บทที่ 587: แย่งกันเฝ้าบ้าน
"เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หนูโทรไปรอบหนึ่งค่ะ พอดีพ่อเป็นคนรับสายพอดี" เจียงหลีอธิบาย
"หนูบอกพ่อไปว่าเราจะกลับกันเร็วๆ นี้ แต่ไม่ได้บอกวันแน่นอนค่ะ"
ไช่ซิ่วเฟินหรี่ตา "นี่กะจะไปให้พ่อเขาตกใจเล่นหรือไง"
เจียงหลียิ้มกว้างพยักหน้ารับ "แน่นอนค่ะ ถ้าเราโผล่กลับไปถึงบ้านแบบนี้ พ่อกับพี่ใหญ่ต้องดีใจมากแน่ๆ"
"พ่อของลูกน่ะ หน้าขรึมเป็นหินอยู่ตลอดเวลา ต่อให้ดีใจแทบตาย ก็ไม่ยอมแสดงออกมาให้ใครเห็นหรอก" ไช่ซิ่วเฟินอดไม่ได้ที่จะบ่นถึงสามี ก่อนจะกำชับลูกสาว
"ถึงบ้านแล้ว ก็อย่าลืมพาเยี่ยนชิงกับหลานๆ ไปไหว้ปู่กับย่าของลูกด้วยล่ะ"
"แม่ไม่ต้องห่วง" เจียงหลีให้ความมั่นใจ
"หนูไม่ได้เตรียมของขวัญไว้แค่สำหรับปู่กับย่าเท่านั้นนะคะ ของคุณลุงใหญ่ คุณป้าใหญ่ คุณอาเล็ก กับคุณอาสะใภ้เล็ก ก็เตรียมไว้พร้อมเหมือนกัน!"
หากเทียบกับวิถีชีวิตคนเมืองแล้ว คนในชนบทให้ความสำคัญกับเรื่อง 'น้ำใจ' และการไปมาหาสู่กันมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ใหญ่อย่างคุณปู่ คุณย่า หรือคุณลุงใหญ่ ต่างก็รักและเอ็นดูเจ้าของร่างเดิมนี้อย่างสุดหัวใจ พวกเขาตามใจและรักถนอมเจ้าของร่างเดิมไม่ต่างจากที่ครอบครัวของพ่อเจียงปฏิบัติต่อเธอเลย
ในเมื่อตอนนี้เธอได้กลายมาเป็นลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลเจียงแห่งหมู่บ้านอาวลี่แล้ว เธอก็ย่อมต้องสืบทอดและแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าของร่างเดิมผูกพันไว้
เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องตอบแทนความรักอันอบอุ่นนี้ และจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องญาติพี่น้องที่คอยเอาใจใส่ ทะนุถนอม และมอบความรักที่จริงใจให้กับเธอ!
***
สองวันต่อมา
ณ หมู่บ้านอาวลี่
เช้าตรู่วันนั้น ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายออกไปทำงาน พ่อเจียงเจียงไหลเกิน ก็ได้เรียกสมาชิกในบ้านมาพูดคุย
"พ่อได้ยินข่าวมาว่า เด็กๆ ในเมืองเขาปิดเทอมกันตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว พ่อเลยกะว่าหลีเป่า กับหลานๆ น่าจะกลับมาถึงในวันสองวันนี้" เขากล่าวพลางกวาดตามองลูกหลาน
"พวกแกลองคุยกันดู ว่าวันนี้จะให้ใครอยู่เฝ้าบ้าน เดี๋ยวหลีเป่ามาถึงแล้วจะเข้าบ้านไม่ได้"
"คุณปู่ฮะ! คุณปู่ไม่ได้โกหกพวกเราใช่ไหมฮะ" เสียงที่ดังขึ้นเป็นของเจียงอีเฉิน ลูกชายคนที่สองของพี่ใหญ่เจียงกั๋วเวย
"ใช่ฮะ! ใช่ฮะ! คุณปู่แน่ใจนะฮะว่าไม่ได้แกล้งพวกเรา"
เสียงเล็กเสียงน้อยดังระงมขึ้นมาทันที นอกจากลูกชายสองคนของพี่รองเจียงกั๋วเซิ่งที่ไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว บรรดาหลานชายที่เหลือทั้งหมด แม้กระทั่งลูกชายทั้งสองของพี่สี่เจียงกั๋วฟู่ ต่างก็พากันตาโตเป็นประกาย จ้องเขม็งไปยังคุณปู่เพื่อรอคำยืนยัน
"เมื่อคราวก่อนโน้น" พ่อเจียงอธิบาย "อาหลีเป่าของพวกแกโทรศัพท์มาที่ทำการกองพลน้อย เขาบอกว่าพอรุ่ยรุ่ยกับน้องๆ ปิดเทอมหน้าร้อนเมื่อไหร่ แล้วถ้าอาเขยของพวกแกได้วันหยุดพอดี พวกเขาจะกลับมาพร้อมกัน"
ความจริงแล้ว เมื่อคืนก่อนเข้านอน พ่อเจียงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าลูกสาวสุดที่รักกับภรรยากำลังเดินทางกลับบ้าน เช้าวันนี้เขาจึงรีบมาแจ้งข่าวให้ทุกคนรู้ไว้ ลูกสาวกับลูกเขยกลับมาถึงจะได้เข้าบ้านได้เลย
"ผมอยู่เฝ้าบ้านเองฮะ!"
