บทที่ 333 สวัสดีปีใหม่จ้า

บทที่ 333 สวัสดีปีใหม่จ้า!

เจียงหลีมีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าวันนี้พ่อเจียง พ่อของเธอ จะต้องไปนั่งรอโทรศัพท์จากเธอที่ที่ทำการกองพลน้อยตั้งแต่เช้าอย่างแน่นอน

"กลับเข้าไปในบ้านเถอะน่า พี่ไปจริงๆ แล้ว"

เจียงกั๋วอันโบกมือหยอยๆ ให้กับน้องสาว ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังป้ายรถโดยสารประจำทางที่อยู่ไม่ไกลออกไป

เจียงหลียืนมองจนกระทั่งพี่ชายก้าวขึ้นรถประจำทางไปจนลับสายตา เธอถึงได้หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบริเวณบ้านพัก

เช้าวันขึ้นปีใหม่มาพร้อมกับบรรยากาศที่สดใส เมื่อแสงแรกของวันสาดส่อง บรรดาเด็กเล็กเด็กโตที่อาศัยอยู่ในบ้านพักข้าราชการต่างก็พากันสวมเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยมสีสันสดใส จับกลุ่มกันออกเดินสายสวัสดีปีใหม่ไปตามบ้านต่างๆ เสียงหัวเราะและเสียงเจื้อยแจ้วดังไปทั่วบริเวณ หลายคนกลับออกมาพร้อมกับซองอั่งเปาและขนมเต็มสองมือ

หลังจากที่ลั่วหมิงรุ่ยและน้องๆ ฝาแฝดจัดการล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามก็พากันสวมชุดใหม่ที่เจียงหลีเตรียมไว้ให้ จากนั้นจึงมานั่งล้อมวงกันที่โต๊ะอาหารตัวเล็ก จัดการโซ้ยเกี๊ยวร้อนๆ จนพุงกาง เมื่อเติมพลังกันเสร็จสรรพ เด็กๆ ก็สะพายกระเป๋าใบจิ๋วของตัวเอง เตรียมพร้อมที่จะออกไปร่วมแก๊งกับเพื่อนๆ เพื่อเดินสายสวัสดีปีใหม่

ทว่ายังไม่ทันที่สามพี่น้องจะได้ก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน เฝิงเทาที่จูงมือน้องสาวเฝิงลู่ก็ยกโขยงเพื่อนๆ อีกแปดเก้าคน ซึ่งมีทั้งกู้ฉือและซ่งฮุยรวมอยู่ด้วย บุกเข้ามาในสนามหญ้าหน้าบ้านเสียก่อน

"คุณอาลั่ว สวัสดีปีใหม่ครับ! คุณน้าเจียง สวัสดีปีใหม่ค่ะ!"

เฝิงเทาในฐานะหัวหน้าแก๊งเป็นคนต้นเสียง ส่งผลให้เด็กๆ ทั้งหมดต่างพากันโค้งคำนับแล้วประสานเสียงอวยพรปีใหม่ให้กับลั่วเยี่ยนชิงและเจียงหลี

เจียงหลีชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่รอยยิ้มอบอุ่นจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอรีบกวักมือเรียกให้เด็กๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น แล้วหยิบเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และลูกอมนมยี่ห้อต้าไป๋ทู่ใส่จนเต็มกระเป๋าเสื้อของเด็กทุกคน จากนั้นเธอก็ทำเหมือนเสกของได้ ดึงอั่งเปาปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง แล้วแจกให้เด็กๆ ทุกคนคนละหนึ่งซอง

แน่นอนว่าเด็กๆ บ้านนี้ก็ได้ด้วยเหมือนกัน

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็นึกขึ้นได้ เมื่อคืนก่อนที่ย่าอวี๋กับเหล่าเซียวจะกลับบ้าน ทั้งสองท่านก็ได้มอบเงินแต๊ะเอียให้ลั่วหมิงรุ่ยและน้องๆ เป็นจำนวนคนละสองเหมา

