บทที่ 335 พึงพอใจ
ปลายสายเป็นเสียงของพ่อเจียงที่ตอบกลับมาแทบจะทันทีที่เจียงหลีถามจบประโยค
“อ้อ นั่นหยางหยางเอง พ่อใช้ให้มันกลับบ้านไปตามแม่ของลูกมาที่นี่น่ะ”
ยังไม่ทันที่เจียงหลีจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเจื้อยแจ้วจากเด็กผู้ชายหลายคนก็ดังแข่งกันลอดออกมาจากโทรศัพท์จนฟังแทบไม่ทัน
“อาเล็กครับ! ผมอีเฉินเอง!”
“ผมอีหง!”
“ผมอีเหิงครับ!”
“ผมเหมาเหมา!”
“ส่วนผมโต้วโต้ว!”
เสียงของเจียงอีเฉิน ลูกชายคนรองของพี่ใหญ่ ตามมาด้วยน้องๆ และลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ที่แย่งกันแนะนำตัวผ่านสายโทรศัพท์ ทำเอาเจียงหลีหลุดขำออกมาเบาๆ
“จ้าๆ อาได้ยินหมดทุกคนแล้ว สวัสดีปีใหม่นะเด็กๆ!”
เด็กชายทั้งหลายต่างประสานเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง “สวัสดีปีใหม่ครับอาเล็ก!”
“เอาล่ะๆ พวกแกทั้งหมดถอยไปอยู่ข้างๆ เลยไป อย่ามากวนปู่คุยกับอาเล็กของพวกแก” เสียงของพ่อเจียงดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับท่าทีที่เจียงหลีพอจะนึกภาพออกว่าพ่อของเธอกำลังโบกมือไล่หลานๆ ให้พ้นทาง ก่อนที่เสียงจะกลับมาชัดเจนอีกครั้ง
“หลีเป่า เป็นไงบ้างลูก สบายดีรึเปล่า”
“หนูสบายดีค่ะพ่อ แล้วพ่อกับแม่ล่ะคะ สุขภาพแข็งแรงดีนะ วันนี้วันแรกของปีใหม่ หนูขอให้พ่อกับแม่มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง คิดอะไรก็สมหวังทุกอย่างเลยนะคะ! แล้วก็ฝากสวัสดีปีใหม่พี่ใหญ่ พี่สาม พี่สี่ แล้วก็พี่สะใภ้ทุกคนด้วย ขอให้ทุกคนมีความสุข สุขภาพดี สมหวังทุกเรื่องเหมือนกันค่ะ! อ้อ! แล้วก็หลานๆ ของหนูทุกคนด้วยนะ!”
ดูเหมือนว่าพวกหลานชายจะยังไม่ได้ไปไหนไกล เพราะพ่อของเธอเปิดลำโพงทิ้งไว้ พอเจียงหลีพูดจบ เสียงเด็กๆ ก็ดังกระหึ่มขึ้นมาอีกรอบ ไม่ได้สนใจสายตาปรามๆ ของปู่เลยแม้แต่น้อย
“พวกผมขอให้อาเล็กกับอาเขยมีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง สมปรารถนาทุกอย่างเลยนะครับ! แล้วก็ขอให้น้องๆ ลูกของอาเล็กมีความสุข สุขภาพแข็งแรง สมปรารถนาทุกอย่างเหมือนกันครับ!”
“แม่ฮะแม่ฮะ นั่นเสียงพวกพี่ๆ เขาอวยพรให้ผมกับพี่ใหญ่แล้วก็น้องเวยเวยใช่ไหมฮะ”
เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นข้างตัวคือเจ้าก้อนแป้งหมิงหานนั่นเอง
เจียงหลีหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวลูกชาย “ใช่แล้วจ้ะ!”
เจ้าหนูหมิงหานได้ยินดังนั้นก็หันไปมองหน้าพี่ชายกับน้องสาวทันที “พี่ใหญ่ เวยเวย งั้นเรามาอวยพรให้คุณตากับคุณยาย แล้วก็พวกพี่ๆ กันบ้างดีกว่า!” หมิงรุ่ยพยักหน้ารับ ส่วนน้องเล็กอย่างหมิงเวยก็พยักหน้าตามพี่ชายอย่างว่าง่าย
เด็กทั้งสามคนมายืนเรียงหน้ากระดานกันหน้าโทรศัพท์ที่เจียงหลีย่อตัวลงถือให้ ก่อนจะเปล่งเสียงใสๆ ออกไปพร้อมกัน “สวัสดีปีใหม่ครับคุณตา! สวัสดีปีใหม่ค่ะคุณยาย! สวัสดีปีใหม่ครับคุณลุงคุณป้า! สวัสดีปีใหม่ครับพี่ๆ ทุกคน!”
