บทที่ 604: ตกลงคุณป่วยเป็นอะไรกันแน่?
“แล้วบ้านไหนมันไม่เป็นแบบนี้บ้างล่ะ?” แม่ซูสวนกลับทันควัน
เรื่องพยายามจะแบ่งปันทุกอย่างให้ลูกเท่ากันน่ะพูดง่าย แต่ทำยากจะตาย ยิ่งยุคสมัยนี้ที่บ้านไหนๆ ก็มีลูกกันดกเป็นพรวน ลำพังตัวเธอต้องออกไปทำงานหาเลี้ยงครอบครัว แถมยังต้องกลับมาดูแลเด็กๆ อีก ต่อให้มีสี่มือก็ปาดน้ำมูกให้ลูกทุกคนพร้อมกันไม่ไหวหรอก นี่เธอยังทำอะไรผิดอีก?
“ฉันไม่สนหรอกว่าบ้านอื่นเขาจะเป็นยังไง ฉันสนใจแค่ว่า... ในเมื่อฉันก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน ทำไมแม่ต้องจงใจปฏิบัติกับเราให้มันแตกต่างกันด้วย?”
ซูชิงจ้องมองผู้เป็นแม่ด้วยสายตาแน่วแน่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมตอบ เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้น เดินตรงไปยังตู้เก็บของเก่าๆ แล้วหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่พับเก็บไว้อย่างดีออกมาผืนหนึ่ง
หญิงสาวกลับมานั่งลงที่เดิมตรงหน้าแม่ซู ก่อนจะค่อยๆ คลี่ผ้าผืนนั้นออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นเงินสดจำนวนหนึ่งที่ถูกห่อไว้ด้านใน เธอผลักมันไปตรงหน้าแม่
“เหลือแค่นี้แหละค่ะ ถ้าแม่ยังอยากได้นัก ก็เอาไปให้หมดเลย... แต่ถือว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ไม่เคยมีลูกสาวคนนี้แล้วกันนะคะ”
พูดจบประโยค ซูชิงก็เกิดไอโขลกอย่างรุนแรงจนตัวโยน ที่มุมปากของเธอ พลันปรากฏรอยเลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นทาง
“พี่รอง!” ซูเทาซึ่งกำลังเล่นอยู่กับหลงหลงผู้เป็นหลานชายอยู่ข้างๆ ถึงกับใจหายวาบเมื่อเหลือบไปเห็นภาพนั้นเข้าพอดี เขารีบร้องถามเสียงหลง
“พี่รอง! พี่เป็นอะไรน่ะ? ทำไมมีเลือดออก!”
แม่ซูเองก็เบิกตากว้างนิ่งไปเหมือนกัน ภาพที่ลูกสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับคราบเลือดสีแดงฉานนั้นออกไปอย่างใจเย็น ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกวัน มันช่างขัดแย้งกับคำพูดที่เธอส่ายหน้าบอกซูเทา
“พี่ไม่เป็นไรหรอกน่า”
“ไม่เป็นไรได้ยังไง! พี่ไอเป็นเลือดขนาดนั้นน่ะนะ!” ซูเทาอุ้มหลานชายก้าวเข้ามาหาพี่สาวทันที
“พี่รอง... นี่พี่... ที่พี่บอกพ่อกับแม่ว่าจะเอาเงินไปหาหมอ... มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม? พี่ไม่ได้โกหกพวกเราใช่ไหม! พี่ป่วยจริงๆ สินะ!” เขารัวคำถามใส่ไม่ยั้ง
“โธ่ ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงขนาดนั้น แค่ไอเป็นเลือดนิดหน่อยเอง หมอเขาก็บอกแล้วว่าแค่กินยาให้ตรงเวลา เดี๋ยวก็หาย”
อันที่จริง ซูชิงป่วยจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่โชคดีที่อาการของเธอไม่จำเป็นต้องถึงขั้นผ่าตัด ดังนั้น การที่เธอใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อขอเงินจากทางบ้าน มันจึงไม่นับว่าเป็นการโกหกพ่อซูและแม่ซูไปเสียทีเดียวนัก
ซูเทาหมดความอดทน เขาหันขวับไปทางแม่ “แม่ครับ! เห็นแบบนี้แล้วแม่ยังคิดว่าพี่รองโกหกอยู่อีกเหรอ!”
แม่ซูเมินคำถามของลูกชาย เธอดึงสติที่หลุดลอยไปกลับมาได้แล้ว หันไปจ้องหน้าซูชิงเขม็ง
“ตกลง... แกป่วยเป็นอะไรกันแน่?”
