยากปล่อยให้หลินตันมีความหวังอะไรอีก เธอรู้ว่าถ้าไม่ตัดไฟแต่ต้นลม ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ต้องสร้างเรื่องน่าปวดหัวให้เธอแน่
"เจียงหลีเคยพูดไว้ ความสัมพันธ์ที่คนสองคนต่างพยายามวิ่งเข้าหากัน นั่นแหละถึงเรียกว่าความรักจริงๆ ไม่ใช่การวิ่งไล่ตามฝ่ายเดียวแบบนี้
ฉันเตือนเธอได้แค่นี้... เธอก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน"
พูดจบ อู๋เยว่ก็ขึ้นคร่อมจักรยานแล้วปั่นนำไป ทิ้งให้หลินตันยืนนิ่งอยู่คนเดียว เธอไม่ได้ยินเสียงหลินตันตามมา เลยหันไปตะโกนเร่งด้วยความหงุดหงิด "มัวทำอะไรอยู่! เร็วๆ เข้าสิ เดี๋ยวฟ้าก็มืดตื๋อหรอก ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรไปกลางทาง ฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปตอบพ่อแม่เธอ!"
หลินตันเม้มปากแน่นจนเจ็บ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มในความมืด เธอรีบปาดมันลวกๆ แล้วรีบปั่นจักรยานตามลูกพี่ลูกน้องอู๋เยว่ไปอย่างรวดเร็ว
ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของหลินตัน "คนเรานี่ก็แปลก... บางทีก็ชอบทำตัวไม่รักดี"
เธอนึกอย่างขมขื่น "ตอนนี้เธอชอบเขาแทบเป็นแทบตาย อีกฝ่ายกลับไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา หาเหตุผลร้อยแปดมาปฏิเสธ แล้วถ้าเธอหันไปมองคนอื่นละ?"
[จบบท]