ซ่งเว่ยขาดทั้งเงิน ทั้งอาหาร โดยเฉพาะเนื้อ เพื่อป้องกันกลิ่นเลือดดึงดูดสัตว์ป่าอื่นๆ
เธอจึงใช้โคลนกลบคราบเลือดรอบๆ อย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้กลัวสัตว์พวกนั้นหรอก แต่เป็นห่วงเหอตันมากกว่า
แม้แต่แผลบนหัวหมูป่าก็ยังถูกเธอป้ายโคลนปิดไว้ จากนั้นซ่งเว่ยก็แบกลูกหมูป่าสองตัวไว้บนหลัง
มือทั้งสองลากหมูป่าโตเต็มวัยอีกสองตัว แล้วเริ่มเดินออกจากหุบเขา
น้ำหนักที่เธอขนไปรวมแล้วเกือบพันปอนด์ ถึงจะหนักเอาเรื่อง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่เธอรับไหว
ซ่งเว่ยอดคิดไม่ได้ว่า ร่างกายเธอตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป ถ้าเป็นชาติที่แล้ว แค่หมูป่าไม่กี่ตัวแบบนี้
เธอยกได้ด้วยมือเดียวสบายๆเลย ด้านหลัง เหอตันยืนอ้าปากค้างจนแทบลืมหายใจ
ภาพลักษณ์ของซ่งเว่ยในใจเขาพังทลายลงอีกครั้ง สมองเล็กๆ ของเด็กน้อยแทบประมวลผลไม่ทันแล้ว
คนคนหนึ่งจะมีแรงมหาศาลขนาดนี้ได้จริงเหรอ?
ซ่งเว่ยหันกลับมาเห็นเขายืนนิ่ง จึงขมวดคิ้ว “เหอตันนั่นเธอมัวทำอะไรอยู่ ตามมาสิ”
เหอตันรีบวิ่งตามไปอย่างเหม่อลอย สายตามองหมูป่า สลับกับมองซ่งเว่ยไม่หยุด
“พี่ซ่ง... พี่แข็งแรงขนาดนี้เลยเหรอ?” ซ่งเว่ยพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็แค่แรงเยอะกว่าคนทั่วไปนิดหน่อยเอง” ในโลกเดิมของเธอ ผู้มีพลังด้านร่างกายแบบนี้ถือว่าธรรมดาสุดๆ
คนที่ควบคุมธาตุได้ต่างหากที่น่ากลัวอย่างแท้จริง ดวงตาของเหอตันเป็นประกายทันที
“สุดยอดมากเลย!” เด็กน้อยพูดไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น
“ไม่มีใครในหมู่บ้านสามารถลากหมูป่าได้แบบนี้หรอก แถมพี่ยังลากได้ตั้งสองตัวอีกด้วย แล้วลูกหมูสองตัวบนหลังนั่นอีก!” น้ำเสียงของเขาใสซื่อจริงใจจนซ่งเว่ยฟังแล้วรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ใครจะไม่ชอบเด็กที่เอาแต่ชมตัวเองกันล่ะ? ถึงเหอตันจะผอมดำ หน้าตาไม่สะดุดตา
แต่ความจริงใจของเขากลับน่าเอ็นดูมาก
ทั้งสองเดินอ้อมอยู่ในหุบเขาพักใหญ่ ก่อนจะเจอทางออกลับที่ถูกพุ่มไม้หนาทึบบดบังไว้
ถ้าไม่สังเกตจริงๆ คงไม่มีใครรู้ว่ามีทางอยู่ตรงนั้นด้วย ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว แต่ซ่งเว่ยกลับยิ่งพอใจ
ยิ่งมืด ก็ยิ่งเหมาะกับการเอาหมูป่าไปขาย เมื่อออกจากหุบเขาได้ ทั้งคู่ก็พบว่าตัวเองหลุดเข้ามาในเขตของหน่วยข้างๆ แล้ว ไม่ใช่เขตของหน่วยผิงอัน
ซ่งเว่ยจึงซ่อนหมูป่าไว้บนภูเขาก่อน เธอโยนซากหมูขึ้นไปซ่อนบนต้นไม้อย่างหยาบๆ ราวกับของไม่มีค่า
จากนั้นจึงหันมาหาเหอตัน “ฉันจะลงไปดูข้างล่างก่อน เธอดูหมูอยู่ตรงนี้ได้ไหม?”
เหอตันรีบตบอกตัวเองทันที “ได้ครับพี่ซ่ง! ต่อให้ตายผมก็จะเฝ้าหมูไว้!”
