“อืม... ตัวนี้ใหญ่กว่าตัวตะกี้อีก!” แม้จะไม่ใช่คนตกเอง แต่หลี่ลี่จื้อก็ดูมีความสุขมาก
เซียวหรันปลดขอเกี่ยวออก แล้วยกปลาขึ้นมาเจ้าคะเนน้ำหนัก “สามจิน (1.5 กิโลกรัม) กว่าๆ เห็นจะได้...”
“โฮ่งๆๆ!” เมื่อเห็นปลาตัวใหญ่ เจ้าซามอยด์ก็เห่ารับทันที
“ปลาตัวใหญ่จังเลย~”
เซียวหรันหย่อนปลาลงถัง แล้วหันไปถามองค์หญิงน้อย “แม่นางน้อย (เสี่ยวเหนียงจื่อ) ชอบกินปลาไหมขอรับ?”
องค์หญิงน้อยพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าตาม
“หือ?” เซียวหรันไม่ค่อยเข้าใจ “สรุปว่าชอบหรือไม่ชอบกันแน่ขอรับ?”
“ชอบจิ๊~” องค์หญิงน้อยมองปลาหลีฮื้อตัวเขื่อง “แต่ปลาป๋ามีก้าง~ มันจะทิ่มคอ~”
เด็กน้อยพูดจาฉะฉานจริงจัง ดูแล้วทั้งน่าขำและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน
เซียวหรันหัวเราะออกมา เด็กวัยนี้กินปลาถือว่ามีความเสี่ยงจริงๆ อย่าว่าแต่เด็กเลย ขนาดผู้ใหญ่อย่างเขาก็ยังเคยโดนก้างปลาติดคอมาแล้ว
“เสี่ยวหลางจวินมีชั้นเชิงการตกปลาที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ประหนึ่งพ่อยาม (เผยติง) แยกส่วนวัว (สำนวน: มีความชำนาญขั้นเทพ)” หลี่ลี่จื้อเคยเห็นหลี่ซื่อหมินตกปลามานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครดูผ่อนคลายเท่าเซียวหรันเลย
“ดวงดีเฉยๆ ขอรับ ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก” เซียวหรันนั่งลง ปั้นเหยื่อใส่ขอแล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไปต่อ
ตอนนี้กำลัง 'มือขึ้น' ต้องรีบตักตวง โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ พลาดแล้วพลาดเลย
หลี่ลี่จื้อจ้องมองก้อนเหยื่อตรงหน้าเซียวหรัน นางเริ่มสงสัยในตัวชายหนุ่มคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
“ท่านพ่อและท่านลุงมาถึงก่อนท่านเสียอีก แต่ท่านพ่อยังไม่ได้อะไรเลยแม้แต่ตัวเดียว ส่วนท่านกลับได้ปลามากมาย จะบอกว่าเป็นแค่ดวงได้อย่างไรกัน!”
