บทที่ 331 คนบ้าอะไร...ขัดมู้ดเก่งจริง!
เจียงหลีเผลอคิดถึงชีวิตสบายๆ ก่อนที่จะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ ความทรงจำเก่าๆ ทำให้เธอหลุดปากออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว
เอาเข้าจริง ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอในตอนนี้ ทั้งเรื่องกิน เรื่องที่พักอาศัย หรือแม้แต่การเดินทาง มันเทียบกันไม่ได้เลยกับโลกเดิมของเธอ ต่อให้พยายามทำตัวเป็นปลาเค็ม ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่ดิ้นรนอะไร แต่ด้วยสภาพแวดล้อมและเงื่อนไขที่เป็นอยู่ มันก็ยังรู้สึกว่าลำบากอยู่ดี
บทสนทนาหยุดลงไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ลั่วเยี่ยนชิงจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน "ผมจะตั้งใจทำงานให้หนักขึ้น ผมจะทำให้คุณได้อยู่บ้านหลังใหญ่สมใจให้ได้ครับ"
"ถ้างั้นฉันจะตั้งตารอเลยนะคะ!"
เจียงหลีละทิ้งความรู้สึกหม่นหมองในใจจนหมดสิ้น พลันมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใส "ศาสตราจารย์ลั่ว สู้ๆ เข้านะคะ!"
อะไรกันเนี่ย น่ารักเป็นบ้า! แค่เธอเปรยๆ ว่าอยากอยู่บ้านหลังใหญ่ เขาก็เก็บไปใส่ใจถึงขนาดจะพยายามหามาให้ได้ ผู้ชายคนนี้ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้น่าเอ็นดูชะมัด
แก้มนวลของลั่วเยี่ยนชิงร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย "นอนเถอะครับ"
เจียงหลีถึงกับไปไม่เป็น อยากจะเบ้ปากมองบนให้รู้แล้วรู้รอด ผู้ชายคนนี้มันอะไรกัน ทำลายบรรยากาศดีๆ หมดเลย
กำลังคุยกันเข้าได้เข้าเข็มอยู่แท้ๆ แต่พ่อคุณกลับตัดบทกันดื้อๆ ด้วยคำว่า "นอนเถอะ" เนี่ยนะ
คนบ้าอะไร...ขัดมู้ดเก่งจริง! อุตส่าห์สร้างบรรยากาศโรแมนติกมาตั้งนาน พังไม่เป็นท่าเลย หรือว่า...การที่เขาครองตัวเป็นโสดมานาน ทำให้จิตใจด้านชาจนอยากจะบวชเป็นพระไปตลอดชีวิตรึไงกัน
***
หลังจากปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปพักหนึ่ง
เจียงหลีก็ส่ายหัวเบาๆ เพื่อขับไล่เรื่องไร้สาระออกจากสมอง เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ แล้วตัดสินใจพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขาแทน
ลั่วเยี่ยนชิงที่นอนนิ่งเป็นแผ่นกระดานอยู่ สัมผัสได้ถึงการขยับตัวของภรรยาที่อยู่ข้างๆ เขาจึงหันหน้าไปมอง แล้วก็พบว่าเธอนอนหันหลังให้เขาไปเรียบร้อยแล้ว
ท่าทางแบบนี้...เหมือนกำลังโกรธอยู่เลย
แต่ทำไมล่ะ?
เขาทำอะไรให้เธอโกรธงั้นเหรอ?
ลั่วเยี่ยนชิงคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก สุดท้ายจึงตัดสินใจถามออกไปตรงๆ "คุณกำลังโกรธผมเหรอ"
เจียงหลียังคงเงียบ
"ผมพูดอะไรไม่เข้าหูรึเปล่า" เขาลองขยับตัวเข้าไปใกล้เธออีกนิด หลังจากลังเลอยู่ครู่เดียวก็ตัดสินใจยื่นมือไปแตะที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ
"ถ้าคุณยังไม่อยากนอน เราคุยกันต่อก็ได้นะ"
เจียงหลีตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "นอนกันเถอะค่ะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้านะ" ปล่อยไปดีกว่า ให้ทุกอย่างมันค่อยเป็นค่อยไปของมันเอง!
