บทที่ 593: เจียงหลีพาลั่วเยี่ยนชิงไปแนะนำตัว
เมื่อพ่อเฒ่าเจียงได้ยินลั่วเยี่ยนชิงผู้เป็นหลานเขยเกริ่นนำมาถึงขนาดนี้แล้ว ท่านก็ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องคัดค้านอีกต่อไป ชายชราพยักหน้าอย่างเข้าใจในที่สุด ท่านรู้ดีแก่ใจว่า ทั้งหมดที่หลานเขยลั่วเยี่ยนชิงกำลังทำอยู่นี้ ก็เพื่อเป็นการ ‘ไว้หน้า’ และเชิดหน้าชูตาให้กับตระกูลเจียงของพวกท่านโดยเฉพาะ
เมื่อแผนการจัดงานเลี้ยงได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการแล้ว กลุ่มผู้ใหญ่อย่างพ่อเฒ่าเจียง แม่เฒ่าเจียง รวมถึงครอบครัวของลุงใหญ่เจียงและอาสามเจียง ก็ไม่คิดจะนั่งเล่นอยู่นานให้เสียเวลา เพราะบ่ายนี้ทุกคนยังมีภารกิจสำคัญ นั่นคือการกลับไปทำงานที่กองพลน้อยหม่าหวัง
ทันทีที่แขกกลุ่มแรกเดินทางกลับไป เจียงหลีก็ไม่รอช้า เธอตรงไปที่หีบสัมภาระของตัวเองทันที เพื่อจัดการหยิบของขวัญที่ตั้งใจเตรียมมาฝากปู่ย่า ลุงใหญ่ และอาสาม เธอจัดแจงแบ่งของเหล่านั้นออกเป็นสามกองอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะกวักมือเรียกไช่ซิ่วเฟินผู้เป็นแม่ให้มาช่วยตรวจสอบความเรียบร้อย
“แม่คะ แม่ช่วยหนูดูหน่อยว่าจัดแบบนี้โอเคไหม ของคุณปู่คุณย่า หนูกะว่าจะให้เสื้อผ้าท่านคนละชุด นมมอลต์สกัดอีกสองกระป๋อง แล้วก็เหล้ากั๋วจิ่วอีกสองขวดค่ะ...”
ไช่ซิ่วเฟินมองกองของขวัญด้วยความพึงพอใจ “ดีงามมากแล้วลูก!”
แม้ว่าตามปกติแล้วพ่อเฒ่าเจียงกับแม่เฒ่าเจียงจะอาศัยอยู่กับครอบครัวของลุงใหญ่เจียง แต่การที่เจียงหลีผู้เป็นหลานสาวคิดเผื่อและเตรียมของขวัญชุดพิเศษแยกไว้ให้ปู่ย่าโดยเฉพาะ ก็เป็นเรื่องที่น่ายกย่องและไม่มีอะไรให้ต้องติเตียนเลยสักนิด
“ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หนูกับลั่วเยี่ยนชิงว่าจะพวกรุ่ยรุ่ย หานหาน แล้วก็เวยเวยไปแวะนั่งเล่นที่บ้านลุงใหญ่กับบ้านอาสามสักหน่อยนะคะ”
“เออๆ ไปเถอะ” ไช่ซิ่วเฟินพยักหน้า “แต่ก็อย่าไปนั่งแช่นานเกินไปล่ะ ป่านนี้พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้สามของลูกคงตั้งหม้อตั้งกระทะ เริ่มทำกับข้าวมื้อเที่ยงกันแล้ว”
อันที่จริง ทันทีที่ไช่ซิ่วเฟินในฐานะแม่สามีใหญ่เอ่ยปาก ทั้งพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้สามต่างก็ขมีขมันเข้าครัวกันจ้าละหวั่น พี่สะใภ้ใหญ่ถึงขนาดจับไก่ในเล้ามาเชือดทำอาหารถึงสองตัว แถมยังหั่นเนื้อหมักตากแห้งชิ้นเขื่องที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ มาเตรียมผัด อีกทั้งยังตระเตรียมไข่ไก่ไว้อีกเกือบสิบฟอง ส่วนผักสดนั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะแปลงผักหลังบ้านกำลังเขียวชอุ่มน่าเก็บกิน
“รับทราบค่ะ!” เจียงหลีขานรับอย่างอารมณ์ดี เธอหันไปยิ้มให้สามี
“ไปกันค่ะ ฉันจะพาคุณไปทำความรู้จักบ้านลุงใหญ่กับบ้านอาเล็กของฉัน”
ลั่วเยี่ยนชิงพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปกล่าวลาผู้ใหญ่ตามธรรมเนียม “พ่อครับ พี่ใหญ่ พี่สามครับ งั้นผมกับเสี่ยวหลีขอตัวไปที่บ้านลุงใหญ่กับบ้านอาสามก่อนนะครับ”
“อืม ไปเถอะ” พ่อเจียงพยักหน้าอนุญาต
“แล้วของนั่นถือไหวเหรอ?” พี่ใหญ่เจียงลุกพรวดขึ้นพร้อมกับพี่สามเจียง
“หรือจะให้พี่กับเจ้าสามช่วยถือไปส่ง”
