บทที่ 143: ของดีที่ต้องบำรุง

บทที่ 143: ของดีที่ต้องบำรุง

เจียงซูหลันกำลังยืนมองอย่างประหลาดใจ เมื่อหวังสุ่ยเซียงเริ่มลงมือขุดทรายตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว เธอขุดลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีน้ำพุ่งพรวดขึ้นมาจากในหลุม สาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของหวังสุ่ยเซียงจนเปียกปอนไปหมด

แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้แสดงท่าทีใส่ใจแม้แต่น้อย หวังสุ่ยเซียงเพียงแค่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำบนใบหน้าออกลวกๆ ก่อนจะหันมาอธิบายให้เพื่อนบ้านคนใหม่ฟังด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าน้ำมันพุ่งแบบนี้ แสดงว่ามีของดีอยู่ข้างใต้น่ะจ้ะ เราขุดต่อได้เลย"

เสียงพลั่วเหล็กที่กระทบกับเม็ดทรายบนชายหาดดังขึ้นเป็นจังหวะครืดคราด ใช้เวลาเพียงไม่นาน หลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า และแล้วปลายพลั่วก็กระทบเข้ากับบางอย่างที่แข็งๆ ดัง 'ปัง'

หวังสุ่ยเซียงรู้ได้ในตอนนั้นว่าเธอเจอเข้าแล้ว เธอใช้พลั่วค่อยๆ เขี่ยทรายออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเปลือกหอยสีขาวนวลที่มีรูปร่างกลมป้อมซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนทราย

เจียงซูหลันถึงกับตาโต นี่มันคือการตามรอยหาหอยกันแบบนี้นี่เอง

หวังสุ่ยเซียงหยิบเปลือกหอยชิ้นนั้นขึ้นมา เดินไปล้างน้ำในแอ่งเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล เมื่อคราบทรายถูกชะล้างออกไป รูปร่างที่สมบูรณ์ของหอยพระจันทร์ก็ปรากฏแก่สายตา

เธอยื่นมันส่งให้กับเจียงซูหลัน

"น้องซูหลัน นี่เขาเรียกว่าหอยพระจันทร์จ้ะ เนื้อของมันนุ่มแล้วก็หวานอร่อยมากๆ เลยนะ แต่ว่ามันจับยากหน่อย เพราะมันหนีเร็วมาก ปกติถ้าอยากจับหอยพระจันทร์นะ เธอก็แค่มองหารอยคลานของมันบนทรายแบบนี้ แล้วก็เดินตามรอยไปเรื่อยๆ พอรอยมันหายไปตรงไหน ตรงนั้นแหละคือบ้านของมัน เธอก็แค่ขุดลงไปตรงนั้นได้เลย"

เจียงซูหลันพยักหน้ารับอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอกำลังจดจำเทคนิคใหม่ที่เพิ่งได้เรียนรู้

หอยพระจันทร์ในมือเธอนั้นสวยงามจับตา ผิวของมันขาวละเอียดเนียนนุ่ม ราวกับจำลองดวงจันทร์สีเงินยวงบนท้องฟ้ายามค่ำคืนมาย่อส่วนไว้

ขณะที่เจียงซูหลันกำลังชื่นชมความงามของหอยพระจันทร์อยู่นั้น เหมียวหงอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ร้อง 'อุ๊ย' ออกมาเบาๆ เธอรีบก้มตัวลงไปหยิบเอาหอยเปลือกอ้าอันหนึ่งขึ้นมาจากพื้นทราย

ความสนใจของเจียงซูหลันเปลี่ยนเป้าหมายไปในทันที

"หอยตัวนี้มันตายแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ ทำไมพี่ถึงเก็บมันขึ้นมาล่ะ?"