ธนบัตรใบละหนึ่งเหมาสองใบนั้นใหม่เอี่ยมจนเห็นได้ชัดว่าตั้งใจเตรียมมาเป็นอย่างดี

เจียงหลีไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของผู้ใหญ่แทนลูกๆ

เพราะทั้งสองท่านยืนยันหนักแน่นว่านี่คือเงินอั่งเปาสำหรับเด็กๆ

ตอนแรกเจียงหลีนึกว่าเรื่องจะจบลงแค่นั้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่าตัวเธอ ลั่วเยี่ยนชิง หรือแม้แต่เจียงกั๋วอัน จะได้อั่งเปาจากผู้ใหญ่ทั้งสองกับเขาด้วย

วินาทีนั้นเจียงหลีรู้สึกเกรงใจจนหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามปฏิเสธอย่างแข็งขัน

แต่ดูเหมือนว่าความตั้งใจของผู้อาวุโสจะแน่วแน่กว่า สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเป็นเธอ ลั่วเยี่ยนชิง หรือเจียงกั๋วอัน ก็ต้องยอมรับซองอั่งเปาจากทั้งสองท่านไว้แต่โดยดี

สำหรับเงินแต๊ะเอียส่วนของเด็กๆ เจียงหลีได้กำชับลูกๆ ทั้งสามคนตั้งแต่เมื่อคืนก่อนนอนแล้วว่าให้เก็บรักษาไว้กับตัวเองให้ดี

เธอสอนวิธีการบริหารจัดการเงินค่าขนมให้ลูกๆ อยู่เสมอ

ถึงแม้ว่าพี่น้องลั่วหมิงรุ่ยจะยังเล็ก แต่ทุกๆ เช้าวันจันทร์ เจียงหลีจะให้เงินค่าขนมแก่พวกเขาคนละสองเหมา และทุกครั้งที่ได้เงินมา เด็กแฝดทั้งสองก็จะเลียนแบบพี่ชาย รีบนำเงินไปหยอดใส่กระปุกออมสินของตัวเองทันที

"พ่อครับ แม่ครับ พวกเราจะออกไปสวัสดีปีใหม่กับเพื่อนๆ แล้วนะครับ!"

เจ้าก้อนนมลั่วหมิงหานเงยหน้าขึ้นมองพ่อกับแม่แล้วเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู

"ไปเถอะจ้ะ ระวังตัวกันด้วยนะ"

เจียงหลีเอื้อมมือไปลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ก่อนจะหันไปกำชับลูกชายคนโต "รุ่ยรุ่ยต้องดูแลน้องๆ ให้ดีนะลูก ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ สักพักแล้วก็รีบกลับบ้านนะ เข้าใจไหม"

ลั่วหมิงรุ่ยพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน "ครับ ผมจะไม่วิ่งเล่นซนแน่นอนครับ พอไปบ้านคุณตาคุณยายเสร็จแล้ว จะรีบพาน้องๆ กลับบ้านเลยครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงหลีจึงหันไปคุยกับลั่วเยี่ยนชิง "งั้นเราไปพร้อมกันเลยดีไหมคะ" ยังไงเสียพวกเขาก็ต้องไปสวัสดีปีใหม่ผู้เฒ่าซ่งกับแม่บุญธรรมอยู่แล้ว ในฐานะที่เป็นผู้น้อย การไปคารวะผู้ใหญ่ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่แสดงถึงความเคารพ

ลั่วเยี่ยนชิงพยักหน้าเห็นด้วย

ที่บ้านของแม่บุญธรรม ท่านคงจะคุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้ดีแล้ว ท่านรู้ว่าในวันขึ้นปีใหม่จะมีเด็กๆ แวะเวียนมาที่บ้านเป็นจำนวนมาก จึงได้เตรียมขนมขบเคี้ยวอย่างเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และลูกอมนมไว้บนถาดใหญ่ถึงสองถาด

หลังจากที่เด็กๆ กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าทยอยกันกลับไป ผู้เฒ่าซ่งก็ได้เรียกตัวลั่วเยี่ยนชิงให้ตามเข้าไปในห้องหนังสือ แม่บุญธรรมจึงได้โอกาสนั่งคุยกับเจียงหลีบนโซฟาตามลำพัง "เมื่อคืนพอเห็นเยี่ยนชิงกลับมาถึงบ้าน คงจะดีใจมากเลยสินะ"

[จบบท]