"ผมด้วย!"
เหล่าหลานชายทั้งรุ่นเล็กรุ่นโตต่างแย่งกันยกมือขึ้นสูง ตะโกนก้องด้วยความดีใจ
พี่ใหญ่เจียงกั๋วเวยจึงหันไปถามบิดา "พ่อครับ แล้วแม่จะกลับมาด้วยหรือเปล่า"
"อืม" พ่อเจียงพยักหน้า "จริงๆ หยางหยางก็ควรจะได้กลับมาด้วย แต่ที่หน่วยงานมันงานยุ่งมากจนปลีกตัวมาไม่ได้ รอบนี้เลยอดกลับ"
พี่ใหญ่เจียงกั๋วเวยถามต่อ "แล้วน้องห้าล่ะครับ"
"ทำงานในเมืองใช่ว่าจะหยุดกันได้ง่ายๆ" พ่อเจียงถอนหายใจ "แค่เดินทางจากปักกิ่งกลับมาบ้านเรานี่ ไปกลับก็ปาเข้าไปอย่างน้อย 4 วันแล้ว ต่อให้เจ้าห้ามันอยากกลับใจจะขาด แต่ภาระหน้าที่การงานมันรัดตัวขนาดนั้น ขยับตัวลำบาก"
ความหมายที่ซ่อนอยู่ก็คือ เจียงกั๋วอันไม่สามารถกลับมาได้เช่นกัน
ในยุคสมัยนี้ไม่ได้มีวันหยุดยาวอย่างเทศกาลวันชาติหรือวันตรุษจีน อีกทั้งวันหยุดอย่างวันปีใหม่หรือวันไหว้พระจันทร์ก็ยังไม่มีกำหนดแน่นอน ดังนั้น คนที่ต้องไปทำงานไกลบ้านต่างถิ่น การเดินทางแต่ละครั้งกินเวลาหลายวัน จึงเป็นเรื่องจริงที่ว่า ตลอดทั้งปีแทบจะหาจังหวะกลับบ้านเกิดได้ยากลำบาก เว้นเสียแต่ว่าจะยอมใช้สิทธิ์ลาพักร้อน ซึ่งนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หลังจากที่คนในครอบครัวปรึกษาหารือกันอยู่พักใหญ่ ก็ได้ข้อสรุป
คนที่ได้รับมอบหมายให้อยู่เฝ้าบ้านในวันนี้คือ พี่สะใภ้สาม พร้อมด้วยเสี่ยวอวี่ หรือเจียงอีอวี่ ลูกชายคนเล็กของเธอ และโต้วโต้ว หรือ เจียงอีหัง ลูกชายคนเล็กของบ้านสี่
สาเหตุที่ตกลงกันเช่นนี้ ก็เพราะว่าพี่สะใภ้สามเพิ่งตรวจพบว่าตั้งครรภ์แบบไม่ทันตั้งตัวเมื่อช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ตอนนี้เด็กในท้องก็มีอายุครรภ์ราว 5 เดือนแล้ว การให้คนท้องอยู่บ้านสบายๆ พี่สะใภ้ใหญ่จึงไม่ขัดข้อง
ส่วนเสี่ยวอวี่ ลูกชายคนสุดท้องของพี่สามเจียงกั๋วเฉียง กับโต้วโต้ว ลูกชายคนเล็กของบ้านสี่ ทั้งคู่ถือเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาหลานๆ ที่อยู่ที่นี่ โดยทั้งสองต่างก็อายุ 7 ขวบเท่ากัน
[จบบท]