เปลือกหอยทั้งสองฝาที่เธอเห็น ดูเหมือนถูกนำมาวางประกบกันไว้เฉยๆ ไม่ได้มีชีวิตแล้ว

เหมียวหงอวิ๋นหัวเราะเบาๆ "รอดูนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะเสกของทะเลสดๆ ให้เธอดู"

พูดจบเธอก็บีบเปลือกหอยนั้นไว้ในมือ ก่อนจะออกแรงสะบัดอย่างแรงเพียงไม่กี่ครั้ง สิ่งมีชีวิตสีขาวนุ่มนิ่มตัวหนึ่งก็ถูกเหวี่ยงหลุดออกมาจากเปลือกหอย ตกลงแหมะบนผืนทราย ร่างกายของมันหดเกร็งไปชั่วครู่ ก่อนที่หนวดหลายสายจะเริ่มชอนไชไปมาบนทรายอย่างรวดเร็ว มันมุดตัวลงไปในทรายแล้วพ่นของเหลวสีดำสนิทออกมา

หมึกสีดำนั้นพุ่งออกไปไกล ย้อมทรายสีขาวเงินบริเวณนั้นให้กลายเป็นสีดำปนเปื้อนไปในพริบตา

เจียงซูหลันเบิกตากว้างค้าง เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต สัตว์ตัวเล็กๆ ที่มีร่างกายอ่อนนุ่มและเต็มไปด้วยหนวดยุบยับนี่มันคือตัวอะไรกัน?

เหมียวหงอวิ๋นรอจนกระทั่งเจ้าตัวเล็กพ่นหมึกออกมาจนหมดฤทธิ์ เธอจึงก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาอย่างง่ายดาย

"นี่คือปลาหมึกยักษ์จ้ะ เนื้อของมันจะหนึบๆ หน่อย พี่ชอบเอาไปทำเมนูผัดพริกหยวก อร่อยมากเลย"

เธอหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นปลาหมึกยักษ์ไปทางเจียงซูหลัน

"เธอลองจับดูสิ แต่คนบนเกาะแถวนี้เขาไม่ค่อยผัดกินกันหรอกจ้ะ เขาชอบเอาไปลวกในน้ำเดือด แล้วจิ้มน้ำส้มสายชูกิน เขาว่ามันสดดี แต่พี่ไม่ค่อยชอบกินแบบนั้นเท่าไหร่"

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจียงซูหลันได้เห็นปลาหมึกยักษ์ตัวเป็นๆ ใกล้ขนาดนี้

เธอค่อยๆ ยื่นนิ้วออกไปแตะตัวมันเบาๆ สัมผัสแรกคือความรู้สึกทั้งลื่นทั้งเหนียวหนืด พอนิ้วของเธอแตะลงไป หนวดเล็กๆ ของมันก็เคลื่อนไหวมารัดที่นิ้วของเธอทันที ความรู้สึกเย็นๆ นั้นทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งแขน

"ตัวมันนิ่มจังเลย"

เจียงซูหลันรีบดึงมือกลับมา แล้วยกขึ้นถูแขนตัวเองไปมา พยายามสลัดความรู้สึกเหนียวๆ ลื่นๆ นั้นออกไป

เหมียวหงอวิ๋นเห็นท่าทางนั้นก็หัวเราะออกมา

"เธอเพิ่งเคยจับครั้งแรกก็แบบนี้แหละจ้ะ เลยยังไม่ชิน เดี๋ยวพอมาเก็บของทะเลบ่อยๆ เธอก็จะชินไปเอง ปลาหมึกยักษ์นี่ของดีเลยนะจะบอกให้"

เจียงซูหลันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า เธอเริ่มรู้สึกสนุกกับการค้นพบสิ่งใหม่ๆ นี้แล้ว

เธอเดินตามพี่สะใภ้ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของชายหาด ตลอดทางก็ก้มหน้าก้มตาเรียนรู้ที่จะมองหาของทะเลไปด้วย แม้จะเป็นมือใหม่ แต่เจียงซูหลันก็สามารถหาหอยพระจันทร์เจอด้วยตัวเองถึงหลายตัว

น่าเสียดายก็แต่หอยนัยน์ตาแมว ที่เธอหาเจอแค่ตัวเดียวเท่านั้น พอเจอตัวที่สอง เธอกลับขุดช้าเกินไป พลั่วทันจ้วงลงไปอีกที มันก็หนีมุดทรายหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ถึงกระนั้น ประสบการณ์ครั้งแรกนี้ก็ทำให้เจียงซูหลันพอใจมากแล้ว

พวกเธอทั้งสามคนเดินจากหาดทรายนุ่มเท้ามาจนถึงสุดชายหาดฝั่งตะวันออก เมื่อเข้ามาใกล้ เจียงซูหลันก็สังเกตเห็นว่าพื้นที่บริเวณนี้แตกต่างจากที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่หาดทรายอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นลานโขดหินกว้างใหญ่