เซียวหรันมองไปทางจุดที่พวกหลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ ทั้งสามคนยังคงนั่งหน้าบง (แห้ว) กันอยู่เลย
การที่เห็นเซียวหรันสอยปลาใหญ่ขึ้นมาติดๆ กันแบบนี้ สำหรับนักตกปลาแล้ว มันเจ็บปวดกว่าการนั่งตกไม่ได้เองเสียอีก
“อาจจะเป็นเพราะคันเบ็ดกับเหยื่อไม่เหมือนกันขอรับ ปลาแถวนี้คงจะชอบเหยื่อที่ผมเตรียมมา อีกอย่าง ทำเลที่ท่านลุงทั้งสามนั่งอยู่นั้นอาจจะไม่ค่อยดีนัก”
เมื่อเริ่มมีบทสนทนา หลี่ลี่จื้อก็ชวนคุยต่อ “การเลือกที่นั่งมีวิชาการด้วยหรือ? ข้าน้อยช่างเบาปัญญานัก (สำนวนถ่อมตัว)”
นางไม่เคยรู้เรื่องนี้จริงๆ
“ตามตำราเขาว่าไว้ขอรับ ‘ฤดูใบไม้ผลิหาตื้น ฤดูร้อนหาน้ำลึก ฤดูใบไม้ร่วงหาที่ร่ม ฤดูหนาวหาที่แดดส่อง’” เซียวหรันมองไปทางหลี่ซื่อหมิน “ตรงนั้นเป็นจุดน้ำลึก เหมาะสำหรับตกปลาในฤดูร้อนที่อากาศร้อนจัด แต่ตอนนี้ (ฤดูใบไม้ร่วง) เห็นชัดว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”
หลี่ลี่จื้อถึงกับบางอ้อ ไม่นึกเลยว่าจะมีเคล็ดลับแบบนี้ด้วย
จางอาหนานที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แอบจดจำคำพูดของเซียวหรันไว้เงียบๆ
“ฤดูร้อนตกน้ำลึก ฤดูหนาวตกตอนเที่ยง ฤดูใบไม้ผลิและร่วงต้องตกริมตลิ่งแต่เช้าตรู่ เช้าเย็นตกริมน้ำ เที่ยงวันตกน้ำไกล เช้าตกใกล้ เย็นตกตื้น เที่ยงคืนตกกลางน้ำ”
“บ่อสี่เหลี่ยมตกมุม บ่อรีตกช่วงเอว บ่อกลมตกกลาง บ่อเบี้ยวตกส่วนเว้า กว้างตกแคบ แคบตกกว้าง รอยต่อลึกตื้นคือที่ซ่อนเทวดา (ที่ที่มีปลาเยอะ)”
“ก่อนลมหลังฝน คือช่วงเวลาทองตกปลา ลมตะวันตกเฉียงใต้ตกหัวท้าย ลมตะวันออกเฉียงเหนือปลาเต็มตะกร้า”
“หัวสะพานท้ายเรือ ปักเบ็ดไม่เสียใจ ปากน้ำไหลปลามักหยุดพัก ข้างสถานีระบายน้ำมีงานเลี้ยงปลา”
หลี่ลี่จื้อค่อยๆ พินิจคำพูดของเซียวหรันสลับกับมองทำเลของสระน้ำ
ตามที่เซียวหรันว่ามา ในฤดูกาลนี้ จุดที่เขานั่งอยู่คือชัยภูมิที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ หลี่ลี่จื้อหันไปมองจุดที่หลี่ซื่อหมินนั่งอยู่ แล้วก็นึกภาพออกทันทีว่าทำไมถึงยังตกไม่ได้สักตัว
“เสี่ยวหลางจวินช่างเป็นผู้วิเศษโดยแท้ ข้าน้อยได้รับความรู้แล้ว!” คำพูดของเซียวหรันทำให้หลี่ลี่จื้อรู้สึกเลื่อมใสโดยไม่รู้ตัว
เซียวหรันเองก็รู้สึกดีกับสองพี่น้องคู่นี้ หลี่ลี่จื้อให้ความรู้สึกเหมือนกุลสตรีผู้มีความรู้ สง่างาม และมีกิริยามารยาทเรียบร้อย
“อ๊ะ มาอีกแล้ว!” เซียวหรันรีบลุกขึ้นวัดคันเบ็ด
โดยไม่ต้องให้สั่ง หลี่ลี่จื้อหยิบสวิงขึ้นมาเตรียมพร้อม นางหันไปสบตากับจางอาหนานเป็นเชิงบอกใบ้บางอย่าง จางอาหนานเข้าใจความหมายของหลี่ลี่จื้อทันที เขาหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
“โฮ่งๆๆ!” เสี่ยวเฮยคู่หูทำหน้าที่สร้างบรรยากาศได้ดีเยี่ยม
“ปลาตัวใหญ่มาอีกแล้ว~” องค์หญิงน้อยจ้องมองผิวน้ำ “เสี่ยวหลางจวินเก่งสุดๆ ไปเลย~”
เมื่อเซียวหรันลากปลาเข้ามาใกล้ตลิ่ง หลี่ลี่จื้อก็ใช้สวิงช้อนมันขึ้นมาได้อย่างคล่องแคล่ว ทางด้านจางอาหนานเดินกลับไปหาหลี่ซื่อหมิน “ฝ่าบาท!”