“ก็แค่เป็นหวัดยืดเยื้อไม่หายสักทีน่ะค่ะ มันเลยทำให้หลอดลมอักเสบ เวลาไอแรงๆ ก็เลยมีเลือดปนออกมาบ้าง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยจริงๆ” ซูชิงอธิบายพลางยัดเงินใส่มือแม่ซู
“แม่เอาเงินนี่ไปเถอะค่ะ ถ้าจะกลับปักกิ่ง ก็รีบพาน้องซูเทาไปสถานีรถไฟได้แล้ว เดี๋ยวฟ้ามืดจะพาลตกรถไฟกันหมด”
พูดจบเธอก็คว้าแก้วน้ำเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะตู้ขึ้นมาดื่มน้ำต้มสุกที่เย็นชืดไปแล้วสองอึกดับกระหาย ก่อนจะวางมันกลับลงที่เดิมเสียงดังแกร๊ง
แม่ซูยังคงไม่ขยับ “แล้วเรื่องที่หลงหลงป่วย...”
“ลูกชายหนูสบายดี แข็งแรงมากด้วย” ซูชิงสวนกลับทันควัน เธอเดินไปอุ้มลูกชายมาจากอ้อมอกของซูเทา
“แม่ก็เห็นกับตาตัวเองแล้วนี่คะ ว่าแม่สามีฉันเขาเป็นคนยังไง ต่อให้ฉันอยากจะรั้งแม่กับซูเทาไว้กินข้าวมื้อเย็นด้วยกัน...”
“ไปเก็บของซะ” แม่ซูพูดแทรกขึ้นมาเสียงแข็ง
“เดี๋ยวแม่กับซูเทาจะพาแกไปตรวจที่โรงพยาบาลอำเภอให้มันรู้เรื่อง”
หญิงชราจัดการยัดเงินก้อนนั้นลงในกระเป๋าของตัวเองโดยไม่รอให้ซูชิงได้ปฏิเสธ เธอช้อนอุ้มหลงหลงผู้เป็นหลานชายขึ้นมาแนบอก พยักพเยิดหน้าให้ซูเทาออกไปรอที่ห้องโถงกลาง แล้วจึงหันมาสั่งลูกสาวอีกครั้ง
“ไอเป็นเลือดไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไปตรวจให้มันชัดๆ ถ้าหมอเขายังยืนยันคำเดิมเหมือนที่อดเล่ามาล่ะก็ แม่สัญญาว่าจะไม่มาวุ่นวายกวนใจลูกที่นี่อีกแน่นอน”
จริงอยู่ที่การโดนลูกสาวแท้ๆ ไล่ตะเพิดและตั้งคำถามใส่แบบนั้นมันทำให้เธอเจ็บจี๊ดในอก
แต่... แต่เด็กคนนี้คือคนที่เธออุ้มท้องมาเก้าเดือนนะ เธอจะทนเห็นลูกไอเป็นเลือดต่อหน้าต่อตา แล้วยังใจแข็งพอที่จะหันหลังพาลูกชายคนเล็กกลับปักกิ่งทิ้งไปเฉยๆ ได้ลงคอได้ยังไง
“ฉันก็บอกว่าฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลอำเภอมาแล้วไงคะ มันไม่ได้เป็นอะไรใหญ่โตจริงๆ! แม่พาน้องซูเทากลับไปเถอะค่ะ ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก!”
ซูชิงยังคงยืนกรานอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่น้อย เป็นการปฏิเสธอย่างชัดเจนว่าเธอจะไม่ไปโรงพยาบาล
“นี่แกจะเลิกทำเหมือนร่างกายตัวเองเป็นของเล่นสักทีได้ไหมหา!” แม่ซูเริ่มขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“แม่ไม่สนหรอกนะว่าแกจะโกรธจะเกลียดแม่แค่ไหน แต่ตอนนี้ แกต้องไปโรงพยาบาลกับแม่เดี๋ยวนี้! ส่วนเจ้าตัวเล็กนี่ ก็ฝากไว้ให้แม่ผัวของแกเขาดูแลไปก่อน!”
“แต่หมอที่โรงพยาบาลอำเภอเขาก็พูดแบบนี้จริงๆ นี่คะ ฉันก็แค่หลอดลมอักเสบเพราะเป็นหวัดธรรมดาๆ เนี่ยแหละ กินยาอีกไม่กี่วันก็หายแล้วจริงๆ ค่ะ”
“นี่แกอยากให้แม่เป็นห่วงจนอกแตกตายเลยใช่ไหม!”
“มันไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรสักหน่อย” ซูชิงเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบๆ ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ
[จบบท]