โขดหินน้อยใหญ่มีรูปร่างแหลมคม และที่น่าแปลกคือมันไม่มีพืชพรรณใดๆ ขึ้นอยู่เลยแม้แต่น้อย

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ จนสุดสายตา ก็ไม่เห็นสีเขียวของสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย แม้กระทั่งหญ้าป่าสักต้นก็ยังไม่มี

ภาพตรงหน้าทำให้เจียงซูหลันรู้สึกทึ่งในความแตกต่างของธรรมชาติ ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือบ้านเกิดของเธอนั้น ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่หญ้าป่าขึ้นเต็มภูเขา แม้แต่ในฤดูหนาวที่หิมะตกหนักจนขาวโพลนไปทั่ว ใต้กองหิมะหนาๆ นั้นก็ยังมีต้นหญ้าสีเขียวซุกซ่อนรอวันเติบโตอยู่

แต่ที่ชายทะเลกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ กลับไม่มีแม้กระทั่งต้นหญ้าเล็กๆ สักต้น

เหมียวหงอวิ๋นเห็นสีหน้าสงสัยของเจียงซูหลัน เธอเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ได้เรียนหนังสือมา จึงเอ่ยอธิบายขึ้น

"มันเป็นเรื่องของสภาพภูมิศาสตร์น่ะจ้ะ น้ำทะเลมันมีความเป็นด่างและเค็มสูงมาก แล้วโขดหินพวกนี้ก็ต้องโดนคลื่นทะเลซัดใส่ทั้งวันทั้งคืน ต่อให้เป็นหญ้าป่าที่อึดแค่ไหน ก็ทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวหรอกจ้ะ"

เจียงซูหลันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ในขณะที่หวังสุ่ยเซียงกวาดสายตามองไปที่แนวโขดหินเหล่านั้นอย่างมีความหวัง

"ทีนี้ก็อยู่ที่ดวงของพวกเราแล้วล่ะ ว่าวันนี้จะได้อะไรกลับไปบ้าง แถวๆ โขดหินแบบนี้ เขาว่ากันว่าหอยทากกับหอยกาบมันชุมนัก"

เธอพูดไม่พอยังหันมาขยิบตาให้เจียงซูหลันอย่างอารมณ์ดี

"ถ้าโชคเข้าข้างเราจริงๆ อาจจะได้เจอหอยนางรมด้วยนะจะบอกให้ อันนั้นน่ะของดีของผู้ชายเขาเลย"

ของดีของผู้ชาย?

คำพูดนั้นเรียกความสนใจจากเจียงซูหลันได้ทันที ดวงตากลมโตคู่นั้นของเธอยิ่งดูเบิกกว้างขึ้น มันเป็นดวงตาที่สวยงาม มีแววใสดุจน้ำในลำธาร หางตาที่ยกขึ้นเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าของเธอดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา

"ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะคะ?"

เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้

หวังสุ่ยเซียงหันไปสบตากับเหมียวหงอวิ๋น ทั้งสองต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

"น้องซูหลันจ๊ะ เธอเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ คงยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก"

หวังสุ่ยเซียงตบอกตัวเองเบาๆ

"คนแต่งงานมาสิบกว่าปีอย่างพี่น่ะสิ เวลามาเก็บของทะเลทีไร ต้องขยันงัดหอยนางรมกลับไปฝากสามีที่บ้านตลอด เอาไปให้เขาบำรุงร่างกาย เขาจะได้มีเรี่ยวมีแรงทำงานดีๆ ยังไงล่ะ"

เอ๊ะ...

เจียงซูหลันยังคงตามไม่ทัน "หอยนางรมนี่ มันช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรงเหรอคะ?"

หวังสุ่ยเซียงนิ่งคิดไปแวบหนึ่ง 'เสริมสมรรถภาพ' มันก็คือการ 'บำรุงร่างกายให้แข็งแรง' นั่นแหละ เธอจึงพยักหน้ายืนยัน

เจียงซูหลันยิ้มกว้างออกมาทันที "ถ้างั้นฉันต้องมองหาเยอะๆ แล้วล่ะ"

ของดีที่ช่วยบำรุงร่างกายแบบนี้ หาไม่ได้ง่ายๆ เลยนะ

"ถูกต้อง! เธอต้องหาไปบำรุงผู้ชายของเธอเยอะๆ เลยนะ!"

[จบบท]