“กลับมาแล้วหรือ? มีอะไรผิดปกติไหม?”
“ทูลฝ่าบาท แม้การแต่งกายจะไม่เหมือนคนจงหยวน (ชาวจีนภาคกลาง) แต่ใบหน้าและสำเนียงการพูดจาเหมือนชาวฮั่นทุกประการพะย่ะค่ะ”
“เป็นชายหนุ่ม ดูท่าทางใจดีมีเมตตา มิใช่คนดุร้ายเลวทรามแต่อย่างใด” จางอาหนานยืนยันด้วยความมั่นใจ
“คันเบ็ดของเขานั้นแปลกประหลาดนัก เหยื่อตกปลาหม่อมข้าก็ไม่เคยเห็น แถมยังมีของประหลาดอีกหลายอย่าง ดูเหมือนเขามีความรู้เรื่องการตกปลาลึกซึ้งยิ่งนัก”
จางอาหนานรีบท่องเคล็ดลับที่ได้ยินมาจากเซียวหรันให้หลี่ซื่อหมินและพวกฟัง
“โธ่เอ๋ย! งั้นที่พวกเรานั่งอยู่ก็เหมาะกับฤดูร้อนน่ะสิ!” เฉิงอวี่จินอุทานขึ้นมา
“น่าสนใจดีนี่!” หลี่ซื่อหมินลุกขึ้นยืน “ในเมื่อตรงนั้นเป็นทำเลทอง พวกเราก็ลองไปร่วมวงกับเขาดูหน่อยจะเป็นไรไป”
การที่เห็นเซียวหรันสอยปลาใหญ่ขึ้นมาตัวแล้วตัวเล่า ทำให้คนชอบตกปลาอย่างหลี่ซื่อหมินและพวกเริ่มอยู่นิ่งไม่ได้ ฉินฉงและเฉิงอวี่จินรีบถือคันเบ็ดตามมาติดๆ
จางอาหนานยกม้านั่งของหลี่ซื่อหมินตามไปทันที
เมื่อเห็นหลี่ซื่อหมินและพวกเดินเข้ามา เซียวหรันก็หยุดตกปลาชั่วคราว
ถ้าจู่ๆ ผู้ชายร่างยักษ์สามสี่คนเดินดุ่มๆ เข้ามาหาแต่แรก เขาคงจะระแวงไม่น้อย แต่เพราะหลี่ลี่จื้อกับองค์หญิงน้อยมาทำความรู้จักก่อนแล้ว เขาจึงไม่กังวลว่าคนกลุ่มนี้จะมีเจตนาร้าย
หลี่ซื่อหมินก้าวเดินนำหน้าอย่างรวดเร็ว ท่าทางดูภูมิฐานมีบารมี มือข้างหนึ่งไพล่หลัง
ตอนเห็นหลี่ลี่จื้อ เซียวหรันก็คิดว่าคงเป็นตระกูลผู้ดีมีเงิน แต่พอเห็นมาดของหลี่ซื่อหมิน เขาก็รู้ทันทีว่าครอบครัวนี้ไม่ใช่แค่รวย แต่ต้องมีอำนาจและอิทธิพลล้นฟ้าแน่นอน
คนธรรมดาทั่วไปไม่มีรัศมีแบบนี้เด็ดขาด เมื่อขยับเข้าใกล้ เซียวหรันก็เห็นใบหน้าของหลี่ซื่อหมินชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน มีเค้าโครงหน้าแบบหนุ่มหล่อลูกครึ่ง (ตามประวัติศาสตร์หลี่ซื่อหมินมีเชื้อสายเซียนเปย)
คนข้างๆ อีกสองคนก็รูปร่างกำยำ ท่าทางไม่ธรรมดา
“ฮ่าๆๆ!” หลี่ซื่อหมินหัวเราะร่า “พวกเรามาก่อนแท้ๆ แต่ยังไม่ได้อะไรเลย ส่วนเสี่ยวหลางจวินกลับได้ปลาเป็นกอบเป็นกำ ช่างน่าละอายนัก!”