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นมายิ้ม “พ่อคะ ได้ยินชัดไหม แล้วพวกอีเฉินล่ะ ได้ยินกันรึเปล่า น้องๆ อวยพรปีใหม่ให้พวกหลานด้วยนะ!”
เสียงหัวเราะครื้นเครงของพ่อเจียงดังตอบกลับมา “ได้ยินสิ ได้ยินชัดเลยล่ะ แล้วหลานๆ ของตาสบายดีกันไหม”
“สบายดีมากค่ะ!”
ลั่วเยี่ยนชิงที่ยืนมองอยู่เงียบๆ รู้สึกว่าเขาเองก็ควรจะกล่าวสวัสดีปีใหม่พ่อตาและครอบครัวของภรรยาด้วยเหมือนกัน เขาจึงก้าวเท้าเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ เจียงหลี
หญิงสาวพอเห็นว่าสามีต้องการจะทำอะไร เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นหูโทรศัพท์ไปจ่อที่ปากของเขา
“พ่อครับ ผมเยี่ยนชิงเองครับ สวัสดีปีใหม่นะครับ ผมขอให้พ่อกับแม่ แล้วก็พี่ๆ ทุกคนมีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง แล้วก็สมหวังในทุกๆ เรื่องเลยนะครับ!”
เสียงทุ้มของลั่วเยี่ยนชิงที่ดังออกไปทำให้พ่อเจียงนิ่งไปนิดหนึ่ง และเป็นจังหวะเดียวกับที่ไช่ซิ่วเฟินกับพี่ชายทั้งสามของเจียงหลีเดินเข้ามาในห้องทำงานพอดี ทั้งสี่คนจึงได้ยินคำอวยพรจากลูกเขยและน้องเขยกันอย่างถ้วนหน้า ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของทุกคน
การที่เขาอวยพรปีใหม่ให้ครอบครัวของเธอแบบนี้ มันก็เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าเขากับหลีเป่าของพวกเขาเข้ากันได้ดีและมีความสุขจริงๆ
แค่คิดแบบนั้น ทุกคนในครอบครัวเจียง ไม่ว่าจะพ่อ แม่ หรือพี่ชาย ต่างก็รู้สึกพึงพอใจในตัวลูกเขยคนนี้เป็นอย่างยิ่ง
หลังจากนั้นเจียงหลีก็ได้พูดคุยกับทุกคนในครอบครัว ทั้งพ่อ แม่ พี่ชาย และหลานๆ แต่ด้วยความเป็นห่วงว่าค่าโทรศัพท์ทางไกลจะแพง พ่อเจียงจึงไม่ยอมให้ใครคุยนานนักก่อนจะขอวางสายไป
เมื่อการสนทนาจบลง เจ้าก้อนแป้งหมิงหานก็เอ่ยถามขึ้นมา “แม่ครับ ทำไมเราไม่กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านแม่กันล่ะครับ” ที่นั่นมีพี่ชายให้เล่นด้วยตั้งหลายคน ถ้าได้กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านแม่ พวกพี่ๆ ต้องเล่นกับเขาทั้งวันแน่ๆ แค่คิดก็สนุกแล้ว
“ก็ปักกิ่งกับบ้านแม่มันไกลกันมากเลยนะจ๊ะ แถมพวกหนูก็ยังเล็กกันอยู่เลย พ่อเขาก็ไม่มีวันหยุดยาวๆ ด้วย ถ้าแม่ต้องพาหนูสามคนเดินทางกลับกันเองมันจะไม่ปลอดภัยเอาน่ะสิ”
เจียงหลีอธิบายให้ลูกชายฟังตามจริง ช่วงเทศกาลแบบนี้ไม่ว่าจะบนรถไฟหรือที่สถานีก็มีแต่คนแน่นขนัด เธอไม่มีทางใจกล้าพอที่จะเสี่ยงพาลูกเล็กๆ ทั้งสามคนฝ่าฝูงชนกลับบ้านกันตามลำพังเด็ดขาด
“แต่หานหานอยากไปเล่นที่บ้านแม่นี่ครับ”
[จบบท]