สีหน้าจริงจังของเด็กน้อยทำให้ซ่งเว่ยหลุดขำ เธอเอื้อมมือไปบีบแก้มดำๆ ของเขาเบาๆ
แก้มตอบๆ นั้นหยาบนิดหน่อยเพราะขาดอาหาร
ซ่งเว่ยคิดในใจว่า คงต้องเลี้ยงเด็กคนนี้ให้อ้วนขึ้นสักหน่อยแล้ว
“ไม่ต้องเครียดหรอก เวลานี้ไม่มีใครขึ้นมาบนเขาแล้ว”
คนในหมู่บ้านทำงานกันมาทั้งวัน พอกินข้าวเสร็จก็แทบไม่มีแรงขยับ ส่วนเด็กๆ ก็ถูกพ่อแม่จับให้อยู่บ้านหมด
ซ่งเว่ยเดินลงจากภูเขาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เจอชายชราคนหนึ่ง
เธอรีบจัดผมให้ยุ่ง ทาหน้าให้มอมแมมเล็กน้อย ก่อนเข้าไปถามทางอย่างสุภาพ
“คุณปู่คะ ที่นี่ใช่หน่วยฟู่ซิงไหมคะ? หนูจะไปเยี่ยมญาติ แต่หลงทางค่ะ”
ชายชราส่ายหน้า “ไม่ใช่ ที่นี่หน่วยหงซาน” เขามองเธออย่างสงสัยเล็กน้อย
“แล้วเธอมาจากไหนล่ะ?” ซ่งเว่ยตอบอย่างลื่นไหล
“หนูเพิ่งแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่หน่วยผิงอันค่ะ แม่สามีให้มาเยี่ยมญาติที่หน่วยฟู่ซิง แต่หนูไม่เคยมาที่นี่ เลยหลงทาง” เธอจำชื่อหน่วยรอบๆ ได้จากตอนฟังชาวบ้านนินทากันก่อนหน้านี้ ซึ่งหน่วยฟู่ซิงก็มีอยู่จริง
ชายชราจึงไม่ได้สงสัยอะไร และเริ่มบอกทางให้
“เธอมาผิดทางแล้วล่ะ ต้องเดินย้อนกลับไปทางซ้าย…”
ซ่งเว่ยรีบทำสีหน้าลำบากใจ “ตอนนี้ก็มืดแล้ว หนูคงไปไม่ถึงฟู่ซิงแน่ค่ะ
พอจะมีทางลัดกลับหน่วยผิงอันไหมคะ? หนูว่าจะกลับก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
ชายชราพยักหน้าแล้วชี้ทางให้อีกเส้น ซ่งเว่ยจำทางอย่างตั้งใจ ก่อนขอบคุณแล้วเดินจากไป
แต่พอพ้นสายตาคน เธอก็วกกลับขึ้นเขาไปทันที “เหอตัน”
เหอตันโผล่หัวออกมาจากต้นไม้ทันที “พี่ซ่ง!”
ซ่งเว่ยอุ้มเขาลงมา ก่อนปีนขึ้นไปเอาหมูป่าลงจากต้นไม้
“ไปกัน เข้าเมืองกัน” นี่เป็นครั้งแรกที่เหอตันได้เข้าไปในอำเภอ
เด็กน้อยทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“พี่ซ่ง บ้านในอำเภอสูงมากจริงไหมครับ?” “มีไฟสว่างทั้งคืนเลยหรือเปล่า?”
“คนในเมืองได้กินเนื้อทุกวันไหมครับ?” เขาถามไม่หยุดตลอดทาง
ซ่งเว่ยเองก็ไม่รำคาญ ตอบทีละคำถามอย่างอดทน “บ้านสูงกว่าหมู่บ้านจริง แต่ห้องเล็กมาก”
“ไฟพวกนั้นคือไฟฟ้า” “ส่วนเนื้อ…คนในเมืองก็ไม่ได้กินทุกวันหรอก ต้องมีทั้งเงินทั้งคูปอง”
ตอนนั้นในอำเภอยังไม่มีไฟถนน มีแค่แสงไฟสลัวจากบ้านเรือนสองข้างทาง ผู้คนข้างนอกจึงมีไม่มากนัก
ตลาดมืดในเวลานี้ก็เงียบเหงา แต่ซ่งเว่ยคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดจะขายหมูป่าที่นั่น
ถ้าจะขายในตลาดมืด เธอต้องชำแหละหมูก่อน แถมยังเสี่ยงโดนจับข้อหาเก็งกำไรอีก
เป้าหมายมันใหญ่เกินไป ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนแผน สายตาเธอหันไปยังโรงงานขนาดใหญ่ในตัวอำเภอแทนทันที