“ได้ยินอาหนานบอกว่า เสี่ยวหลางจวินเป็นยอดฝีมือการตกปลา จึงอยากจะมาขอคำชี้แนะสักเล็กน้อย”
เซียวหรันยิ้มอย่างขัดเขิน “มิกล้าเป็นยอดฝีมือหรอกขอรับ แค่ดวงดีเท่านั้นเอง”
แม้ในใจจะแอบภูมิใจ แต่ปากเขาก็ยังคงถ่อมตัว
องค์หญิงน้อยเดินไปหาหลี่ซื่อหมิน ดึงชายเสื้อเขา “อาเย่~ เสี่ยวหลางจวินเก่งมากเลย~”
นางชูนิ้วห้านิ้วขึ้นมา (แต่พูดเลขสาม) แล้วบอกว่า “เสี่ยวหลางจวินมีปลาตั้งสามตัวแน่ะ~”
“ซื่อจื่อ ไม่ใช่สามจ้ะ สี่ตัวต่างหาก!” หลี่ลี่จื้อหัวเราะแก้ให้น้องสาว
เซียวหรันถึงได้รู้ชื่อของเจ้าหนูน้อยคนนี้ (ซื่อจื่อ เป็นชื่อเล่นขององค์หญิงจินหยาง)
“ฮ่าๆๆ! ทำเลที่เสี่ยวหลางจวินนั่งอยู่นี่สงสัยจะรวมพลังฟ้าดินไว้เป็นแน่ พวกเราสามคนเฝ้าจุดน้ำลึกมาครึ่งวันกลับไม่ได้อะไรเลย ไม่ทราบว่าพอจะอนุญาตให้พวกเรามานั่งดูอยู่ข้างๆ ได้หรือไม่...”
แม้จะเป็นถึงฮ่องเต้ แต่หลี่ซื่อหมินก็ยังตรัสด้วยท่าทีสุภาพ
“ท่านลุงขอรับ ที่นี่ไม่ใช่ที่ดินของผม ตามสบายเลยขอรับ” เซียวหรันคิดในใจว่า 'ชายฉกรรจ์สี่คนยืนล้อมขนาดนี้ ผมจะกล้าปฏิเสธได้ยังไงล่ะขอรับ!'
“ดี งั้นพวกเราขอรบกวนหน่อยนะ ขอดูไว้เป็นความรู้...” หลี่ซื่อหมินชี้ไปที่ข้างๆ จางอาหนานจึงวางม้านั่งลงทันที
เฉิงอวี่จินและฉินฉงมองมาที่เซียวหรันแล้วพยักหน้ายิ้มให้เป็นการทักทาย
เสี่ยวเฮยดูจะแอบกลัวรัศมีของหลี่ซื่อหมินอยู่หน่อยๆ มันเลยไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ หลี่ซื่อหมินทั้งสามไม่ได้รีบตกปลา แต่พากันรุมจ้องคันเบ็ดและเหยื่อของเซียวหรัน
พวกเขาไม่เคยเห็นของพวกนี้จริงๆ เซียวหรันปั้นเหยื่อแล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไปอีกครั้ง ขณะที่สายเบ็ดพุ่งออกไป รอกตกปลาก็หมุนวนอย่างรวดเร็วส่งเสียงดังหวืด
เมื่อเทียบกับคันเบ็ดไม้ไผ่ของพวกเขาแล้ว คันเบ็ดในมือเซียวหรันนั้นประณีตและทันสมัยกว่าชนิดที่เทียบกันไม่ได้เลย
เกร็ดความรู้:
พ่อยามแยกส่วนวัว (เผยติงเจี่ยหนิว): สำนวนจีน หมายถึง การทำสิ่งที่ยากให้ดูง่ายและคล่องแคล่วเพราะความชำนาญขั้นสูง
ทูตสวรรค์ซามอยด์: สุนัขพันธุ์นี้มักจะถูกเรียกว่าเป็นมิตรกับทุกคน แต่รัศมีฮ่องเต้ของหลี่ซื่อหมินคงจะแรงจนน้องหมาแอบเกร็ง!
จบตอนที่ 4