“แต่เมื่อกี้เธอยังด่าหลินโย่วฟู่อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“ใครจะไปรู้ว่าเธอพูดจริงหรือเปล่า”
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้าน ผู้คนเริ่มมุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่พวกเยาวชนผู้มีการศึกษาก็ยังออกมาดูเรื่องวุ่นวายนี้
ซู่ไหลตี้ยืนกอดอก มองซ่งเว่ยด้วยสายตาสะใจ รอดูซ่งเว่ยเสียหน้า
ส่วนไป๋หยุนเจียวก็แฝงตัวอยู่ในฝูงชน ริมฝีปากยกยิ้มเยาะเล็กน้อย
ซ่งเว่ยกวาดสายตามองทุกคน แววเย็นเฉียบวาบผ่านดวงตา ยายแก่คนนี้ช่างร้ายกาจจริงๆ คิดจะทำลายชื่อเสียงเธอด้วยเรื่องผู้ชายงั้นเหรอ ไม่มีทาง ได้ถ้าคิดจะเล่นแบบนี้ละก็ ฉันจะจัดหนักให้เลยคอยดู
ซ่งเว่ยจึงยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยถามกลับ “ขอโทษนะค่ะ คุณยายหลิน ที่พูดมาทั้งหมดคุณมีหลักฐานหรือเปล่าคะ?”
“หลานชายฉันเป็นคนพูดเอง ยังต้องใช้หลักฐานอะไรอีก?” คุณยายหลินเชิดหน้า
“ผู้หญิงอย่างเธอฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว รับของจากผู้ชายแล้วพอไม่อยากรับผิดชอบก็หันมาปฏิเสธ!”
ซ่งเว่ยพยักหน้าเหมือนเข้าใจ ก่อนพูดเรียบๆ “งั้นฉันก็เคยเห็นลูกสะใภ้คนโตของคุณคลานอยู่ในกองฟางกับผู้ชายคนอื่นเหมือนกัน”
ทั้งลานเงียบกริบลงทันที เติ้งชุนฮวาเบิกตากว้าง ก่อนกรีดร้องลั่น
“อีนังสารเลว! แกพูดบ้าอะไร!” เธอพุ่งเข้าใส่ซ่งเว่ยทันที แต่ซ่งเว่ยไวกว่าเยอะ
หญิงสาวคว้าผมอีกฝ่าย กระชากจนเติ้งชุนฮวาเซถลา แล้วตบหน้าเธอเต็มแรง ก่อนเหวี่ยงกลับไปกองแทบเท้าคุณยายหลิน
ใบหน้าของซ่งเว่ยยังยิ้มอยู่ และน้ำเสียงก็นุ่มนวลเหมือนกับกำลังเล่าเรื่องทั่วไป
“และฉันยังได้ยินอีกนะ ว่าลูกชายบ้านนี้ไม่ใช่ลูกของคุณปู่หลิน”
“แล้วตอนสาวๆ ลูกสะใภ้คนโตของคุณก็ชอบยั่วผู้ชายไปทั่วไม่ใช่เหรอ?”
“แก!!!” คุณยายหลินแทบกระอักเลือด หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
รอบข้างเริ่มมีเสียงฮือฮาทันที “จริงเหรอ?”
“หรือหลินต้าไห่จะไม่ใช่ลูกแท้ๆจริงๆ?”
“พูดถึงแล้วก็จริงนะ คุณปู่หลินดูอ่อนแอมาตั้งแต่หนุ่มๆ”
“ฉันเคยเห็นยายหลินคุยกับผู้ชายแปลกหน้าอยู่บ่อยๆเหมือนกัน…”
คำซุบซิบยิ่งดัง ก็ยิ่งแทงใจดำ คุณยายหลินหน้ามืดทรุดลงนั่งกับพื้น ตบต้นขาตัวเองร้องโหยหวน
“โอ๊ย ฉันจะอยู่ต่อไปยังไง! คนแก่ใกล้ลงโลงอย่างฉันยังจะถูกใส่ร้ายอีก! พวกเยาวชนที่มาจากเมืองรังแกชาวบ้านแบบนี้ได้ยังไง!”
ขณะนี้หัวหน้าหน่วยกำลังปวดหัวแทบระเบิด ลูกสาวของคุณยายหลินก็หยิบก้อนหินจากพื้นขึ้นมา
สีหน้าเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “อีนังแพศยา! แกตายซะ!”
ก้อนหินพุ่งตรงใส่หน้าซ่งเว่ยทันที “พี่ซ่ง ระวัง!”