ลั่วเยี่ยนชิงยังคงไม่วางใจ "คุณไม่ได้โกรธจริงๆ นะ"
เจียงหลีตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ "ใครเขาจะหาเรื่องให้ตัวเองหน้าแก่เร็วกันล่ะคะ ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก"
"ผมนึกว่าคุณโกรธผมซะอีก" ในที่สุดลั่วเยี่ยนชิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
"ผมต้องขอโทษด้วย พอเป็นเรื่องในชีวิตประจำวัน ผมมักจะตามไม่ค่อยทัน ถ้าคุณเห็นว่าผมทำอะไรไม่ถูกใจ ช่วยบอกผมตรงๆ ได้ไหม"
เจียงหลีพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา "แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ"
ลั่วเยี่ยนชิงสบตาเธอ "ผมจะแก้ไขมัน"
"ก็ได้ค่ะ" ให้ตายเถอะคุณผู้ชาย เรื่องความรู้สึกนี่คุณไวกว่าใครเพื่อนเลยนะ!
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเจียงหลี เธอเกิดความสงสัยขึ้นมาจับใจว่า ตลอดชีวิตแต่งงานครั้งก่อนของเขา ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างๆ เธอคนนี้ ปฏิบัติตัวกับภรรยาเก่าผู้ล่วงลับของเขาแบบไหนกันนะ
แต่ความสงสัยนั้นก็เป็นเพียงแค่ความคิดชั่ววูบ เพราะเธอไม่มีวันที่จะถามเรื่องแบบนั้นออกไปเด็ดขาด
ถามว่าทำไมน่ะเหรอ?
ก็เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาน่ะสิ
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เจียงกั๋วอันก็ลุกขึ้นมาจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย และกำลังเตรียมตัวเพื่อจะเดินทางไปทำงาน
"พี่ห้าคะ ยังเช้าอยู่เลย กินเกี๊ยวร้อนๆ รองท้องก่อนค่อยไปทำงานก็ได้"
เจียงหลีที่เพิ่งต้มเกี๊ยวเสร็จ ยกชามเกี๊ยวร้อนๆ มาวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับกวักมือเรียกให้เจียงกั๋วอันมานั่งลง
"อืม ได้สิ"
เจียงกั๋วอันตอบรับอย่างว่าง่าย ไม่นานนักเกี๊ยวไส้หมูชิ้นโตในชามก็ถูกเขากินจนหมดเกลี้ยงพร้อมกับน้ำจิ้มรสเด็ด
"พี่ไม่ต้องล้างชามหรอกค่ะ พี่กำลังรีบไม่ใช่เหรอ ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง" เจียงหลีรีบเอ่ยห้ามเมื่อเห็นพี่ชายกำลังจะเก็บชามไปล้าง แล้วจึงหันไปบอกกับลั่วเยี่ยนชิง
"ฉันจะไปส่งพี่ห้านะคะ ถ้าลูกๆ ตื่นแล้วก็ฝากคุณช่วยดูด้วย เดี๋ยวฉันกลับมาแล้วจะต้มเกี๊ยวให้พวกเขากินเอง"
ลั่วเยี่ยนชิงพยักหน้ารับคำอย่างไม่มีปัญหา
หลังจากส่งพี่ชายที่หน้าประตูรั้วแล้ว เจียงหลีก็เดินเป็นเพื่อนเขาออกมาอีกหน่อย เมื่อมองจนทั้งคู่เดินลับสายตาไปแล้ว ลั่วเยี่ยนชิงจึงเดินกลับเข้าบ้านไป
"ตั้งแต่ที่ฉันไปที่ทำงานของพี่วันนั้น ผู้หญิงคนนั้นยังมาตอแยพี่อยู่รึเปล่าคะ"
เพียงแค่ได้ยินคำถามของเจียงหลี สีหน้ายิ้มแย้มของเจียงกั๋วอันก็พลันหุบลง เจียงหลีที่สังเกตเห็นความผิดปกติของพี่ชายจึงขมวดคิ้วเข้าหากัน "นี่อย่าบอกนะคะว่าเธอยังไม่เลิกยุ่งกับพี่อีก"
"ที่เมื่อวานพี่มาถึงช้า ก็เพราะถูกหยางจื่อเจวียนดักรออยู่ข้างล่างตึกหอพัก" เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา น้ำเสียงของเจียงกั๋วอันก็เย็นลงหลายส่วน
[จบบท]