เขามองน้องสาวกับน้องเขยสลับกัน แต่เจียงหลีรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่เป็นไรค่ะพี่ สบายมาก ฉันกับลั่วเยี่ยนชิงจัดการเองไหวค่ะ”
สำหรับของขวัญที่จะนำไปมอบให้ครอบครัวลุงใหญ่เจียงและอาสามเจียงนั้น เจียงหลีจัดเตรียมไว้ให้เหมือนกันทั้งสองบ้าน ประกอบไปด้วยเหล้ากั๋วจิ่วจำนวนสองขวด บุหรี่สองแถว นมมอลต์สกัดหนึ่งกระป๋อง ผลไม้กระป๋องอีกสองขวด และที่ขาดไม่ได้คือลูกอมคละรสถุงใหญ่เบิ้มหนักถึง 2 จิน ซึ่งแน่นอนว่ามีไว้สำหรับเอาใจบรรดาหลานๆ ตัวเล็กตัวน้อยของทั้งสองบ้านโดยเฉพาะ
แต่ของขวัญในส่วนของพ่อเฒ่าเจียงและแม่เฒ่าเจียงนั้นย่อมต้องพิเศษและมีมูลค่ามากกว่าของลุงและอาอยู่แล้ว ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังแอบเตรียมเงินสดอีก 300 หยวน ไว้ให้ผู้อาวุโสทั้งสองเก็บไว้ใช้จ่ายส่วนตัวอีกด้วย
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูรั้วบ้านนั่นเอง...
“แม่คร้าบ! พ่อคร้าบ! จะไปไหนกันเหรอครับ?”
เจ้าก้อนแป้งน้อยลั่วหมิงหานที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับพี่ชาย น้องสาว และเหล่าพี่ๆ ลูกพี่ลูกน้องกลุ่มใหญ่อยู่แถวหน้าประตู พอเห็นร่างของพ่อกับแม่ที่กำลังหอบหิ้วของพะรุงพะรังเดินออกมา ก็รีบสับขาอ้วนๆ วิ่งเตาะแตะเข้ามาขวางทางไว้ทันที พลางเงยหน้าเล็กจิ๋วขึ้นถามด้วยความสงสัย
“เรากำลังจะไปบ้านปู่ใหญ่กับบ้านปู่สามของลูกไงจ๊ะ” เจียงหลีตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด ดวงตาของเธอทอประกายความเอ็นดู
“หานหานอยากไปด้วยกันไหม?”
“ไปครับ!” เจ้าก้อนแป้งน้อยตอบรับเสียงดังฟังชัดยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกพี่น้องของตัวเอง “พี่รุ่ยรุ่ย! น้องเวยเวย! เร็วเข้า! เราจะไปบ้านปู่ใหญ่กัน!”
เสียงเจื้อยแจ้วนั้นทำให้เหล่าหลานชายตระกูลเจียงที่เหลือหันมาสนใจทันที
“อาครับ! ให้ผมกับโต้วโต้วนำทางไปให้เอง!” เจียงอีอวี่รีบเสนอตัว เขาสะกิดเจียงอีหังยิกๆ สองพี่น้องรีบวิ่งมายืนขนาบข้างเจียงหลีทันที
“ผมด้วยครับ! ผมนำทางให้อากับอาเขยเอง!”
“ผมด้วย! ผมก็ไปส่งได้!”
ชั่วพริบตาเดียว กลุ่มพี่น้องตระกูลเจียง นำโดยเจียงอีเฉิน ก็พากันกรูเข้ามาล้อมรอบเจียงหลี ลั่วเยี่ยนชิง และเด็กน้อยทั้งสามเอาไว้จนแน่น
คนที่โตที่สุดอย่างเจียงอีเฉินและเจียงอีหง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทั้งคู่ตรงเข้าไปแย่งถุงของขวัญทั้งหมดจากมือของอาหญิงและอาเขยมาถือไว้เองอย่างแข็งขัน
“เรียบร้อยครับ! พวกเราไปกันได้เลย!” เจียงอีเฉินฉีกยิ้มกว้างอวดฟันขาวสะอาด ก่อนจะส่งสัญญาณให้คู่สามีภรรยาออกเดินทาง
ส่วนหลานชายคนอื่นๆ ที่ไม่ได้รับหน้าที่ขนของ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบจับกลุ่มแบ่งหน้าที่กันเป็นคู่ๆ สองฝั่ง เดินเข้าไปประกบจูงมือเจ้าตัวเล็กทั้งสามอย่างลั่วหมิงรุ่ย ลั่วหมิงหาน และลั่วหมิงเวยไว้อย่างแน่นหนา
และแล้ว ขบวนทัวร์ลูกเล็กเด็กแดงขนาดมหึมา ที่มีเจียงหลีและลั่วเยี่ยนชิงเป็นศูนย์กลาง ก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านพ่อเจียง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายแรก... บ้านของลุงใหญ่เจียง
[จบบท]