เหอตันร้องลั่น แต่ซ่งเว่ยกลับไม่หลบ เธอยกมือรับก้อนหินไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนชั่งน้ำหนักในมือเล่นๆ แล้วเหวี่ยงกลับไปทันที
ก้อนหินเฉียดแก้มลูกสาวคุณยายหลินไปนิดเดียว ก่อนตกลงพื้นอีกด้านจนเกิดหลุมเล็กๆ
ทุกคนหน้าซีดทันที ขาของหญิงสาวคนนั้นอ่อนแรงแทบทรุด ซ่งเว่ยเอียงหัวเล็กน้อย ทำสีหน้าใสซื่อ
“อุ๊ย พลาดไปนิดเดียวเอง” คำพูดนั้นทำเอาคนรอบข้างขนลุกซู่ไปตามๆกัน อะไรกัน เด็กสาวคนนี้ มันช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว
แม้แต่หัวหน้าหน่วยที่ตั้งใจจะไกล่เกลี่ยยังตกตลึงจนพูดไม่ออก
ส่วนพวกลูกสะใภ้ตระกูลหลินที่เหลือก็ไม่กล้าพุ่งเข้าไปหาซ่งเว่ยอีก เรียกได้ว่ากลัวจนหัวหดไปเลย
แค่เห็นเติ้งชุนฮวาถูกดึงผมจนหัวแทบหลุด พวกเธอก็เจ็บหนังหัวแทนแล้ว
แต่คุณยายหลินยังคงโวยวาย จะให้หน่วยลงโทษซ่งเว่ยให้ได้
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องข่าวลือระหว่างซ่งเว่ยกับหลินโย่วฟู่อีกต่อไป เพราะเรื่องฉาวของบ้านหลินมันเร้าใจกว่าเยอะ
ซู่ไหลตี้กับไป๋หยุนเจียวหน้าเสียเล็กน้อย พวกเธอไม่คิดว่าซ่งเว่ยจะพลิกสถานการณ์ได้แบบนี้
คนทั่วไปที่โดนใส่ร้ายก็ต้องรีบแก้ตัวไม่ใช่เหรอ? แต่ซ่งเว่ยกลับลากทุกคนลงน้ำด้วยกันซะงั้น
ทันใดนั้น สายตาของคุณยายหลินก็หันไปจ้องเหอตันทันที “ไอ้เด็กอกตัญญู! แกมานี่เดี๋ยวนี้นะ!”
เธอตะโกนเสียงแหลม “แกมันเหมือนพ่อแกไม่มีผิด! ตอนนั้นฉันน่าจะบีบคอแกให้ตายไปเลยซะก็ดี!”
เหอตันตัวสั่น รีบหลบไปด้านหลังซ่งเว่ยทันที “ไปลากมันกลับมาเดี๋ยวนี้!”
คุณยายหลินกัดฟัน “อีนังตัวดี ถ้าแกไม่คืนหลานชายฉันมา ฉันจะฟ้องแกข้อหา ค้ามนุษย์!”
ซ่งเว่ยยิ้มบางๆ “จะเอาเหอตันกลับไปก็ได้ค่ะ” เหอตันยืนตัวแข็งทื่อ มือเล็กๆกำเสื้อของเธอแน่น
แต่ไม่นาน มืออุ่นๆ ของซ่งเว่ยก็ลูบหัวเขาเบาๆ แค่สัมผัสนั้น เด็กน้อยก็สงบลงทันทีเพราะเขาเชื่อใจพี่ซ่ง
ซ่งเว่ยพูดต่ออย่างใจเย็น “แต่ก่อนพากลับไป พวกคุณช่วยชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันก่อนนะคะ”
เธอหยิบนาฬิกาออกมา และก็เห็นว่าหน้าปัดมันแตกร้าวละเอียดทันทีที่เห็น
ผู้คนจึงอุทานพร้อมกัน โอ้พระเจ้า นั่นแตกละเอียดเลยนะ
นาฬิกาข้อมือในยุคนี้ถือว่าเป็นของมีค่ามาก โดยเฉพาะนาฬิกาผู้หญิงแบบนี้ ราคาสูงจนหลายบ้านซื้อไม่ไหว
“นาฬิกาสวยขนาดนี้ พังได้ยังไงเนี่ย…” ซ่งเว่ยยกมันขึ้นมาแล้วพูดว่า “นาฬิกาเรือนนี้ราคา 130 หยวน เหอตันเป็นคนทำพังค่ะ”
เหอตันเงยหน้ามองเธออย่างงุนงง แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ
“ใช่ ผมทำพังเองครับ” “เมื่อสองสามวันก่อน ฉันขึ้นเขาไปเก็บฟืน แล้วเหอตันที่แบกฟืนลงมาก็มาชนฉันจนล้ม นาฬิกาก็เลยกระแทกหินจนแตก” เธอเว้นจังหวะ ก่อนยิ้มบางๆ “อ้อ… ฟืนพวกนั้นเหอตันก็เก็บไปให้ที่หลินใช้นั่นแหละ”
สายตาของชาวบ้านเปลี่ยนไปทันที ทุกคนรู้ดีว่าเหอตันถูกใช้งานหนักแค่ไหน
“เหลวไหล ใครจะรู้ว่าเธอทำแตกเองหรือเปล่า!” คุณยายหลินเถียงกลับทันที
ซ่งเว่ยหัวเราะเบาๆ “นี่คุณยาย คุณคิดว่าฉันว่างมากหรือไง ถึงได้เอาของราคาเกินร้อยหยวนมาทุบเล่นแบบนี้?”
“อีกอย่าง เหอตันก็ยอมรับเองแล้วว่าเป็นคนทำ” คนดูเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยรั่วๆ
“ใช่สิ คงไม่มีใครบ้าพอที่จะลายของแพงขนาดนั้นพังเองหรอกนะ”
“นี่ถือว่าซ่งเว่ยใจดีมากแล้วนะ แค่ให้เด็กมาช่วยงานบ้าง ไม่ได้เรียกเงินตั้งแต่แรกสักหน่อย”
ซ่งเว่ยยกนาฬิกาขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วพวกคุณจะชดใช้ไหมคะ?”
คุณยายหลินด่ากราด ก่อนจะพุ่งเข้ามาเพื่อจะตีเหอตัน แต่ซ่งเว่ยขวางไว้ทันที
“อะ อะ ตีไม่ได้ค่ะ” เธอยิ้มอ่อนโยน “เด็กคนนี้ยังต้องช่วยฉันใช้หนี้อีกนานเลยนะ”